Orðabók andskotans

Don't you want me babe? (Or ELSE!)

2012-01-19T14:30:00.002Z

Undanfarið hef ég verið að lenda í því að heyra aftur tónlist sem mér þótti rómantísk, í æsku. Með batnandi enskukunnáttu og vaxandi reynslu af lífinu hefur síðan ýmislegt... annað komið í ljós.

Byrjum á Police.

„Every breath you take,
every move you make,
every bond you brake (!)
every step you take,
I'll be watching you.“

Hallóóó, eltihrellir... og mögulega mannræningi. Ég hef ekki enn getað litið fjölskyldumanninn og jógaiðkandann Sting réttu auga eftir að ég áttaði mig á merkingu þessa texta. Undir engilblíðri raust og fagurri melódíu hljómar bara: „Oh, can't you see? You belong to me!“

Sæll! Minnir mann á gaurinn sem tjaldaði í garðinum hjá Eivöru og skildi ekki að hún var ekki kærastan hanns. *hryll*

Önnur rómantíks perla féll af stallinum í september. Þetta kom í útvarpinu þegar við hjónin vorum á leið til London í haust. Í fyrstu varð ég harla kát og rómantísk. Svo fór ég að hlusta:

„Follow me, everything's all right,
I'll be the one to tuck you in at night,
and if you wanna leave I can guarantee
that you won't find nobody else like me.“ !!!!!

Hallóóóó, geðsjúki megalómeiníak með föðurkomplexa.

Hlustið á allan textann, þeir sem þora.
Og takið eftir því að betri maður er ekki til... og hún er með samviskubit yfir einhverju... sem þessi mikilmennskubrjálaði yfirráðaseggur myndi fyrirgefa henni, einn manna! (En þá er nú líka eins gott að hana fari ekki einu sinni að LANGA burt!)

Um daginn hrundi enn ein eitís-perlan.

Don't. Don't you want me?
You know I can't believe it when I hear that you won't see me. (!)
Don't don't you want me?
You know I don't believe you when you say that you don't need me. (!)
It's much too late to find,
so you think you've changed your mind?
You better change it back or we will both be sorry! !!!!!!!!!

Halllóóóó, allt ofantalið plús líklega morðingi!

Mammamía.
Eitís: Ekki sérlega góður áratugur fyrir konur. (Allavega ekki ef þær ætluðu að voga sér að dömpa einhverjum... lífshættulegt, mögulega.)

En sem betur fer er þetta nú ekki allt í voða. Alphaville hefndi sín bara á dræsunni sem dömpaði þeim með því að slá í gegn í Japan.
Ekki dýpst í heimi, en allavega nokkurn veginn laust við hótanir og kúgun.
Sjúkk.

Mikið lifandi skelfingar óssköp er gaman...

2012-01-17T12:18:00.001Z

Það er dáldið að gera. En það er nú bara best. Nú kenni ég. Og þegar maður ætti að vera að skrifa niður það sem rétt væri að segja í næsta tíma er best að hanga á feisbúkk, skrifa leikrit, Youtuba af sér félagsheimilið og þegar maður finnur sér ekki fleira til? Jú, einhversstaðar átt'ég blogg.

Ekki laust við samt að það sé horft ofurlitlum löngunaraugum til síðkvöldanna eftir viku af febrúar þegar fer að verða ráðrúm til að gleyma sér í hyldýpum sjónvarpsdagskrárinnar, æfa sig á úkúlele og vera ekki stöðugt samviskubit yfir vanrækslu á fjölskyldu og heimilishaldi.

En það skal þó upplýst að gríðarlega hefur nú verið gaman í félaxheimilinu hjá Hugleiknum með henni Ágústu Skúla. Við erum búin að ryðjast um dæmisögur Bifflíunnar eins og naut í flagi, rífa allt úr sambandi og samhengi og búa til eitthvað allt annað. Og eins og segir í gömlu Legó auglýsingunni: „What it is is beautiful.“
Það gengur nefnilega vel.
Og þetta verður mergjað.
Afkvæmið heitir „Sá glataði“ og verður frumsýndur 3. eða 4. nóvember. Nánari upplýsingar fara bráðlega að birtast á hugleikur.is.

Svo mörg voru þau orð.

Af öðrum vígstöðvum er það helst að frétta að sá elsti er nýkominn frá Flórída, er í prófum og er spekúlerar í framhaldsskólum. Ýmsir hafa verið nefndir, talsvert um heimavistir. Mér heyrast Laugar vera jafnvel að breytast í Laugavatn, en það er nú bara janúar ennþá og margar hugmyndir gætu átt eftir að fæðast fyrir vorið. Ég skil þessa heimavistarlöngun afar vel. Það sem var ekki horft augum öfundar til þeirra sem voru svo heppnir að eiga ekki forfeður á Egilsstöðum eða nágrenni, á sínum tíma. Það er kannski vegna þess að mér auðnaðist aldrei að prófa það, en ég er haldin þeirri bjargföstu sannfæringu að heimavistarbúskapur sé í senn skemmtilegur og þroskandi.

Yngstu börnin tvö greindust með streptókokka á dögunum. Hraðbátur var í alvöru lasin, Freigátan var bara einkennalaust. Bæði fengu pensilín, og hann að auki eyrnameðal og astmalyf og nú hressast allir óðfluga. Enda eru þau byrjuð á sundnámskeiði í Kópavogslaug og þá er nú vissara að vera við hestaheilsu.

Annars horfi ég nú til himins á hverjum morgni og er farin að leyfa mér að hlakka til hækkandi sólar með allskonar útivistargúmmilaði. Brostið hefur á með líkamsræktaáráttu á nýjan leik og í bland við áframhaldandi kólestrólleysi er ég að vonast til að skríða niður fyrir efri mörk kjörþyngdar fyrir vorið.
Og svo er bara komið nóg af þessu myrkri.

Eitt það góða við svona fáránlega annasama tíma er að hlakka til þegar um hægist. Síðan kemur alltaf eitthvað annað í staðinn og það hægist aldrei neitt um neitt. Þó er farinn að pirra mig tíminn sem ég eyði í afþreyingargláp og Facebook. Það er bjánalegt að vera ósofinn og illa hvíldur og eyða svo tímanum og orkunni í eitthvað svona húmbúkk, sem skilur ekkert eftir sig en er samt ekki hvíld. Ætti maður ekki frekar bara að nota tímann og vera meira sofandi? Eða glápa útí loftið og spila á úkúlele?

Ég spyr nú bara sisvona
eins og fávís kona.

En nú þarf að gera eitthvað.

2011

2011-12-29T20:52:00.003Z

Er að horfa að niðursuðu úr Kastljósum ársins. Sjitt hvað mikið hefur verið þrasað. Blóðþrýstingurinn stefnir úr engu og yfir hættumörk. Á nýju ári ætla ég að hætta að „fylgjast með.“ Af heilsufarsástæðum. Ætla núna snöggvast að hefja ritun fréttayfirlits af innanheimilsvígstöðvum árið 2011.

Áramótunum var fagnað á Akureyrinni. Fljótlega uppúr þeim haldið aftur í bæinn. Ég byrjaði í einhverri geðbilun, Helgi dauðans var frumsýnd einhverntíma í lok janúar. Fljótlega urðu yngri börnin síðan 5 og 3 ára. Um leið og ég kom heim úr leikhúsinu hurfu Rannsóknarskip og Smábátur á sambærilegar vígstöðvar, annarsstaðar, fóru að æfa söngleikinn Hárlakk í Hagaskóla. Við hjónin brugðum okkur nú samt í orlofsferð til Edinborgar einhverntíma í febrúar. Áður hafði ég ákveðið að íbúðin okkar væri orðin of lítil (líklega vegna þess að ég var alltaf ein heima að taka til) svo Ránargötuskonsan var sett á sölu. Eitthvað hafa nú fasteignasalar misst móðinn við hrunið, sá sem talaði við okkur taldi allavega öll tormerki á því að okkur tækist að selja okkur uppúr skuldunum og var hinn fúlasti. Íbúðin fór á netið á meðan við vorum í Edínarborg, fyrsta símtalið kom á meðan við vorum enn á flugvellinum í Glaðskógum. Við tók tveggja sólarhringa stanslaus straumur fólks og við vorum búin að selja á fimmtudegi. Afhending hálfum mánuði seinna, staðgreitt uppúr skuldunum og gott betur, og möguleiki á að leigja fram á sumar ef okkur sýndist svo. Til þess kom þó ekki, í kringum fyrsta apríl (og daginn eftir frumsýningu Hárlakks, eða svo) fluttum við í Kópavog, á indæla sérhæð með haug af plássi, í eigu Ella frænda míns sem vantaði leigjendur. Hér fer nú aldeilis ljómandi vel um okkur, sko. Það er gott að búa í Kópavogi, og allt.

Börnin þurftu reyndar að skipta um leikskóla eftir sumarfrí en það rann nokkuð ljúflega niður, þó Freigátan tali stundum um ýmsa af gamla leikskólanum. Enda erum við alltaf á leiðinni þangað í heimsókn. Smábátur fær að klára Hagaskólann og er bara orðinn sérfræðingur í strætóleiðinni Kópavogur-Vesturbær Reykjavíkur. Hann var reyndar píndur í unglingavinnuna í Kópavogi hluta úr sumri, með afskaplega dræmum undirtektum, en seinni hluta sumars var hann í sveitavinnu í Eyjafirði og þótti fínasta slag.

Í sumar var síðan bætt við stórfjölskylduna. Sigurvin bróðir minn og Auður Ásbjörnsdóttir eignuðust dótturina Ásthildi Viktoríu þann 30. júnó og hefur hún náttúrulega verið í ógurlegu uppáhaldi hér á bæ og er næstum drekkt af ástúð og umhyggju þegar hún kemur í heimsókn.

Við vorum slatta fyrir eystan. Þar var í gangi unglingalandsmót. Því fylgja hoppukastalar. Þvílíkt og annað eins gríðarstuð! Ég skildi síðan liðið eftir og fór til Japan. Á ráðstefnu í Osaka. Flugið var dauðinn, ráðstefnan var skemmtilg. Ég var í viku að jafna mig eftir heimkomu.

Fór á aðra ráðstefnu í september og tók eiginmanninn með mér. Hún var í London. Einnig gaman. Og svo fórum við í slatta af leikhúsi og svona. Hreint ágætt og ljómandi.

Síðan erum við nú bara búin að vera heima og haga okkur. Mest. Reyndar er ég aftur komin á milljón í Hugleikinn. Skrifa og aðstoðarleisktýri einhverju sem verður frumsýnt í byrjun febrúar ef alheimurinn lofar. Svo það stefni í sömu geðveikina eftir jól eins og eftir þau síðustu!

Og Smábáturinn fékk spangir á tennurnar sínar, kortér í jól. Var fyrir norðan hjá föðurfólkinu sínu um jólin og fer með móðurfólkinu sínu til Flórída strax eftir áramót. Og ég fékk úkúlele í jólagjöf. Og er alveg óþolandi dugleg að æfa mig... finnst öllum hinum á heimilinu.
Áramótapartíið verður þokkalega undirlagt!

Og upp er runninn þriðji veturinn í doktorsnámi. Ber helst til tíðinda að ég held ég sjái fyrir endann. Það er að segja, líklega er ég hálfnuð. Tveir vetur eftir þennann ættu að duga. Tala nú ekki um ef mér tekst að láta leikhúsið nokkurn veginn í friði á meðan.

Í ár tókum við upp á þeirri nýbreytni að vera heima hjá okkur um áramótin. Enda erum við búin að vera svo löt að það liggur við andlátum. Þau yngri hafa eitthvað verið í leikskólanum. Kannski á morgun (30.) Fer eftir veðri. Það er spáð snjókomu, en talsvert hefur verið um svoleiðis og þurfti að moka bílinn rækilega út í dag. Hugga syss og ein vinkona hennar verða hjá okkur í gamlárspartíi og það verður nú stuð.

Næsta ár ætti síðan að hefjast með ógrynni af leti. Ekki með ferðalagi eins og venjulega. Heldur bara yfirgengilegu tjilli. Í einn dag. Síðan þarf að drífa Smábát til útlanda og æfingar hefjast á MILLJÓN!

Jólin

2011-12-25T22:15:00.001Z

Jæja. Til skemmtunar fyrir ömmur og börnur kemur hér frásögnin af jólaundirbúningi, aðfangadegi og jóladegi í fínustu smáatriðum. Þeir sem ekki hafa gaman af langdregnum og díteiluðum frásögnum af börnum, heimili og öðrum hátíðarnormalheitum geta hætt að lesa núna.

Fyrstu helgi í aðventu var Rannsóknarskip norðan heiða, Móðurskip í stofufangelsi með afkomendurna og því voru aðventukassar uppgrafnir og jólað ógurlega. Þar sem við erum í áður ójóluðu húsi, og miklu stærra en síðast, kom ýmislegt á óvart. Nú eru til dæmis gluggasyllur úti um allt, talsvert fleiri gluggar en áður. Og svo voru báðar seríurnar ónýtar. Þetta leiddi til ferðar í Rúmfatalager og Byko með hæper börn og nokkur taugaáföll. Aðventað var nú samt, vel og vandlega, miklu fyrr en venjulega.
Helgina eftir fór móðurskip austur í 5 daga húsmæðraorlof. Það var byrjað á súkkulaðidagatölum en það gleymdist að kveikja á tveimur kertum á aðventukransinum.

Unglingurinn Smábátur kvartaði yfir því að hafa týnt barnagleðinni yfir jólunum. Þau litlu eru hins vegar ekki endilega farin að muna hvernig síðustu jól voru, né byrjuð að missa matarlystina yfir pökkunum viku fyrir jól. Svo þetta er allt mjög rólegt.

Síðustu helgi fyrir jól var bakað laufabrauð og síðan jólatréð sett upp ásamt jólaskrautinu eins og það lagði sig. Þegar ég var lítil var allt dauðþrifið áður en mátti taka upp eina einustu jólaskraustutlu. Veggir skúraðir, innanúr og ofanaf öllum eldhússkápum, tekið til í herbergum, yst sem innst, og skreytt á þollák. Jólatréð á aðfangadag. Við höfum endaskipti á þessu. Skreytum fyrst og þrífum svo á þollák. Og dáldið á aðfangadag. Það þýðir ekkert fyrr. Og eldhússkápar eru nú bara alveg látnir eiga sig sem og aðrir skápar.

Í mínu ungdæmi var skreytingum á þollák og aðfangadag reyndar ætlað að stytta biðina eftir jólunum en það var nú áður en DVD spilarar komu til. Reyndar var Freigátu svo nóg boðið þegar þau voru að horfa á mynd 2 í beit, bara í sjónvarpinu, á aðfangadag að hún spurði hvort ekki væri óhollt að horfa svona mikið á sjónvarpið. Hún fékk þau svör að á jólunum mætti stundum gera sumt sem væri óhollt.

Börnin voru geymd á leikskólanum til og með þolláx af áður óþekktu harðfylgi. (Og fá að fara þangað aftur strax á þriðja í jólum.) Þau voru nú samt bara nokkuð ánægð með það. Á nýja leikskólanum er nefnilega brekka og ógrynni af þoturössum. Börnin eru búin að læra að renna sér. Á 22. var unglingurinn farinn norður yfir heiðar til að eyða jólunum með föður sínum og hans fjölskyldu. Hann kemur aftur 29., rétt stoppar yfir áramótin og svífur svo til Flórída með móðurfjölskyldunni sinni. Svo þetta voru óvenjufáliðuð jól.

Semsagt. Þrif voru framin á þollák og aðfangadag. Á aðfangadag vaknaði ég snemma með ormagormunum og framdi hátíðarsiðinn að brasa súkkulaðimús, með tilheyrandi þeytarahljóðum, börnunum til ama og leiðinda þar sem þau voru að reyna að heyra aðfangadagsbarnaefnið. Þau verða óstjórnlega fegin ef við fáum okkur einhverntíma eldhús með veggjum. Eftir maraþon sjónvarpsgláps (barnanna) og matargerðar (mitt) lagðist ég í árvisst símavændi og slúður við eina vinkonu mína á Egilsstöðum. Svo var sparistellið drifið fram og Rannsóknarskip eldaði dýrindis lambalaæri. Hugga syss mætti með rauðvínsflösku sem við dreyptum á á meðan við rifum kjaft yfir lokahönd á matargerð. Allt eins með hefðbundnu sniði. Börn tóku ótrúlega duglega til við matarinntöku. Svona miðað við að þau eru almennt tortryggin á sjaldgæfan mat og síðustu tvö ár hefur Hraðbátur nærst eingöngu á laufabrauði yfir hátíðarnar.

Síðan var tekist á við aðalatriðið, pakkaopnun. Það var einkar ánægjulegt. Úr milljón pökkum fengu allir fullorðnir eitthvað fallegt sem og bækur sem þeir höfðu ekki lesið. Börnin fengur, taldist mér 6 leikfangapakka, hvort, og ekki tókst að setja allt í notkun á aðfangadagskvöld. Slatta af bókum, náttföt, íþróttagalla, geisladiska, hljóðbækur, DVD-myndir. Ólíklegt að takist að eyðileggja alltsaman fyrir nýjárið, í þetta sinn! Þó vafalaust geri menn sitt besta. Rannsóknarskip fékk óvenjumikið af golfdóti og er harla glaður. Ég fékk ukulele. (!!!!) Og heilsukodda. Og fjórar bækur. Og pæjuveski. Og ótrúlega margt fleira fínt. Annars hefur tíðkast í minni fjölskyldu að skiptast á listum yfir hvað okkur langar í/vantar og síðan tekur við gríðarflókið upplýsingaferli þar sem allir nema sá sem gjöfin var keypt handa þarf að frétta af hverjum hlut sem keyptur er. En ég hef komist að því að það eru óvæntu gjafirnar sem eru skemmtilegastar. Svo við Hugga syss ákváðum að hætta þessu rugli nú bara. Á næsta ári fá allir bara eitthvað og eitthvað, sennilega frekar exótískt og skrítið. Rannsóknarskip er að fara til Rúmeníu, Frakklands og kannski Tyrklands á næsta ári og ég kannski til Chile. Þannig að klárlega geta menn ekki einu sinni látið sig dreyma um hvað þá langar í/vantar í jólagjafir frá Rúmeníu/Frakklandi/Chile, hvað þá í apríl/júní/júlí.

Allavega. Núna á jóladagskvöldi eftir jólaboð hjá Huggu, annað hjá afa og ömmu Smábátsins og leifar af aðfangadagskvöldi í kvöldmatinn, er búið að taka öll leikföng í notkun. Lesa fleiri bækur og ég er búin að læra þrjú grip á ukulele. Gat þess vegna spilað og sungið „Loksins ég fann þig“ fyrir Rannsóknarskip í gærkvöldi. Nú er Rannsóknarskip farinn að lesa jólabækur fyrir börnin fyrir svefninn og ég ætti vitaskuld að vera að gúggla restinni af ukulelegripunum. En í staðinn er ég að horfa á Holiday. Í þriðja sinn á þessu ári, held ég. En, eins og ég sagði Freigátunni í gær, má haga sér eins óskynsamlega og mann lystir á jólunum.

Og ef einhver heldur að aðdráttaraflið í þessari mynd tengist Jude Law, þá skulum við bara hafa það á hreinu að hann hefur EKKERT í Jack Black!

Gleðileg jól!

Umræður skrumræður

2011-12-07T13:14:00.001Z

Við erum nýlega byrjuð að blogga. Enn nýlegar farin að tjá okkur á fésbók og farin að geta gert athugasemdir við fréttir. Að vera vitni að upphafi umræðuhefðar er mjög áhugavert, þó það sé auðvitað oft þreytandi. Spjallþráðaumræðan er ekki enn komin með hefðir, venjur, kurteisisreglur. Fólk lætur vaða, og getur það, nokkuð ábyrgðarlaust... ennþá. Og rökræðir. En þá rekst maður á hið fornkveðna, skoðanir eru eins og rassgöt, ein á mann.

Ég held að í upphafsringulreið þessa óheftandi samskiptaforms felist áhugaverðar uppljóstranir. Kannski ekki nýjar en meira áberandi en vitneskjan verður almennari.

Ég þoli ekki að lesa umræðuþræði. Ég gæti reynt að halda því fram að það væri vegna lélegrar málfræðikunnáttu umræðenda eða að umræðan væri "á of lágu plani," hvað sem það nú þýðir, en staðreyndin er sú að ég þoli ekki að sjá fólk rökstyðja skoðanir sem mér þykja fáránlegar, ömurlegar og mannskemmandi. En þannig þýðir náttúrulega ekkert að láta. Það sem er, bara er. Eins er hægt að rökræða sig bláan í framan. Maður er ekkert að fara að breyta skoðunum neins. Enginn fær hugljómun og frelsast frá asnalegri skoðun við að lesa umræður á DV eða Facebook.

Og rökræður?

Allir sem hafa einhverntíma tekið þátt í ræðukeppni vita að það er hægt að færa rök fyrir hvaða kjaftæði sem er. Einu sinni talaði mitt lið fyrir því að konur færu út af vinnumarkaðnum. Í annarri keppni vildu andstæðingarnir leggja niður jólin. Þannig æfa menntaskólanemar sig fyrir kjaftæðissamfélagið.

Ég held að við myndum okkur skoðanir fyrst. Byggt á tilfinningu. Eða hagsmunum. Allavega ekki með rökum. Við hengjum þau utaná eftirá. Þess vegna er oft gaman að setjast um borð í hugsanalestina, helst varðandi mál sem manni er ekki sérlega annt um. Eitthvað sem snertir mann ekkert mikið, persónulega. Þegar maður er orðinn flinkur getur maður gert slíkt hið sama við mál sem standa manni nærri og komist að því að það er margt í mörgu. Alltaf.

Ég fór til dæmis að hugsa um vændi. Þaðan fór ég yfir í líkamann sem söluvöru. Fór að hugsa hvort líkaminn sé ekki seldur þegar við skuldbindum hann til að mæta á ákveðnum tíma, á ákveðinn stað og vinna ákveðna vinnu 8 - 16 tíma á dag, 5 - 7 daga í viku. En það er innbyggt í kerfið að við gerum það. Atvinnan gengur fyrir öllu öðru sem við þurfum að gera. Alltaf. Engar undantekningar. Kerfið gerir ekki ráð fyrir því að við, börnin okkar eða aðrir nákomnir, veikist eða deyi. Þeir sem hafa heilsufar sem ekki leyfir að þeir vinni eins og vélmenni 8 tíma á dag 5 daga í viku, minnst, eru ekki tækir til atvinnu. Og þar með annars flokks í samfélaginu. Er mannslíkaminn kannski söluvara í fleiri en einum skilningi og það innbyggt í kerfið?
Semsagt, vændi er kannski "eins og hver önnur vinna." En "atvinnulífið" er þrælahald. Ég er ekki komin lengra.

Og þannig fór samtalið við sjálfa mig um vændi.

En það er gaman að fylgjast með netumræðunni þróast. Hún er líklega óþagganleg en allir eru þó að reyna að þagga niður í einhverjum öðrum þar. Að trompa þessa óþolandi einstaklinga með apalegu/fáránlegu/glæpsamlegu skoðanirnar. Ýmsar aðferðir eru í gangi. Rökræður, skítkast, troll... maður sér ýmsum brögðum beitt. Og enginn er að "vinna." Maður hefur tilhneigingu til að lesa frekar greinar frá skoðanasystkinum. Umræðan er jafnstjórnlaus. Hinir eru bara annarsstaðar. Líka saman í hóp.

Það er ekki hægt að setja yfir netumræðuna lög. Hakktívistasamtökin Anonymus hafa reyndar fundið leið til að taka niður síður andstæðinga en ef fjársterkir aðilar finna ekki upp leið til að þagga niður í þessu fjölhöfða skrímsli þá kemur að því að fólk þarf að bera ábyrgð á sjálfu sér innan netsamfélagsins. Það er gaman að vera alltaf brjálaður yfir einhverju, fullur "réttlátri" reiði yfir hvað allir eru miklir fábjánar. Í smá tíma. En ég hugsa að við verðum þreytt á því.

Og það þýðir ekkert að hnussa og fussa. Við verðum aldrei öll sammála.

Áhugaverðir tímar, þetta.

Aðventumenningarkæruleysisferð

2011-11-29T08:50:00.001Z

Eins og það er nú skemmtilegt að skrifa doktorsritgerð, aðstoðarleikstýra og ala upp 3 börn, þá er ekki laust við að stundum verði maður ofurlítið þreyttur. Minn, þó, ef maður getur stillt sig um að fara á límingunum af stressi. Sem hefur gengið óvenjuvel.

Rannsóknarskip er þó búinn að vera að segja mér að ég ætti að fara einhverntíma í húsmæðraorlof. En þegar ég fer í burtu frá fjölskyldunni er ég venjulega á ráðstefnu, leiklistarhátíð eða fundi, gjarnan að halda ræður eða fyrirlestra, skrifa fundargerð... halda hátíðina... sem sagt, gera eitthvað. Og nú er ég með kvef, þannig að elskulegur eiginmaður minn ákvað að gefa mér flugpunktana sína svo ég geti skverað mér austur á land um rúmlega næstu helgi. Hringdi í mömmu í gærkveldi og hún las fyrir mig upp úr Dagskránni eitt og annað sem ég þarf að mæta á. Upplestur úr nýútgefnum austfirskum bókum í Safnahúsinu á fimmtudagskvöld, Stones og Bítlarnir í Valaskjálf (!) nýbúið að opna nýjan/gamlan pöbb, ábyggilega eitthvað um að vera í Sláturhúsinu. (Sem er menningarmiðstöð, sko.) Já, og aðventutónleikar í kirkjunni.

Það er nefnilega brjálað menningarlíf á Egilsstöðum. Ég bjó þar í 9 mánuði ársins 2003 og það var ekki flóafriður. Þess vegna finnst mér alltaf jafnfyndið að hitta fólk sem býr á Egilsstöðum og segir „það er aldrei neitt um að vera hérna...“ Émdi segja að það fólk læsi ekki dagskrána sína. Sumir bakka reyndar í að segja, það er ekkert um að vera FYRIR UNGA FÓLKIÐ, sko. Ég var líka grunnskóla og menntaskólanemi á Egilsstöðum. Brjálað að gera. Endalaust gaman. Leikfélög, skólaheimsóknir, ræðukeppnir, hljómsveitir... En ef menn vilja geta keypt sér skemmtun í þægilegum og notendavænum umbúðum, þá er ekkert víst að neinn nenni að standa í iðnframleiðslu á svoleiðis.
En til þess er Stöð 2 og feisbúkk.

Er allavega farin að hlakka massíft til. Þarf reyndar að láta eiginmanninn um að fara á jólaball með börnin og missi af einum kórtónleikum sem ég ætlaði á með dótturina. En verð bara að biðja menn vel og vandlega um að mynda hvert örstutt spor. Sjálf er ég kvefuð og úldin og er komin á eftir með slatta af einhverju sem tekur enga stund að gera og ætla að rigga upp einhverjum styrkumsóknum fyrir austan svona á milli þess sem ég heimsæki fólk og stunda menningarviðburði. Kem austur að morgni afmælis ömmu minnar og Mæju-mömm-ans-Aðalbjörns þannig að sá dagur fer í að koma Egilsstaðafrúm á óvart.

Reikna með að koma til baka með hlaðin batterí fyrir jólaundirbúning og lokaskrensið á leikriti Hugleiks (hvers nafn hefur ekki verið opinberað, en verður GOTT og frumsýnist í lok jan/byrjun feb.

Jóla! Jólajóla!

2011-11-08T09:29:00.001Z

Eftir afmæli Rannsóknarskips, sem er 5. nóvember, finnst mér alveg passlegt að fara að hugsa um jólin. Segi ekki að það gerist neitt alveg strax en þegar ég fór í kringluna á sunnudag (degi of seint) til að kaupa afmælisgjöfina hans einsetti ég mér að hugsa líka um jólagjafir. Steingleymdi því síðan alveg en einbeittur brotavilji var til staðar.

Ég er alveg að fara að ná í allavega tvo jóladiska til að setja í bílinn. Jafnvel þrjá. Jóladiskar Sigurðar Guðmundssonar og Baggalúts eru bara allt of góðir til að hlusta bara á þá einn mánuð á ári. Ef ég finn diskinn úr Jólaævintýri Hugleiks getur vel verið að hann fái að koma með. Hann er nefnilega ekkert mjög jólalegur, nema lokalagið sem er svo jólalegt að mann svíður í jaxlana.

Ég er búin að heyra eitt jólalag í útvarpinu. Það var með Baggalút og fjallaði um rjúpnaskytterí.
Venjulega er Last Christmas með Wham fyrsta jólalagið sem ég heyri í útvarpinu. En venjulega finnst mér Pottþétt jól ekki viðeigandi fyrr en á aðventu. Þá má líka Maria Carey koma og jafnvel Barbara Streisand. Boney M. er hins vegar ekki viðeigandi fyrr en í desember.

Jólaóratoróur, jólasálmar og Hátíð fer að höndum ein með Þremur á palli er alltsaman alveg bannað þar til kannski í vikunni fyrir jól.

Á hverju ári ætla ég síðan að gera jólalegt heima hjá mér alveg viku fyrir jól, í síðasta lagi. Það heppnast aldrei. Núna er planið að vera heima um áramótin (sem hefur aldrei gerst utan einusinni þegar þau bar upp rétt fyrir fæðingu frumburðar, að talið var.) Þarf kona þá að baka sjálf?

Einhverjum þykja þetta kannske ótímabærar vangaveltur? En í mínum heimi tekur nokkrar vikur að koma hlutunum í verk... Takmarkið er að koma Sigurði Guðmundssyni og jóladiskum Baggalúts í bílinn áður en jólafasta hefst. Það er ekkert víst að þriggja vikna umþóttunartími dugi.

Svo, ef maður er jólafíkill, en vill halda því leyndu fyrir sjálfum sér og öðrum, þá er þetta tildæmis ekki jólalag!

„Fréttir“ ?

2011-10-24T10:15:00.002Z

Ég er búin að vera að hlusta mikið á sjálfstæða fréttamiðla í útlöndum, undanfarið. Og svo fyrirlestra, fréttaskýringar, umræður og allskonar dót. Og heimildamyndir. Þvílíkan aragrúa að ég er ekki frá því að ég hafi loksins fundið kvikmyndaform sem ég endist til að horfa á. Um fjármálakerfið og framleiðsluhætti hvers konar, mótmælin í Bandaríkjunum, og núna síðast um Líbíu.

