Sveitin og Sálin

Það er helst í fréttum að bróðir minn bakaði Rannsóknarskip í golfi í gærkvöldi. Eina ferðina enn. Í gær átti að vera hlýtt en sólarlaust, svo litla fjölskyldan ákváðum að fara öll saman í sund. Sólarleysið gekk eftir, en hlýindin höfðu víst eitthvað verið orðum aukin. Freigátu og Hraðbáti fannst samt alveg gríðarlega gaman, eins og alltaf, þó þau væru blá af kulda og ekki væri þverfótandi í pottunum fyrir 50 manna túristahóp.

Samkvæmt Sigga stormi á svo að bresta á með 22 stiga hita seinnipartinn svo það er eins gott að reyna að vinna eitthvað. 

Í öllum þessum brakandi þurrki ætlum við Rannsóknarskip síðan að fá lánaða sláttuvélina hans pabba og heyja kringum leigða húsið okkar. Ekki af því að neinn hafi svosem beðið okkur um það. Heldur bara svona okkur til skemmtunar.

Ég get ekki að því gert, mér finnst heilmikill munur að komast svona "beint" út í garð. Þurfa ekki að fara í gegnum stigagang og bílastæðið, eins og er heima hjá okkur, til að komast þangað. Ef hann væri sæmilega girtur gæti Freigátan meira að segja fengið að leika lausum hala og skoppa inn og út eins og henni sýndist. En það er reyndar ekki alveg hægt. Hundurinn hinumegin við götuna er aðeins of freistandi. Og hún aðeins of lítil til að fara ein yfir götur.

Og svo er það menningarlífið. Ég ætla að reyna að drífa mig á danssýningu hjá Frú Normu í kvöld. Rannsóknarskip ætlar á tónleika á Seyðisfjörð á fimmtudagskvöldið. Og það er ball með Sálinni hans Jóns míns á laugardagskvöld. Ég veit ekki... ætli svoleiðis séu þá orðnar svona miðaldrasamkomur, eða ætli þetta séu alltaf sömu skrílslætin? Og ég veit ekki einu sinni hvort ég nenni að athuga það. Þetta byrjar svo seint... 

Ef ég sem var fyrir hálfri ævi minni síðan heyrði til mín núna liði sennilega yfir hana af hneyxlan og örvinglan.

Betublíðan

Það brast á með góðviðri um helgina, eins og jafnan þegar Elísabet mágkona lætur sjá sig á Austurlandi. En það var gestkvæmt hjá okkur, áðurnefnd Elísabet mætti á svæðið með yngri son sinn sem og Jón Rannsóknarskipsbróðir og Kathleen konan hans. Það þurfti að túristast nokkuð. Við skruppum á Borgarfjörð Eystri í glaða sólskini og röltum upp á Álfaborgina með börn og buru. Skoðuðum líka kirkjuna og komumst að því, við eftirgrennslan vegna gríðarlegs mannfjölda sem okkur sýnist vera í bænum, að í gangi væru þrjú ættarmót. Og ég sem hélt að það væru bara tvær ættir í Borgarfirði Eystri...

Í gær hélt síðan fólk heim til sín, en ekki þó fyrr en búið var að koma við á Skriðuklaustri og gúlla í sig af hádegisverðarhlaðborðinu. Helmingurinn af liðinu var síðan á jeppa og ætlaði yfir stíflu og niður í Jökuldal hinumeginfrá. Sem sagt, mikið ferðast um helgina.

En nú er runnin upp næstsíðasta vikan sem ég er hér á Egilsstöðum við ritstjórnarstörf! Jemundur minn og allur andsk. eftir.

Einntveirog vinna.

Guð í Upphæðum

Ætlaði alveg að fara að fá eitthvað stresskast yfir að sumarið og sumarfríið væri að verða búið. Fattaði svo að enn er líklega um mánuður í að ég komi aftur heimtilmín í höfuðborginni. Og alveg.. hvað? tvær vikur í verslunarmannahelgi? Svo ég er í ágætismálum.