Þar eru nú aldeilis maðkar í mysunni, maður. Haldiði að Gaddafi hafi ekki ætlað að innleiða gullmynt fyrir arabaríki og Afríku? Og fara að gera heimamönnum kleift að draga fram lífið á olíugróða? Bara eins og Saddam Hussain! Þjóðnýta auðlindirnar! Að hugsa sér!!! PAKK!!!!!

Það liggur við að það sé hægt að gefa sér það, nú orðið ef það var ekki alltaf þannig, að ef NATO eða Bandaríkin vaða af stað með hernaðaríhlutun, þá snýst það um að halda olíuverðinu niðri. Og fjölmiðlarnir spila með, allir éta upp eftir þeim stærstu og fjármögnuðustu. Og ef fréttamenn ætla að fara að segja sannleikann eru þeir úthrópaðir sem "samsæriskenningamenn" og hvurveithvað. (Og í Líbíu voru þeir nú bara settir í stofufangelsi.) Wikileaks hefur þó verið betra en enginn þegar kemur að því að afhjúpa sannleikann í ýmsum málum. Og þeir eru alltaf að birta eitthvað....
(Bíddu... en það hefur ekkert verið í fréttunum!!!)

Annars eru fréttir, yfirhöfuð, miklu próblematískara fyrirbæri heldur en ég hef alltaf haldið. Hálftími þar sem sagt er frá öllu sem er að gerast í heiminum? Meira og minna því sama (af erlendu) og stjórnað er af „hagsmunaaðilum“ og peningapúkum sem geta þaggað niður hvað sem er. Og íslensku fréttirnar trufla engan sem á pening heldur. (Enda eins gott fyrir þá, þeir eru kærðir og dæmdir af hæstarétti mafíunnar til að borga þeim sem eiga peningana og hæstarétt allt sem þeir eiga ekki...)

Ég frétti hvað er að gerast í gegnum fésbók, þessa dagana. Democracy Now, hinar og þessar greinar sem poppa upp annað slagið, hér og hvar. Stöku viðtal í Silfri Egils (ekki hálftíma hálvitanna í upphafinu, samt.) Ef ég heyri upphrópun eða fyrirsögn sem virðist fela í sér einfalda lausn á öllu í heiminum verð ég tortryggin og fer að skoða á bakvið... Venjulega er þetta ekkert nema framhliðin.

Fyrst og fremst veit ég þó, eins og Sókrates, að ég veit ekki neitt.
En er þó orðin þess vísari að síðasti staðurinn þar sem staðreyndir er að finna er í „Fréttum“.

Að stinga höfðinu í steininn

2011-10-05T09:32:00.001Z

Þetta snýst um hvernig við skipuleggjum lífið í öruggar en ónáttúrulegar rútínur og, með því, höldum við því óvænta og kaótíska fjarri. Lífið er ekki fyrirtæki sem þarf að reka, það er leyndardómur til að lifa. Það er kominn tími til að rífa stimpilkortið, brjótast út úr verksmiðjunni og fara í stutta ferð út í hið ókannaða. Vinnan nær meira flæði ef hún er unnin með afslöppuðum huga.
(Eða eitthvað í þá áttina. Þýðing mín.)

Það er nefnilega það. Ljómandi gott spil í dag. Annars hef ég einmitt verið að hugsa um byggingametafórur. Mjög oft erum við ekki að byggja hús. En við látum eins og við séum að því. Einhverntíma, ca. 2008, sagði Baggalútur að ríkisstjórnin (þáverandi) hyggðist vinna á hruninu með útjöskuðum myndlíkingum. (Það var mjög fyndið. Þá vorum við líka alltaf úti á sjó hálfan fréttatímann.)

En svo erum við ekki nærri því alltaf að byggja hús þegar við látum eins og við séum að því. Við „leggjum grunninn“ að einhverju og næstum allt sem sagt er og gert „byggir á“ einhverju öðru. En þetta er alltsaman bull. Tíminn líður. Hann byggist ekki upp lórétt eins og hús. Og ef eitthvað er gert sem er ekkert endilega til að „byggja“ neitt á, er það verra? Að sama skapi, þó einhverju sé breytt, svona bara í skipulaginu, þá þýðir það ekki að það sé verið að „rífa niður“ eitt eða neitt. Ég held að byggingametafórurnar séu að drepa okkur...

Ég er að hugsa um að taka tilmælin „að hætta að stinga höfðinu í steininn“ bókstaflega og fara að taka eftir því hvernig og hvenær byggingalíkingar eru notaðar og athuga hvort þetta er kannski að skapa einhverja grundvallarskekkju í allri huxun.

Læt vita ef ég kemst að einhverju.

Erindi frá leikskáldastefnu

2011-10-03T12:09:00.001Z

Var að fá hugmynd. Sem er heimskulegt að hafa ekki fengið fyrr. Ég er stundum að halda einhverja fyrirlestra sem fullt af fólki missir af. Oftast alveg næstum allir. Og er þá ekki vit í að birta þá bara hér?

Hér er allavega erindi mitt frá málþinginu á Grósku, leiklestrahátíð sem Félag leikskálda og handritshöfunda hélt 15. - 17. september.

Ég var beðin aðtala aðeins um pólitískt leikhús.

Þannig er að éger að gera doktorsrannsókn á pólitísku leikhúsi á Íslandieftir hrun og þess vegna halda menn kannski að ég búi yfireinhverri þekkingu á fyrirbærinu. Þetta er að sjálfsögðumisskilningur. Á undanförnum tveimur árum hef ég lesiðgríðarlega mikið um leikhús, nútímaleikhús, pólitísktnútímaleikhús, samtímamál, tungumálið, tungumálin,orðræðuna... Því meira sem ég les gerir ég mér betur greinfyrir því hvað ég veit lítið. Og reyndar líka því að enginnveit neitt. Sem er ágætt, þá þarf maður ekki að veraað burðast með neina minniháttarkennd yfir því.

Öngvu að síður,fjarri mér ætla að fara að láta tækifærið til að látagamminn geysa um svo spennandi efni framhjá mér fara.

Ádeila er spennandiorð. Komið af því að deila á. Gagnrýna. Segja til vamms, umhvað sem vera má. Í samhengi bókmenntanna getur meira að segjaverið að við eigum mismunandi tegundir. Til dæmisþjóðfélagsádeilu annars vegar og samfélagsádeilu hins vegar.Ég var að vesenast með skilgreiningar á þessu og komst aðþeirri niðurstöðu að þjóðfélagsádeila lyti að því semsneri að völdum og stjórnun í samfélaginu en samfélagsádeilaþá frekar um að deilt sé á önnur samfélagsmein.

Svona skilgreiningareiga samt ekkert heima í neinum formúlum og passa ekki í exel.Leikrit eru aldrei hreinræktuð annað hvort eða, heldur geta verðihaldin snerti af hvorutveggja, ásamt ótalmörgu öðru.

Ég held að öllleikskáld finni annað slagið, ekki síst á Íslandi í dag, fyrirákveðnum þrýstingi. Þið eigið að skrifa um þetta! Þaðvantar fleiri ádeilur á það hvernig allt er! Hvar eru ádeilurnará bankamennina? Ríkisstjórnina? Auðmennina? Hugarfarið? Mérheyrast margir vera alveg gjörsamlega á hreinu hvað þarfnauðsynlega að gerast núna. Og það sem að okkur snýr, hvernigleikrit við ættum að vera að skrifa. Þegar ég er í stuði (oghelst full) finnst mér ég vita það líka.

Ég held aðmannkynið sé aldrei í meiri afturför heldur en þegar það eralviturt.

Enda erum við stöddá mjög spennandi hnignunartímum. Ýmsir telja að við séum aðupplifa endalok heimsveldis ákveðinna hugmynda... þó allir séumjög ósammála um hverjar hugmyndirnar séu. Svo ekki sé minnst áhvað gerist næst. (Eða hvað best væri að gerðist næst.) Enmér finnst upplífgandi að minnast þess að eftir að alræðikaþólsku kirkjunnar lét undan í Evrópu miðaldanna tókendurreisnin við. Einhver brjálaðasta sprenging í listum ogvísindalegum uppgötvunum sem við eigum heimildir um. Persónulegaátti ég ekki von á að lifa Öld Alheimsfrekjunnar láta undansíga eins mikið og hún hefur þó gert. Svo þetta eru nú þegarmeira spennandi tímar í hugmyndum og hugmyndafræðum heldur en égátti von á að sjá, hvað sem það heitir sem nú er hugsanlegaaðbyrja að enda sín yfirráð.

Um stöðuleikskáldsins í hugmyndafræðilegu samhengi má spyrja margraspurninga. Ber okkur skylda til að skrifa um ákveðin mál? Eigumvið að vera að jarða sumar hugmyndir en halda öðrum á lofti?Er einn altækur sannleikur um hvaða hugmyndir eru “hættulegar”?Er það sama hættulegt fyrir alla? Eigum við kannski að verahættuleg? Er mögulega allt hættulegt? Getum við breytt heiminumog er eigum við að gera það? Er okkur treystandi til þess?

Skemmtileg þversögní því að þeim sem telja sig þess umkomna er sennilega einmittekki treystandi til þess. Enginn er hættulegri en maður sem erviss.

Áróður er líkamagnað fyrirbæri. Áróðursleikhús hefur oft verið notað meðgóðum árangri. Og ekki síst í dag, nema nú köllum við þaðalmannatengsl og auglýsingar. Ef ádeilan spyr spurninganna þákemur áróðurinn með svörin. Ádeilendum er gjarnan legið áhálsi fyrir að spyrja spurninga en koma ekki með svör. Já, viðhöfum það skítt en ef við hendum því sem er hvað fáum við ístaðinn? Er spurt.

Mannskepnan eraldrei í innilegri sleik við vöndinn en þegar hún heldur að húnupplifir blekkinguna um öryggi.

Þeir sem telja sighafa lausnina, eða vilja halda því fram, koma með áróðurinn.Allt væri fullkomið ef það væri SVONA. Bara kaupa svonapakkadíl. Dömur mínar og herrar, leitið ekki lengra, lausnin erÞESSI. Einföld og þægileg eins og internetið. Mér er reglulegasagt að leikhúsið sé ekki að standa sig nú um stundir. Þaðbjóði ekki upp á nógu þægilegar lausnir. Komi ekki með svörin.Skemmti ekki nóg. Skilji menn eftir með óþægilegar spurningar enveiti engin svör. Og til hvers að vera að setja upp leiksýningarsem ekki “slá í gegn”?

Ég veit það ekki.

Nú þegar drekkumvið og dópum til að þurfa ekki að upplifa raunveruleikann árauntíma. Horfum á sjónvarpið, höngum á feisbúkk, étum okkurtil óbóta... einn stærsti iðnaður jarðar er kenndur viðafþreyingu. Þarf leikhúsið líka að vera dóp? Eigum við baraað að rorra í spikinu í þeirri þægilegu fullvissu að viðvitum allt? Séum örugg og höfum ævinlega rétt fyrir okkur? Vitumupp á hár hvernig allt ætti að vera?

Þrátt fyrir aðleikhúsið hafi vissulega svarað þessum kröfum tímans ogsviðsetji oft og mikið efni sem leggur sig fram um að skemmtaöllum og ögra engum (reyndar hægara sagt en gert á þessumóþolandi tímum þegar allir virðast hafa skoðanir) þá hefurleikhúsið samt á sér orð fyrir að vera stundum, og kannski oft,og kannski of, óþægilegt.

Við erum ekki áeinu máli um hvað á að gera við leikhúsið. Eigum við að komaþví fyrir á þægilegum púða í miðri flóruafþreyingarmenningar? Nútímavæða, komast að því hvað “fólk”vill? Selja, selja selja? Eða eigum við að að vera óþægileg?Sýna það sem fáir vilja sjá? Spyrja spurninga óendanlega margrasvarmöguleika?

Auðvitað er þettasíðan ekkert annað hvort eða.

Ég hef líka heyrtþví fleygt að „hefðbundin“ leikritun sé úrelt og dauð.Ekkert merkilegt komi neinsstaðar frá lengur nema úrleikstjóraleikhúsinu. Ef maður les leikhúsfræðin sem mest erhaldið á lofti þessa áratugina mætti halda að hefðbundinleikverk væru hreinlega ekki sett á svið lengur. Ef maður athugarhvað er verið að leika á leiksviðum heimsins kemur síðan alltannað í ljós. Það er eins og fræðaheimur leikhúskenninga ograunheimur leikhússins sé ekki uppi á sama tíma, né hrærist ísama samfélagi.

Er leikritið dautt?

Skáldsagan drapekki leikritið. Kvikmyndin drap ekki leikhúsið. Sjónvarpið drapekki kvikmyndina og internetið drap ekki sjónvarpið. Fræðilegaerum við ekki endilega að skoða leiksýningar sem bókmenntirlengur... ef einhver veit þá hver skilgreiningin á bókmenntum er.Við erum reyndar bara alls ekki á einu máli um merkingu ogmikilvægi margra orða í dag...

En á meðaneinhverjir nenna að skrifa leikrit... og ég held að ef þessihátíð hefur sýnt fram á eitthvað þá hefur hún sýnt fram áað þeir eru til... heilu haugarnir... þá eru að verða tilleikbókmenntir.

Og það sem er tiler til. Það þýðir ekki að setja „computer says no“ álistform. Gömul eða ný. Vissulega er síðan hverjum frjálst aðhafa skoðanir á því að sum listform séu betri en önnur, sumséu góð og vænleg, önnur skaðleg, leiðinleg, skemmtileg, oglistina er svo sannarlega hægt að nota í ýmsum tilgangi. Jafnveltilgangi sem einhverjum kann að þykja vafasamur.

Og við lifum átímum höfðatölunnar. Mikilvægi verka er mælt í vinsældum.Miðasölu.
En er endilega betra að hafa engin áhrif á margaen mikil áhrif á fáa? Erum við að vinna vinnuna okkar ef viðerum ekki að hugsa um framþróun mannkyns og samfélags? Ef viðerum bara að reyna að vera dóp? Flóttaleið frá veruleikanum?

Leikhúsið helduráfram að vera allskonar, eins og leikhúsfólkið.

Ég held kannski ámeðan við heyrum að leikhúsið sé á villigötum séum við áréttri leið.

Þegar allir verðasáttir verður ástæða til að hafa áhyggjur.

Eftir Astrónómíunni!

2011-09-28T09:28:00.000Z

Jæja. Stjörnuspekin og Zenið segja mér að ég sjái óvenjuvel hvað skiptir máli (og hvað ekki) í dag. Tarrottið segir að nú fari að bresta á með þvílíkri velgengni og hamingju. (Og hamingju hversdagsleikans, sem væri nú gaman að sjá.) Þá ætti ég alveg að vita það, innst inni, hvort er mikilvægara að tékka á teppahreinsivél fyrir sófana í dag eða hringja í mennina sem eru með tölvuna í eilífðarviðgerð. Já, og hvort er mikilvægara að hanga á internetinu og fylgjast með mótmælunum á Wall Street eða fara að grípa réttri hendi í raðskatið á sér og skrifa doktorsritgerð! Já, það þarf nú líklega ekki neitt sérstaklega góðan og gáfulegan dag til að fatta útúr þessu.

Góðar fréttir, líka, að það er búið að laga kaffivélina! Í gærmorgun gerðust hreinlega engin hugvísindi. Alvarlegt mál.

Annars var Lundúnaferðin skemmtileg og gagnleg. Ég frétti af nokkrum greinum og bókum sem ég ætti að lesa... hitti nokkrar akademískar rokkstjörnur og svona. Sagði öllum frá Besta flokknum. Öllum fannst það nú fyndið... Næst þegar ég fer á ráðstefnu þarf ég að vera með eitthvað reglulega uppskrúfað og fræðilegt. Svona sem gæti drepið hest. Annars tekur fræðasamfélagið aldrei mark á mér.

Svo lítur bara út fyrir stuttverkahátíð í Færeyjum eftir ca 3 vikur! Hvar ég ætla að verða með Ljóð fyrir 9 kjóla og eitthvað fleira, kannski, svona. Þetta verður ferlega lítil og falleg hátíð, í Nólsoy. Skoðunarferð í Götu á sunnudeginum. Þó ég sé með ferðaþreytu þá er nú aldrei neitt verulega leiðinlegt að koma til Færeyja. Og prógrammið verður sjálfsagt ekkert brjálæðislega stíft. Svo ég er að vona að það verði smá afslappelsi í þessu.

Svo er einn leikhúsfræðinjarðískur vinur minn að flytja frá New York til London og þarf að millilenda á Íslandi í heilan sólarhring. Honum þótti það nú frekar skítt, þar til ég sagðist myndu ættleiða hann, hafa hann heima hjá mér (unglingurinn verður akkúrat í ferðalagi) og svo ætla ég að sýna honum mótmæli og A Band on Stage, sem verður á Rósenberg um kvöldið. Jafnvel eitthvað leikhús, ef nenna verður. Ég hugsa að þetta verði hin besta skemmtan. Ég hef oft hugsað sem svo að þessi náungi hefði nú gaman af að hitta fjölskylduna mína og leikhúsgengið. Gaman-gaman.

Og þar sem "hugsun mín er óvenjuskýr" og ég veit alveg hvað skiptir máli, er best að vinda sér í yrðingarammana. (Já, þeir eru til. Ég skóp þá. Eða er að því.)

Byltingin lifi!

Áhugaverðir tímar

2011-09-16T10:03:00.000Z

Megir þú eiga áhugaverða ævi segir einhver útlensk bölbæn. Ég held það sé vegna þess að þegar tímarnir verða áhugaverðir má maður hvorki vera að því að pissa, kúka, þrífa sig eða sofa. Mér líður dáldið þannig. Þarf að stelast heim í dag áður en ég sæki krakkana til að komast í sturtu og setja í vél.

Held ég sé líka búin að komast að því hvers vegna ég var með kinnholusýkingar í allan fyrravetur. Loftræstidæmið hérna í miðjum glerkastalanum er ógeð. Nú er ég með hverfandi kvef, en eftir klukkutíma hérna inni er ég komin með stíflað nef og hausverk. Svo fór ég að horfa upp í loftdæmið fyrir ofan hausinn á mér. Og það er nú bara alveg ógeðslegt, satt að segja.

Ég held að við eigum eftir að komast að því að loft er nauðsynlegt fyrir fólk. Og þá bara venjulegt útiloft. Loft er ekki lengur loft þegar það er búið að liggja í einhverjum "stokkum". Allavega. Ef ég verð hausinn á mér stíflast aftur þegar ég kem heim frá London, þá ætla ég að prófa að skipta um borð og færa mig frá óbjóðnum. Annars langar mig líka, ef einhver kraftaverk skyldu nú einhverntíma gerast í fjármálum, að taka bílskúrinn hans Ella frænda á leigu líka og búa mér til skrifstofu í einu horninu á honum. Með engu interneti, en þar sem ég get haft eins hátt eins og mér sýnist og spilað og sungið á milli ritgerðaskrifa. Það væri nú osom.

Og nú er allt á síðustu metrunum, einhvernveginn. Lesið úr 8 leikritum á Grósku í gær. Það var gaman. Úr 10 í viðbót í kvöld, þ.á.m. mínu. Ekki verður það nú öldungis leiðinlegt heldur. Og á morgun verður eitthvað lítið og sætt málþing um stöðu leikskáldsins. Þar ætla ég að framsegja allt sem mér dettur í hug. Og mikið verður nú gaman seinnipartinn á morgun þegar ég verð búin að því. Þá get ég einbeitt mér að því að hafa áhyggjur af hálfþýsku egghöfðunum sem ég ætla að messa yfir í London á fimmtudaginn.

Maður lifandi. Áhugaverðir tímar, aldeilis.

Bðeee

2011-09-15T10:49:00.000Z

Ferlega erfitt að hunska sér að verki þessa dagana. Ég kenni um myndinni sem ég horfði á í gær (The Shock Doctrine) og byltingarkastinu sem ég er í, í framhaldi af heimsókn Chomskys, Vandana Shiva og fleiri snillinga. Mig langar alls ekki neitt að vera að reyna að skrifa einhverja "gáfulega" fyrirlestra, heldur bara að hreiðra um mig og lesa Empire eftir Hardt og Negri, horfa aftur á allar Zeitgeist myndirnar og
óverlóda af TED-fyrirlestrum. Pikka upp vögguljóð róttækrar móður, skrifa í Risastóru Bókina um Allt (sem er ekki enn í smíðum) skrifa geðbiluð ádeiluleikrit og gera síðan byltinguna. Bara sisvona.

Við eyðum miklum tíma í að forðast að upplifa hann. Tímann, semsagt, bara svona á þeim tíma sem hann líður. Mér finnst ég alltaf vera að reyna að láta hann líða hraðar... eða hægar. Held ég þurfi að halda áfram að vinna í að komast til Montpellier með allt liðið í júní. Suður-Frakkland var fyrir mér existensíalísk upplifun þar sem ég lærði listina að gera ekkert og láta sig berast með straumnum. (Enda segir kínverska stjörnuspekin að það vanti vatn í persónluleikann minn. Ég held það geti vel verið. Ekkert nema eldur og eldiviður, hérna inni.)

Nú eru orðin 10 ár síðan ég var að berjast við að læra að ganga á frönsku (í staðinn fyrir að vera alltaf æðandi fram úr öllum og þurfa tvær sturtur á dag út af flýtisvita) og verða ekki geðbiluð í óralöngum biðröðum (einfalt, maður tekur með sér bók) og ég er að verða búin að gleyma þessu aftur. Allt þarf ævinlega að gerast NÚNA. Enda er ég búin að vera þreytt og stressuð frá því að ég man eftir mér. Samt alltaf eitthvað skemmtilegt og spennandi að gerast, sko. En þreyttur og stressaður nýtur maður alls ekki neins.

Og nú þarf ég að hringja á leikskólasvið Kópavogsbæjar.
Best að njóta þess alveg í tætlur...

Frestun á fresti...

2011-09-14T09:53:00.000Z

Stjörnuspá - 14. september 2011
fyrir 4. apríl 1974

Andrúmsloftið er frekar dempað og tilfinningar þínar kaldar. Samskipti geta því verið frekar stíf og kallað á vinnu. Það er best að halda sig til hlés og vinna í friði, frekar en að fara út á lífið, eyða peningum eða fást við viðskipti. Þetta er dagur raunsæis og varkárni. (Venus 90 gráður Satúrnus)

Þetta væri nú alveg í ljómandi lagi ef maður nennti einhverju. Fráfarandi flensa á líklega sinn þátt í því. Og svo var ég líka búin að harðákveða að skrifa upp eitt viðtal en komst svo að því að ég var með diktafóninn en ekki heddfón sem passar í hann og ekki heldur snúru sem passar til að færa dótið yfir á tölvuna (sem ég ætti líka löngu að vera búin að gera. Ekkert sniðugt að geyma einhver 10 viðtöl bara á oggulitlum diktafóni sem getur týnst, dottið í gólfið, verið stolið eða orðið fyrir kaffislysi hvenær sem er.

En, setningin sem ég hangi á þegar kvíðaröskunin ætlar allt lifandi að drepa: There is more to life than being on top of things!

Svo nú get ég ekki gert það sem ég var búin að ákveða. En ég get haldið áfram að vinna í þrennu. Fræðilegi inngangurinn að ritgerðinni minni er í þróun. Ég á eftir að fara betur í orðræðugreininguna og yrðingarammana sem ég er að búa til, svo er ég með góðan bunka af bókum sem ég þarf að glugga í, vitna í og lesa í. Brýnna og meira aðkallandi er þó að reyna að klára framsöguna sem ég ætla að flytja á málþingi um "stöðu leikskáldsins" á vegum leikritunarhátíðarinnar Grósku í Norræna húsinu á laugardaginn. Já, og klára fyrirlesturinn sem ég er að fara að halda á einhverri alveg viðbjóðslega gáfulegri ráðstefnu í London eftir rúma viku.

Já, þetta er allt jafnsvalt og það hljómar, ef ekki svalara. Og í byrjun vikunnar vann ég heilmikið í báðum þessum "ræðum". Og var meira að segja nokkuð ánægð með mig. En nú þori ég ekki fyrir mitt litla líf að opna þau aftur eða lesa þau. Vegna þess að þau gætu sökkað. Eða kannski sökka þau og ég sé það ekki. Eða... eða... Bðeeerrrgh. Þetta er ástæðan fyrir því að maður frestar helst því sem maður ætti alls ekki að fresta. Og svona er þerapían mín, þegar ég er alveg að gera sjálfa mig vítlausa: Skoða stjörnuspána (sem segir venjulegast eitthvað ömurlegt) skoða tarotspá dagsins (sem boðar venjulega hamfarir, skilnað, dauðsfall og þvíumlíkt) skoða síðan Zen-tarot spil dagsins (sem gefur manni ævinlega eitthvað einstaklega gott heilræði sem maður fer síðan ekki eftir) og skrifa síðan eitthvað út úr rassgatinu á mér hérna. Það er svo skrítið að það er allt í lagi þó það sé ekkert „merkilegt.“ Bara fréttir af barnahori, pirringur yfir einhverju eða upptalning á því sem er fyrirliggjandi... þegar ég er búin að senda eitthvað ekki-neitt-neitt út í heiminn er auðveldara að opna frestunarskjölin og reyna að gera eitthvað.

Já, og áður en maður gerir það er mjög góð regla að drepa á internetinu. Bara með því að slökkva á vafranum (þetta er asnalegt orð. Af hverju ekki vafraranum?) tekst mér stundum að láta Fésbókina í friði alveg fram yfir hádegi, jafnvel.

Ókei. Einntveirog...

Tölvó

2011-09-01T09:11:00.003Z

Þegar mikið og brjálað er að gera er um að gera að taka sér frí í heilan dag og hanga heima yfir tölvuviðgerðum. Það er svo gefandi.

Staðan er þannig að fartölvan mín er endanlega dáin. Hefur ekki verið kveikt á henni um hríð, og nú tekur hún alls ekkert við sér. Enda Gyða löngu búin að rífa af henni o-ið og u-ið svo hún ætti að vera löngu farin í varahluti.

Litla Toshiba gerpið sem við keyptum í fyrra er greinilega ekkert að ráða við það sem við viljum láta hana gera og ofhitar á sér, líklega skjákortið, og vill oft ekkert við mann tala. Hún þarf í viðgerð.

Það sem dagurinn fór í var að koma ævagamla turninum okkar í gagnið, aftur. Og það gekk eiginlega alveg furðanlega. Reyndar þurfti að setja upp nýtt vírusvarnar/viðhalds-dæmi og uppfæra öll prógrömm alveg gríðarlega mikið og oft. (Í gærkvöldi installaði greyið 49 uppfærslum, áður en hún fór að sofa.) En ég er nokkuð bjartsýn á árangurinn, bara. Það eina sem hún kvartar yfir er að hún segist ekki hafa nóg vinnsluminni. Svo ég er að spekúlera í að fjárfesta bara í einu svoleiðis og skipta um, eða bæta við, eða hvernig sem þetta virkar. Ætli það sé nokkuð svo hræðilega mikið mál? Jafnvel spurning um að gá hvað voru mörg "RÖM" í fartölvunni sem er dáin? Hún er jú alveg nokkrum árum yngri en sú gamla, í allefall.

Og þrátt fyrir þessar tilfæringar er Rannsóknarskip að hugsa um að fá sér Almennilega fartölvu. Með sæmilega stórum skjá og heilum haug af RÖMum. Verði hægt að laga þetta alltsaman, og bæta einu við, þá verða á heimilinu, að fermingartölvu Smábátsins meðtaldri, 3 PC lapptoppar, 1 turn... auk þess sem ég á náttúrulega Macbook sem ég skil aldrei við mig. Og hana þarf aldrei að laga. Og stýrikerfisuppfærslur kosta skít á priki. Og um leið og ég nenni að bæta fleiri gígabætum í hana, þá ætla ég að kenna henni að keyra Windows (eða að ég fer auðveldu leiðina og hætti í negravinnunni sem krefst þess að ég hafi aðgang að Windows, yfirhöfuð) og þar með hætti ég PC ruglinu alfarið.

Um heiminn

2011-08-30T08:54:00.002Z

„Þetta er dagur til að brjóta upp rútínuna og forðast ábyrgð (slíkt pirrar þig).“ segir í stjörnuspánni minni í dag. Kannski var ekki góð hugmynd að ákveða að hleypa Rannsóknarskipi í golf seinnipartinn? Annars ætla ég að brjóta þvílíkt upp rútínuna og prófa að djúpsteikja skötusel í kvöldmatinn. Að japönskum Tempura-hætti. Gæti virkað...

Svo er ég að lesa flóknara efni en ég hef gert lengi. Það er alveg gaman. En gengur auðvitað brjálað hægt. Það vantar íslenskt orð yfir "challenge." Mér finnst hvorki áskorun eða ögrun ná því alveg; en það er þetta með að gera eitthvað sem er eiginlega erfiðara en maður getur. Ég held að mörgum mannskepnum finnist það spennandi. Að glíma við eitthvað sem er næstum ekki hægt. Komst að þessu þegar ég var að horfa á The Devil Wears Prada á leiðinni frá Japan. Og fór að pæla í þessu með New York. Þetta er að verða einhvers konar sammannlegur draumur hins vestræna heims. "If I can make it there I'll make it everywhere," söng Frank Sinatra og það er eins og þetta hafi orðið að möntru. Ef maður vill sigra heiminn fer maður til New York.

Þá er spurningin hversu mikið þessi söngur hans Sinatra hafði að segja í því að gera New York að þessum "challenging" stað. Er betra að búa þar en annarsstaðar? Ég hef aldrei komið þangað en skilst að þar sé skítkalt á vetrum, heitt eins og í helvíti á sumrum, allt of margt fólk og stórhættulegt sumsstaðar. En hvað veit ég? Samkvæmt því sem ég hef upplifað með eigin augum, í gegnum sjónvarpið, leysast allir glæpir þar meira og minna vandræðalaust og allir eru alltaf á kaffihúsum eða í "lunch" og eru fyndnir. Enginn vinnur nokkurn tíma í vinnunni og allir eru fyndnir þar líka. Já, svo eru eiginlega alltaf einhver rómantísk intríg.

Og hér í vestuheimskunni ku vera best að búa. Margt fólk frá fyrrverandi Austur-Evrópu og öðrum heimshlutum er til í að selja líkama og sál til að komast hingað. Svo lítur maður í kringum sig, horfir á stressið, skuldirnar, offituna og ofneysluna á öllum sviðum og hugsar:
„Í alvöru?“

Mig er farið að langa til að læra arabísku. Og prófa að búa í Mið-Austurlöndum. Eða Suður-Ameríku. Eða í Afríku. Eða einhversstaðar utan hins vel-auglýsta vesturheims. Einfaldlega til að athuga eitt: Er í raun og veru best að búa í vesturheimi, eða er þetta bara gott PR?

To nenn or not?

2011-08-29T19:25:00.003Z

Fyrsti dagur í fræðagrúskinu var í dag. Var næstum búin að bræða úr heilanum. Kom heim með svima og hausverk og örugglega engan blóðþrýsting. Fór út að hlaupa. Stutt. Var samt næstum dáin. Lagði mig svo vel og vandlega. Samt ennþá með engan þrýsting og andarteppu.

Búin að skrá mig í fit-pilates og börnin í íþróttaskóla. Langar að missa 10 kíló í vetur og hætta alveg endanlega að vera feit. Mikilvægasta skrefið í þá átt er klárlega að hætta að vera alltaf étandi.
Hvað gerir maður í staðinn? Prjónar?

Negravinnan í kvöld.

Hvað er með statusíska bloggið?
Feisbúkk að kenna.

Óverendát.

Er Framsóknarflokkurinn fótboltalið?

2011-08-23T21:30:00.002Z

Jæja, þá ýmist hrauna menn yfir Guðmund Steingrímsson, eða Framsóknarflokkinn, eða hvurttveggja. Þetta minnir mig mest á þegar fótboltalið í ensku selur einhver frægan. Þá byrjar þetta: „Isss, hann söööökkaði hvortsemer!“ frá þeim sem halda með liðinu, „Neeeei, liðið söööökkaði!“ frá þeim sem keyptu manninn og „Issss, þetta söööökkar alltsaman!“ frá þeim sem halda með einhverju allt öðru liði.

En þetta eru ekki þessir skylmingarþrælar nútímans sem við köllum fótboltamenn sem hér um ræðir. Heldur íslensk stjórnmál. Sem útskýrir líklega hvers vegna ég skil ekki ölduganginn. Aldrei almennilega fattað íslenska pólitík.

Maðurinn gekk úr einum flokk í annan sem honum þótti hann eiga meiri samleið með. Á tímum mikilla breytinga. Síðan breyttist ýmislegt í eftirmálum hrunsins, Framsóknarflokkurinn tók mjög einarða stefnu í ýmsum málum og Guðmundur og fleiri eru, þannig séð, landlausir í pólitík. Það er alveg satt. Umhverfisverndunar- og ESB-sinnar í mið- og hægrinu eiga í rauninni engan flokk. Samfylkingin nær þessu fólki ekki vegna þess að (þó Össur virðist hafa verið búinn að gleyma því í fréttunum áðan) þá var Samfylkingin tilraun til að sameina vinstriflokka. Og það er nú bara grundvallarmunur á því að vera vinstrisinnaður eða hægrisinnaður.

Mér finnst þetta skiljanlegt. Það er alveg eðlilegt að flokkar skilgreini sig upp á nýtt eftir að efnahagur landsins hefur hrunið. Og þó svo að margir reiðifíklar spani sig reglulega upp í „ekkert-hefur-breyst“-haminn, (aðallega vegna þess að spillingin er alveg eins og peningar eru ennþá bara til hjá þeim sem eru sumari en aðrir) þá er ýmislegt samt að taka miklum breytingum. Bara til dæmis það að núna tökum við eftir spillingunni, rífum dáldið kjaft yfir henni og étum ekki óhroðann úr elítunni algjörlega hráan eins og sushi, samanber það sem gekk og gerðist 2007. Það hefur breyst.

Það er líka ekki bara nýtt að stöku stjórnmálamaður fylgi sinni sannfæringu, mér finnst eiginlega nýtt að stjórnmálamenn hafi sannfæringu. Og það gleður mig.

Það er eins og það pirri menn að Guðmundur ætli kannski að stofna nýjan flokk. (Eða kæti þá sem halda að hann „taki fylgi frá“ hinum eða þessum... setjiði „skori marki hjá“ í staðinn og við erum aftur komin í fótboltann.) Ég er alls ekki að skilja hvers vegna. Þarna vantar klárlega flokk. Það er örugglega slatti af fólki á þessari skoðun. Og hvert hafa þessir fáu og risastóru, foringjahollu skrímslaflokkar komið okkur, svo sem?

Helst vildi ég fá að kjósa einstaklinga á þing. Bara eins og á Stjórnlagaþingið. Það næstbesta er að annarhver þingmaður stofni flokk fyrir næstu kosningar. Svo mætti Gnarrinn koma og jafnvel fleiri snillingar, hver með sinn Bestaflokk, þannig að gjörsamlega ómögulegt verði að stofna neinn meirihluta til að múlbinda nokkurn mann og þá þurfa menn loksins að fara að hugsa um hvað þjóðinni er fyrir bestu, þarna inni á þinginu, í stað þess að dingla bara aftan í einhverjum sækópatískum formanni sem er síðan kannski bara að hugsa um eigið raðskat.

Og þó þeir geri það allir, ja, 63 raðsköt hljóta að eiga sameiginlega hagsmuni með fleiri þegnum þjóðarinnar en fjögur.

Jamm og já.
Áfram Höttur!

NEI!

2011-08-22T22:49:00.002Z

Það var ekki auðvelt að læra að segja nei. Næsta skref er að segja nei við sjálfa mig. Núna vill leiðbeinandinn minn að ég fari að skrifa ritgerð. Kennslustyrkurinn sem ég var að fá er ekki háður því að ég kenni nógu mikið (eins og ég hélt) heldur því að ég kenni nógu LÍTIÐ og skrifi nógu MIKIÐ.

Svo, ókídók.

Þá er komið að því að fórna rækilega. Ég ætla (líklega, nema ég missi mig á síðustu stundu) að skrópa á leiklistarhátíðina Lókal. Skráði mig líka úr einstaklega spennandi kúrsi í Gamanleikjum hjá Terry Gunnell. Sem var hræðilega erfitt, rannsóknin mín er bara að fara í allt aðrar áttir og ég get líklega ekkert notað það sem er í honum. Og svo er það bara að djöflast í skriftir og lestur og meiri skriftir. Og mögulega einhver viðtöl. Og allskonar.

Svo þarf ég að fara að hunskast út að hlaupa. Það gerist ekkert nema maður hreyfi sig. Helst mikið. Allavega nóg.

Og svo er alveg nauðsynlegt að éta passlega og sofa nóg. Hvíla sig rækilega og halda hvíldardaginn alveg snarheilagan.

Ókei?

Ókei.

Dagur 6 og 7. Vélmenni, Karókí og Kyoto.

2011-08-12T23:56:00.003Z

Jó!

Síðasti ráðstefnudagurinn rann upp. Ég fór á eintómar skrítnar málstofur. Fyrst um gríðarlega furðulegar ofur-nútímaóperur, svo á leiklistarsögumálstofu (þar sem hinn íslenski fyrirlesturinn var, Magnús Þór Þorbergsson að tala um fyrstu Shakespeare-uppfærslurnar á Íslandi) og síðan málstofu um vélmennaleikhús sem ég fór síðan að sjá. Android/robot. Þar sem vélmenni lék annað hlutverkið. Sem sagt, geminoid sem var eiginlega alveg eins og maður. Eða, þ.e.a.s., kona. Svoooo margir Buffy-þættir, og kvikmyndir svifu fyrir hugskotsjónum. Ekki síst Bladerunner, sem er að hluta til tekin í Osaka. (Þannig að maður hefði nú haldið að menn ættu að vita betur þar en að vera að þróa vélfólk?) Allavega, bráðum þarf semsagt ekki lengur leikara eða leikstjóra, bara góðan forritara. ;D Þetta var talsvert krípí.

Um kvöldið var síðan kveðjuveislan. Hún var haldin í svona "gestastofu" þar sem heimssýningin nítjánhundruðsjötíu og eitthvað var haldin. Ofboðslega flott og klassí, endalaust mikið af mat og drykk og flínkir sushigerðarmeistarar bjuggu til sushi á staðnum. Það var flott. Endaði á flugeldasýningu þar sem allir voru boðnir velkomnir til Santiago í Chile að ári. Jámjám.

En þetta partí var ekki nema svona 2 tímar og þegar við komum aftur í bæinn um tíuleytið var haldið í mikilvægt verkefni. Japan er upprunaland karókísins. Ferð á slíkan stað er klárlega ekki ómikilvægari en að sjá Noh-leikhús. Viðleitnin bar árangur, 8 manns skunduðu saman inn á karókístað. Þar fær hver hópur sér (og vel hljóðeingangrað) herbergi með allskonar græjum og lista yfir öll lög sem maður hefur heyrt um. Svo er svona dyrasími, og í hann talar maður til að panta bjór. (Sem var oft gert.) Við ætluðum að vera þarna í 2 tíma... þeir urðu fjórir, og gríðarleg tilþrif voru sýnd. Í einsöng sem samsöng. Þetta var bara með því minna leiðinlegu sem fyrir mig hefur komið. Er enda búin að vera með Big in Japan með Alphaville á heilanum síðan. Og samlandi minn kom út úr skápnum sem Elvis Presley og Kananum í hópnum þótti sýnt að ég ætti að leggja fyrir mig kántrísöng... sem ég veit nú ekki alveg um. Allavega, Complete Vocal tæknin var alveg að gera sig. (Ég vissi að hún myndi koma sér vel, einhverntíma.)

Eins og skiljanlegt er þá var heilsan kannski ekki alveg eins og best verður á kosið morguninn eftir. Og það var HEITT. Það var reyndar heitt allan tímann, en þennan morgun var HEEIITTTT. Að afloknum lokaumræðum og smá kynningu á næstu ráðstefnu tókum við nokkur þá einstaklega heimskulegu ákvörðun að fá okkur indverskan í hádeginu. Það var einstaklega heimskulegt og bætti ekki á líðanina neitt sérstaklega.

En það var enginn tími til að velta sér upp úr því vegna þess að næst á dagskrá var hálfs dags skoðunarferð um Kyoto. Hálfur dagur þar sýnir manni svo sem ekki mikið. En við náðum að fara á í tvö svona... musteri eða tilbeiðslustaði eða þannig og borða svo á fínum veitingastað. Maður þyrfti líklega viku í Kyoto. Ég er búin að pakka niður öllum upplýsingunum mínum, þannig að ég held ég verði bara að skrifa nánari úttekt, með myndum og svona, þegar ég kem heim.

Núna ætti ég eiginlega að leggja mig smá. Eftir 2 tíma þarf ég að tékka mig út af hótelinu. Síðan þarf ég að drepa einhverja 7 tíma áður en kemur tími til að fara á flugvöllinn. Ég hef hugsað mér að finna einhverja vandlega loftkælda verslunarmiðstöð og athuga hvort ég get ekki komið einhverjum fjármunum í lóg. Öllum finnst allt dýrt í Japan... nema Íslendingum og Norðmönnum. Í gær fann ég júkötur (svona japanskir sloppar) á rándýrum ferðamannaprís... sem er svona 7000 kall. Það fannst mér nú ekki mikið. Svo ég er að spá í að finna svoleiðis í venjulegri búð.

Jæja.
Sof.

Dagur 5. Japanski dagurinn

2011-08-10T21:58:00.002Z

Í gær var japanskasti dagurinn minn til þessa. Hann byrjaði á því að ég þorði í fyrsta sinn að smakka japanskan morgunmat á hótelinu. Það er reiktur fiskur í honum og svo setur maður hrátt egg og sojasósu út á hrísgrjónin sín og svona. Það var fantagott. ("Western style" morgunverðurinn er ekki alveg að gera sig. Enda Japanir engin brauðþjóð. Hef heldur ekki séð neinn feitan... það er að segja af innfæddum.)

Síðan var meira ráðstefn. Aðalfyrirlestrar um morgununn voru báðir alveg fantaæðislegir. Fyrst talaði Petra Kuppers, hún er áhugaleikari og er í hjólastól. Þýsk, starfar við háskólann í Michigan. Hún rannsakar, og talaði um, áhugaleikhús og leikhús fatlaðra, sýndi okkur myndir af æðislegum sýningum, og ég talaði við hana og sagði henni frá Halanum, seinna. Svo talaði Paul Rae sem starfar við háskólann í Singapúr um eyjamenningu og heimsmenningu og var alveg ferlega áhugaverður líka.

Svo var new scholars panell, þar fór ég að sjá Gender negotiations, eða kynjafræðistöff, meðal annars fyrirlesturinn hjá Bestaflokksaðdáanda, (fyrir) sem ég rakst á hérna. Mjög merkilegt. Í hádeginu var síðan hádegisverðarboð fyrir new scholars. Það er fyrir alla sem ekki hafa lokið doktorsnámi og þar er líka stjórn samtakanna og svona. Góóóóður matur þar. Síðan fór ég í eitt seminar um pólitík. Þar töluðu eintómir gamlir refir og það var nú stuð. Þeir vita fullt.

Í seinna kaffinu hélt ég áfram með japanska þemað, fór á tedrykkjuserimóníu. Bætti um betur með því að hætta á að pissa í japanskt klósett í sömu pásu. Það var... áhugavert.

Síðasta málstofa dagsins var fjölþjóðlegur panell um femínisma. Fyrirlestrar frá Bandaríkjunum, Japan, Indlandi og Bretlandi. Og líflegar umræður á eftir. Af því að umræðan fór eitthvað þangað þá tjáði ég mig aðeins um karlahóp femínistafélagsins á Íslandi. (Eftir nokkur heiladauð innlegg um hvort femínismi/kvenréttindabarátta sé eitthvað fyrir karlmenn.) En þetta var mjög gaman.

Um kvöldið var Noh-leikhús. Sem mér fannst skemmtilegt, aftur, en átti mér fá skoðanasystkin, aftur. Óvenju fjölmenn bjórdrykkja eftir heimkomu á óvenjufjölmennum bar. En Japanir eru sniðugir, loka börunum sínum og henda manni út um ellefuleytið, þannig að við erum alltaf komin heim á skikkanlegum tíma.

Jæja.
Síðasti ráðstefnudagurinn!

Dagur 4. Rokkstjarn!

2011-08-10T15:19:00.002Z

Í gær byrjaði ráðstefnan. Á morgnana er alltaf einn svona "allsherjarfyrirlestur" sem allir mæta á, og þennan morgun voru líka allar velkomnuræðurnar. Fráfarandi formaður samtakanna, Brian Singleton, talaði sem og skipuleggjandi alls dæmisins hér í Japan Yasushi Nagata. Svo var Mori Mitsuya með fyrirlestur. Ég verð að viðurkenna að ég hlustaði ekki reglulega vel á hann, enda var fyrirlesturinn minn í málstofu sem byrjaði strax á eftir. Semsagt, klukkan 11 hófust málstofur (sem eru þrjár á dag, 1 og hálfur tími hver) og ég var með fyrirlestur í einni þarna strax ásamt tveimur Eistum. (Haha, var bara að fatta núna að það er fyndið.)

Allavega, það var alveg sæmileg mæting, (ekkert rokkstjörnu, en samt) og okkur Gnarrinum tókst alveg sæmilega upp. Allavega er alveg fullt af fólki búið að þurfa ferlega mikið að tala við mig um fyrirbærið og svona. Annars erum við, nokkur, búin að tala heilmikið um hvað jafngildir rokkstjörnu í akademísku samhengi, og erum komin með þvílíkan metnað, eitthvað. Eftir að þessu var svona yndislega afl0kið fórum við og fundum japanskan hádegisverð í einhverju mötuneyti og svo var njarðað frekar. Eftir hádegishlé var það sem kallað er "new scholars forum". Málstofur þar sem fólk í doktorsnámi er og fær aðeins að tala í tíu mínútur, í stað þeirra tuttugu sem við fáum við "stórukrakkaborðið". (Ég hefði getað verið í því, en nennti ekki til Japan fyrir 10 mínútur.) Ég fann náttúrulega eitthvað pólitískt, þar sem var m.a. mögnuð úttekt á byltingunni í Egyptalandi.

Í síðustu málstofu dagsins fór ég síðan á fyrstu málstofu sem tengist vinnuhópi sem félagar mínir voru að stofna um leikhús og trúarbrögð. Ferlega gaman, einn fyrirlestur um bandaríska gyðinga, annar frá Íran og sá þriðji frá Nígeríu. Hroðalega skemmtilegar umræður og þegar ég kom út var ég í smá stund að rifja upp hvar ég var.

Þá var trillað beint út í rútu, og brunað í opnunarboð ráðstefnunnar. Hún var í áhugaleikhúsi útúr bænum. í Nose Ningyo Joruri Theatre hvar etið var frá sér sem mest vit, síðan fengum við stutta brúðuleiksýningu. Í ætti við Bunraku. Nema amatör. Það sást alveg. Hins vegar fengum við að fikta í brúðunum í þessu leikhúsi. Það var sko gaman!

Svo var bjórsession. Þar fréttum við Kim frá Danmörku að við hefðum verið með BESTU abströktin þegar við sóttum um fjármögnun frá hátíðinni til ferðarinnar og það hefði aldrei verið nein spurning um að við fengjum að koma. Fyrir því var hæfævað dáldið. (Og rokkstjarnað.)

Besta uppgötvun dagsins var samt sú að á föstudaginn er ekki laugardagur. Sem þýðir að ég kemst í skoðunarferð til Kyoto, sem ég hefði ekki komist í ef allt hefði verið eins og ég hélt. Svo í miða í hana var fjárfest.

Það var heitt þegar við komum og síðan hefur bara hitnað og hitnað. Vill til að ráðstefnuskólinn er prýðilega loftkældur. (Jafnvel einum of, á stundum. Já, ég á von á kvefi á hverri stundu.) Og tímamismunurinn virkar þannig á mig að ég vakna á hverjum morgni um hálfsex. Svo það er best að halla sér.

Dagurinn í dag kemur á morgun.
Meikar sens?

Dagar 2 og 3. Allskonar furðuleikhús

2011-08-08T14:58:00.003Z

Dagur 2 byrjaði alveg nógu snemma. Eins og komið hefur fram. En samt nógu seint til þess að ég missti af helminnum af vinnuhópnum mínum. Aðallega vegna þess að það fækkaði í honum úr 17 fyrirlestrum í 6 vegna Fukushima-noju. (Sem er nú heldur en ekki asnalegt vegna þess að við erum svo langt í burtu að jarðskjálftinn fannst ekki einu sinni hér, hvað þá geislunin.) Hvað um það, ég náði 3 af 6 fyrirlestrum þar og síðan var haldið á Buraku-sýningu. Það er fyndið brúðuleikhús með sögumanni, sem syngur söguna eiginlega. og undirleik á shamishen. Sem er hljóðfæri sem hljómar falskt en er það ekki. Í stuttu máli frömdu ástföngnu hjónin morð og harakiri í lokin og allir ánægðir. Alveg ferlega gaman að sjá. Hér er nörd um Bunraku.

Í dag, dag 3, var ég í "fríi" vegna þessarar fækkunar í vinnuhóp, en notaði það gríðarlega vel. Fann allavega einn banka hvar ég get tekið út pening. Það tók mikið pappísrflóð og ég fæ ekki að taka út mikið á sólarhring. Svo mál morgundagsins verður að finna hraðbanka sem er til í kortin mín eða annan svona stórbanka nálægt háskólasvæðinu. Sem er alveg trikkí vegna þess að nú gerist prógrammið strengra með hverjum degi.

Allavega, aftur að deginum í dag. Mætti um 11.30 upp í háskóla til að fara í leikhús. Hljómaði spennandi. Leikhús sem ævinlega er alfarið kvenkastað og sé maður of hávær um ágæti þessa leikhúss (ef maður sé fullorðin kona) ku kona fá á sig lesbíustimpil. Spennandi?
Tjah... hefði maður haldið.
Vitiði hvað? Það er hægt að setja 100 konur á svið... í öllum fötunum og án nokkurs klámívafs, og sneiða samt alfarið hjá öllu görlpáveri og vera með tjúllaða karlrembu í gangi. Þetta er sumsé japanskt glimmerleikhús, alveg brjálað vinsælt... Og allar stúlkurnar sem eitthvað kveður að í melódramatískum (og VONDUM) söngleikjunum eru í karlmannsgervi. Til að bæta gráu ofan á svart eru leikkonurnar, allar hundrað, ÆÐISLEGAR. En mig langar mest að leita uppi alla listræna stjórnendur sem og leikhússtjórnendur og eigendur og berja þá fast með skóflu. Sérstaklega tónlistarhöfund og þann sem ákvað að sinfóníuhljómsveitinn undir sviðinu ætti að hljóma eins og lyftutónlist... eða nei, frekar þennan sem ákvað að leikritið ætti að vera þetta ömurlega sem frændans samdi... eða kannski búningahönnuðinn sem bar ábyrgð á öllu geðveika glimmerinu... Úr vöndu að ráða.

Fyrirbærið heitir Takarazuka. Hér er tíser úr heimildamynd um fyrirbærið.

Um kvöldið varð aftur ponkulítið gaman. Artfart með kóreisku sviðslistakonunni Kim Manri sem fékk lömunarveiki þegar hún var lítil, varð mjög hreyfihömluð og hefur gerð sér hreyfilistform úr því. Sýningin hér Uri Omoni eða „Mamma mín.“ Hún var nokkuð hæg og ég verð að viðurkenna að ég pávernappaði aðeins inn á milli, en þetta var flott og gaman að heyra Lambið hinsta (öðru nafni Last Rose of Summer) í lokin.

Eftir sýninguna fundum við litháenska stelpu og leituðum svo uppi veitingastað þar sem við átum japanskt og drukkum bjór til miðnættis. Sem er orðin einskonar hefð...

Dagur 1. Flugþreyta dauðans?

2011-08-06T22:30:00.003Z

Ég hef ekki hugmynd um hvað ég vakti lengi í gær/fyrradag. Ferðin Reykjavík-Helsinki-Istanbul-Osaka gekk að óskum. Svona fyrir utan það að þegar hingað var komið tókst okkur að fara öfugu megin út úr neðanjarðarlestarstöðinni og villast í klukkutíma. Ja, eins og menn gera... Ég var að ferðast með tveimur vinum mínum og írönsk kona sem við þekkjum fann okkur að lokum og gat lóðsað okkur á hótelið. Þá var búið að loka öllum veitingastöðum (í Japan ku það gerast um áttaleytið) svo við fengum okkur bara eitthvað mjög „dodgy“ japanskt á brautarstöðinni áður en við fórum á hótelið og í gríðarlega langþráða sturtu. Við létum þó ekki deigan síga alveg strax, fórum aftur út og tókst með harðfylgi að finna japanskan bar í nágrenninu þar sem við fengum okkur smá bjór og sake og spjall fyrir mjög langþráðan svefn.

Að ég hélt.

Ég hunskaði mér nú ekki í bælið fyrr en klukkan eitthvað hálftvö að staðartíma og bjóst við að sofa eins og grjót, að minnsta kosti til morguns. En, nei. Mín vaknaði klukkan hálfsex. Alveg glað. Enda sé ég núna (þegar ég gefst endanlega upp og sest við tölvuna klukkan hálf átta) að klukkan er hálfellefu að kvöldi á Íslandi. Líklega er sú klukka bara enn í gangi.

Japanska hótelherbergið er ógurlega lítið og sætt. Klósettið er gríðarlega tæknilegt, með allskonar tökkum. Og svo er voða mikið af allskonar dóti hérna. Meira að segja tæki og tól til teframleiðslu.

Ég ætla að hitta fólkið mitt núna klukkan 9 í morgunmat og síðan ætlum við að reyna að finna út úr hvernig við komumst í háskólann þar sem ráðstefnan er. (Ákváðum að við myndum ekki einu sinni reyna að ná "skutlunni" sem færi þangað klukkan 8. Yrðum örugglega ekki vöknuð. Hahaha) Þar reikna ég með að við nálgumst ráðstefnugögnin okkar og ég ætla að sitja eitthvað á fundum með vinnuhópi um pólitískar sýningar.

Annars verður verkefni dagsins að finna millistykki sem lætur evrópskar rafmagnsklær passa í japanskar innstungur, sem eru eins og bandarískar.

Svo er leiksýning í kvöld. Sem við förum á beint frá skólanum. Ég held ég nenni ekki að dröslast með hálfbatteríislausa tölvuna í dag þannig að ég verð ekkert aftur í "sambandi" fyrr en einhvern tíma seint í kvöld... sem er líklega bara á morgun, að íslenskum tíma.

Gsm síminn minn virkar ekki hérna, en ég leigði mér annan, og við öll hérna, svo við gætum verið í sambandi ef við týnumst. Sem er alveg líklegt.

Jæja, japanskt bað!

Japan: Bráðum!

2011-08-03T21:39:00.002Z

Þetta var sumarfrí. Það var afar óbloggsamt. En þýðingarmikið. (Þ.e.a.s. með miklu af þýðingum.) Nú er ég komin frá Austlandinu og á leiðinni talsvert lengra austureftir á föstudaginn. Asnalega mikið að gera þegar maður er svona einn og yfirgefinn heima hjá sér. Fullt af undirbúningi og stressi við að reyna nú að gleyma engu heima, svo finnur maður ekkert, eins og tildæmis hlaðarann að æpottinum, og hvernig á maður svo sem að vita hvað manni á eftir að detta í hug að nota í einhverju fáránlegu landi þar sem maður skilur ekki einu sinni skiltin?

Þar ku vera viðbjóðslega heitt og rakt úti, en svo er klikkuð loftkæling innandyr þannig að líklega er kvef alveg fyrirsjáanlegt. Hinir sem ég er í samskiptum við og eru að fara á þessa ráðstefnu sitja með sveittan skallan við að stytta fyrirlestrana sína en minn er líklega ekkert of langur. (Bara vondur... segir samviskubitið yfir að hafa ekki verið í allt sumar að skrifa hann og ferðastressið.)

Er búin að setja eitthvað af fötum ofan í tösku, er að reyna að skilja pláss eftir fyrir verslunaræði á fjórum flugvöllum og mögulega líka í verslunum Osaka sjálfum. Þyrfti að gera órstjórnlega margt. Er ekki að nenna neinu. Gæti sofið endalaust. Sófakartaflast samt út í hið óendanlega. Í staðinn fyrir að taka reglulega vel til, eins og ég lofaði.

Allt þarf að gerast á morgun.
Andvarp.

Ætla að vera dugleg að skrifa hér allt skemmtilegt sem gerist í Japan.

Sumarleysa?

2011-06-23T09:17:00.002Z

Ég fylgist þessa dagana með hitatölum af Austurlandi með umtalsverðum hryllingi. Ef þetta snýst ekki þegar hundadagar byrja erum við að tala um 1993 all over again. Og það var nú ljóta skítasumarið. Og hví skyldi mér ekki vera sama, búandi suðvestanmegin í blíðunni? Jú, eini tíminn þar sem ég hef hugsað mér eitthvað til útivistar í sumar verður austanmegin á landinu, ca. seinnipartinn í júlí. Fúlt ef það verður bara slydda...

Annars er ég að reyna að finna vinnugírinn. Gengur samt ekkert sérstaklega. Það er allt að trufla mig. Til dæmis ætla ég til tannlæknis í dag, mér til skemmtunar og yndisauka, og ætla með litlu ormana í klippingu á morgun. Stóri ormurinn er í Danmörku síðan í gær og verður í viku. Rannsóknarskip spilar golfmót og fer á tónleika í dag, svo Móðurskip þarf að standa sig. Í gær var rúmlegur dagur. Vegna hjartsláttarrugls. Sosum viðbúið að svoleiðis tæki sig upp í kjölfar skólastressins.

Og nú: Anna í Grænuhlíð!

Ferðabrjál

2011-06-21T14:07:00.003Z

Jæjah. Mjög hressandi viku útúr samhengi lokið. 10 dagar af einkahúmorskum félagsskap, námi og kjaftæði eru alveg skemmtilegir. En þá er að finna aftur þennan daglega riþma sem kemur hlutunum í verk. Hann er nú aldeilis ekki sjálfgefinn. Sérstaklega ekki þegar hann stendur ekki yfir nema í 2 vikur, og þá verður þrusað í sumarbústað í burtinu. Og fyrir þann tíma þarf bara allur fj... að gerast.

Annars er allt að gerast. Talaði við flórídanskan mann áður en ég fór sem er að safna í bók um íslenskt leikhús í nútímanum. Ef hann skrifar það sem ég vill get ég vonandi notað bókina hans eitthvað, komi hún út á næstu 1 - 2 árum. Næst á dagskrá er að hella sér í þýðingar og byrja á fyrirlestrinum fyrir ráðstefnuna í Japan. Önnur ráðstefna í London í september hefur líka verið staðfest og þá ætlar Rannsóknarskip með mér og úr því ætlum við að gera öldungis leikhúsfyllerí. Aukinheldur var áðurnefndur eiginmaður að fá styrk í Kómeníusarverkefni þannig að hann fer tvisvar til Tyrklands og einu sinni til Rúmeníu (eða öfugt) á næstu 2 árum. Þar að auki er skólinn hans að plana skólaheimsókn í byrjun júní að ári. Þá ætla ég með, ef ég mögulega hef efni á, og stunda almennan gleðskap á meðan þau skólaheimsækja. ferðaplan mitt næstu mánaða lítur þá svona út (alveg fyrir utan ferðir Rannsóknarskips eins síns liðs):

Júlí - Þurranes í Dölum (og mögulega smá Patró) - Eyjafjörður - Egilsstaðir (og smá Borgarfjörður E og örugglega víðar)
Ágúst - Osaka
September - London
Október - Færeyjar

Og svo verður alveg kyrrt um hríð, fyrir utan árlegt jólaflakk, þangað til:

Júní, Montpellier. Og svo líklega mögulega Skólinn sem ég var að koma af.

Og vitiði hvað? Mér finnst ekki einu sinni sérlega skemmtilegt að ferðast!
Geðbilun.

Varúð! Femínismi!

2011-06-07T11:27:00.003Z

Vinur minn sem ég umgekkst mikið á árum áður hafði afar leiðinlegan, og dónalegan, ávana. Ef hann hafði ekki áhuga á umræðuefninu þá átti hann til að segja: „Jájá. Getum við talað um eitthvað annað?“ Þetta varð alltaf hálfgerður samtalsstoppari. Afar dónalegt gagnvart þeim sem höfðu sýnt á ófyrirsynju að leyfa umræðum að fara í einhverja þá átt sem téðum vini mínum var ekki að skapi. En aldrei minnist ég þess að við höfum sett ofan í hann vegna þessa.

Eftir á að hyggja sagði þessi maður aldrei neitt þessu líkt nema í hópi kvenna. Ég minnist þess aldrei að hafa heyrt hann setja svona ofan í við neinn af karlkyns vinum okkar. Og kannski er stærsta spurningin hvers vegna við þoldum þetta. Hvers vegna við bentum honum aldrei á að þetta væri ókurteisi.