Sem er eins gott. Ekki verður mikið unnið um helgina. Von er á ríjúljongenginu að norðan svo helgin verður líklegast lögð undir menningarlíf, gönguferðir og póker, ef að líkum lætur. Og með í för er nýjasta svilkona mín sem aldrei hefur komið á Austurland, er þar að auki útlendingur og atvinnuferðalangur, svo eitthvað verður að sýna henni af merkilegum stöðum náttúruperlum. 

Svo þá er bara að vona að veðrið hagi sér. Annars er það búið að vera hið undarlegasta í sumar. Rjómablíða í norðlægum áttum og rigningar í suðvestan. Allt öðru vísi en við eigum að venjast hér fyrir austan. Kannski eru pólskipti.

En. Ætla að reyna að vinna fram að hádegi áður en ég fer að undirbúa gestakomurnar ógurlegu.

Spýt í lófana.

Kjaftamyllustræti*

Nú búum við í íbúðinni þar sem amma hennar Ásu Heiðar bjó þangað til í vetur. Þar búum við með ýmsan borðbúnað og innanstokksmuni sem amma mín átti. Í tilefni alls þessa höfðum við ömmukaffi í gær. Það var æði.

Rannsóknarskip skellti í pönnukökur og ég keypti svampbotna og smurði með Bettí Krokker kremi. (Ókei, ekkert mjög ömmó. En vinnandi konan nennti ekki að baka.) En útkoman var hin allra besta. Haugur af fólki kom í kaffi, ekkert allir á sama tíma svo þetta varð svona dáldið rennirí. Og mikill og skemmtilegur kjaftagangur við eldhúsborðið. Svo komu aukabörn á eigin vegum að leika við Freigátuna sem síðan fóru með henni út, yfir í næsta garð og svo þarnæsta garð (þar sem býr hundur) og tveggja og hálfsárs barnið var bara heillengi eftirlitslaust að leika við fólk í grenndinni. Það var opið uppá gátt allan daginn og norðanáttin hafði sig svo hæga að það var algjör rjómablíða úti.

Mér líður þessa dagana talsvert eins og ég búi í bók eftir Astrid Lindgren, eða álíka. Ég þekki nágrannana sem ég hef átt hér í mánuð talsvert betur en ég hef nokkurn tíma þekkt nágranna í Reykjavík. Krakkahjörðin í hverfinu þvælist hérna um alla garða, algjörlega án nokkurra aðgangshamlana og enginn þarf að hafa áhyggjur af þeim. Menn kallast á og segja brandara yfir götuna og limgerðið. Með öðrum orðum þá hefur mannlífið hér lítið breyst frá því að ég var lítil. En það var auðvitað best að vera barn þá.

Ég er farin að segja við Rannsóknarskip (í hálfgríni) að ég sé að huxa um að fala húsið af honum Jóni á Keldhólum og fara ekki rassgat. Ég á allavega eftir að sakna búskaparins okkar hérna við Kjaftamyllustræti.

*Kjaftamyllustræti er hálfraunverulegt nafn á þvergötunni sem hús foreldra minni, núverandi íverustaður minn og nokkur fleiri hús standa við. Þetta nafn held ég að sé komið frá merkilegum karakter sem hét Kormákur Erlendsson og var einn frumbyggjanna hér á Egilsstöðum. Honum þóttu víst kjeeellingarnar eiga til að stansa fullengi á kjaftatörnum í þessari götu. Og það gerist enn í dag. Ég huxa að ég sé búin að eyða samtals nokkrum klukkutímum á kjaftatörnum úti í Kjaftamyllustræti í sumar.

Sumar?

Myndskreytti Papeyjarferðasöguna. Og í tilefni þess að ég var að dæla myndum inn í tölvuna eru hér nokkrar sem sýna sumarið eins og ég hef huxað mér að muna það. Annars hefur þetta nú verið meira svona "beðið eftir blíðunni" og svo hefur hún valdið vonbrigðum, þá sjaldan sem sunnanþeyrinn hefur látið finna til sín. Svo verð ég að fara að vinna. Allt í einu er ekkert að verða eftir af þessu sumri. Það hjálpar kannski líka til við þá skynvillu þetta ljómandi haustveður sem ætlar að ráða ríkjum fram yfir helgi, samkvæmt síðustu fréttum. Menn eru reyndar eitthvað að reyna að spá sunnanátt á sunnudag en ég er nú eiginlega að verða búin að missa trúna á hana. Tauta bara "húmbúkk" ofan í undirhökuna á mér og held áfram að þvo vetrarföt. Eins gott að ég tók margar myndir á góðviðrisdeginum eina.