Og það var ekki eins og þessi maður talaði alltaf og ævinlega eingöngu um hluti sem ég hefði áhuga á. Óneinei. En maður hlustar samt. Það er bara kurteisi. Ef manni leiðist ógurlega ef yfirleitt lítið mál að leiða talið að öðru, án þess að vera dónalegur.

Mér datt þetta í hug áðan þegar ég var eitthvað að tjá mig á fésbók vinkonu minnar, þvældist reyndar aðeins frá umræðuefninu, og annar fésbókarvinur minn þótti maklegt og réttvíst að benda mér á að ég væri komin í „húsmóðurgírinn.“ Ó! MÆ! GOD! Hvílík hneisa!

„Nei, nú ertu farin að tala um pólitík.“ Fær maður það einhverntíma? Nei. Maður virðist aðeins vera á villgötum í umræðunni þá og því aðeins að umræðan snúist um eitthvað sem almennt hefur á sér kvenna-stimpilinn.

Gífurmargir fésbókarvinir mínir karlkyns tjá sig af miklum móð um börnin sín og heimilishaldið. Sumir reyndar um fátt annað. Við eigin statusa og annarra innlegg. Ég held að það sé rétt hjá mér að ENGUM manni myndi nokkurn tíma detta í hug að benda þeim á villu síns vegar, og bregða þeim um að vera komnir í „húsmóðurgírinn.“

Það er svo merkilegt að þó jafnrétti sé að mörgu leyti næstum náð er eins og að í almennu samtali virðist mörgum minni þörf á að sýna konum þá kurteisi og virðingu sem þeir sýna karlmönnum, alveg umhugsunarlaust.

Vér konur berum líka alveg okkar ábyrgð í þessu máli. Ef við hefðum einhvern tíma rætt þetta við vin okkar, í gamla daga, er ég nokkuð viss um að það hefði ekki þurft að gera það nema einu sinni. Þar sem við gerðum það ekki er ekkert víst að hann sé enn búinn að átta sig á þessu. Kannski ekkert endilega stórt skref fyrir mannkynið, eða neitt, en það flísast alveg slatti útúr sjálfsálitinu ef maður fær, svona jafnt og þétt yfir ævina, alltaf nokkrum míkrógrömmum minni virðingu af þeirri ástæðu að maður var svo óforsjáll að fæðast með píku en ekki typpi.

Femínismi: Sú byltingarkennda hugmynd að konur séu fólk...

Sjeik og Sveikspír

2011-05-26T09:33:00.002Z

Það er eins og mig minni að einhverntíma hafi ég haldið að um þetta leyti yrði nú orðið aldeilis öldungis pollrólegt hjá mér og ekkkkkkkert að gera. En svoleiðis er það nú víst aldrei, á Íslandi. Einhverntíma ætla ég að fá mér „fræðimannsíbúð“ í Montpellier, vera það heilllllengi og gera nákvæmlega (næstum) ehhhhkkkkkert. Mögulega skrifa smá á morgnana og slæpast síðan seinnipartinn af innnnlifun.

En þannig stendur nú hnífurinn í kýrrassgatinu núna að um helgina verður margboðuð einþáttungadagskrá hjá Hugleiknum, sem að þessu sinni er með þema. Gengur fyrirbærið undir nafninu Gamli, góði Villi, og verður held ég bara með því betra sem hefur verið á boðstólnum Lagt verður út af Skakspjótinu og verkum hans á 9 mjög mismunandi vegu, eftir því sem mér hefur heyrst, og kunnugir segja að þar reki hvur snilldin aðra. (Allavega reka snilldirnar tvær sem ég leikstýri hvor aðra alveg út í horn...) Sýningar á herlegheitunum verða í Hugleikhúsinu á Eyjarslóðinni klukkan 16.00 á sunnudag og klukkan 20.00 á mánudag. Afar takmarkað sætaframboð svo mönnum er ráðlagt að panta.

Og hví þessi undarlegi sýningartími á sunnudag, spyrja kannski einhverjir? Þá er komið að hinu. Þannig er að titilinn Athyglisverðustu áhugaleiksýningu ársins, af hálfu Þjóðleikhússins hlaut Freyvangsleikhúsið og mun á sunnudagskvöldið sýni hina margrómuðu sýningu Góði dátinn Svejk á stóra sviði Þjollans. Það ku vera að verða uppselt.

Í gær fór ég ekki fet. Svaf til 10 og var síðan alein heima hjá mér. Fór út að haupa og sinnti talsverðu af heimilisstörfum, og lagði mig offfft. Er ekkert mikið betur haldin af alheimslangþreytunni í dag. Þarf að fara að komast í einhvers konar frí... en það virðist nú alltaf eitthvað koma í veg fyrir svoleiðis lúxusheit.

Var til dæmis að átta mig á því að það er rúmur hálfur mánuður í brjálaða leikstjórnarnámskeiðið á Bandalagsskólanum! Hvernig stendur á því að þetta gerist alltaf? Og í millitíðinni á eitt og annað að gerast. Svona samkvæmt öllum áætlunum.

2011-05-16T09:59:00.002Z

Mamma mín er morgunsvæf kona. Eða var það allavega þegar hún var yngri. Þess vegna vandi hún okkur á að vaka aðeins frameftir og vakna þegar okkur sýndist. (Sem var nú samt alltaf einhverntíma fyrir hádegi.) Þegar hún fór að vinna gerði hún það eftir hádegi, þannig að leikskólatíminn okkar hófst aldrei fyrr en klukkan 13.00. Þegar ég var lítil var heldur ekkert bull um einsetna skóla. 6 - 9 ára var maður bara í skólanum eftir hádegi.

Þetta varð til þess að ég var orðin 10 ára þegar ég þurfti fyrst að fara að vakna á ókristinlegum tíma á morgnana. Þá fékk ég vekjaraklukku. Ég og pabbi og Hugga vöknuðum um miðja nótt, borðuðum morgunmat og fórum í vinnu og skóla. Yfirleitt án þess að nokkur segði orð. Mamma og litlu krakkarnir sváfu lengur. Þetta var fínt.

Mér varð svona hugsa til þessara dásemdartíma í morgun þegar við þurftum að rífa öll börnin upp á afturendunum fyrir 8. Öll dragúldin eftir júróvísjónruglið, og demba þeim í skólana sína, hvort sem þeim líkaði betur eða ver. (Þeim yngsta líkaði það sérstaklega ver. Hann þarf svo að fara að komast í sumarfrí og geta verið heima hjá sér og hagað hlutunum eins og hann vill.)

Erum við kannski bara í ruglinu með þetta? Mig langar allavega í svona tveggja ára leyfi. Dingla mér ógurlega. Sofa eins og ég þarf. Og hanga.

Ég hef annars enduruppgötvað sjálfa mig sem morgunhana. Ég held það hafi gerst í Frakklandi. Þar fór ég að vakna klukkan 7. Fara í göngutúr og fá mér baneitrað franskt expressó einhversstaðar og fara svo heim og skrifa ritgerð, læra og eitthvað. Svona fram til 10 eða 11. Einhvern tíma að deginum var tekin rækileg síesta og heilmikill tími fór í að hanga með vinum sínum. Tekið skal fram að síðan ég bjó í Frakklandi hef ég verið laus við heilmikið af stresskvillum sem ég var haldin áður en ég fór þangað.

En ég er samt farin að finna fyrir þessu aftur. Ef allt gerist ekki á RÉTTUM TÍMA þá FERST HEIMURINN!

Þegar ég er á Egilsstöðum er allt rólegra. Þá erum við líka vitaskuld alltaf í fríi. Enginn þarf að fara á leikskólann. Þar er líka alltaf ein amma til tax svo verkin dreifast meira. Og svo er svo stutt í allt. Yfirleitt er bílnum lagt þegar við komum austur og hann ekki snertur nema þegar þarf að fara út í sveit eða niður á firði.

Og af hverju þessar vangaveltur?

Ég er alltaf eins og kýrnar á vorin. Þarf að komast út. Þegar vorhori sleppir (sem kemur ævinlega um viku eftir að hlýnar, sérstaklega ef það gerist snögglega) þá fer mig að langa óstjórnlega mikið úr samhengi. Út á land, til útlanda... það er mjög heppilegt að ég er alla jafna í skólakerfinu þannig að lífið skiptir alltaf um gír á þessum tíma. Yfirleitt er nú samt einhver bið á að maður sleppi úr samhenginu. Spurning um að fara að skipuleggja utanlands eða út á lands ferðir seinnipartinn í maí?

Svo fæ ég líka gjarnan tónlistaræði. Fæ nokkur lög á heilann sem ég verð að kenna sjálfri mér að syngja og spila.

En nú er víst ekkert rugl í boði. Bilað að gera á öllum sviðum lífsins, framvinduskýrsla að fæðast, þarf að fara til leiðbeinanda, svo ég fái námslán, fyrirlestur á hádegisfundi hinn daginn, sjúkrapróf á leiðinni til yfirferðar, og einhverjar ritgerðir.... og þá taka sumarverkefnin við. Lokahönd á textann í bókina um hana Soffíu mús og svo þýðing... og lestur 11 leikrita fyrir leikstjórnarnámskeið.

Sko! Það er nákvæmilega þetta sem ég meina! Svona hagaði ég mér aldrei í Frakklandi!

Þarf, geðheilsunnar vegna, að fara að tímasetja útflutning.

Artífartbörnin

2011-05-06T13:23:00.002Z

Smábátur syngur og dansar í Hörpunni á barnamenningarhátíð þann 15. maí, næstkomandi. Það er daginn eftir Júróvísjón. Þá verður flutt þar einhvers konar bræðingur úr söngleiknum Hárlakki sem framinn var í Hagaskóla fyrr í vor, við ógurlegan fögnuð. Hann er einnig að bíða eftir að fá að heyra hvort hann mun leika í kvikmynd í sumar. Nokkuð stórt, skilst mér.

Sá elsti er sumsé bara búinn að meikaða. Þarf ekki að orðlengja það. (Enda urðum við dáldið stolt þegar við komum einhverju sinni á sýningu í Vesturbæjarskóla, þegar hann var þar, þá um 10 ára eða svo, og sáum að hann hafði skrifað einhversstaðar að hann ætlaði að verða Hugleikari þegar hann yrði stór. Stolt stund. Enda lék hann sinn fyrsta einleik hjá því leikfélagi skömmu síðar.)

Þau yngri hafa líka verið að sýna efnilega takta í einhvers konar listhneigð.

Við Freigátan vorum að ræða um sumarið. Hún sagði: „Þá ætla ég bara að láta mig dreyma gula liti því sumarið er allt í gulu. Núna dreymir mig bara hvítt því það er vindurinn.“
Eh... ókei. Efnileg í artífartinu.

Bróðir hennar, Hraðbátturinn, átti líka merkilega innsetningu um daginn. Systir hans var að horfa á einhverja Barbímynd, sem hann hafði nú takmarkaðan áhuga á, svo hann kom fram þar sem ég var að vesenast. Þar setti hann tóma óhreinatauskörfu á hvolf. Ofan á hana setti hann lítinn Ikea stólkoll. Þar ofan á setti hann lokið af óhreinatauskútnum. Þar ofan á raðaði hann ýmsu smálegu, m.a. naglaklippum og tannstönglum. Svo fór hann á bak við þetta alltsaman og sagði, með bjagaðri röddu: „Einu sinni var kall. Hann var inni í húsinu sínu og borðaði svo mikið að hann varð allt of stór.“ Svo kom hann fram fyrir og sagði (með eðlilegri rödd) „Þetta var leikrit.“

Ef fólki finnst við hjónin artífarta yfir okkur? Bíðiði bara!
Yngri börnin okkar eiga eftir að verða einhverjir algjörlega óskiljanlegir skúlptúra-hljóðmyndar-innsetningalistamenn!

Vor

2011-05-05T09:26:00.002Z

Takmörk dagsins eru tvenn.
Að reyna að nenna að fara yfir eins mörg próf og ég mögulega get... (Af 100 mögulegum) Og reyna að éta ekki of mikið.
Já, og drekka ekki kaffi. En ógeðslega mikið vatn. Einhversstaðar í bakhöfðinu langar mig að taka smá ávaxtakast og aðlaga mataraæðið pínu (og mjókka kannske ofurlítið?) áður en skólinn byrjar.

Nú eru að verða 2 ár liðin frá átakinu "byrja að skoða hvað maður étur og hreyfa sig eitthvað." Það virkar alveg. Í ljós kom að það er mikilvægt fyrir mig að hreyfa mig helling, til þess að ég hafi orku í alla kyrrsetuvinnuna og haldi draslinu gangandi. Hins vegar hefur í ljós komið að maður brennir alveg fáránlega litlu.

Ergó: Ef maður ætlar að breyta um lögun hefur það allt að gera með hvað maður lætur mikið af mat (og matarlíki) í smettið á sér. Það skiptir ekki einu sinni sérstaklega miklu máli hvað það er. Bara að éta ekki í óhófi. Dáldið einfalt. Eða hvað?

Nei, ekki einfalt. Ég er brauðfíkill. Alveg kreisí í allt með saltbragði. Ég drekk eiginlega aldrei gos og get átt súkkulaði þangað til það skemmist... En brauð og brauðtengt get ég étið endalaust. Og sérstaklega á kvöldin.

Og annað sem ég átti ekki von á að fatta. Það er óstjórnlegt mikilvægi þess að hvíla sig nóg. Þegar maður verður þreyttur, tala nú ekki um langþreyttur, þá er svo stutt í ílöngun í allskonar orkusprengjur og óæti. Ég þarf helst að hunskast í bælið fyrir ellefu. Svo ég detti ekki íða.

Leiðin fram hjá þessu eru vatn í óhófi, og ávaxta og grænmetiseign. Ég kaupi vínber, litlar gulrætur og epli, þegar mér finnst vera komið gott af óhollu kvöld-áti. Fyrstu kvöldin í afvenjun raða ég í kringum mig allskonar hollu. (Svo endar með því að ég hætti að nenna því. ;)

Hjólaði annars heim úr vinnunni í gær. Það gekk ágætlega, þangað til keðjan datt af. En það hjól (verslað af konunni sem var að flytja út úr íbúðinni á neðri hæðinni á 5000 kall fyrir nokkrum árum) ætti alveg að duga okkur í bili. Stefnan er að vera með skiptiskipulag á hjóladæminu, annað hjóli í skólann á morgnana og hitt keyri með börnin, svo skiptum við og sá sem hjólaði um morguninn keyrir og sækir seinnipartinn. Þessi hjólatúr tekur annars enga stund. 20 - 30 mínútur.

Jæja. Búni bunkinn af prófum er ennþá miklu lægri en eftir-bunkinn.

36 dagar í skóla!
(Ætla samt ekki að verða eins og skólafíklarnir í gamladaga, sko. Vantar bara alvarlega eitthvað viðmið í þessum yfirferðarleiðindum.)

Konunglegt brúðkaup.

2011-04-29T10:56:00.002Z

Ég hafði nú ekkert sérstaklega hugsað mér að horfa á þetta brúðkaup. Mundi eftir brúðkaupi Díönu og Kalla sem einhverrar langrar og leiðinlegrar beinnar útsendingar, a la koma Keikó, Fisher eða sambærilegt.

Átti aukinheldur að vera á fundi klukkan 10.

Svo var ég í vinnunni. Og guðfræðingurinn við hliðina á mér með innsýn í kirkjuhefðarlegu hliðina. Og ég narraðist og nörraðist.

Fór í framhaldinu og hugsa um undarleg utanafheit í sambandi við athöfnina "að horfa á konunglega brúðkaupið." Margir hafa ekkert gaman af því, auðvitað. Engan áhuga á þessu fólki, kirkjuhefðunum, konunglegum hefðum eða neitt. Enda, hvað segir það um mann? Ég velti fyrir mér hvort ég væri plebbi af því að ég horfði á konunglega brúðkaupið. Ég er nefnilega ferlega and-royal. Finnst alls ekki siðferðilega rétt að hafa fólk eins og sýningargripi í búrum frá fæðingu . (Þó það séu gullbúr.)

En, allavega. Þetta var ekki eins skelfilega langt mig minnir að brúðkaup foreldra brúðgumans hafi verið. Og þarna var margt áhugavert. Tónlist, sálmaval, ritningalestur... og ótal túlkunarmöguleikar á öllusaman, eins og í öllu leikhúsi.

Ég er náttúrulega öll að pæla í performance þessa dagana. Og þetta var sýning. Eftir mjög nákvæmu handriti sem gríðarlega margir sjá. Því er áhugavert að skoða hvað er í þessu.

Ræða biskupsins fannst mér merkileg. Það væri gaman að bera hana saman við ræður í fyrri konunglegu brúðkaupum. Mér fannst áhugavert þegar hann sagði brúðhjónunum að veita hvort öðru ákveðið athafnafrelsi vitnaði hann í skáldið Chaucer, máli sínu til stuðnings.

Þetta tengist því sem ég er mikið búin að vera að pæla í. Það er þetta með rökstyðjum og réttlætum með orðatiltækjum og eða svölum setningum eftir skáld. Þetta er mjög merkilegt þar sem það að það skuli vera til svöl eða skemmtileg leið til að segja eitthvað... þýðir ekki að það sé eitthvað sannara, eða réttara að segja það.

Allt sem stuðlar er satt, sagði Ármann Guðmundsson einu sinni. (Setning sem stuðlar sjálf og styður því eigin fullyrðingu.) Í nútímanum er rökleikni upphafin. Rökstuðningur er upphaf og endir alls, tilfinningarök eru ekki rök og staðreyndir eru staðreyndir, hvernig sem þær eru settar fram.

Samt er það þannig að ótrúlega oft, þegar menn ætla að segja eitthvað merkilegt, þá þarf að stuðla, vitna í, orðatiltækja... annars tekur enginn mark á manni! Orðanna hljóðan held ég að hafi meiri áhrif en flest annað í mannlífinu, stjórnmálunum, samfélaginu í dag. Að vera vel máli farinn er kannski eitt af því mikilvægasta, sem ákvarðar stöðu manna í þjóðfélaginu, hvað kemst til leiðar og hvað ekki.

Er einmitt búin að vera að hugsa um trúða í stjórnmálum. (Öll í besta flokknum þessa dagana.)

Fékk smá hroll í gær þegar ég fattaði annan íslenskan stjórnmálamann sem komst til valda með ekki ósvipuðum aðferðum.

Fyrsta orðið sem hann sagði í sjónvarpi var: Drulla.

Hann gerði usla í stjórnmálum þess tíma með því að vera af röngum ættum fyrir valdhafa í sínum flokki.

Varð borgarstjóri.

Sigraði sitjandi formann í formannskosningum og varð flokksformaður.

Varð forsætisráðherra.

Varð seðlabankastjóri

(Setti Ísland á hausinn)

Er ritstjóri Morgunblaðsins.

Og þessa sigurgöngu virðist helst mega rekja til ákveðins orðfæris. Máltækja, stundum heimasmíðaðra og almennra "skemmtilegheita." (Ef maður er með svona miðaldra-kalla-húmor.)

Sviðsetningin.

Ég er ekki frá því. Hvort sem okkur líkar betur eða ver. Það eru sviðsetningar sem stjórna heiminum í dag.

Umbúðirnar, ekki innihaldið.

Jájá, þetta fjallaði alveg um brúðkaup Villa og Kötu.

Til hamingju, þau.

Útvarp Kópavogur...

2011-04-25T13:17:00.002Z

veðurspá.

Ég spæ því að eftir tvö norðaustansumur í röð verði brakandi blíða á norður og austurlandi alla hundadagana í sumar. (Frá ca, júlíbyrjun fram undir ágústlok.) Og síðan áfram, auðvitað, þar sem hauststillurnar búa mjög gjarnan fyrir austan. Hins vegar er ég hrædd um að fljótlega fari að kólna þar eystra þar í bili, og verði skítviðri fram undir, eða yfir, Jónsmessu.

Þetta með sumarblíðuna gæti síðan svo sem klikkað. Ég var að rifja upp hitabylgjupáskana á Egilsstöðum 1993. Blíðan hélst alveg eitthvað áfram. Ég man að við dimmiteruðum í brakandi blíðu. Á leiðinni í síðasta prófið mitt í Menntaskólanum á Egilsstöðum festi ég hins vegar bílinn á Lagarásnum og þurfti að skilja hann eftir og hlaupa á milljón gegnum snjóskafla á kirkjuleiðinni til að meika það í prófið. (Þýsku 403, ef eg man rétt.) Sumarið varð síðan alveg fullkomlega ömurlegt. Hitinn fór varla nokkurntíma í tveggja stafa tölu og það var OFT slydda. Sumarið kom eftir 20. ágúst. Þá var ég flutt til Akureyrar. Þeir sem fluttu til Reykjavíkur mættu beint í haustrigningar og fengu ekkert sumar. Þannig var það nú.

Þess vegna spái ég, hokin af veðráttureynslu, skítaveðri eystra og nyrðra, frá miðjum maí að júnílokum, en af meðfæddri bjartsýni spái ég því að rétt snúist í hundadögunum.

Reykjavíkursumarið er síðan eiginlega alltaf eins. Þarf ekkert að spá um það. Hitinn verður 10 - 15 stig og ýmist rigning eða sól. (Meira af rigningu en sól ef spá mín um suðvestlæga hundadaga gengur eftir.)

Annars veit ég ekkert hvernig sumarið verður. Planið er að vera viku á Húnavöllum og læra að leikstýra. Síðan þyrfti ég að fara vestur (á Patreksfjörð) norður (í Eyjafjörð) og austur (aðallega í Egilsstaði) og myndi nú alveg vilja stoppa dáldið á hverjum stað. Vera svo mætt í bæinn í tæka tíð fyrir Japan. 4. ágúst. Inn á milli þarf ég svo að taka slatta af viðtölum og þýða Önnu í Grænuhlíð. Og svo er ég að spá í að gera kannski einhverja útvarpsþætti... Kannski bara eitthvað í sambandi við allt þetta flakk? Eða verður kannski alveg nóg að gera?

Í allefall verður þurrkatíð í fjármálum. Líklega ekki króna af innkomu fyrr en vaxtabætur hrynja inn í ágústbyrjun, já og svo styrkir vegna Japansferðar, löngu eftirá, seinna í ágúst. Og ferlega væri nú gaman ef það færi ekki alveg allt í yfirdráttardrauginn.

Hérna megin við páska er sumarið fáránlega skammt undan. Og maí er alltaf ferlega stuttur mánuður, einhverra hluta vegna. Og ferlega þyrfti maður nú að haska sér út að hlaupa eftir þessa páska ofeldisins.

Bara er veðrið vildi nú vera svo vænt að fara að haga sér...

Er internetið bóla?

2011-04-23T21:07:00.002Z

Ég man þegar ég frétti fyrst að tilvist þessa sem ég man ekki hvort þekktist þá undir nafninu "internet" eða bara sem eitthvað allt annað. Eini netvafrinn sem ég þekkti fyrst um sinn minnir mig að hafi heitið gofer. Gulir stafir á svörtum skjá og engar myndir. Það sem þessi stjarnfræðilega uppfinning gerði fyrst og fremst fyrir mig var að geta talað við eitthvað af vinum mínum í Reykjavík á ircinu, frá Háskólanum á Akureyri. Frá tölvuveri til tölvuvers, vitaskuld. Næstum enginn var ennþá með tölvu heima hjá sér, og alls enginn með internet. Þetta var líka fyrir tíma gsm, í húsinu sem ég bjó var bara tíkallasími niðri í kjallara sem enginn svaraði nokkurn tíma í. Það var ekki búið að finna upp tölvupóstinn.

Þetta var veturinn 1993-1994 og ég minnist þess ekki að hafa fundist ég neitt sambandslaus við umheiminn, eða neitt.

Smám saman hefur síðan tæknin undið uppá sig. Bloggið kom (og fór?) og maður gat farið að fylgjast með sumum vinum sínum. Svo ekki sé nú minnst á Snjáldurskinnubyltinguna. Og svo náttúrulega Google og Wiki. Núna er hægt að komast að öllu sem maður vill. Sem er ágætt, í sjálfu sér. Facebook getur alveg skemmt manni, ef manni leiðist. Og stundum skrifar einhver eitthvað gott í netmiðlana.

Það er þó ekki frá því að mér sé farið að leiðast aðeins á internetinu. Oft hangi ég þar án þess að vita svo sem hvað er ég að gera. Fréttafíknin sem heltók mig í kringum hrun og byltingu hefur snúist upp í andhverfu sína. Engar fréttir eru góðar fréttir og allar fréttir eru kjaftæði. Sjaldnar og sjaldnar nenni ég á fésbókina. Örsjaldan fær maður áhugaverða tölvupóst... það er ekki nema maður sé alveg brjálað að skipuleggja eitthvað skemmtilegt í kjötheimum. (Eða einhver segist ætla að borga manni péning fyrir eitthvað... sem er sjaldnar en ekki.) Fáir skrifa lengur blogg. Svo ekki sé nú minnst á hallærið þegar manni dettur ekkert í hug til að gúggla eða wikipedia...

Kannski er ég búin að komast að öllu.

Kannski er internetið bara bóla.

Er sumarið kom yfir... Tímon?!

2011-04-21T19:17:00.002Z

Ég veit ekki betur en að 10 stiga hiti og rigning með köflum sé einmitt sumarveður í Reykjavík og nágrenni. Jafnvel bara á Íslandi.

Heimilið í Koppavoginum er alveg farið að líta einhvernveginn út. Enda er Unglingurinn í Danmörku og þau yngri með krónískt kvef sem líklega næst ekki úr nema með endalausum inniverum þannig að það er ágætt að hanga bara inni, þennan skír-sumardaginn fyrsta.

Komst þó að þeirri tragísku staðreynd að líklega hef ég ofnæmi fyrir dásamlega Lazyboy-sófanum hans Ella frænda. Ætlaði ekki að vilja horfast í augu við þetta, en stoðgrindin er öll að drepast og er snöggtum skárri eftir dags sófabindindi. Bót í máli að ég get þá haft okkar alveg útaf fyrir mig, og nú snýr hann rétt fyrir ligg.

Það er búið að ganga frá eiginlega öllu. Eftir að fara eina smá ferð í hjálpræðisherinn og Foreldrarnir Verðandi eftir að fá í hausinn haug af barnafötum. Samt er enn pláss í geymslunni! Þetta er svakalegt.

Borðtölvan er komin upp. Bara eftir að yfirfara, öppreida, vírusverja, og svona. Þá er hún tilbúin til heimaverkefna.

Úthverfadoðinn hefur lagst yfir. Allur saman. Ég skrópaði á öll Færeyingafyllerí um helgina og það hvarflar ekki einu sinni að mér að fara nokkurn skapaðan hlut nálægt hundraðogeinum um páskana. Langar hins vegar svakalega að prófa að hlaupa um eyðilendur kópvogskra útivistarsvæða.

(Enda er Bandalagsþing í Öðru Úthverfi (Mosó) helgina eftir páska. Það verður sjálfsagt eitthvað. Og skóli í júní. Svo það er víst best að hvíla sig bara.)

Allt er stærra í Kópavogi. Íbúðin okkar er öll stærri en virðist í fyrstu. Allt dótið manns hverfur hérna. Og bílastæðið okkar, sem ég þorði ekki að leggja í í fyrstu af því að mér sýndist það vera svo þröngt, reyndist vera á stærð við fótboltavöll. Svo fór ég í kópvogsku Krónuna. Jemundur minn. Það fæst nú allt, og mikið af því. Hroðalega held ég að maður geti orðið feitur af að búa í Kópavogi, ef maður passar sig ekki. (Dettur mér nú í hug mjög gott dæmi, opinbera fígúru, jafnvel táknmynd, bæjarins, en ætla ekki að nefna nein nöfn.)

Eins gott að fara að koma sér á eitt þessara fjölmörgu hjólaverkstæða í grenndinni og láta lappa upp á hjóltíkina. Hún er eitthvað vond í gírunum. (Á ekki péning til að endurnýja bykkjuna alveg fyrr en í haust.) Fara svo að myndast við að hjóla í vinnuna. Mér skilst að það taki ekki nema eitthvað kortér, ef almennilega er hamast á pedölunum. Líka gaman að vera alltaf einn af þessum ferlega fersku sem mæta alltaf með mjó læri og magavöðvana grjótharða og vindbarðir í framan, alveg ljónhressir, án þess að hafa fengið sér kaffi.
Óþolandi fólk.
Ég ætla að verða svona. Bráðum.

Órólega deildin

2011-04-15T09:39:00.003Z

Það er að verða til nýr þingflokkur á Alþingi. Éld það væri heppilegast að hann yrði kallaður Órólega deildin. Þangað gætu allir komið sem þyrftu samvisku sinnar vegna að segja skilið við þingflokk sinn, til lengri eða skemmri tíma.

Órólega deildin hefði engan þingflokksformann og þeim sem sætu í henni væri uppálagt að styðjast við eigin samvisku, betri vitund og skynsemi þegar kæmi að því að taka afstöðu til mála.

Þegar allir þingmenn verða komnir í órólegu deildina fer Alþingi að geta sinnt sínu hlutverki sem löggjafarsamkunda þjóðkjörinna fulltrúa almúgans.

Hullinn og svona

2011-04-14T16:58:00.002Z

Til hamingju, leikfélagið Hugleikur, með 27 ára afmælið! Aldurinn sem mestu rokkararnir deyja á!
Fór á generalprufu á Einkamál.is. leikritinu sem sá gamli frumsýnir á morgun. Óttalega skemmtilegt paunk í gangi þar.

Í tilefni dagsins gerði ég heiðarlega tilraun til að hlaupa 7 kílómetra. Lagði af stað í sól. Svo kom rok. Svo fór sólin. Svo kom snjókoma. Þá haglél.... og nú er aftur komin sól. Labbaði alveg helling af leiðinni og kom með þeim allra síðustu í mark. Aftur komin á þann stað að lappirnar geta hlaupið lengra en lungun. Þarf að fara að gera eitthvað í þessu, nenni ekki aftur á hjartadeildina í sumar.

Annars er þetta búin að vera svakaleg törn. Einhverntíma þarf ég að leggja mig. Eða fara snemma að sofa. Ætlaði að gera það í kvöld... en mundi svo að það er ferlega gott í sjónvarpinu, aðallega seint. Helgin fer síðan í endalausa menningarneyslu og vinafagnaði. Sem standa líklegast frameftir. Vonandi er það rétt sem sagt er að maður geti sofið þegar mar er dauður. Eða kannski bara um páskana!

Ef það væri ekki einhver dauðand haugur af fólki að skoða íbúðina þar sem ég bý myndi ég sko fara heim og leggja mig NÚNA!