Systkinin í sólinni, við "okkar" hús.

Freigátan með uppstillingu.

Yfirlýst Rannsóknarskip.

Familí Átíng

Um helgina braust út múgæsing hérna á stórheimilinu. Allt í einu stefndi í að öll systkini mín yrðu á sama stað á sama tíma með tengdabörnum og næstum öllum barnabörnum. Og svo átti í ofanálag að bresta á með þessari líka brakandi blíðu. En bara í þrjá daga.

Það var rokið þvílíkt upp til handa og fóta við skipulagningar á daxferð að þess var ekki alveg gætt að allir væru mættir á svæðið. Svo á laugardaginn var þrusað út í Papey, þrátt fyrir að Ba frænka væri ekki ennþá nema á leiðinni á Hornafjörð, sunnan að.

Lagt var af stað í skítsæmilegu, svosem, en tvær grímur fóru að renna á menn þegar komið var upp á Öxi og farið að rigna. Á Djúpavogi rigndi meira, en létu menn það ekki á sig fá, allir skyldu í bátana! Það var mikill veltingur á leiðinni. Svo mikill að Rannsóknarskip og Freigáta báru bátnefnin frekar illa og voru orðin frekar græn í framan þegar út í eyju var komið. Hraðbáturinn bar sig best og steinsvaf báðar leiðir. Móðurskip gat líka alveg setið niðri í káetu hjá honum, sæmilega hress.

Úti í Papey var ætlunin að fara einn gædaðan hring (í sólskininu) og helst ná nokkrum myndum fyrir Gletting. Skemmst frá því að segja að skyggni var ekkert, það hellirigndi og vindaði þannig að það endaði með því að við litla fjölskyldan yfirgáfum gönguferðina og forðuðum okkur inn í kirkju með krílin. En Freigátan var svo eftir sig eftir sjóferðina að það þurfti að halda á henni líka, og Hraðbáturinn saup hveljur í bumbupokanum, í rokinu. Freigátan var annars manna þurrust eftir volkið, enda var hún sú eina sem hafði tekið með sér regngallann og stígvélin. Aðrir höfðu séð fyrir sér meira og minna sól, allavega þurrt, svo menn voru sérlega illa skóaðir og allir voru orðnir blautir upp að hnjám undireins.

Lox valt gönguhópurinn inn til okkar, eins og fokinn kamar, og blauta nestið var borðað í kirkjunni.

Á leiðinni til baka höfðu menn vit á að standa í bátnum. Og sumir bara úti á dekki, sem var þó ekki allskostar næs í rokinu og rigningunni. Hraðbáturinn svaf bara í bumbupokanum undir björgunarvesti Móðurskips og öðrum tóxt að komast nokkurn veginn heilir til hafnar.

Ég veit ekki með þau í hinum bílnum, en litla fjölskyldan ók til Egilsstaða á brókinni. Mikil heppni að við vorum ekki stoppuð á leiðinni. Og þegar við vorum að læðast inn sáum við okkur til óyndis að barnavagninn, sem hafði verið skilinn eftir úti í blíðviðrinu, var orðinn fullur af rigningu og allur hundblautur.

En, semsagt, allir komu þeir aftur og enginn þeirra fékk kvef. Svo þannig fór um sjóferð þá.

Í gær átti að gera aðra tilraun og fara inn á Kárahnjúka. Í nágrenni við stífluna var skítviðri. Bóxtaflega. Moldrok og ógeð. En svo fórum við lengra inn eftir og þar var þessi líka blíðan og hægt að taka flottar myndir í átt að Snæfelli, Kverkfjöllum og Brúarjökli. En það var komin rigning þegar við komum heim. Og þetta átti líka að vera blíðviðrisdagur, samkvæmt veðurspá.