Eilíf ást og hamingja og friður á jörð

2011-04-13T14:38:00.003Z

Þetta er semsagt pistill um það sem mig langar í.

Hjól.
Það þarf samt að vera þannig að ég geti notað það gríðarmikið og alltaf. Og ég þarf líklegast að geta haft allavega einn krakka aftaná. Nenni samt eiginlega ekki að fá mér tengivagn. Of dýrt og of mikið vesen. Fann í dag úr að það er reiðhjólaverkstæði rétt hjá mér sem er til í að taka hjólin sem við þurfum að henda og er með notuð hjól til sölu. Sem er alveg ferlega exellent. Það þarf líka eitthvað að lappa uppá Freigátuhjól í leiðinni. Í vor er síðan planið að fara eitthvurt og kenna henni að hjóla hjálpardekkjalaust.

Svo langar mig á Skólann í sumar.
Auðvitað á ég ekki forkaupsréttinn af því eftir að hafa tapað megrunarkeppni við eiginmanninn. Hann er samt eitthvað að draga lappirnar. Ég held líka að það séu miklu meiri vinir mínir en hans að fara þetta árið. Svo kannski ríf ég þetta bara af honum. Þarf að ákveða mig á morgun eða hinn!

Mig langar ekki að íbúðin sem ég er nýflutt inn í seljist. En auðvitað er það óttaleg eiginhagsmunagæsla í mér. Seljandinn, leigusalinn, verður auðvitað dauðfeginn um leið og það gerist. Það er að koma haugur af fólki að skoða á morgun. Ef selst samgleðst ég eiganda vissulega... og fer að leita mér að öðru fj... húsnæði.

Ég hlakka til að sjá generál á Einkamál.is hjá Hugleik í kvöld. Hlakka líka óstjórnlega til að sjá Havgird með færeyska leikhópnum Royndinni í Gaflaraleikhúsinu aftur á laugardagskvöldið. Sem og Ballið á Bessastöðum í Þjóðleikhúsinu á sunnudaginn. Á föstudagskvöld er ég líka að fara í boð sem er einhvers konar samdrykkjufundur. Og hvað á að tala um? Jú. Leikhús!
Af því að það er auðvitað aldrei nóg af því!

Ég hlakka til að hlaupa þessa 7 kílómetra í Háskólahlaupinu á morgun. Og fara mögulega í jóga í beinu framhaldi. Það verður sko hreint ekki neitt leiðinlegt. Fékk flottan bol þegar ég skráði mig!

Og skelfing verður gaman að klára að tæma geymsluna í Gamlahúsi og skila því á mánudag. Þá verðum við endanlega Flutt.

Já, ferlega er eitthvað mikið og skemmtilegt að gera! Þetta er nú eiginlega algjört met, bara. Eins gott að það fer að bresta á með páskum og tjilleríi. Ótalmargt heima hjá mér ætlar að finna "sína staði" þá.

En það er ljóst að ég nenni ekkert að vinna núna. Best að fara út í bæ að reddast.

Að prenta út 150 heimapróf er góð skemmtun.

2011-04-12T12:18:00.002Z

Svo ekki sé nú minnst á roknafjörið við að fara yfir þau!

Þannig að best er að bulla dáldið vitleysu. Rannsóknarskip var endurheimtur í gær eftir lengri fjarvistir en ætlað var, vegna veðurs. Áðan labbaði ég yfir í Aðalbyggingu í rigningu. Svo til baka yfir í Háskólatorg í hagléli. Þaðan aftur yfir í Aðalbyggingu í sólskini. Og til baka hingað í Gimlið í skýjuðu og vindi. Þetta tók allt í allt svona 15 mínútur.

Í dag ætla ég að æfa örleik. Hanga svo í vinnunni og taka við og fara yfir heimapróf til miðnættis. Á morgun ætla ég með krakkaormana í páskaklippinguna, eftir leikskóla. Fara með þau í Stubbalubba og eyða formúgu í skallana á þeim.

Á fimmtudag eru síðustu sýningar á Hárlakki í Hagaskóla! (Aukinheldur ætla ég að hlaupa 7 kílómetra í Háskólahlaupinu og gá hvað ég næ mörgum veðrum á leiðinni.)

Geymslan á Ránargötunni hefur enn ekki tæmst. Planið er að Rannsóknarskip gangi í málið á mánudaginn, þegar hann verður kominn í páskafrí á undan öllum öðrum. Vera má að eitthvað verði tekið til óspilltra mála um helgina. Planið er allavega að skila öllu draslinu, tómu, hreinu og alfarið fyrir páska.

Páskunum verður því eytt óskiptum úti á landi. Þ.e.a.s. í Kópavoginum.

Og ég verð bara að segja það. Það er ekkert leiðinlegt að skulda 22 milljónum minna en í síðasta mánuði. Þó svo að í augnablikinu sé búseta háð því að fasteignamarkaðurinn taki ekki allt í einu geðveikisflipp svo seljist undan okkur fína og risastóra leiguhúsnæðið.

Ég sé líka ákveðna þörf fyrir smá húsgagnaverslun. Ætla samt að reyna að hafa hemil á mér þar til ég verð búin að henda/gefa/selja bókstaflega allt sem ég þarf ekki að nota. Þá ætla ég að safna mér fyrir einhverju reglulega flottu mubleríi, einhversstaðar, kannski.

Hei!
Það er aftur komin sól!
Og fleiri heimapróf!
Jeij!

Það sem ég nenni ekki að skrifa á Facebook

2011-04-11T09:43:00.002Z

Var komin með leiðinlegasta status veraldar í vinnslu. Ákvað að kvelja ekki aðra með honum en þá sem fara hingað sjálfviljugir.

Er enn grasekkja, vegna veðurs. Unglingurinn er lasinn heima og Freigátan þarf að fara til læknis vegna síhors. Draslið er enn í geymslunni á gamla staðnum og ég er komin laaangt á eftir með allt sem ég ætlaði að gera í vinnunni á þessari önn. Allt í fokkinu.

Svo mörg voru þau orð.

Já, svo er líka fokkíng haglél.

MinnihlutaPollýanna

2011-04-10T09:43:00.002Z

Ég tapaði Icesave. Það verður áfram í fréttunum. Ásamt Bjarna Ben og Sigmundi fokkíng Davíð. Æði.

Er samt alveg stútfull af bjartsýni. Fátt er svo með öllu illt, og allt það. Það góða við þessa niðurstöðu er að nú fáum við ekki meiri lán. Og það er GOTT. Við skuldum alveg nóg og meira en það. Hingað koma heldur engir "erlendir fjárfestar". Það er enn betra. "Erlendir fjárfestar" eru skítapakk með vanvirka siðferðiskennd sem, alveg sama hvað hver segir, eru ALDREI að hugsa um hag samfélagsins. Það er ekkert win-win. Ókeypis hádegisverður er ekki til. Læra menn í Viðskiptafræðunum. Enginn "fjárfestir" er að fara að koma færandi hendi með peningana sína til Íslands, færandi hendi, samfélaginu til góðs. Aldrei.

Hins vegar vill svo skemmtilega til að hér er nóg af öllu. Mat framleiðum við sem gæti dugað miklu fleirum, tómt húsnæði er hér í haugum, og ef menn væru til í að ná nefjunum uppúr sparibaukunum sæju menn að hér er fullt af verkum sem þarf að vinna, má alveg kalla þau "störf" ef menn endilega vilja, í mennta- og heilbrigðistkerfi, vegir sem þarf að laga á Vestfjörðum og allskyns. Og fullt af fólki sem vantar eitthvað að gera!

Svo ég segi það enn einu sinni. Er ekki eitthvað að þegar draslið sem við fundum upp til að auðvelda okkur viðskipti, kemur nú í veg fyrir að við getum stundað viðskipti?

Pollýanna ætlar að ímynda sér að þessi kosning sé upphafið af endalokum peningakerfisins.

Kjördagur!

2011-04-07T10:07:00.003Z

Stuð í nýja húsinu. Gamla húsið orðið nánast tómt var alþrifið í gær. Ég og mamma mín erum nú ekki lengi aððessu. Bara eftir að flytja geymsluna.

Og danssýning hjá Freigátunni í Kramhúsinu í dag. Og tiltekt hjá Hugleik seinnipartinn. Og mamma eldar kvöldmat handa stórfjölskyldunni í kvöld. Rannsóknarskip er norðan heiða.

Reynt verður að æfa einþáttung í næstu viku.

Af hverju er alltaf svona mikið að gera?

Útsýni!

2011-04-06T11:48:00.002Z

Útsýni hefur aldrei skipt mig neinu máli. Ég ólst upp á neðri hæð í skógivaxnasta hluta Egilsstaða og sá í uppvextinum bara inn um eldhúsgluggann hjá afa og ömmu í næsta húsi. Tja, þegar það var ekki lauf á trjánum. Síðan hef ég oftast búið við eitthvað svoleiðis. Útsýni út á götu eða yfir í næsta hús. Út um eldhúsgluggann í Ellahúsi sé ég sjóinn og Esjuna. Og allt þar á milli. Í bakgarðinum syngur fugl í ljósaskiptunum. Hann er annaðhvort svartþröstur eða starri að herma eftir svoleiðis. Hraðbátur kom sér upp kvefi á sunnudaginn þannig að við erum ekki mikið farin að skoða umhverfið. Ég hef ekki sagt þeim litlu frá því, en ég hef grun um að fólkið á neðri hæðinni eigi hund. Um leið og það uppgötvast flytur Freigátan niður.

Annars er allt að komast á sína staði, hægt og rólega. Verið er að setja saman húsgögn og setja inní þau, taka upp úr kössum. Klóra sér í hausnum yfir drasli sem enginn notar... þetta venjulega. Enn er ekki búið að tæma geymsluna eða klára að þrífa gamla staðinn. Líklega verður gerður skurkur í því um helgina, þegar amma-Freigáta kemur í þrælkunarvinnu.

Íbúðareigandi kemur á eftir. Ég þarf að spyrja hann um allskonar. Svo ætlum við að reyna að koma einhverju af dótinu hans eitthvurt.

Það er nú skemmtilegt að flytja. Sérstaklega þegar maður fer í svona +35 fermetra...

Og svo glápir maður bara á Esjuna.

Mót

2011-03-31T11:25:00.002Z

Það er síðasti dagur marsmánaðar. Það þýðir að Ylfa á afmæli. Til hamingju með það. Það þýðir líka að á morgun fáum við lykla að íbúðinni sem við erum að byrja að leigja, einmitt þá. Sem minnir mig á það, ég þarf að fá reikningsnúmer leigusalans svo ég geti borgað honum péning. Svakalega margt er komið ofan í kassa heima hjá mér. Langflest af því nota ég sjaldnar en aldrei. En sumt á jólunum, samt. Ég er bara í skólanum fyrir hádegi þessa vikuna, en þessutan er ég heima hjá mér að kassast.

Þetta er alltsaman ferlega random hjá mér núna. Það er mikið að gera en allt gerist alveg ferlega hægt og svona. Ég vona að ég nenni einhverju í næstu viku. Þá verð ég líka flutt til Kópavox. Það verður nú skrítið.

En svo undarlegt sem það nú er, þá finnst mér ég verða meira miðsvæðis þar. Þó ég búi núna í 101, þá er ég eiginlega úti í horni á höfuðborgarsvæðinu og úti á nesi. Það er t.a.m. líklegra að ég nenni í Gaflaraleikhúsið úr Koppavoginum. Og í heimsóknir. Nú búa ekki lengur allir í heiminum hinumegin við miðbæinn sem maður nennir ekki að keyra gegnum.

Enda vonast ég til að verða dugleg að hljóla í skólann. Það er þessi fíni hjólastígur alla leið. Sem er talsvert skemmtilegri en akstursleiðin, sem er alveg dauðans. En, samsagt. Næstu dagar fara í að færa til dót. Sem mikið til fær síðan bara að halda áfram að vera í kössum. Bara dáldið lengi, huxa ég. Svo er ég farin að HLAKKA VERULEGA TIL að þrífa íbúðina sem við erum að flytja úr, með engu í. Það er nefnilega bara reglulega gaman að þrífa tómar íbúðir.

Ég ætlaði að reyna að koma einhverju skipulagi á hvað ég er að hugsa. Það er ekki að virka neitt.

Best að klára bara hérna, eitthvað, og hringlast svo heim til sín. Að pakka öllum útifötunum sem aldrei eru notuð úr forstofuskápnum...

Sníkjur og stelerí!

2011-03-30T09:50:00.003Z

Kannski hefur þetta alltaf verið svona. Allavega lengi. En ég er að komast að því núna að flest sem mann vantar er hægt að fá ókeypis. Sérstaklega húsgögn. Og tæki. Það er alveg stórmerkilegt. Svo er maður líka ríkari en maður hyggur.

Til dæmis fór ég eitthvað að reyna að þrífa undan tökkunum á tölvunni minni í fyrradag, með þeim afleiðingum að m-ið, sem var búð að vera hundleiðinlegt síðan ég skipti um stað á því, af því að lyklaborði er franskt, varð ennþá leiðinlegra. Enda var ég lengi búin að pæla í að fá mér laust lyklaborð til að hafa í vinnunni. Alltíkei.

Ég hélt náttúrulega að makkar gætu bara brúkað makkalyklaborð og athugaði í makkabúðum og öðrum búðum. Tíuþúsund kall. Ókei... Datt samt í hug að athuga hvort það væri ekki alveg öruggt að það þyrfti spes lyklaborð. Datt í hug í leiðinni að tékka á hvort Bandalagið ætti eitthvað gamalt "spes" lyklaborð. (Minnug þess að það voru alltaf einhver svoleiðis að þvælast fyrir manni í geymslunni í gamla daga.) Jú, menn voru á því að makkar gætu brúkað hvað sem er. Stal lyklaborði sessunautar míns og prófaði, jú, reyndist alveg rétt. Þar að auki búin að fá vilyrði fyrir makkaborði. Auk þess sem lyklaborðið sem er heima hjá mér gæti þá bara virkað, sé það með usb, bara man það ekki, þarf að tékka.

Svo erum við að fara að flytja og svona. Unglingurinn vill losna við ofurmubluna og fá í staðinn rúm, skrifborð og fataskáp. (Ég ætla líka að leggja snyrtipinnanum til borð undir snyrtivörur og hárblásara, svo það verði stundum hægt að míga á heimilinu.) Fór á internetið. Og vitiði hvað? Þetta dót er alltsaman nær eða al ókeypis úti um allan bæ. Bara að sækja það. Ég er ekki einu sinni farin að fara í Góða hirðinn, en á von á að finna heilmargt þar. Og heilmargt þarf líka að fara þangað!

Þetta er nú alveg ljómandi vitrun, í kreppunni.

„Vítamínsprautur“ eða spítt og sterar?

2011-03-29T12:16:00.003Z

Icesave umræðan er í ruglinu.

Ef við borgum ekki fáum við ekki meiri lán. Og það væri GOTT!

Muniði hvað gerðist fyrir þremur árum? Við fórum alveg næstum á hausinn vegna þess að "við" vorum búin að taka meiri lán en "við" gátum borgað? Enn er verið að leika sama leikinn. Taka lán fyrir afborgunum. Til að geta borgað upp síðasta skandal á undraskömmum tíma og halda svo áfram á fylleríinu. Og ekkert að breyta kerfinu neitt. Eða hugsunarhættinum. Offitunni, heimskunni græðginni... neinei. Við ætlum að halda því öllusaman áfram. Undir þjóðrembuflagginu. Við Íslendingar erum nefnilega BEST. Í ÖLLU!

Það þarf að kötta alkann af. Á barnum. Ef hann hefur ekki vit á að hætta sjálfur.

Ekki nóg með það, fyrirmenn, póltíkusar, eru nú skammaðir fyrir að viðurkenna að við séum í skítnum! Hang on... vorum við ekki að ybba okkur niður í rassgat fyrir örfáum mánuðum vegna þess að stjórnvöld voru búin að ljúga því svo mikið að allt væri í lagi?

Fullt af fjármálastofnunum vilja ekki lána okkur nema við reiknum fyrst út hvernig við ætlum að borga. Enda eins ágætt bara.

En... obbobbobb... lánin ku vera svona líka ofurnauðsynleg! Vítamínsprautur í atvinnulífið, og svona! Þessi samlíking er ömurleg. „Vítamínsprautur“ valda engri ofþenslu. Engri geðveiki. Engum fáránlegum útvexti á undarlegum stöðum.

Vítamín gefur tilfinningu fyrir einhverju heilbrigðu og hollu. Þegar fjármagni er dælt í afmörku verkefni, yfirleitt skammsýn, umhverfismengandi og í eigu einkaaðila, þá væri nær að tala um spítt og stera. Samfélög, eins og fólk, sem gengur lengi fyrir spítti og sterum verða geðveik. Úr sér gengin. Útlifuð. Illa haldin af fíkn í endalaust meira.

Það væri nú gaman ef einhver stjórnvöld, einhversstaðar, væru til í að stinga niður hælunum og vera þversum. Hafna öllum andskotans niðurskurði á þjónustu við almenna borgara og segja hreinlega við innheimtumenn erlendra skulda: Sorrí, fjármálakerfið hrundi, við þurfum lengri tíma til að borga. Við erum ekki að fara að hífa okkur upp á hælunum á engri stundu. Við vitum að Fjármálaparadísin Ísland, Dubai norðursins var tilraun sem mistókst herfilega, og við ætlum í allt aðra átt. En við ætlum ekki að höggva heilbrigðis og menntakerfi í herðar niður. Það verður ekki gert. Svo þið getið sett það í exel og pakkað, AGS.

En því miður, það er enginn stjórnmálaflokkur eða -maður á Íslandi sem getur með réttu kennt sig við félagshyggju, hvað þá eitthvað vinstrisinnaðra. Sú ljósbláa stjórn sem nú situr yfir landinu „Telur ekki rétt að skipta sér af fjármálastofnunum.“ Bíður eftir „erlendum fjárfestum!“ Til nánari glöggvunar, erlendir fjárfestar eru þeir sem eru búnir að ræna okkar ríki og annarra. Nú bíða menn með hjartað í buxunum eftir að þeir komi aftur með spítt og stera í samfélögin, til þess að skattgreiðendur heimsþorpsins fái náðarsamlegast að vinna fyrir peningunum sem er búið að stela einu sinni. Aftur.
Frábært.

Að því sögðu þykir mér Jón Gnarr hafa komið með bestu rökin fyrir samþykkt fyrirliggjandi Icesave 3. Meirihlutinn á eftir að samþykkja þennan samning af þeirri fullkomlega eðlilegu ástæðu að við NENNUM EKKI AÐ ÞVÆLA UM ÞETTA LENGUR!

Framþróun mannkyns heldur ekki áfram fyrr en við hættum að tala um peninga.
Þetta er drasl.

Svo ég vitni í Jónas:
Tökum þetta upp á hærra plan!

Að selja gólf

2011-03-24T15:46:00.003Z

Íbúðin sem við erum nú að fara að flytja í datt í hausinn á okkur um kvöldmatarleytið fyrir svosem hálfum mánuði síðan. Rétt í því sem ég var að skella grjónagrautnum á borðið hringdi systir mín og hafði séð hana auglýsta á fésinu, þannig að ég hékk í símanum, fór á feisbúkk, svo aftur í símann... og á allt þetta gerðist á kvöldmatar- og háttatíma yngri kynslóðarinnar.

Olli það ýmsum óróleika.

Til dæmis skrifaði Hraðbáturinn með grænum tússlit á gólfið. Pabbi hans þreif það upp um leið og upp komst og sagði: „Þetta má alls ekki! Ég er búinn að selja þetta gólf!“

Þegar átti síðan að fara að hátta var sá stutti allur grænn um munninn. „Hann sleikjaði gólfið!“ sagði systir hans. Þá hafði hann skrifað meira á gólfið, en brugðið á það ráð að sleikja það upp, þar sem gólfið væri, jú, orðið annarra eign.

Í morgun var ég heima með veika Freigátu. Hún er orðin ansi flutningaspennt og vill helst pakka niður öllu dótinu sínu. Sem ég er alltaf að reyna að útskýra fyrir henni að borgi sig ekki að gera strax, þar sem þau þurfi að leika sér að því í þessa níu daga sem eru fram að flutningum. (Auk þess sem það er nú mest í kössum, alla jafna... tja, þegar er nýbúið að taka til.)

Þegar ég var að gefa henni lýsi í hádeginu sullaði ég á gólfið. Þá kvein í henni: „Mamma! Þú ert búin að selja þetta gólf!“

Í fyrramálið förum við og göngum endanlega frá sölunni á gólfinu. Þá eigum við ekkert gólf sem bankinn getur kippt undan okkur, lengur.

Vonandi getum við notið þess í einhver ár að reyna að skemma ekki gólfið hans Ella P.

Breytingar!

2011-03-21T09:05:00.003Z

Annasöm helgi að baki.

Það er helst í fréttum að nú erum við bara að flytja til Kópavox eftir hálfan mánuð!
Skoðuðum íbúðina hans Ella frænda. Hún er STÓR! Allt sófasettið kæmist inn í stofuna í einu, líklega verður hægt að fara báðumegin fram úr hjónarúminu, hárblásarinn kemst fyrir inni hjá unglingnum og allskonar lúxus sem við erum ekki vön. Já, og allir skór veraldar komast fyrir í forstofunni. (Fjölskyldan sem hefur ekki haft forstofu í 5 ár sér nú frammá að detta jafnvel bara ekki um neitt þegar komið er inn úr dyrunum!

Elli frændi verður fjölskyldudýrðlingurinn.
(Allavega þangað til íbúðin selst og hann hendir okkur út. En, er á meðan er.)

Aðrir en ég í fjölskyldunni eru nú samt svolítið tvíbentir yfir breytingum. Þetta eru óttalegar breytingafælur. Ný tegund af klósettpappír getur alveg valdið andvökum. En ég læt það ekki á mig fá. Mér finnst skemmtilegt að breyta. Allavega svona rækilega til batnaðar. Hlakka óstjórnlega til vorsins í nágrenni allra útivistardásemda Fossvogsdals og hef fulla trú á að allir lifi hamingjusamir til æviloka. Hvorki meira né minna.

Svo fór ég á tvenna tónleika með Band on Stage um helgina. Gaman var það. Á daginn var ég síðan dáldið mikið einstæð móðir þar sem Smábátur og Rannsóknarskip eru nú á lokasprettinum í æfingum á söngleiknum Hairspray sem hún Sigga Birna er að setja upp með Hagaskólaliðinu. Það er því hætt við að við sjáum þá feðga ekki mikið fyrr en bara við flutninga.

En það er kominn tími til að viða að sér kössum og setja ofan í þá. Já, og henda dáldið rækilega. Mig langar að fara aðeins í gegnum gleymsluna áður en brestur á með flutningum.

Sölufundurinn af okkar íbúð er á föstudaginn og þá fáum við væntanlega á hreint hvað nýir eigendur vilja að við verðum snögg að drífa okkur út.

Innanum kassa-niður-í-pökkun næstu helgar verður haldið Hugvísindaþing í HÍ. Hvar ég ætla að segja hluti í málstofu um leikhús. Hvurt ég þarf að ákveða, hanna og skrifa í þessari viku. Orðin brjálæðislega langt á eftir áætlun á þessari önn. Þarf virkilega að hífa rannsóknina upp á raðskatinu í apríl. Sem er grimmastur mánaða.
Grrrrr.

Ekkert slær í gegn!

2011-03-18T11:34:00.002Z

Mér finnst þetta frábært.
Það slær ekkert "í gegn" á Íslandi í dag. Ekkert er að slá nein met. Allt sem er framleitt með það að augnmiði að "hitta" og framleitt fyrir steríótýpisma... jújú, fær alveg einhverja athygli, en ekki öll grilljón-skrilljón hittin/miðasöluna/aðsóknina sem það átti að fá. Skoðanakannanir eru flestar ómarktækar af því að helmingurinn vill ekki svara eða er óákveðinn. Og undarleg jaðarfyrirbæri sem menn búa til til að skemmta sjálfum sér fá allskonar athygli. Samt ekkert brjálað mikla. "Athyglin" dreifist bara meira. Eftir smekk. Sem er allskonar.

Auðvitað er meira krossnöldur en oft áður. En það er bara vegna þess að menn eru ekki lengur til í að láta selja sér skoðanir annarra heldur halda fast við sínar. Kannski endar með því að við lærum að virða skoðanir annarra. Og áttum okkur á því að allt er allskonar og rétt og rangt líklega ekki til. Það væri nú alveg svakaleg framför.

Mér finnst þetta lofa góðu. Þetta segir mér að menn séu eitthvað að róa sig í hjarðeðlinu. Fleiri eru til í að tékka á allskonar. Ég held að auglýsingaherferðir hljóti að vera farnar að missa aðeins marks. Kúl-faktorinn er ekki lengur jafn allsráðandi, þegar kemur að því að móta sér smekk. Ísland er ekki kúl. Ekki heldur heimurinn, neitt sérstaklega.

Var annars að horfa á þáttaröð sem heitir The Century of Self sem er hægt að sjá á Youtube. Fjallar um þróun PR-sins og auglýsinganna í heimi ofurneytandans.
Ansi hreint áhugavert.

Viðburðir!

2011-03-16T08:52:00.004Z

Jónas Sigurðsson og ritvélar framtíðarinnar eru á Rósenberg í kvöld. Ég gaf Árna diskinn þeirra „Allt er ekkert“ í jólagjöf og hann fór ekki úr spilaranum í bílnum fyrr en ég fór með hann í partí. (Og er enn á leiðinni aftur í spilarann í bílnum. Það er þar sem er helst hlustað á tónlist á okkar heimili.) Svo fengu þau verðlaun fyrir lag ársins. (Sem er reyndar ekkert uppáhaldslagið mitt á þessum diski, en hvað um það.)
Ábyggilega magnaðir tónleikar. Og örugglega troðstappað áðá.

Svavar Knútur ætlar svo að halda tónleika, líka á Rósenberg, á morgun. Hann gaf út annan snilldardisk sem hann kallar Amma, fyrir jólin. Það sem ég hef heyrt af þeim diski er ekkert nema dásamleg snilld. Yndislegar ábreiður af svona síðustu-lögum-fyrir-fréttir. (BTW, ég er ekki enn búin að eignast þennan disk. En ég á bráðum afmæli!) Svavar spilar nú alltaf, annað slagið, en það er auðvitað löngu orðið skammarlegt hvað maður er lélegur að mæta áann.

Um helgina ætlar svo A Band on Stage að spila tónlist níunda áratugarins á títtnefndum Rósenberg. Þekkjandi það gengi verður ekkert með Wham eða Duran Duran á prógramminu og líklega allt b-hliðar lög. Sem gerir þetta vissulega mjög spennandi. Ég reikna með að reyna að mæta annaðhvort kvöldið. Ætla að reyna að stilla mig um að fara bæði.

Og, síðast en ekki síst, besta leikrit í heimi, Havgird, eftir og í leikstjórn Ágústu Skúladóttur, í flutningi Theatergrúppunnar Royndin frá Færeyjum, verður sýnt í Gaflaraleikhúsinu um pálmasunnudagshelgina. Ég sá þessa sýningu í fyrrasumar á leiklistarhátíðinni á Akureyri. Þetta er EIN ALLRA BESTA LEIKSÝNING SEM ÉG HEF SÉÐ!
Það verða bara tvær sýningar. Það verður alveg örugglega troðstappað á þær báðar vegna þess að allir sem sáu troðstöppuðu sýninguna á Akureyri ætla örugglega aftur og draga alla og ömmu sína með. Svo, þeir sem ekki vilja missa af, PANTA!

Annars, í minniháttar fréttum úr prívatlífinu.

Styrkumsókn til Rannís fór alla leið í gær. Held ég. Fékk reyndar enga staðfestingu á viðtöku eða neitt, og svo frétti ég skömmu síðar að kerfið hefði fömblað og fresturinn lengdur um tvo daga.
Persónulega finnst mér líklegt að umsókn mín hafi verið svo brilljant að hún fór með kerfið. Því fannst bara óþarfi að taka við fleirum!
En þá er ég allavega búin með allt umsóknabull á þessu ári. Og best að reikna ekkert með að fá neitt útúr þessum apalegu sjóðum, frekar en venjulega.

Í gær þurftu líka fleiri styrkumsóknir að fara út um allt og svo var fundur og svo fékk ég hundraðogsjötíu heimapróf í hausinn. Sat fram til miðnættis við að taka á móti þeim og er heldur en ekki úldin í dag.

Enn hefur ekki gefist tími til að skoða verðandi híbýlin í Koppavoginum. Bíllinn hefur áhyggjur af þessu og er því farinn að búa til allskonar erindi í Bíla Áttuna. Um helgina át hann úr sér rafgeyminn og núna er bara hægt að opna bílstjórahurðina innan frá.

En við þurfum að fara að drífa í að tala við manninn sem ætlar að flytja úr íbúðinni. Ekki síst til að komast að því hvort hann ætlar að gera það í lok apríl eða eftir... 14 daga! Eftir rúma viku verður sölufundurinn okkar. Þá reikna ég með að við afsölum okkur endanlega eignarrétti á húsnæði. Og borgum upp heilan haug af milljónum í leiðinni. Mikill dauðans léttir verður það nú.

Aldrei er best að eiga neitt.
Eyða bara öllum peningunum í að styrkja listvæna vini sína með uppákomusókn.
Ferlega vistvænt.

Kerlingartussur og hryðjuverkamenn.

2011-03-11T16:42:00.002Z

Það má sem sagt kalla fólk "kellingatussur". Samt er stjór hluti þjóðarinnar enn á eipinu yfir að Landsbankamenn skuli hafa verið meðhöndlaðir eins og "hryðjuverkamenn" þegar þeir reyndu að moka inneignum breskra sparifjáreigenda í eigin vasa í gegnum íslenskar höfuðstöðvar, um árið.

Það er ekki öll vitleysan eins.
Hún er allskonar.

Mikil ósköp eru nú af rasshausum á þessu landi. Eins gott að nefna engin nöfn, samt. Þetta fína orð hefur ekki hlotið friðhelgisvottun frá saksóknara.

Slór

2011-03-10T10:02:00.002Z

Búin að gera bókstaflega allt annað í morgun en það sem ég á að vera að gera, og þarf að vera að gera, og kemst ekki hjá því að gera... En Nenni Siggi er alveg ferlegur fastagestur þegar kemur að því að vinna styrkumsóknir eða gera annað alvarlega merkilegt.

Svo er bara kominn brjálaður snjór og vetur og frost og Öskudagur ku eiga 18 bræður, þannig að vorið kemur 28. mars. Að staðartíma. (Eitt af því sem ég reiknaði út í morgun, sko.)

Ég er líka búin að lesa fésbókina, af stökustu alúð. Eitt að því sem ég er búin að lesa nokkrum sinnum eru að rannsóknir ku sýna að það sé hollt fyrir karlmenn að horfa á brjóst. Er ekki svolítið merkilegt að vefur sem segist vera fyrir konur geri mest útá að halda á lofti réttlætingum fyrir því að karlmenn hagi sér eins og... tja... svín, og að konur eigi að mála sig og vera til friðs? (Og vera ekki að gera sér rellu yfir því þó menn tali við brjóstin á þeim frekar en andlitin.) Það hefur mér allavega sýnst, svona á fyrirsögnum. Ég reyni að sneiða hjá því að gefa nýju fjölmiðlamafíunni "hitt".

Svo virðist vera að koma einhver helgi dauðans. Morgundagurinn þaulskipulagður fram undir miðnætti. Og sölufundur íbúðar eftir hálfan mánuð! Ljómandi það. Mikið vona ég nú samt að snjórinn og frostið láti undan síga áður en brestur á með flutningum. Það er alveg dauðinn sjálfur að flytja í snjó.

Það vantar tvennt í aðstöðu fyrir doktorsnema. Kaffistofu til að taka kjaftatarnir, og stað til að leggja sig.

Farin undir borð!

Hugvísindi og Kópavogur

2011-03-09T10:12:00.003Z

Nú er hugurinn heima... eða ekki heima... hvar sem það er nú. Það er nú illa skemmtilegt að þýða verkefnislýsingar og allt svoleiðis yfir á Engilsaxnesku. Og reyna að bora rannsókn á Hugvísindasviði inní styrkumsókn sem er sérhönnuð fyrir rannsóknir í raungreinum. Spes. Reyndar ágætt að við erum alveg nokkur að krepera yfir þessu saman.

Annars eru búsetumálin í undarlegu limbói. Við erum búin að samþykkja tilboð, en erum að bíða eftir kvaðningu á kaupsamningsfund. Eftir hann ættum við að vera laus allra mála. Og í fyrrakvöld datt í hausinn á okkur íbúð til leigu! Góður frændi á óseljanlega efri hæð í Kópavogi. Herbergi handa öllum, skápar úti um allt, og yfir þrjátíu fermetrum meira en við eigum að venjast. Allt sófasettið kemst í stofuna og hjónin geta fengið að búa í hjónaherberginu. Flutningar í börbin áætlaðir þann 1. maí. Svo nú fer ég að óþreyjast eftir sölusamningi... og í framhaldinu nokkurn veginn skuldleysi!

Við förum ekki langt uppí Koppavoginn. Bara eiginlega í nágrenni við Huggu syss, austanmegin samt. Leikskólar Kópavogshlíðar Fossvogsdals eru til gagngerrar skoðunar.

Og þar sem fyrirhugaðir flutningar breyta lífstílnum ótneitanlega talsvert, fór ég í bæinn í gær. Þar sem úthverfadrottningar labba sér ekkert niður á Rósenberg á þriðjudagskvöldum. Dætrasynir spiluðu skemmtilega að vanda en toppuðu sig alvarlega í uppistandi á milli laga. Kvöldið varð því erfiðara fyrir þindina en lifrina. (Svo maður taki lífvísindin á þetta.)

Já, ég er að drepa tímann. Fjölmyrða hann, alveg hreint. Enda er ég ferlega metnaðarlaus gagnvart þessari umsókn. Téður sjóður veitti enga styrki til rannsókna á hugvísindasviði í fyrra og einhverja tvo til félagsvísinda, og þeir minnir mig að hafi farið í peningafræðin. Og mér sýnist á nýja umsóknarforminu að menn séu ekkert á þeim buxunum að fara að skipta eitthvað um takt þar. Eingöngu rannsóknir á því sem gæti skapað peninga skulu styrkjast.

Hlakka til þegar peningar verða úreltir og fjármálakerfið dautt.
Þá fyrst verður hægt að fara að gera eitthvað af viti.

Jæja, krakkar.

2011-03-07T09:54:00.004Z

Spennandi tímar. Bankar eiga að verða færri og stærri... bankastjórar eiga að hafa ofurlaun... þessar svikamillur Zatans skila milljarðahagnaði... en það er verið að skera niður í mennta- og heilbrigðiskerfi.

Þess ÞARF víst.

Svo ég vitni í Áramótaskaupið 2010, það er eitthvað svoooo rangt við þetta.

Þar sem ekki mátti hækka laun eða ráða fólk í góðærinu (þá kæmi sko verðbólgan) þaðan þarf líka að taka peningana til að borga bankaruglið sem hrundi. Sem er samt ennþá í fullum gangi. Og á sjálfsagt eftir að hrynja aftur, allavega er allt við það sama þarna.

Mig langar til að gera eitthvað.

Það virðist engu máli skipta hverjir eru í ríkisstjórnum eða borgarstjórnum. Auðræðið er með skuldasnöruna um hálsinn á hinu opinbera, alla leið. Og svo virðist þetta fólk bara ekki vera neitt sérstaklega vel gefið. Fjármálaráðherra Steingrímur hélt að hann væri búinn að "endurreisa fjármálakerfið" þegar hann var búinn að endureinkavæða allt draslið, skuldaskolað, út um bakdyrnar. Borgarstjóra Gnarr finnst þægilegra að skera niður í leikskólum og skólum heldur en að segja kröfuhöfum að fokka sér.

Það eru allir í stjórnkerfinu, hvert sem litið er, að hamast við að skera niður hjá almúganum til þess að hlaða undir auðræðið. Pakkið sem setti þjóðina á hausinn en er nú komið aftur í gerfi "kröfuhafa". Innheimtir nú skuldirnar sem það stofnaði sjálft til.

Túnisbúar ætla ekki lengur að láta sig hafa þetta. Heldur ekki Egyptar. Né Líbíumenn, þó það sé að kosta mörg mannslíf. Meira að segja Bandaríkin eru að átta sig, allavega liðið í Wisconsin.

Allar þessar byltingar snúast um það sama. Óréttlæti og misskiptingu.

Hversu lengi ætlum við hér á klakanum að halda áfram að láta taka okkur í félagsheimilin?

Fer þetta ekki að verða ágætt?

Óskastundin!

2011-03-04T13:42:00.003Z

Nenni Siggi er í heimsókn.
Samt er alveg tjúllað að gera! En það er sól úti og smá vorfýla og ég ekki að halda einbeitingu við neitt sem er annað en bráðskemmtilegt! Og styrkumsóknir eru frekar boríng. Ég þarfa að þýða allt draslið á ensku... og er ekkert að nenna neinu, sko. Svo fattaði ég að ég gleymdi að hlusta á Óskastundina með Gerði G. Bjarklind í morgun! Og er að því núna. Bjargar deginum alveg. Þetta er besti útvarpsþáttur í veröldinni. Það kemur alltaf eitthvað uppáhalds innan um fullt af forneskju og ömmu-tónlist.

Það er annars bara ekkert að gerast. Eftir að allt gerðist í einu er núna bara svona biðtími. Slatti af yfirvofandi deddlænum... en allt ferlega rólegt og næs.

Nú er til dæmis að renna upp helgi með engu fyrirhuguðu. Engu. Ekki nokkrum sköpuðum hlut. Bara fara með krakkana á róló og mögulega í sund, ef veðrið heldur svona áfram. Mögulegt að maður ætti að fara að hunskast til að henda hlutum, þar eð flutningar eru jú yfirvofandi. 1. júní, í síðasta lagi. Enginn veit hvar við dönsum næstu jól, semsagt.

Megrunin gengur Ömurlega. Missti kílóin 2 sem ég bætti á mig um jólin, og síðan ekki söguna meir. Búin að svelta í 2 mánuði, leikfima og leikfima... og ekkert. Appelsínuhúðin haggast ekki spönn frá... já, né þessi fimm aukakíló sem ég ætlaði að missa fyrir 15 mars. Held að Rannsóknarskipi gangi örugglega betur. Ekkert eftir nema laxerolían ef ég ætla að komast á Bandalagsskólann minn.

Og það er vika í vorjafndægur. Þess vegna fylgir mynd frá vetrarsólstöðum.

Skortur á einbeitingarleysi

2011-02-25T13:33:00.003Z

Einbeitingin er ekkert heima þessa dagana. Enda er svo mikið að gerast að maður veit ekki hvernig neitt snýr. Auk þess sem allt fyrirliggjandi er einhvernveginn alveg ferlega margt smátt... eða allavega fljótgert. Eða tiltölulega. Eins og að panta hótelgistingu í Osaka í samfloti við fólk í Danmörku, Bandaríkjunum og Íran, sem tók nú dágóðan part úr gærdeginum, en er frágengið.

Annars gáði ég á stjörnuspána mína í dag á stjörnuspeki.is, sem ég man aldrei eftir nema þegar einbeitingin er farin úr landi. Hún var ferlega sniðug.

Hugsun þín er jákvæð og móttækileg og andrúmsloftið einkennist af bjartsýni. Þér bjóðast ýmis tækifæri og hlutirnir hreyfast vel áfram. Þetta er góður dagur til að ferðast eða byrja á máli sem þú vilt að verði stórt. Nú er gott að læra og pæla, m.a. í útlöndum og framandi málum.

Japan held ég sé nú reyndar afgreitt, þannig, þannig að útlönd eru svo sem búin í bili. En ýmislegt var ég með sem ég vildi að yrði stórt... hvar setti ég nú Hugmyndabókina?

Annars er ég búin að gera langan lista af einhverju sem byrjar allur á: Athuga, og skoða, og fletta upp, og senda tölvupóst... Jú, svo er eitt föndra. Ég hugsa að ég komi því í verk.

Íbúðin er svo gott sem seld. Búið að samþykkja tilboð sem hljóðar uppá staðgreiðslu sem nemur uppgreiðslu láns auk umboðslauna til fasteignasala og einhverjum hundraþúsundkalli betur. Góða fólkið ætlar síðan að leigja okkur íbúðina fram á vorið, flytjum í síðasta lagi 1. júní. Ég ætla að byrja á að bíða átekta, apríl er mánuðurinn þegar í ljós kemur hvað losnar á Stúdentagörðunum fyrir næsta vetur. Og ef við fáum ekkert þar fyrr en í haust NEYÐUMST við líklega til að vera á Egilsstöðum í ALLT sumar. Æjæjæjæjæj.... (Eða hittó!)

Góða fólkið ætlar ennfremur að versla af okkur allar græjur, ísskáp, uppþvottavél, þvottavél og þurrkara. Sem er ljómandi þar sem það er leiðinlegast í heimi að flytja svoleiðis drasl og það fylgir oftast með leiguíbúðum og Stúdentagörðum.

Það bætti ekkert einbeitinguna að reyna að lesa grein um stjórnarhætti og sögu Líbíu í morgun. (Og mér finnst það eigi að vera ufsulon í því... en ruv.is stafsetur það svona.) Allavega. Flókið land. Allt í ættbálkum. Og ótal rasshausar slást ævinlega um völdin. En að leyfa fólkinu að ráða hvaða rasshaus það kýs sýnist mér óneitanlega vera skref í rétta átt. Ja, þá eru menn komnir í sama skítin og við hér fyrir vestan, betur sjá fleiri augu en færri og þá getum við spekúlerað í afrasshausun valdaklíknanna, öll saman.

Jæja. Ætti maður að föndra?

Um tækni dauðans og djöfulsins og hvernig eitt leiðir af öðru

2011-02-23T11:16:00.003Z

Menn velta kannske fyrir sér hvort ég sé ekkert að vinna? Bara ybba mig á blogginu og svona? Jú, þannig er að gengið hefur á með samskiptum við fasteignasöluna í dag. Tilboð hefur borist í íbúðina góðu, sem sléttmaukar okkur uppúr skuldunum, eftir gagntilboð og gagn-gagn.

Nú er komið að því að hinkra aðeins og gá hvort einhver býður betur. En ég á svo sem ekkert endilega von á því. Þó eru einhverjir að koma að skoða í dag.

Allavega. Í ferðinni var fjárfest í ípotti hinum þriðja. Ípottasaga mín er orðin ansi margslungin og leiðinleg. Ípottur hinn fyrsti kostaði eina evru árið 2007 og kom í kaupbæti með tölvunni minni. Hann lést í þvottavélarslysi. Svosem eins og síminn minn hefur mögulega gert einnig, eftir smá ævintýri í gær. Ípottur fyrsti var oggulítill shufflari. Af gömlu gerðinni. En þegar hann lést var hætt að framleiða hann, komin önnur og asnalegri týpa í staðinn. Hann hafði stjórntækin á snúrunni og heddfónunum, og nokkuð fyrirséð var að þau yrðu mjög fljótlega ónýt.
Eftir nokkurn tíma af alvarlega leiðinlegum og tónlistarlausum útihlaupum fjárfesti ég nú samt í svoleiðis. Og eyrnavesenið eyðilagðist fljótlega. Og nýtt kostaði svipað og nýr ípottur.

Það næsta sem gerist er að gaurarnir hjá Apple ákveða að fara aftur að framleiða "gamaldags" shufflara. Þá fyrst varð ég nú nokkuð pirruð á þeim. En fjárfest var í slíkum núna í þessari ferð. (Þar sem við hann má brúkað hvaða heyrnartól sem hvurvill.)

Sem sagt, ípottur þriðji kominn í hús og hrakfarir á enda, eður hvað?

Óekkí.

Í dag ætla ég að fara að hlaða kvikindið. Tölvan tilkynnir mér samviskusamlega að iTunes sé of gamalt til að höndla hann. Ég sæki nýtt iTunes. Sem aftur tilkynnir mér að stýrikerfið mitt sé of gamalt til að höndla það.

Í ljós kom að um tveimur mánuðum eftir að ég verslaði þessa ágætu tölvu, árið 2007, var gefið út nýtt stýrikerfi. Og nýja iTunes getur ekki lengur talað við það gamla. Og nýir ípottar geta ekki lengur talað við gamalt iTunes.

Stýrikerfið get ég ekki öppdeitað í án þess að borga fyrir það vænan skilding, og hætta síðan á að týna doktorsritgerðinni minni og öllu öðru sem í móðurborðinu leynist, við uppfærsluævintýr.

Andskotinn, amma hans og allt þeirra hyski.

Búin að fjárfesta í "White Leopard" (vegna þess að skítlegasta peningasog heitir alltaf einhverjum ubernáttúrulegum nöfnum) og bið áfram til Mammons að íbúðin seljist áður en vísarekningurinn kemur.

Rohypnol!

2011-02-23T09:59:00.003Z

Það er ekki eins og ég hafi verið lengi í fríi. Svona rúma viku. En samt er eins og vatnaskil hafi orðið.

Nú er "kvennavefurinn" bleikt.is búinn að vera mikið í umræðunni. Ég verð að játa að ég fylltist ekki sama hryllingi og margir þegar hann var kynntur til sögunnar. Reyndar var hann kynntur full-rækilega. Ég minnist þess varla að hafa fengið jafnmiklar upplýsingar um fyrirbæri sem ég hef engan áhuga á síðan 2007 þegar allt logaði í fréttum af því með hvaða hendi útrásarvíkingar skeindu sig... í hvaða átt sem maður horfði.

Núna hafa orðið eigendaskipti á Eyjunni. Heldur betur. dálkurinn "Fréttir af Facebook" er til. Og Eiríkur Jónsson er líka kominn þangað og uppfyrir strik. Allt í einu eru "fréttir" mest áberandi þar sem ég hef litla lyst á að lesa.

Svo er eitthvað Ví Æ Pí partí sem ég hef engar forsendur til að vita neitt um... en veit þó alveg nóg.

Og svo, jú, Æseif. Dropi í skuldahaf Íslendinga sem öllum sem kunna að reikna er skítsama hvort við borgum eða ekki. Nú á að þrefa um það.

Fjórða valdið er í eigu Hrunverja. Og tekur þátt í öllu sem afvegaleiðir frá nokkru sem skiptir raunverulegu máli af öllum kröftum. Forsíður breskra dagblaða, sem þó eru fræg fyrir ví æ pískt og skrítið fréttamat, voru fullar af arabísku byltingunni. Framvindu, pólitískum afleiðingum, Túnis, Egyptalandi, Líbýu... Mögulegum afleiðingum fyrir Vesturlönd... Að sjálfsögðu. Svo varð svakalegur jarðskjálfti á Nýja Sjálandi. En til að fylgjast með björgunarstarfi þar þarf maður að lesa erlenda fréttamiðla.

Svo við lítum okkur nær, hvað varð af máli málanna? Hvar eru útrásardólgarnir með peningana okkar? Eru þeir kannski að leka þeim aftur inn í landið, til dæmis í gegnum eignarhald sitt á fjölmiðlum? Erum við að vinna aftur fyrir þýfinu, sem við vorum áður búin að borga í skatta?

Er mögulega verið að gefa okkur Rohypnol í formi 2007-miðlamennsku til að hægt sé að halda áfram að taka okkur í ósmurt?

Staðan...

2011-02-22T14:29:00.002Z

Það er verulega mikið að gerast. Svona fyrir utan hamfarir í Nýja Sjálandi, Arabísku byltinguna og... já, Icesave... gaman að fá að þrasa um það nokkrum sinnum í viðbót...

Þá fór íbúðin okkar á internetið í gær. Fyrsta fólkið hringdi í okkur þegar við vorum á flugvellinum í Glasgow og kom og skoðaði 10 mínútum eftir að við ultum inn heima hjá okkur. Tveir í viðbót komu í hádeginu og einn kemur á morgun. (Og ég hef komist að því að ég er fasteignasali dauðans, á tveimur tungumálum. Og ég veit ekki hvort er komið tilboð þar sem ég setti símann minn í þvottavélina áður en ég fór í vinnuna. Smart.)

Á meðan ég var utan var líka ákveðið að blása til aukasýningar á Helgi dauðans. Hún verður á laugardag. Kl. 20. Miðapantanir á hugleikur.is.

Annars var skemmtilegt í Edinburgh. Við náðum að fara í Edinburgh Literary Pub Tour, á föstudagskvöldið, sem var æði (og á eftir datt þetta ekkert í sig sjálft). Á laugardag í hádeginu fórum við í hádegisleikhús í Traverse Theatre (tilboðið hét A Play. A Pint and a Pie. Afar skemmtilegt tiltæki sem ætti að taka upp á Rósenberg) og sáum fínasta kommúnistastuttverk frá Venesúela sem hét í enskri þýðingu The Company will Overlook a Moment of Madness. Ferlega gott stykki um hvernig óþægilegum starfsmönnum er breytt í verkalýðshetjur. Og vel gert.
Um kvöldið fórum við svo á frumsýningu í Royal Lyceum Theatre á kanadískt súffragettuverk sem hét The Age of Arousal. Sem var ekki nærri því eins klámfengið og titillinn gefur til kynna. En alveg ljómandi fyndið og skemmtilegt á köflum. Reyndar með ótal skiptinum... en það leystist ágætlega.

Svo leikhúsborgin Edínar stóð sig ágætlega.

Svo löbbuðum við út um allt, leituðum uppi allt of marga allt of góða veitingastaði (enda fékk megrunin á baukinn) náðum að borða franskt, indverskt og ítalskt... ekkert skoskt nema morgunmatinn. Svo vorum við líka dugleg að leita uppi pöbba með tónlist.

Svo versluðum við eins og fábjánar í góðæri. Eins gott að íbúðin seljist áður en vísareikningurinn kemur...

En afslöppun varð ekki úr þessu. Við erum Úrvinda. Heppilegt að Rannsóknarskip skuli líka vera í vetrarfríi í dag, til að jafna sig. Ég ætla bara í jóga.

Og þá er að taka aftur til óspilltra málanna. Ótal deddlæn eru yfirvofandi og ég veit ekkert hvað ég er að gera hérna. Sennilega þarf að skrifa hluti niður núna...

Ást

2011-02-09T09:23:00.003Z

Þá er ég orðin hugfangin af Stúdentagörðunum. Og skil ekkert í mér að hafa ekki hugkvæmst að selja og sækja um þar fyrr. Miðað við leiguverð á svæðinu er þetta bara svo... svín-ódýrt!
Er að reyna að sjá fyrir mér hvernig er hægt að krumpa liðinu saman í þriggja herbergja íbúð... Það bara hlýtur að vera hægt í smá stund. Ég geng um með dollaramerki í augunum og sé fyrir mér hvað við getum sparað marga peninga með því að leigja á undir hundraðþúsundkalli á mánuði, með hita, rafmagni og interneti, og fengið svo húsaleigubætur. Tala nú ekki um ef smuga væri að einhver örlítill afgangur yrði af íbúðarsölunni.

(Og ég ætla ekki að svekkja mig á að hugsa um útborgunina sem við gerðum á sínum tíma, sem er auðvitað horfin í hrunið. Ef við komum nokkurn veginn skuldlaus undan þessu skal ég bara fantavel við una.)

Ég kann vel við tilhugsunina um að hætta að eiga húsnæði og skuldir. Og ég hugsa að ég vilji ekkert kaupa mér "fasteign" aftur nema ég sé alveg hundraðogfimmtíu prósent viss um að ég ætli að búa í henni þangað til ég dey. Eða væri allavega til í það. Eiginlega ætti maður alltaf að fá að prufukeyra fasteignir sem maður kaupir. Leigja þær í hálft til eitt ár og ákveða sig svo.

En, já, Stúdentagarðarnir heilla alveg ferlega núna. Fjölskyldugarðarnir, það er að segja. Börn á aldri við börnin mín í hverri íbúð, rólóar og leiksvæði allt um kring, leikskólar í sama húsi, eða þarumbil, fólki umsvifalaust hent út fyrir fylleríislæti á nóttunni... Ég er til. Ég væri næstum til í að fara með stóðið niður í 60 fermetra uppá allan þennan lúxus!
(Næstum... en samt ekki alveg.) (Þó það væri ódýrt.) (Hmmm. Sjáum til.)

Svo hef ég bara búið ferlega mikið á görðunum. Og þótt það alveg ljómandi. Og svo skemmtilegt með það að einn fyrsti sambýlingur minn þar, hún Björk, vinnur einmitt á skrifstofu Stúdentagarðanna núna.

Tilviljun?

Ég held að alheimurinn hafi verið að reyna að segja mér eitthvað alveg frá því að ég komst að því.

Svo er ár kanínunnar hafið í Kína.
En það ku einmitt vera svona dandalagott ár þegar allt er með friði og spekt og gengur upp!

Á vergang!

2011-02-07T10:17:00.003Z

Vegna allskonar held ég að við séum eiginlega alveg búin að ákveða að skella íbúðinni á sölu og vera á vergangi með familíuna síðustu tvö árin áður en við hyggjum á hina löngu ofskipulögðu Námsdvöl Erlendis. Það þýðir að við ætlum að taka bjartsýniskastið og athuga hvort við getum ekki fengið einhver eðalfín híbýli, helst í gamla vesturbænum, helst stærri en við vorum í, helst á undir tvöhundruðþúsundkall, á mánuði, leigð til tveggja ára, eða svo.

Ekki veit ég nú svo ofboðslega gjörla hvort við nennum alveg "á fullt" í þessar ráðagerðir fyrr en eftir Egilstaði-Edinborg, en rétt er að flagga þessu sem mest og víðast. Við reiknum með einhverskonar vistaskiptum í sumar, sirkabát. Og leit að leiguhúsnæði á þessu svæði reynist tilefni til bjartsýnisverðlauna, þá skoðum við auðvitað önnur hverfi og svona. (Svo var ég rétt í þessu að muna að á stúdentagörðum er ein 4 herbergja íbúð... best að spurja Gerði hvernig var að búa í henni...)

Semsagt, allir mega hugsa til okkar ef þeir frétta af einhverju...

Svona annað en þetta er tíðindalítið, nema Freigátan telur nú dagana þangað til hún kemst til hinna langþráðu Egilsstaða (og Míu hunds) (þeir eru fimm) og við Rannsóknarskip hömumst við að ofskipuleggja hvert fótmál Edinborgarferðar. Hótelið okkar virðist vera í leikhúskraðakinu miðju, sem er afar heppilegt, svo þá er bara að komast eftir því hvar helstu bókabúðir eru staðsettar. (Og hvort þær eru opnar á laugardögum eða hvort við þurfum að taka sprettinn um leið og við lendum á föstudagseftirmiðdegi.)

Jæja. Best að skrifa doktorsritgerð.

F****** föstudagur...

2011-02-04T13:26:00.002Z

Ætli ég sé ein um að vera alveg meinilla við föstudaga?

Á hverjum föstudegi rignir inn á fésbókina allskonar "thank god it's friday" athugasemdum. Og ég urra bara. Mér finnst föstudagar erfiðustu dagar vikunnar. Ég er alltaf orðin drulluþreytt eftir vikuna, krakkarnir líka, og ekki nóg með það, svo á maður oft að vera í "stuði" á föstudagskvöldi. (Ef ekki það þá er hálfur bærinn í stuði, og maður heyrir óminn af því í fjarlægð þar sem maður liggur í sínu geðvonskukasti undir sæng.) Á föstudagskvöldum er ekkert haft í sjónvarpinu sem horfandi er á. Á neinni stöð. Nema kannski fyrir unglinga. Ef maður er orðinn eldri en unglingur á maður að vera útí bæ. "Í stuði."

Ekki nóg með það, svo tekur við helgin þar sem allt þarf að gerast og þar fyrir utan þarf líka að hafa óstjórnlega GAMAN! Auðvitað þarf að viðra krakkaormana og svona, já og vera með samviskubit yfir öllu sem maður er ekki að gera, viðburðunum sem maður er ekki að sækja, vinunum sem maður er ekki að heimsækja. Svo ekki sé minnst á þvottinn sem maður nær ekki að þvo, herbergjunum sem maður nær ekki að þrífa, öllu draslinu sem maður nær ekki að skipuleggja eða holla matnum sem maður nennir ekki að elda heldur pantar pizzur í staðinn. Já, og kílómetrunum sem maður nennir ekki að hlaupa.

Ég verð nú bara að viðurkenna að ég verð alveg drullufegin á hverjum einasta mánudagsmorgni þegar hin rútíneraða rútína tekur aftur við með mætingartíma, fundum, skilafrestum, leikskóla og pasta. Reglulegum háttatíma og fótaferð. Fésbók og þremur kaffibollum á dag og prjónaskap yfir reglulegri sjónvarpsdagskrá á kvöldin.

En nú er víst föstudagur.
Ég þyrfti að leggja mig í svona 3 tíma.

En í kvöld á víst að "vera í stuði."

*Andvarp.*

Þrjú ár!

2011-02-03T14:00:00.002Z

Klukkan 07.24 í morgun voru þrjú ár frá fæðingu þessa unga manns, Hraðbátsins. Fæðingin útheimti tæpa næturvöku og daginn eftir gat ég ekkert sofið í Hreiðrinu af því að ég þurfti svo mikið að horfa á hann. (En hann lét það ekkert raska ró sinni og vaknaði ekkert mikið fyrstu dagana.)

Hann er Vatnsberi eins og Freigátan og fæddur á kínversku ári svínsins með eld að frumefni. (Þess má geta að systir hans er líka Vatnsberi, fædd á ári hanans með tré í frumefni og þeim kemur afar vel saman... sem hægt væri að draga einhverjar ályktanir af, ef maður nennti.)

Það sem mér finnst merkilegast er að mér finnst Freigátan nýkomin af fæðingardeildinni og mér finnst ég nú eiginlega bara nýorðin ólétt af Hraðbátnum. Hætti bara ekki að furða mig á hraða tímans þessa dagana...

Hraðbátur viðhefur klósettferðir eingöngu eftir geðþótta og tekur ekkert undir samningaviðræður um bleyjuleysi. En tæpt ár er síðan hann lærði alla stafina. Vafalaust einhverskonar misþroski þarna á ferðinni.

Hraðbátur er búinn að halda upp á afmælið sitt, en á samt eftir að fá tvo pakka sem ég geymdi fram á réttan dag. Ég reikna með því að nýjasti Hálfvitabolurinn og bókverkið „Selur kemur í heimsókn“ komi til með að slá í gegn, eftir leikskóla.

Nokkrar staðreyndir um Arles

2011-01-31T11:44:00.003Z

1. Arles er "lítil" borg í Suður-Frakklandi, ekki svo svakalega langt frá Montpellier.

2. Ég hef samt aldrei komið þangað.

3. Þar er rómverskt "arena" og miðbærinn er eldjökulgamall.

4. Fólkið sem bjó á undan mér í íbúðinni minni í Montpellier, flutti þangað.

5. Þar ku vera góður ljósmyndunarskóli.

6. Í gær sendi ég tölvupóst til Arles. Þar býr nefnilega fólk sem á hús og vill gjarnan komast í íbúðaskipti við fólk sem á hús í Reykjavík, Íslandi, í nokkrar vikur í sumar.

7. Ég veit bara ekki hvort við eigum fyrir farinu...

Allskonar fyrir ömmur, frænkur og aðra forvitna

2011-01-28T09:38:00.004Z

Þetta er með ólíkindum. Þessi stúlka (ótrúlega eðlileg á svipinn á þessari mynd, en myndast annars eins og mamma sín) er fimm ára í dag. Það sem er með ólíkindum er að ég er nýkomin með hana heim af fæðingardeildinni. Eftir þrjú svona örskotstímabil verður hún semsagt tvítug.

Hólímólí.

Annars hef ég gleymt að segja fréttir af kílóakeppni hjónanna. Staðan er gríðarlega jöfn og spennandi og við höfum alveg skipst á að hafa forystu. En þegar staðan var tekin í gærkvöldi var ég búin að missa 3 kíló frá áramótum og Rannsóknarskip rúmlega 3 og hálft. (Taka verður með í reikningin að tvö kíló hjá hvoru voru líklega jólakíló, sem runnu af um leið og hangikjötsáti sleppti. Svo þetta "kíló á viku" mynstur er nú líklega ekki að fara að haldast.)

Svo þannig er staðan með það. Annars var önnur sýning á Helgi dauðans í gær. Alveg sæmilega margir í salnum og sýningin gekk ferlega vel. Þetta virðist bara ekkert sökka hjá okkur.
Allir að koma!

Háskólaruglan

2011-01-27T09:05:00.003Z

Nú hefur nokkið lengi staðið til að við skreppum til Kanada með allt liðið. Stefnan var upphaflega sett á 2012, en þar sem það kostar milljón (í alvöru, ekki næstum neitt) að vera með Hraðbátinn í dagvistun fyrri veturinn sem við yrðum þar var áætluðum vistaskiptum frestað til 2013. Alltíkei.