Og nú er kominn norðan viðbjóður. Nákvæmlega eins og var spáð. Og hann á að standa fram að helgi. Vonandi skánar veðrið nú eitthvað aðeins þá, þar sem þá ætla systkini Rannsóknarskips að koma í heimsókn. Vonandi skánar þó ekki of mikið, því þá gæti Sverrir mágur þurft að vera heima að heyja.

En við förum ekki með þau í Papey.

Sprettur

Mikið ógurlega finnst mér gaman.

Ritstjórnarstöffið er algjörlega að taka á rás og ég er að fá fyrirferðarmeiri hugmyndir í samvinnu við ýmsa greinahöfunda (þarámeðal sjálfa mig) um sífellt metnaðarmeiri vinnu, aðallega myndatökur, í hann Gletting. Í kvöld er ég til dæmis búin að skipuleggja þvílíkt fótósessjón niðri í Sláturhúsi til að mynda manninn sem ég ætla að viðtala og verk hans. Hef náð í alla og fengið leyfi og látið vita... nema fórnarlambið. Mar ætti kannski að gera fleiri tilraunir til að ná í kallinn?

Í þetta verkefni stekk ég væntanlega nokkuð beint úr götugrilli sem fyrirhugað er að halda á Laufásnum síðdegis. Við fáum að vera með þó við búum ekki á Laufásnum, þar sem inngangurinn að íbúðinni okkar snýr samt þangað. En við nennum ekki að mæta með skemmtiatriði. Verðum bara með sæt börn til sýnis.

Um helgina ætla ég svo að vera svakalega dugleg að vinna. 

Í næstu viku gerist síðan sá fáheyrði atburður að við systkinin verðum öll stödd hérna í nágrenni við föðurhúsin, samtímis. Um næstu helgi er síðan viðbúið að eitthvað að systkinum Rannsóknarskips bætist í hópinn. Þetta verður sumsé líklega stærsta ríjúljonið til þess og eins gott að veðrið hagi sér. Svo þarf nú að fatta uppá einhverju til að skemmta liðinu með. Eitthvað fara á rúntinn niður á firði og kannske langar einhverja á tónleika með Bjartmari Guðlaux og fleiri gömlum rokkjöxlum í trjásafni Hallormsstaðaskógar á sunnudeginum. 

(Hann segir dojojojojong)

Af börnum og buru er það að frétta að Smábátur lýkur væntanlega reiðnámskeiðinu sínu í Eyjafirðinum í dag og við þurfum nú endilega að heyra í honum hvernig það hefur verið. Svo er spurning hvort við sjáum eitthvað framan í hann áður en hann fer í viku úti í sveit með afa sínum og ömmu, en það ku hefjast um næstu helgi. Og eftir hana fer að styttast í að hann fari með föðurfjölskyldunni sinni til Danmerkur hvar hann verður næstum fram að skóla. Ævintýralegt sumar hjá Smábát.

Þau litlu eru að verða mikil Egilsstaðabörn. Sú regla hefur komist á að fara í sund ca. annan hvern dag og þeim finnst það báðum algjört æði. Enda eru þau orðin kaffibrún. Hraðbáturinn hefur reyndar verið að taka sín fyrstu öskurköst. Í gærkvöldi gekk meira að segja svo langt að Rannsóknarskip hringdi Móðurskipið út úr vinnunni. Og er þá langt gengið þar sem sá kallar nú ekki allt ömmu sína. Hraðbáturinn er pirraður yfir tönn 2 sem er rétt að skríða upp á yfirborðið. Og það þarf alvarlega að fara að kenna honum á pela svo hann verði ekki með stanslausum hljóðum í viku í ágúst meðan Móðurskipið verður fjarverandi. Freigátan er hætt að sofa á daginn nema stundum og er orðin fjarskalega dugleg að brúka salernisaðstöðuna, þegar þannig stendur á.

Svo eru tvö hús á sölu við Selásinn. Eitt við Hörgsás.

Bara svona... bæðevei.