Upphaflega stefndum við reyndar á Manitoba en allir sögðu að þar væri geðbilaðslega kalt. Þá var nú eiginlega farið að miða á Toronto en Rannsóknarskip var nú samt alltaf að fá ábendingar á University of British Columbia í Vancouver. Mér fannst það nú eiginlega allt of langt í burtu, en loksins þegar ég dratthalaðist inn á heimasíðuna þeirra sá ég að þarna var líklega fjölskylduvænsti og flottasti skóli í heimi. Svo stefnan hefur verið þangað síðan.

Nema hvað nú fyrir skemmstu fer Rannsóknarskip allt í einu að tala um að hann sé of langt í burtu! Eftir að vera búinn að selja mér hugmyndina og hvurveithvað.

Reyndar er nú sennilega gáfulegt að láta hann sækja um í fleiri en einn skóla, og láta síðan auðnu ráða. Hins vegar er frekar flókið hvað ég er með mikla fordóma gagnvart ýmsum löndum.
Skilyrði er að landið sé enskumælandi. (Helsta takmarkið er jú þrautþjálfun enskukennarans í því tungumáli og bókmenntum einhvers hinna ensku málsvæða.

En ég fer ekki með börn til Bretlandseyja. Það eru alltaf allir fullir þar. Ég er líka haldin fordómum gegn Bandaríkjunum. Alltaf allir dópaðir þar, auk þess sem Bandaríska hrunið gæti alveg verið á leiðinni. Í báðum þessum löndum sökkar líka almenna skólakerfið alvarlega og einkaskólar eru fokdýrir. (Ókei, ekki á Írlandi. En þar eru allir kaþólskir og ennþá fyllri en annarsstaðar. Svo það er samt úti.)

Kanada er enn inni í myndinni. Og auðvitað eru fleiri skólar þar úti um allt. Miðjan á því er samt kannski soldið úti, vegna kulda. En Prince Edwards Island kemur auðvitað alveg til greina. (Hver vill ekki eyða tveimur árum á slóðum Önnu í Grænuhlíð? Alveg örugglega aldrei neinn fullur þar...)
Svo skoðaði ég Nýja Sjáland. Það held ég sé nú algjör paradís... en var ekki upphaflegt markmið endurskoðunar að fara skemmra í burtu? Hmmm...

Svo getur vel verið að til séu skólar um öll þessi lönd sem eru gargandi fjölskylduparadísir með geðbiluðum enskra bókmennta og leikhúsrannsóknadeildum sem ég er alveg að missa af. En vill til að ég er að fara til Japan að hitta leikhúsnörrasamfélagið í sumar og er t.a.m. að fara í 13 tíma flug frá Istanbul með kunningja mínum sem er búinn að læra í Bandaríkjunum og Írlandi og stendur í ströngu við að sækja um post-doc stöður í öllum hinum enskumælandi heimi og getur sjálfsagt mælt með einhverju og sigað mér á aðra leikhúsnörra til að spyrja um allan fjandann.

Enda... það eru víst ennþá tvö ár til stefnu.

Best að tékka samt aðeins á háskólanum hennar Önnu í Grænuhlíð, áður en maður hypjar sig á Bandalagið.

Smá viðbót: Fann nú hreinlega lúxusútgáfuna af Grænuhlíð, til leigu fyrir slikk. Spurning um að drífa sig bara NÚNA!

Hart (í) bak!

2011-01-26T10:11:00.002Z

Smá baksaga.

Þannig er að árið 2004 lyfti ég málningarfötu. Ég hélt hún væri tóm, en hún reyndist troðfull af málningu. Og ég meiddi mig í bakinu. Leið og beið og ég fann fyrir þessu svona tvisvar á ári. Þangað til vorið 2009, þá var ég orðin alveg að steindrepast. Eitthvað gat ég látið þetta skána með hlaupum og ólátum og svona, en aldrei almennilega.

Um tveimur árum síðar drulluhakkaðist ég loksins til læknis. Sá gaf mér bleðil til að fara með til sjúkraþjálfara. Og þangað fór ég í morgun. Algjörlega viðbúin að fá slæmar fréttir um varanleg örkuml, aðgerðir og endalausan kostnað í sjúkraþjálfun ævilangt eða lengur.

Þegar ég hafði stamað upp sorgarsögunni sagði fjallmyndarlegi sjúkraþjálfinn: „Já. Þú hefur tognað í bakinu þarna um árið og þú viðheldur bólgunni með því hvernig þú situr.“
Ég þarf að mæta til hans þrisvar eða fjórum sinnum, sitja almennilega, og málið er dautt.

Sem sagt, þunglyndi, kvíði og pirringur undanfarinna mánaða reyndust vera þreyta og ég lagaði það sjálf með því að hvíla mig nóg og bakið laga ég með raðskatinu á mér. Raðaði vinnustólnum þannig að ég sitji í honum eins og manneskja og get byrjað að láta mig hlakka til Í NÆSTU VIKU þegar ég verð ekki lengur eins og gamalmenni í stoðkerfinu.

Kannski maður hefði nú átt að öjlast til að láta athuga þetta eitthvað, svona tveimur árum fyrr.

Horfði annars tvisvar á Zeitgeist – Moving Forward í gær. Engar nýjar upplýsingar þar, svo sem.
Í því samhengi eru spennandi hlutir að gerast í Túnis og Egyptalandi. Þjóðirnar þar virðast eitthvað vera að hrista af sér gullrassana. Og Stjórnlagaþingið? Kom ekki á óvart að það yrði stöðvað með öllum tiltækum. Það búa tvær þjóðir í þessu landi. Tvö mannkyn í heiminum, reyndar. Það hriktir í stoðum gamla peningavaldakerfisins úti um allt. En það á ekkert eftir að hverfa hljóðalaust inn í sólarlagið.

Þetta er rétt að byrja.
Og margir verða dauðir og heilmikið ónýtt áður en yfir lýkur. Og ekkert víst að yfir ljúki fyrr en eftir hundrað ár, eða svo.
En heimsveldi hafa hingað til endað með að hrynja. Og heimsveldi peninga(manna)nna virðist ætla sömu leið.

Ég ætla nú bara að láta mér batna í bakinu og halda áfram að rannsaka leikhús.

Frumsýningardagur!

2011-01-22T13:19:00.002Z

Frumsýningardagar eru alltaf furðulegir. Maður er ekkert í sambandi. Sérstaklega ekki við raunveruleikann. Flesta frumsýningardaga sem ég hef lifað (sem eru að verða nokkuð margir) hef ég verið með einhver undarleg plön um að leggja mig.
Þetta gerist aldrei.

Ef svo ólíklega vill til að maður finnur sér tíma til að verða láréttur einhverja stund kemur manni hreint ekki blundur á brá. Og svo hringir síminn. Og svo þarf maður að fara í ríkið. Og svo dettur manni í hug að fara frekar niður í leikhús og skúra einu sinni enn, áður en maður fer að punta sig. Sem maður byrjar síðan á allt of snemma. (Nema maður sé að leika... en ég man ekki lengur hvernig það er.)

En, sem sagt.

Helgi dauðans er frumsýnt í kvöld.

For better or worse.

Generalprufugestir sögðu einum rómi: Þetta var nú bara gott! (Og gætti nokkurrar furðu í rómnum.) Ég hefi ákveðið að taka viljann fyrir verkið. Þetta er sumsé fram úr björtustu vonum generalprufugesta en ekki skal ég segja um hvar þær vonir hófust.

Það þarf samt eitthvað lítið til að pirra mig í dag. Er þó búin að koma litlu börnunum í íþrótta- og dansskóla, óbrenglað, í morgun.

En svona er frumsýningardagslíðanin: Haugsyfja, úld dauðans, grunnt á pirrinu. Mér finnst afar líklegt að þetta leikrit sökki feitt (algjörlega á mína ábyrgð) en veit líka alveg að þegar komið verður að hinni stórkostulegu kombinasjón freyðivín og pizzu, að sýningu lokinni, verður allt annað uppi á teningnum.

Það er alveg sama hvað frumsýningar-rússíbaninn er oft tekinn. Aldrei er maður viðbúinn.

Líklega ætti maður einhverntíma að hafa vit á að eyða þessum degi í ærlegt dekur-spa. Örugglega eina vitið.

Að gera þarfir sínar.

2011-01-19T11:38:00.002Z

Í gær fattaði ég að til þess að hætta að vera svona geðvond, geðbiluð, kvíðin og leiðinleg þyrfti ég stundum að hvíla mig. Alveg. Gera ekkert. Ekki hanga-á-Facebook-og-horfa-á-how-I-met-your-mother hvíla mig heldur gera alls ekki neitt. Ekkert. Prófaði þetta soldið í gær og er allt önnur, þegar. Sem er eins gott. Því eftirfarandi er að gerast þessa dagana:

Fékk samþykktan fyrirlestur á ráðstefnu í London. Í september.

Fékk styrk til að fara á ráðstefnu í Osaka í Japan. Áður búin að fá fyrirlestur samþykktan. Það er í ágúst. Eyddi morgninum í að reyna að bóka flug í gegnum Finnland og Tyrkland. Áhugavert.

Er að fara austur um miðjan febrúar og í framhaldi af því í rómantíska helgarferð til Edinborgar með eiginmanninum.

Helgi dauðans verður frumsýnd á laugardag.

Ljóð fyrir 9 kjóla er sýning sem ég ætla að gera fyrir einþáttungahátíð í mars.

PS. Og þegar ég var að byrja að jafna mig á ást minni á húsinu sem ég hef ekki efni á, frétti ég að Þórbergur Þórðarson bjó í því.
DAMN!
Þetta eru skitnar 10 milljónir, ha? Kúlulán? Yfirdráttur? Alveg er ég viss um að íslenskir banksterar eru að éta svoleiðis upphæðir í morgunmat. Með gulli, bara.

Jæja, farin í leikfimi.

Ást...

2011-01-17T15:06:00.002Z

Það er afar heimskulegt, þegar maður á ekki baun í bala og sérstaklega ekki 10 milljónir eða neitt, að hanga lon og don á fasteignavefnum og vita alltaf hvað er til. Þá kemur fyrir að maður verður illa ástfanginn af húsum. Eitt er að elska úr fjarlægð hús sem maður hefur alls ekki efni á. Það er alveg hægt að lifa ágætu lífi með svoleiðis draumórum. Það er bara svona eins og að langa til Afríku... sem er alveg á hreinu að er ekkert að fara að gerast.

Það er verra með hús sem maður hefur NÆSTUM efni á. Munar ekkert sérstaklega mörgum milljónum. Og svo eru þetta alltaf einhverjar reiknikúnstir. Það versta er að í hruninu hrundi íbúðaverð bara ekki neitt í vesturbæ Reykjavíkur. Svo húsin sem mann langar í eru öll alveg fokdýr.

En... bíddu... íbúðin mín er líka þar. Og búið að taka allt í gegn að utan og svona, síðan ég keypti. Og soldið að innan líka...

Einmitt, svona byrjar það. Svo skoðar maður og skoðar og lætur síðan fasteignasalann selja sér köttinn í sekknum og bankann pranga inná sig einhverju sem maður getur aldrei borgað.

Pufffff.

Fyrsta skrefið er að loka vefglugganum með myndunum af fagra aldamótahúsinu.

Svo er að stilla sig um að leggja lykkju á leið sína til að ganga framhjá því.

En fráhvörfin verða erfið.
Jájá.

Facebook er niðri!

2011-01-10T17:34:00.002Z

Og það fyrsta sem mér datt í hug var að bölsótast yfir því... á Facebook.

Kominn tími til að hætta og enduruppgötva veruleikann?

Lífið er eins og kvikmyndin Titanic...

2011-01-10T13:29:00.002Z

... mjöööög langt, og maður veit hvernig það endar.

Hún er mörg, spekin sem maður les á Fésbókinni. Annars á það sama við um alla harmleiki Shakespeares... alla harmleiki, reyndar. Flestir afar langir og enda alltaf illa. Yfirleitt með því að allir sem máli skipta eru dauðir. Sérstaklega góðmennin. Þeir eru dauðari en hinir og hafa hlotið kvalafyllri dauðdaga.

Er þá lífið harmleikur?

Ég er sem sagt á lífi. Meira að segja mætti vinnuna, horandi og hóstandi. Og má ekki vera aððessu. Styrkumsókn fyrir föstudag. Annars er merkilegt hvað þetta umsóknahjakk venst og svona.

Í kvöld verður kvæði sínu vundið í kross og mætt á leikæfingu!

Hálfur mánuður í Helgi dauðans!

(Helgina eftir ber síðan upp bæði barnaafmæli og þorrablót brottfluttra. Eiginlega líklegt að hún verði ekki minna dauðans...)

Árið?

2011-01-04T08:58:00.003Z

Komin heim með fullan haus af hori og skít. Nenni ekki að rifja upp hvað gerðist á því síðasta. Jú, við fermdum eitt barn. Hin stækkuðu. Í nóvember fékk ég hor í hausinn. Ðetts itt.

Árið hef ég semsagt á neikvæðni, fýlu og hori. En það getur þá væntanlega ekki annað en skánað. Komum frá Akureyrinni í gær. Allir hamingjusamir að komast aftur í einhverja æðislega rútínu. (Allavega ég.)

En þá er komin í gang keppnin ógurlega hjá okkur Rannsóknarskipi! Formleg vigtun hefur reyndar ekki enn farið fram. (Tími vannst ekki til í morgun þar sem við þurftum svo mikið að vekja okkur og öll börnin.) En ég er í huganum byrjuð í ógurlegri megrun samhliða gríðarlegu vítamínáti til heilsubótar og kvefniðurskurðar. Þetta bara gengur ekki svona lengur. Nú verður vítamínskápurinn étinn í heilu lagi auk þess sem fjárfest verður í heilmiklu í viðbót og kál étið í þvílíku akkorði að aðrar eins aðfarir hafa aldregi viðhafðar verið.
Þessi kvefhundur er orðinn svo langur að áramótageðvonskan er óvenjusvæsin og löng í annan endann. Ekki gott.

Annars er gott að við skulum hafa fattað uppá þessu, að láta nýtt ár byrja akkúrat þarna. Ef ekki væri þessi tilfinning fyrir einhverskonar tímamótum og nýju upphafi akkúrat núna væri veturinn nú illa leiðinlegur. En í staðinn getur maður til dæmis stefnt á að verða hoj og slank, aukinheldur glansandi af hreysti og heilbrigði þegar líður að vori!

Ætla að hitta lækni á fimmtudaginn. Og láta athuga á mér bakið. Og geðið. Og kvefið.
(Hefði kannski þurft þrjá samliggjandi tíma?)

Millijól

2010-12-27T21:45:00.006Z

Kona ku ekki eiga að segja frá því en við erum farin í árlegu jólaferðina norður í land. (Ekki segja innbrotsþjófunum sem þið þekkið, og þið innbrotsþjófar, það er haugur af fólki heima um allt hús með börn, hunda og fílelfda karlmenn auk þess sem báðar tölvurnar fóru með okkur. So, there.)

Erum lent í Brekkunni hvar Hraðbátur heldur áfram jóla-hungurverkfallinu og nærist eingöngu á vatni, laufabrauði og stöku kartöflu. Greinilega meðvitaður um kreppuna og reynir að vera ódýr á fóðrum. Freigátan náði að sjá einn kött undir hægindastól og síðan heilan haug í sjónvarpinu og er afar glöð eftir. Þau eru nú sofnuð. Smábátur fór til föðurhúsanna í gær með eftir-storms-flugi og Rannsóknarskip er farið út í sveit að spila póker. Við tengdó erum að láta Skjá Einn skemmta okkur.

Svo eru að koma áramót. Þegar að þeim kemur verðum við flutt í orlofsíbúð á Akureyrinni hvar við ætlum að hafa slatta af tengdafjölskyldunni á Gamlárskvöld eftir ógurlegt útsölukrús. Einhverra hluta vegna gengur mér alltaf betur að versla á Akureyri heldur en í Reykjavík (og best á Egilsstöðum.) Meira úrval finnst mér EKKI betra. Mig vantar aldrei neitt margt. Og er alin upp við að ef það fæst ekki í kuffilaginu þá þarf maður ekki að nota það. Ellllska forræðishyggju.

Verst að ég verð líklega utan netsambands á nýjársmorgun. En þá hefði mig langað afar mikið til að pósta nýju uppáhalds nýjársmorgunssetningunni minni sem er úr besta nýjárslagi allra tíma, Nýjársmorgunn, með Sigurði og Memfismafíunni. (Eftir Braga Baggalút, off kors):
Nýjársmorgunn og örlög sín enginn veit!

En það tjóar ekki að lifa í eftirsjárflóði óskrifaðra Fésbókarstatusa. (Frekar en að sitja og grufla, gæskan.) Sérstaklega ekki fyrirfram.

Við hlustuðum annars mest á ýmislegt eftir áðurnefndan Braga á norðurleiðinni. Fyrst Sigurð og Memfismafíuna, Nú stendur mikið til, þá nýrri jóladisk Baggalúts og svo líka Gilligill. Aukinheldur var bragðað rækilega á Jónasi Sigurðssyni og Ritvélum framtíðarinnar. Alveg svakalega snilld þar á ferð.

Þá lýkur tónlistarumfjöllun. Er annars að lesa Takk útrásarvíkingar, hlæjandi eins og hross. Á næstu dögum ætla ég að fara með Nesböinn sem ég fékk í jólagjöf (af því að ég átti hann) og skipta honum út fyrir einhvern annan (þar sem ég á engan annan) og verð þar með horfin til reifaralands.

Jólakort!

2010-12-25T20:03:00.004Z

Aldrei slíku vant voru send jólakort í ár. Þess vegna var ekki birt jólakveðja hér á aðfangadagskvöld. Líka vegna þess að þetta er lélegasta bloggár sögunnar. Bót og betrun á næsta ári. En hér ætla ég nú samt að birta sýnishorn.

Þetta jólakort var ekki sent:

Þetta var eina myndin sem náðist af Hraðbátnum í myndatökunni. Hann vildi bara alls ekki taka þátt í henni.

Þetta var hins vegar sent!

Gleðileg jól!

Síðasti vinnudagur fyrir jól!

2010-12-21T10:29:00.003Z

Eða, vinnumorgun. Ætla að láta mig hverfa um hádegi.
Og mikið hroðalega ætti maður nú að vera að taka til á skrifborðinu sínu...

En, neinei. Best að hanga bara á internetinu og gá hvort þetta reddist ekki.

It's the Icelandic way!

Gott. Gottgott.

2010-12-18T17:58:00.002Z

Eftir að hafa garfað í gegnum ónýtu bloggfærslurnar frá 2007-08 fatta ég mögulegan hluta ástæðunnar fyrir því að allt er betra í kreppunni. Síðasti vetur gróðærisins virðist hafa verið mesta gróðrarstía einhverra endalausra ógeðsbaktería hér á heimilinu. Við vorum veik ALLAN veturinn. Í febrúar fæddist síðan Hraðbátur og fékk sitt fyrsta kvef þriggja vikna.

Þetta var fyrsti vetur Rannsóknarskips í kennslu og fyrsti vetur Freigátunnar á leikskóla. Ég var að byrja í ritstjórnarnáminu átti að vera í tímum einn dag í viku fyrri hluta vetrar og komst ekki nærri alltaf. Því síður í bumbusund og -jóga. Upprifjun á þessum hryllingsvetri draga fram minningar um ÓTAL daga í horkenndu stofufangelsi með geðvondri Freigátu. Um vorið voru síðan kirtlar rifnir úr hálfri fjölskyldunni og allt hefur verið fáránlega mikið auðveldara síðan.

Svo mjög að hrun og samdráttur í peningamálum hefur ekki haft teljandi áhrif á geðfegurð fjölskyldunnar. Enn sem komið er.

Ferlega hefur maður það nú gott. Þrátt fyrir alltsaman.

Bévuð 2007 vandamál.

2010-12-17T10:09:00.002Z

Þau eru ekki einhöm, ruglin frá 2007. Til dæmis er það nú svo, í arkævinu á þessari ágætu vefdagbók, að frá og með 28. janúar 2007 og til mánaðamóta júní/júlí 2008 eru allar myndskreyttar færslur með spurningamerkjum í stað íslenskra stafa. Og ekkert mismunandi, neitt. Allir íslenskir stafir rípleisuðust með EINS spurningamerkjum. Ekkert sem hægt er að gera til að stytta sér leið í lagfæringum á þessu. Og þær þarf að gera.

Þetta tímabil nær frá eins árs afmæli Freigátunnar, fram yfir fæðingu Hraðbáts og þar til hann er um 5 mánaða. Eins og gefur að skilja er þarna varðveitt, einum staða, ógnarmikið af myndskreyttum skýrslum sem ég vil síst brjóta eður týna. (Og allt plöggið fyrir hið stórgóða stykki Epli og eikur, sem ég var að berjast við að lagfæra áðan, mér til upphitunar.)

Ég hef vitað af þessu næstum allan tímann. Fattaði eitthvað stillingarfokköpp og lagaði þarna 2008. En skaðinn var alveg ferlega skeður. Enda fór ég í fýlu í alveg ár og nennti ekki að gá hvað þetta næði langt aftur. Var eiginlega bara að því núna. Svo er ég búin að vera að laga eina og eina færslu, í gegnum árin... en hroðalega skrifar maður mikið af íslenskum stöfum alltaf, eitthvað.

Svo er fárviðri um allt land. Ógeðslega kalt úti. Og ég vildi að ég væri ennþá undir sæng.
Brrrrrr.

Framvinda með ágætum og jólum

2010-12-16T10:46:00.002Z

Sveimér ef pensillínkúr 3 er ekki bara að virka. Þrátt fyrir skítakulda og allskonar geðbólgur. Ljómandi gott. Langaði ekkert að láta bora gat á hausinn á mér fyrir jólin.

Á síðustu dögum hverrar annar geri ég framvinduskýrslu. Þá skýrsla ég um framvinduna. Það er alltaf mjög upplífgandi. Allskonar verkefni sem tók kannski ekki nema dagstund að framkvæma verða að „lið“ með fylgiskjali og allir dagarni sem manni finnst hafa farið í hang og vitleysu verða að óskaplegum dugnaði. Þetta heitir að endurskrifa söguna. Ég er komin uppí fylgiskjal 2e og er ekki einu sinni byrjuð að tíunda sjálfa rannsóknarvinnuna. Þaraðauki búin að búta hana talsvert niður þannig að þar undir verða ótal lítil skjöl. Sem virkar alltaf flottara en eitt stórt.

Samt alltaf pínu próblematískt að halda sig að verki og svona. Jólaskapið hleypur með mann í allskonar gönur.

Mikið ógurlega er diskurinn með Sigurði og Memfismafíunni að spila sig vel inn. (Hann er í bílnum, sko.) Bara virkilega falleg lög og dásamlegir textar. Líklega mesta jólasnilld í íslenskri jólaplötuútgáfu síðan Þrjú á palli gáfu út Hátíð fer að höndum ein.

Ég hef einmitt verið að pæla í skorti á íslenskum jólalögum sem eru ekki:
a) sálmar
b) ömurlegar poppfroður
c) ömurlegar poppfroðujólaþýðingar á lögum sem gjarnan eru ekki einu sinni jólalög.

Baggalútarnir hafa reyndar staðið sig einstaklega vel á vettvangnum að jóla ójólalög. Svo vel reyndar að mér finnst að aðrir ættu að leggja af þeim ósið.
Ég þarf endilega að fjárfesta í jóladiskunum þeirra, báðum tveim.
(Og þar með er Gamláspartý komið á rípít í ípotti huga míns.)

Jæja, ókei.
Efnisyfirlit.

Vitleysan er allskonar

2010-12-14T11:54:00.003Z

Stundum er maður alveg hylgengilega stjúpid. Til dæmis þegar maður leyfir einhverjum að taka viðtal við sig um HÁ vetur. Þegar maður er síðan löngu búinn að gleyma því, og biksvartasta skammdegið skollið á, þá þarf að taka MYNDIR! Fyrir það fyrsta er aldrei góð hugmynd að taka mynd af mér. Ég er undantekningalítið með lokuð augu OG að segja eitthvað. En fékk þó góða pointera úr heimildaþættinum sem var á RÚV í gær. Með muninn á því hvernig konur og kallar eru myndaðar í auglýsingum. Of Boðs Lega merkilegt. Konur halla undir flatt, liggja og eru í einhverjum jafnvægisæfingum þar sem þær virðast vera valdalausar og viðkvæmar, kallar horfa beint framan í myndavélina eins og sá sem valdið hefur. Kallar hafa stjórn á umhverfi sínu, konur eru komnar upp á náð og miskunn þess.

Djöfull hroðalega ætla ég ekki að halla undir flatt heldur hafa algjöra stjórn á umhverfi mínu í þessari myndatöku. (Og kannski rétt að taka aðeins til að skrifborðinu, ef það skyldi vera með á mynd?) (Eða kannski... einmitt ekki svo það líti út eins og ég sé að gera eitthvað?)

Annars er ég líka að fara að hitta leiðbeinandann minn. Ég er kannski svona hæggeng, en núna, eftir eitt og hálft ár, finnst mér ég fyrst vera að komast að því um hvað rannsóknin mín fjallar ekki. Hún fjallar nefnilega ekki um málefnin. Ekki þjóðfélagið, ekki söguna... ekki kommúnismann eða kapítalið. Hún fjallar um leikhús, nefnilega.

Ég er að pakka niður fullt af bókum sem ég er búin að vera að vesenast með frá byrjun. Nú þarf ég að fara að tala við fólkið í leikhúsinu. Með diktafón og læti. Ekki til að láta það gefa mér endilega neitt sérstakt sem ég býst við. Nú veit ég ekkert hvert ég fer. Ég er nokkurn veginn með fræðilega grunninn. Held ég. Ég bý í þessu þjóðfélagi. Rannsóknaraðferðin og inngangurinn er kominn. (Á samt alveg örugglega eftir að breytast þegar ég sé hvað ég er með.)

Þetta var eitt og hálft ár í undirbúningsvinnu.
Nú byrja ég.

(Þegar búið er að taka af mér nokkrar fokkíng forljótar myndir.)

Staðan...

2010-12-13T09:21:00.003Z

Unglingsbátur þarf að mæta til læknis klukkan 10 á aðfangadagsmorgun!
Móðurskip er að bíða eftir upphringingu frá mínum lækni þar sem tveir pensillínkúrar hafa ekkert mikið sljákkað í horinu í hausnum. Rannsóknarskip er í vinnunni, með hálsbólgu og sleppu. Ungarnir tveir fóru í leikskólann eftir 12 tíma svefn. Freigáta búin að hafa hor í hálfan mánuð og Hraðbátur rétt að skríða upp úr hita sem hann var með alla síðustu viku.

Liggur við að fjölskyldan hefði þurft einhverja c-vítamín ferð um jólin. Ég held við séum öll að finna mikið fyrir myrkrinu þennan veturinn. En nú er hálfur mánuður í jólin og ekkert obboðslega mikið hefur gerst í undirbúningi. (Ég er reyndar búin að komast að því að aðventuljósaperur eru uppseldar víðast hvar.)

En prófið mitt hefur verið framið. Útvarpsþáttur er upptekinn. Helgi dauðans er komin í jólafrí. Nú ætti að vera nokkuð gott næði til að skrifa doktorsritgerðarinngang og leggja drög að nokkrum viðtölum í hana.

Kannski rétt að reyna að hræra aðeins í draslinu á skrifborðinu og skjáborðinu fyrst? Með jólatónlist í eyrunum?

Ég ætla allavega ekkert að vera stúrin yfir þessum veikindum. Það þýðir ekkert. Svo þarf ég líka að ná í halann á kvíðaröskuninni og hætta að hafa áhyggjur af öllum sköpuðum hlutum. Það hefur sjálfsagt ekkert verið að hjálpa heilsufarinu undanfarið. Innilokunarkenndina yfir því að vera innikrumpuð í fjölbýli með íbóðir á alla kanta og hús í hrúgum í allar áttir þarf líka bara að umbera í þessi 2 og 1/2 ár sem eftir eru á þessum stað. Vissulega hefur sína kosti að búa í 101. En ég er víðáttubrjálæðingur. (Í öfugum skilningi þess sjúkdómsheitis.) Vil helst geta komist ÚT með lítilli fyrirhöfn. Hafa fáa bíla, litla umferð, ekki mörghundruð manns sem búa í kallfæri. Jafnvel bara engan.

En þetta getur maður leyst með því að fara reglulega útúr bænum, út á land og flytja jafnvel búferlum í nokkra mánuði yfir sumartímann. (Þessa dagana dreymir mig mjög um annað Egilsstaðasumar, ef ég finn á því flöt.)

Jæjah... Upphitun lokið.

Stund milli stríða

2010-12-08T13:10:00.003Z

Frá prófi að stjúdjótíma eru þrjár klukkustundir. Aðeins sú fyrsta fór í að klára handritið að þættinum góða. Hinir tveir ættu vitaskuldir að fara í eitthvað alveg arfagáfulegt. Eins og að undirbúa jólin á stórum skala, kaupa allar jólagjafirnar og athuga svo með sjúklingana heima hjá mér. En í staðinn ætla ég bara að bæta í eilífa síbylju bloggheimanna.

Nenni samt eiginlega ekki að tjá mig um neina skoðun. Ekki að það sé vanþörf á! Ótal þjóðþrifaverk eru óunnin og liggja óbætt frá garði og drullupollur hins mannlega samfélags ku vera svo þvílíkt mengaður óráðsíupyttur hvar enginn sem neinu ræður hefur nokkurntíma tekið ákvörðun sem eigi miðaðist við hans eigin endaþarmsop. Þannig er nú það.

En þegar maður er nýskriðinn út úr eina prófinu sem maður er í, og er á leiðinni að klára síðasta "verkefnið" fyrir jól, þá má maður réttsvo fá pásu fá svartnættishjali samtímabölsins.

Ef maður lyftir sjónum sínum ofurlítið er nefnilega ægifagurt um að litast í henni veröld og vetrarbirtan bregður dulúðlegum bjarma á þessa æðstu menntastofnun þessa lands hvar ungmenni leitast við að mennta sig af hærri hugsjónum en nokkurn tíma sáust í svartasta góðnættinu þegar æðsta markmið hvers einstaklings var að græðga að sér auðæfum og éta sér til óbóta af kavíar fyrir aldur fram. Í dag er þekkingarþorstinn að verða svo hreinn og ómengaður að ekki er ólíklegt að hér leynist meira að segja einstaklingar sem láta sér annt um framþróun mannlegrar tilvistar, hamingju þeirri sem felst í vitsmunaþroska og skeyta lítið um horfur á neyslufylleríi í framtíðinni.

Sem menn mega passa sig á léttúðarhjali og fyrirhyggjuleysi því er leiddi framtíðarfátækt yfir landslýð verður líka að hafa hemil á svartagallinu.
Allt er best í hófi og þetta fera aldrei verr en illa.

Í anda hinnar eilíflega uppbyggjandi hófsemdar ætla ég því að takast nú á hendur eitthvað lítt mannskemmandi og í meðallagi gáfulegt.

Og fara á jólatónleika á Rósenberg með A Band on Stage í kveld.

Enginn tími, en samt...

2010-12-06T09:06:00.003Z

Próf á miðvikudaginn sem ekki er nærri búið að undirbúa sig fyrir, vegna hors og svona, þannig að það er varla neinn tími fyrir upphitunarblogg dagsins.

Verður þó að taka fram að undirrituð djammaði til 5 á föstudagskvöldið... eða það er að segja laugardagsmorguninn.
Líklegt er að hægt verði að lifa á því alveg langt fram á næsta ár!
Sem er eins gott þar sem allt er á eftir áætlun og svona.

Ókei. Postdrama.
Grrrrrr.

Börnin, buran og fleira

2010-12-02T12:12:00.002Z

Börnin ryðja úr sér gullkornunum þessa dagana. Hér eru nokkur.

1. des voru opnuð dagatöl, í fyrsta sinn í minni Hraðbátsins. Hann var hreint ekki sáttur við að fá bara eitt nammi. Og rökin voru óhrekjanleg: „Ég verð að fá mörg nammi svo ég verði stór!“

Freigátan hefur greinilega verið í einhverjum nafnaumræðum á leikskólanum undanfarið vegna þess að hún hefur verið svolítið upptekin af því að vera ekki „kölluð“ neitt. Heitir bara Gyða og er kölluð Gyða. (Sem er reyndar einmitt ástæða þess að Sigga amma mín ákvað að láta skíra Gyðu mömmu mína þessu nafni.) Sú stutta vildi á tímabili láta kalla sig „Gyð“. Í gær var hún komin með aðra lausn á málinu og vildi fá að skipta alfarið um nafn. Heita Rósalind og vera kölluð Rósa. Mig minnir að ég hafi einu sinni nefnt alveg ferlega fallegan kálf því nafni...

Annars er ég farin að finna fyrir því að stundum þarf maður að nota tvö nöfn á börnin. Það er bara Unglingurinn í skóginum sem heitir tveimur nöfnum. Róbert Steindór. Og gott getur verið að grípa til seinna nafnsins þegar þannig stendur á. Í tilfelli þeirra yngri er engu slíku að dreifa. Enda er mér farið að verða það á að nota seinna nafn Unglingsins þegar Þarf að leggja áherslu á nafn Hraðbátsins. Friðrik Steindór, viltu fara niður af borðinu! Og svoleiðis. Hef reyndar ekki notað þetta á Freigátuna enn.

Á heimilinu hefur verið glerskápur sem missti tilgang sinn þegar settar voru upp aukahillur í eldhúsinu í sumar. Og þurfti að hverfa þar sem það vantaði eiginlega meira pláss fyrir bókahillur. Í gær fór hann í ættleiðingu til Kötu frænku hans Róberts. Bregður svo við að þegar verið er að fara með skápinn fer Freigátan að hágráta. Eftir langa mæðu tekst mér að fá upp úr henni hvers vegna sé svona sorglegt að sjá af skápferlíkinu. Jú, „Þá eiga jólaglösin hvergi heima!“

Það endaði með því að ég þurfi að sýna henni hvar „jólaglösin“ eru búin að búa í hálft ár. Og jólasveinslaga kannan var líka alveg í góðu yfirlæti í „jólaskápnum“ þar sem jólaseríur, aðventuljós og jólaskraut sem gleymist að taka niður á heima.

Unglingurinn í skóginum var settur í heimaverkefni í gærkvöldi, þeir Rannsóknarskip lögðust yfir fermingarmyndirnar og völdu hverjar þeirra skyldi fara á jólakort og saa videre. Daginn þar áður tóku þeir feðgar rækileg þrif á barnaherbergi og stofu, þannig að nú lítur þetta alltsaman líklegar út með jólin. Aldrei að vita nema þau komi bara.

Þau litlu hafa verið gífurlega upptekin af því að vera "á undan" undanfarið. Og þar sem þau eru tvö, og stundum þrjú þegar daman á efri hæðinni er með, þá fer einhver að grenja í næstum hvert einasta sinn sem þarf að færa sig á milli herbergja. Það er nú pirrandi. Ég fer alveg að sjá fegurðina í því að eiga bara eitt barn... en það er nú alltaf fínt að vera vitur eftirá.

Huggun harmi gegn að þegar ég verð fimmtug, þá verða vonandi allir nokkurn veginn lausir af gelgjunni. Enda er langt síðan við Rannsóknarskip, sem aldrei nennum að halda uppá nokkurn skapaðan hlut, ákváðum að þegar hann verður 51 og ég 49, mitt á milli fimmtugsafmælanna okkar, sem er nokkurn veginn um verslunarmannahelgi 2023, ætlum við að halda alveg gríðarlega uppá 100 ára afmælið okkar. Og það verður látið bæta upp brúðkaupsleysið, hyskni við uppáhald merkisafmæla, úrskrifta og annarra stórviðburða, ævina út.

Og í leiðinni verður haldið uppá að hinn grýtti, mjói og vandfetaði vegur uppeldisins verður að mestu lagður að baki.

Flott, ha?

1. des.

2010-12-01T08:50:00.004Z

Er komin óendanlega langt á eftir sjálfri mér í lífinu. Lufsaðist í vinnuna í dag og það er eiginlega eins gott að ég meiki að gera alveg einn og hálfan haug.

Af hverju er ekki gert ráð fyrir því í samfélagslegu skipulagi að maður sé stundum veikur? Það þarf einhvern veginn alltaf allt að ganga eins og vél. Hagkvæmin, sjáðu til. Ég held að hagkvæmnin sé mannfjandsamleg. Þess vegna líður flestum ömurlega í þessum hagkvæma heimi þar sem samfélagið á að virka eins og vél. Fólk getur aldrei orðið almennileg tannhjól.

Annars er fyrsti des. Það þýðir að amma mín á afmæli, líka Mæja mammans Aðalbjörns og svo verða einhver skríplalæti á Háskólatorginu í hádeginu sem er einmitt hægt að mæta á ef maður er ennþá of rotinpúrulegur til að nenna í leikfimi. Sem ég er. Það þýðir líka að nú er vika í prófið sem ég er varla byrjuð að læra fyrir og tæp vika í upptöku á útvarpsþættinum sem ég er ekki búin að skrifa. En held að sé kannski búið að manna, samt. Og eftir tvo daga þarf ég að halda einn aðalfund. Bara eins gott að pensillínið fari að kikka almennilega inn, hvað úr hverju.

Svo er víst kominn tími á að gera hinn árlega hvað-þarf-að-gerast-fyrir-jólin listann.
Alltaf sama heimsendatilfinningin sem fylgir þeim ósköpum.

Ég veit ekki með kreppuna.
Mér finnst ennþá, eins og allt mitt líf, vera meiri skortur á tíma heldur en peningum.
Og kaupi alls ekki tíminn sé peningur. Því hann bara... er það ekki.

Ó, Reykjavík

2010-11-30T09:54:00.002Z

Jæja. Önnur flensa. Eða aftur sú sama. Pensillín. Ég er búin að vera meira og minna veik síðan 4. nóvember. Og nú held ég að ég sé búin að komast að því hvað er að drepa mig. Það er Reykjavík.

Að mörgu leyti finnst mér algjörlega gott að búa í Reykjavík. Reyndar finnst mér eiginlega alltaf best að vera þar sem ég er hverju sinni. Hér er leikfélagið mitt og háskólinn minn. Og allskonar fólk alltaf að búa til leikhús og tónlist sem maður má síðan allt of sjaldan vera að því að sækja.

En ég held ég sé búin að vera með Egilsstaðaveikina síðan ég kom þangað í haust. Ég var alveg búin að gleyma haustlitunum, hauststillunum og haustfuglasöngnum á héraðinu mínu. Jú, þar þrífst víst líka viðvarandi og landlægt nöldur, einelti og minniháttarkennd... en ég þekki samt fólk sem getur búið þarna og lætur það ekkert á sig fá. Ágætislið þarna inn á milli, alveg hreint.

Svo frestuðum við líka för til Kanada um eitt ár vegna dagvistunar Hraðbáts. Allt í einu voru veturnir sem eftir eru í Reykjavík ekki lengur tveir heldur þrír.

Og síðan er ég búin að vera með hor í hausnum og sleppu.

Og fleiri teikn eru á lofti...

Kannski er ég að lesa of mikið í það.
En kannski er líka verið að reyna að segja mér eitthvað.

Aldurinn

2010-11-26T13:28:00.002Z

Hroðaleg ellimerkin eru farin að láta á sér kræla úti um allt. Eftir nokkra daga við lestur og skriftir á daginn, börn og bú seinnipartinn og leikæfingar á kvöldin er maður bara alveg gjörsamlega kappútt. Tala nú ekki um þegar maður þarf svo að vinna kannski eitthvað aðeins fram yfir miðnætti. Alveg allt ónýtt. Ég man nú þá tíð að svona gátu annir og ár liðið án þess að högg sæi á vatni.

Og hversu gamall er maður orðinn þegar maður nennir eiginlega ekki til Japan? Bara hálfvonast til að öngvir styrkir skili sér svo aðra vikuna í ágúst verði maður bara heima hjá sér í vellystingum sem endranær?
Algjört gamalmenni, ævintýraþrársneytt.
Það er bara alveg ferlega langt til Japan. Og þar snýr líka sólarhringurinn öfugt. Ruglland.

Er samt alveg að verða búin með umsókn um fjármögnun. Ef ég man einhverntíma eftir að leita að númerinu á vegabréfinu mínu.

En ég er Ör Magna. Og þyrfti að vera að gera svo dæmalaust margt. Eftir að föndra aðventukransinn. Veit ekki hver er helst að fara til að kaupa grein. Búin að fara allt of seint að sofa allt of mörg kvöld í röð. Úgh.

Vantar aðstöðu til að leggja sig í vinnunni.

Það sem er óhugsandi

2010-11-24T09:13:00.003Z

Ég er með alveg mergjaðar harðsperrur eftir fyrstu hreyfinguna í langan tíma sem fór fram síðastliðinn mánudag. En ég held að heilinn í mér sé að verða mjög vel teygður. Einhvern tíma verðum við búin að finna upp heilaleikfimi. Hún felst til dæmis í því að hugsa það sem er óhugsandi.

Það sem er óhugsandi er óhugsandi vegna þess að það hefur aldrei átt sér stað. Mögulega af því að engum hefur nokkurn tíma dottið það í hug. Vegna þess að það er óhugsandi. Margt sem einu sinni var alveg óhugsandi hefur síðan gerst og jafnvel orðið daglegt brauð.

Þess vegna er ekkert óhugsandi.

Ókei?

Nú ætla ég að lesa allskonar sem einu sinni var óhugsandi en menn hafa síðan gert bækur um og er núna hugsanlega mögulegt og verður kannski einhverntíma að einhverju leyti venjulegt.

Læra meira. Og meira.

2010-11-23T10:20:00.002Z

Jæja. Artaud réttsvo afgreiddist í gær. Hann er nú strembinn. Enda held ég að það séu aukamerkingar í sumum orðunum sem hann notar... en ég nenni ekki að útlista það.
Eiginlega er ljómandi að lesa allskonar mis-abstrakt leiklistarkenningar og fara svo á leikæfingu á kvöldin og hugsa um þær á meðan. Ferlega sniðugt.

Annars gengur ferlega vel að æfa leikritið mitt í Hugleiknum. Það heitir (núna) Helgi dauðans og á að frumsýnast seinnipartinn í janúar. Mér þykja æfingar ganga með eindæmum vel. Langar oft til að segja hið fornkveðna „mikið ofboðslega er þetta gott leikrit,“ en stilli mig þar sem nýliðið sem er að leika í þessu þekki ekki Unni Gutt mjög vel.

Í dag ætla ég að læra gríðarlega vel og lengi. Jafnvel fara í jóga, meiraðsegja. Læra fram að kvöldmat, fara á leikæfingu eftir kvöldmat og skrópa alveg á heimilið. Enda er ég svo geðvond heima hjá mér eitthvað og með endalaust samviskubit yfir að vera ekki í húsum hæf svo ég held að bæði ég og heimilið verðum alveg guðslifandi...

Það sést ekkert í skrifborðið mitt fyrir drasli. Lítur út fyrir að ég sé að gera miklu meira en ég er. Sem er kannski bara ágætt. Ég ætlaði alltaf að gera borðið mitt eitthvað „persónulegt.“. Hengja upp myndir og/eða eitthvað merkilegt á veggstubbana í kringum borðið mitt og svona. En ég hef bara ekki gert það. Ég gerði reyndar merkisspjald, á fyrstu dögunum mínum hér. Hafði fyrir að fara með það upp á Bandalag og plasta það og allt. En fyrir utan nokkra post-it með deddlænum er það það eina sem hangir. Allt hitt er eitthvað drasl og bækur sem liggur allt í haugum. Sem má svo sem alveg færa rök fyrir að sé minn stíl...

2. í ofurstresskrumpi

2010-11-22T08:31:00.002Z

Ekki virðist geðvonskan ætla að láta undan síga alveg strax. Allavega var mjög erfitt að díla við börnin í morgun. Það er eitthvað við ástand ofurstresskrumps að því fylgir mjög aukinn einhverfustuðull og erfiðleikar við að fást við mörg áreiti í einu. Og það er svo merkilegt að tvö börn geta haldið úti allt að 10 mismunandi áreitum alveg á sama tíma.

Svo mikið var nú óvenjulega gott að skilja þau eftir á leikskólanum í morgun. (Og þau voru jafnfegin að losna við pirruðu-mömmu.)

Annars er helst í fréttum að nú er mig farið að langa ansi hressilega til að losna við þessi 8 kíló sem eru eftir í staðlaða þyndarstuðlunarmarkmiðið sem ég er búin að einsetja mér. (Með réttu ellegar röngu.) Fyrsta skrefið er að komast loksins í leikfimi í dag eftir hálfsmánaðar veikindafrí frá allri hreyfingu. Jafnvel er smuga að einnig verði reynt að komast í jóga í vikunni (svona til að jafna geðið) og hlaupa svo vel og rækilega og langt um næstu helgi. Þegar ég hugsa um það þá á veikindatengt hreyfingarleysi örugglega heilmikinn þátt í geðkrumpinu.

Í þessari viku liggur aðallega fyrir próflestur. Prófið er í þarnæstu viku en sú næsta verður eitthvað frekar geðbiluð, þannig að þetta er vikan sem hlutirnir þurfa að lærast, sem mest. Annars vegar póstdramað og hins vegar allt hitt.

Og nú ætla ég að lesa um Leikhúsið og Tvígengil hans eftir Antonin Artaud.
Af því að það er svo gaman.

Ofurstresskrump

2010-11-21T15:31:00.003Z

Það er gífurlegt stuð að hafa kvíðaröskun. Suma daga er svo gríðarlega mikilvægt að allt sé nákvæmlega eins og maður var búinn að ÁKVEÐA og að ekkert TRUFLI mann að það er eiginlega bara best að fara í vinnuna. Aumingja fjölskyldan hefur ekkert til saka unnið. Og mamman með ofurstresskrump er hreint ekkert skemmtileg.

Það heyrast líka allskonar hljóð í kringum heimili manns á sunnudögum. Þ.e.a.s. ef maður skyldi nú heyra eitthvað fyrir börnum í leikskólafráhvörfum. Þá ætla nágrannarnir víst eitthvað að fara að voga sér að eiga líf.

Í vinnunni er hins vegar alveg grafarþögn. Allavega minni. Allt nákvæmlega eins og ÉG ÁKVEÐ að hafa það.

En það væri svo sem gaman að vera í Húsdýragarðinum... með börnin, hlaupandi í sitthvora áttina endalaust og grenjandi yfir öllu sem má ekki og öllu sem þau eru of lítil til að gera...
Nei annars. Það væri eiginlega alveg hreint ekkert gaman og ferlega heppilegt að eiginmaðurinn er haldinn Ofurstresskrumpi, heldur hefur jafnaðargeð englanna.

Ofurstresskrumpið þarf að komast út um eyrun. Það gerist ekki nema með algjörri grafarþögn.

Ég ætla að hlusta á þögnina meðan ég les.

Uppris og Austurþankar

2010-11-19T14:49:00.002Z

Fyrst í dag vaknaði ég nokkurn veginn eðlileg.
Hálfum mánuði eftir fyrsta í flensu.
Klukkan ellefu.
Búin að snúa sólahringnum alveg gjörsamlega við eins og unglingur í páskafríi.
Orðin hálfum mánuði á eftir með allt lífið, líka.
Og asnaleg af inni- og einveru.

Þá er að niðursjóða. Allt sem átti að gerast á þremur vikum þarf að gerast á einni. Ekkert víst að það verði neitt verra fyrir það.

Annars er ég með Egilsstaðaveikina. Það sem mig langar stundum að eiga heima þar. Ekki síst í kringum jólin. Ef það væri hægt myndi ég helst vilja fara austur svona í byrjun júlí, eða eftir skóla, og vera alltaf þar fram yfir áramót. Taka svo vorönnina í Hugleiknum og bænum. Samkvæmistímabilið. Eiga bara tvö heimili. Börnin ættu þá bara tvö sett af vinum og ef upp kæmi einelti eða vandamál væru þau hvortsemer alltaf alveg að fara að flytja.
(Enda, alltaf afar kúl að vera "nýr" eða "alveg að fara að flytja," eftir því sem ég best man, sem ól allan minn barnsaldur í sama húsinu.)

Akkurrekki?

Málið verður sett mjög alvarlega í nefnd þegar 40 millurnar úr lottóinu á laugardaginn verða í höfn.

Skreiðst

2010-11-15T08:44:00.002Z

í vinnuna.

Er ennþá alveg eins og aumingi með hor og hósta og sleppu. Hefi enn einu sinni svarið þess dýran eið að vanmeta aldregi framar góða heilsu þegar hennar nýtur við. Og ætla þvílíkt út að hlaupa þegar þessu sleppir, hvernig sem viðrar!

Meðan ekki er hægt að gera annað en að lufsast um með hálfa meðvitund er síðan líklega best að reyna bara að gera eitthvað gagn með því. Nú þarf til dæmis að hjóla í doktorsritgerðina á milljón. Klára að vinna innganginn og ryðja helst útt uppkasti af einhverjum slatta af öðru fyrir jól. Og svo þarf að læra fyrir eitt próf... sem er reyndar mikið til skylt að efni þannig að það fellur ágætlega saman. Og svo smælkið... boða einn aðalfund, gera einn útvarpsþátt, æfa eitt leikrit, eða kannski tvö... Já, og svo er tími útdrátta að fyrirhuguðum fyrirlestrum næsta árs víst runninn upp!

Ég horfði annars á skemmtilegt rant Stephen Fry í gær. Við erum andlega skyld. Og ég er einmitt oft mjög fegin að ég skyldi hafa rambað á þann stórasannleik að vinnan manns sé, og þurfi að vera, skemmtilegri en skemmtun.

STEPHEN FRY: WHAT I WISH I'D KNOWN WHEN I WAS 18 from Peter Samuelson on Vimeo.

Oj

2010-11-12T08:45:00.001Z

Það er svooooo kalt.
Og á svoleiðis tímum er um að gera að vera hundveikur og þurfa samt að fara í vinnuna. Ætla á tvo fundi núna fyrir hádegi en síðan er ég farin heim að breiða uppfyrir haus og hreyfi mig ekki fyrr en allt er batnað og veðrið líka.

Síjú!

Tíðkast nú hin stóru skærin...

2010-11-10T09:42:00.003Z

Gnarr í fyrradag. Björk í gær. Hver ætli komi með grándbreik í dag?

Annars er ekki tími til að vera að fylgjast eitthvað með. Rignir verkefnum. Brjálað að gera. Ekki peningar í neinu, samt, sko. Svo merkilegt með það. Nema því að eiga börn. Við verðum alltaf jafnhissa þegar við fáum barnabætur. Reiknum aldrei með þeim, einhvernveginn.

En verkefnastaðan er nú samt þannig að það þarf að skipuleggja sig vel ef maður ætlar að ná klósettferðum og almennum lágmarksreglum um persónulegt hreinlæti. Svo er kannski spurning um að hætta að asnast til að drekka kaffi á leikæfingum á kvöldin, þannig að maður sofni einhverntíma fyrir eitthvað fáránlegt á nóttunni? Væri hreinasta gáfulegt bara.

Annars er ég að spá í að setja upp örstuttan einþáttung fyrir dagskrá sem ku eiga að eiga sér stað síðustu helgina í nóvember. Af því að það er nú svo lítið að gera. How hard can it be?

Altént er ég ekkert stressuð yfir neinu af þessu. Ætla að reyna að gera allt vel en ekkert að sparka í sjálfa mig fyrir að neitt sökki hjá mér. Þorvaldi Þorsteins tókst nefnilega að kenna mér, á fjórum helgum í október, að það væri asnalegt að láta svoleiðis. Pétur Tyrfingsson reyndar búinn að leggja grunninn að því mjög vel og vandlega á þunglyndis- og kvíðaröskunarnámskeiði í fyrra.

Það endar með því að ég hætti aðfara fram á að allt sem ég geri sé fullkomið!
Það væri nú gaman.
Sennilega bara fyrir alla.

Ókei. Póstdrama.

Gnarrenburgh!

2010-11-09T09:26:00.002Z

Jón Gnarr talar ekki pólitík. Hann er algjörlega eintyngdur á mannamál. Hann er ekkert góður í að segja setningar sem hljóma eins og þær séu um eitthvað en þýða ekki neitt. Og hann segir aldrei "auðvitað". Hann sendir aldrei samflokksmenn sína til að svara óvinsælum spurningum. Hann ætlar ekki í endurkjör, heldur aðeins að sitja í fjögur ár í svörtustu kreppu þar sem hann þarf eingöngu að taka óvinsælar ákvarðanir.
Hverjum dettur í hug að gera sjálfum sér annað eins og þetta?

Fáum. Kannski engum öðrum.

Og þetta eru mjög merkileg tíðindi fyrir stjórnmál á Íslandi. Kannski víðar.

Margir eru mjög hræddir við þennan borgarstjóra. Ég held að það sé þó hræðslan við hið óþekkta frekar en að þeir telji fyrri borgarstjóra og pólitíkusa hafi verið svo ofboðslega starfi sínu vaxnir. Stjórnmálamaður sem aldrei viðurkennir mistök er annaðhvort alveg nautheimskur eða hraðlyginn. Athugist að þjóðin er á hausnum og enn hefur enginn viðurkennt hvorki mistök né brotavilja.

„Borgarmálin eru ekkert djók“ segja margir, með hræðslu-við-breytingar-glampa í augum.
Halda menn í alvöru að allir í Ráðhúsinu séu bara að djóka núna? Sitji bara og horfi á Næturvaktina og segi brandara? Ég sé ekki betur en að verið sé að skoða alls konar sparnaðarleiðir og ég veit ekki hvað. Og við höfum borgarstjóra sem hefur komið auga á það að borgarstjóra er ætlað að mækrómanagera allt of miklu innan borgarinnar. Svo kannski er ekki nema von að enginn þeirra hafi sinnt sínu starfi af viti. Það er hins vegar ekki í eðli pólitíkusa að skerða völd sín.

Gaurinn sem gerir Zeitgeist-myndirnar sagði þrennt þurfa að hverfa til að mannlegt samfélag yrði af einhverju viti. Pólitík, trúarbrögð og peningakerfið. Hann taldi erfiðast að losna við peningakerfið. Ég held hins vegar að pólitíkin hverfi aldrei alveg. Almenningur sækir í öryggi, einhvers konar kerfi og/eða reglur sem, í nútímanum, teljum við að einhvers konar yfirvald þurfi að skipuleggja.

Að sækjast eftir völdum í samfélaginu af einhverju öðru en valdagirnd og sjálfum sér til dýrðar er hins vegar fordæmalaust.

Jón Gnarr kemur alltaf út eins og hálfviti. Auðmjúkur hálfviti, þó. Breyskur og mannlegur gaur sem hefur aldrei keppt í Morfís.

Þegar hann var búinn að líkja sjálfum sér við Predator í íslenskri pólitík (líking sem ég held að fleiri skilji heldur en nokkuð sem nokkur annar borgarstjóri hefur sagt) sagði spyrill: Þetta er bara bull sem þú ert að segja!

What?

Menn mættu nú alveg skella þessu framan í Ráðherra/þingmenn/pólitíkusa þegar þeir eru búnir að segja setningar á borð við:
„Það er auðvitað alveg ljóst að það þarf að fara ofan í saumana á þessari ákvörðun og skoða allar hliðar málsins áður en ákvörðun er tekin um næstu skref í stöðunni.“

Heyrðu vinur, þetta er bara bull sem þú ert að segja!

Hvað ætli fyrrverandi borgarstjóri Davíð Oddsson hefði verið lengi að sjá til þess að sá spyrill starfaði aldrei framar á fjölmiðli?

Já, ég er víst að slóra. Og þó ekki... Besti flokkurinn er að taka sér stærra og stærra pláss í doktorsritgerðinni minni. Enda hvalreki þegar maður ætlar að rannsaka pólitíkst leikhús á ákveðinu tímabili að þá taki leikhúsið sig til og brjótist inn í pólitíkina.

Lækjarbrekka og Social Network

2010-11-04T09:45:00.005Z

Í fréttum er það helst að Rannsóknarskip á afmæli á morgun, foreldrin mín koma í bæinn í dag, reyndar í öðrum erindagjörðum, en ætla að hefja helgina á því að passa ormana fyrir mig í kvöld svo við Árni getum skroppið út að borða og í bíó. Stefnan tekin á Lækjarbrekku og Social Network.
Í tilefni dagsins klippti ég á mér toppinn og ekki er ólíklegt að ég skreppi niðrí bæ í afmælisgjafaleit.

Annars er þvílíkt jólakortaveður úti núna. (Fagra og jólalega tréð á meðfylgjandi mynd er reyndar frá Egilsstaðajólum fyrir 3 árum eða svo.) Kirkjugarðurinn við Suðurgötu var alveg dásamlegur við sólarupprás og ég spáði dáldið í hvers vegna mér hefði ekki hugkvæmst að vera með myndavél.

Í framhaldinu fór ég að spá í hvort þetta væri ekki týpískt fyrir hina innri frekju nútímafólksins. Það er ekki nóg að sjá og upplifa eitthvað dásamlega fagurt og njóta þess, heldur þarf að festa það á filmu svo maður geti séð það alltaf og hvenær sem maður vill. Það þarf alltaf að vera hægt að gera allt hvenær sem maður vill. Við missum af öllu af því að á meðan við erum að upplifa það erum við að reyna að finna leið til að upplifa það sama aftur. Hvenær sem við viljum.

Éld þetta sé kannski vitleysa.
Kannski er alveg nóg að ganga einu sinni framhjá kirkjugarðinum við Suðurgötu fyrsta daginn sem hann er í jólafötunum og anda að sér snjólyktinni á meðan. Vilji maður njóta þess lengur er hægt að gera svolítið alveg byltingarkennt.
Nema staðar.

Nenni Siggi

2010-11-03T08:48:00.003Z

Eins og hverju ætli maður nenni í dag?

Það er opinberlega orðið alveg biksvart heimskautamyrkur úti þegar maður fer í vinnuna. Og brjálæðislega kalt, ofan í kaupið. Og ég hékk heima með Freigátuna sem var næstum alveg hætt að vera lasin í gær. Hún hékk mest í tölvunni og horfði á They Might Be Giants myndbönd. Ég hékk og horfði á How I Met Your Mother í akkorði. Og er búin með það sem ég á af því.

Ég verð að fara að gera eitthvað.

Annars var Allrasálnamessa í gær. Daginn þaráður var Allraheilagramessa. Ég fór að gúggla þessu þegar ég mundi ekki hvort var daginn eftir Hrekkjavöku. Svo kaþólikkar eru voða mikið í Allramessum þessa dagana. Annars væri gaman að gefa út allsherjardagatal. Þar sem merktir væru allar messur, frídagar og helgidagar allra trúarbragða, tunglið, merkilegir dagar í vestrænni og kínverskri stjörnuspeki, allir dagar sem eru tileinkaði einhverju... og gá svo hvort einhver dagur er eftir. Kannski jafnvel að lýsa hann friðhelgan. Venjulegi dagurinn. Bannað að tileinka hann neinu eða einu sinni eiga afmæli á honum!

Ég þarf að lesa Postdramatic Theatre eftir Lehmann. Svo þarf ég líka ógeðslega mikið að halda áfram að skrifa stóru ritgerðina mína. Klára allavega innganginn fyrir áramót. En það er bara þoka í hausnum á mér þessa dagana. Og óstjórnleg leti. Og krónísk syfja. Eiginlega bara næstum eins og það sé ennþá október.

Best að lesa.
Lehmann, you and me, baby!

Nóvember!

2010-11-01T14:42:00.002Z

011110. Þeir sem vilja eiga symmetrísk binary-börn, drífi sig næsta tækifæri er ekki fyrr en eftir ár. 111111. Annars eru nóg tækifæri í þessum mánuði fyrir venjuleg ó-symmetrísk binary-börn. 101110, 111110... og svo meira í janúar, október og nóvember á næsta ári. Fullt af binary-börnum.
Lítil vélmenni úti um allt.
Svo er annarhver fésbókarvinur á leiðinni á fæðingardeildina, eða nýkominn af henni. Og svona var þetta nefnilega líka um svipað leyti fyrir ári.

Var heima fram að hádegi og er ekki komin í gang. Deddlæn hrúgast í kringum mánaðamót þessi misserin og nú er að byrja að hugsa fyrir öllu sem á að gerast í kringum þau næstu. Dagurinn (eða eftirmiðdagurinn) átti nú að fara í einhverja skipulagsvinnu. En það er bara ekkert að gerast. Mig langar bara til að vera heima og horfa á How I Met Your Mother. Ennþá fleiri þætti í röð. Voða lítið stress í gangi. Svo ku eiginmaðurinn eiga afmæli á föstudaginn. Hann mun vera búinn að panta foreldra mína til að passa ormahauginn og við utlum sko út að borða og í leikhús, eða eitthvað. Einstaklega sjaldgæfur lúxus það.

.... Nei, þetta er ekkert að gerast. Best að... eitthvað.