Þá fer að síga á seinnihlutann í sumarflakkinu. Erum komin aftur í staði Ey-gilsins, en stoppið verður stutt. Á morgun verður lagt á Suðurlandið og verður það tekið í þremur stökkum og komið til höfuðborgar vorrar á þriðjudaginn hvar systir mín hefur þegar endurhafið búsetu í híbýlum vorum.

Og liggjum vér í leti á Austurlandi? Öðru nær. Aldraður faðir vor reis úr rekkju í afturelding og snaraðist upp á hálendi, eitthvurt. Rannsóknarskip, amma-Freigáta og börnin héldu í humáttina á eftir honum um hálfellefuleytið, það þurfti nefnilega að færa bílinn fyrir hann, þaðan sem hann fór upp, þangað sem hann hugðist niður koma. Í leiðinni átti að koma við í Sænautaselinu og láta þau dýr sem það fyrirfinnast fá aðeins fyrir ferðina. Á meðan hljóp Móðurskip 8 kílómetra á velli Vilhjálms og þvær síðan, pakkar og skipuleggur pjönkur fyrir þriggja daga heimferðina.

Og ætlaði örugglega að gera margt og mikið annað... en þar sem hreyfigreindin er ekki upp á marga fiska týndist það á hlaupunum. Best að meinast bara í kaffi eitthvert hérna í Kjaftamyllustrætið...

Alþjóðasöngur verkalýðsins (3 erindi)

Fór að blaða í kommúnískri söngbók á heimili foreldra minna. Svona til að gá hvort trúbbið gæti orðið eitthvað í róttækni. Fyrsta lagið í bókinni þekkja svakalega margir. Þetta hefur maður nú öskrað á ýmsum fylleríum og bragðast óneitanlega öðruvísi eftir hrun.

Fram, þjáðir menn í þúsund löndum,
sem þekkið skortsins glímutök!
Nú bárur frelsis brotna á ströndum,
boða kúgun ragnarrök.
Fúnar stoðir burtu vér brjótum!
Bræður! Fylkjum liði í dag –
Vér bárum fjötra en brátt við hljótum
að byggja réttlátt þjóðfélag.
Þó að framtíð sé falin
grípum geirinn í hönd,
því internasjónalinn
mun tengja strönd við strönd.

Jæjajæja. Það sem ég vissi ekki var að það eru tvö erindi í viðbót. Og mikið hroðalega eiga þau vel við á Íslandi í dag. É'v nú bara sjaldan séð annað eins.

Á hæðum vér ei finnum frelsi
hjá furstum eða goðaþjóð;
nei, sameinaðir sundrum helsi
og sigrum, því ei skortir móð.
Alls hins stolna aftur vér krefjumst,
ánauð þolir hugur vor trautt
og sjálfir brátt vér handa hefjumst
og hömrum meðan járn er rautt.
Þó að framtíð sé falin ... o.s.frv.

Vér erum lagabrögðum beittir
og byrgðar vorar þyngdar meir,
en auðmenn ganga gulli skreyttir
og góssi saman raka þeir.
Nú er tími til dirfsku og dáða.
Vér dugum – þiggjum ekki af náð!
Látum bræður því réttlætið ráða,
svo ríkislög vor verði skráð.
Þó að framtíð sé falin ... o.s.frv.

Það liggur nú við að maður þurfi að læra þetta bara...
Og þegar vér þurfum að hvetja okkur til dáða í aðgerðunum framundan.
Því hrunið er ekki búið. Varla byrjað. Og því síður byltingin.

Sólin og sumarylurinn

Vér heilsum úr blíðunni á Héraðinu. Hér var spáð norðaustan skítaveðri þegar við vorum á leiðinni, en eitthvað minna hefur nú krælt á því. Börnin eru náttúrulega útisjúk eins og venjulega og eru búin að göltrast hér um hálfstrípuð í tæpa viku. Enda orðin kolbrún. Mismikið, reyndar. Freigátan er mjólkurlituð að eðlisfari, eins og vill "brenna við" í minni móðurætt, en Hraðbáturinn er með litarhaft það er stingur sér stöku sinnum niður í minni föðurætt og er líklega um að kenna einhverjum frönskum skútusjómanni sem ekki er getið í kirkjubókum... Þarf að spyrja ömmu í westrinu útí þetta við tækifæri. Hef grun um að þessi skandall hafi orðið einhversstaðar í hennar framættum. Menn hafa sem sagt gerst fram úr hófi svartsýnir í veðurspám fyrir eystrið að ég fer að halda að eitthvað sé hæft í ásökunum heimamanna um illan ásetning veðurspármanna um að ljúga ferðamönnum frá svæðinu og í suðvestrið. Næstum. Börnin hafa verið iðin við að draga örþreytta foreldra og móðurforeldra á milli rólóa auk þess sem elst hefur verið við hunda, ketti og annan búfénað um bæinn þveran og endilangan. En í því stendur aðallega Freigátan. Hún er dýrvitlaus.

Allavega, eins og áður sagði þá höfum við verið hér í austrinu í tæpa viku og eftir aðra slíka ætlum við norður aftur, en við eigum orlofsíbúð á Akureyrinni 17. - 24. júlí.
(Myndin hér til hliðar tengist því ekki neitt, er af Freigátunni ásamt ömmunni og afanum þegar gengið var í Surtshelli þegar við vorum í Húsafelli í síðasta mánuði.)

Helsta afrek hér austanlands þykist móðurskip eiga. (En af henni fylgir ekki mynd þessari færslu þar sem hún er enn of feit til að vera á filmu festandi.) Allavega, þegar ég kom hingað á laugardagskvöldið síðasta, hljóp ég 1 km. Var næstum dáin. skreið heim másandi og blásandi og var vart hugað líf. Setti mér þá það markmið að geta hlaupið 1 km án þess að vera næstum dáin, áður en ég færi héðan. Nema hvað, það markmið náðist strax daginn eftir. Á þriðja degi hljóp ég 1200 metra og hefði getað haldið áfram. (Nema vegna tímaskorts. Á fjórða degi var ég reyndar löt, hljóp 800 og hugsaði um súkkulaði allt kvöldið, en í gær vannst stórsigur. Ég hljóp 2 km og varð þreyttari í fótunum en lungunum. Mikill persónulegur sigur. Þessu skal fram haldið þar til um 15 kíló verða horfin út tilvist minni. (3 og 1/2 þegar farin.)
Annars hefur Rannsóknarskip verið endurheimtur úr heyskapnum í norðrinu og er nú þrælað út með börnin og buruna. En hann fær að fara í golf eftir hádegið.
Eitthvað höfum við nú verið í lélegri kantinum við að hitta fólk, kannski mest vegna þess að hleðslutækið varð óvart eftir fyrir sunnan, en það kemur í póstinum á eftir svo einhver úrbót verður máske á þessu.




Gítaræfingar hafa ennfremur orðið svolítið útundan, ef frá er talinn listi með einhverjum 47 lögum á, sem mig langar að læra... Alltaf gaman að setja sér kolgeðveik markmið. Eins hefur leikritun, doktorsátlæn og allt sem ég ætlaði að gera fyrir Bandalag íslenskra leikfélaga setið á hakanum, en nú ku norðaustanáttin ætla að láta sjá sig á sunnudaginn... ég krossa putta. Þetta endalausa góðviðri gengur ekki...

Þá var mörgu logið

segir í Sögunni af Heljarslóðarorrustu Benedikts Gröndal, í þriðja kafla, sem segir frá ýmsum fyrirburðum sem urðu í aðdraganda orrustunnar.

Þessa dagana dettur mér þessi setning oft í hug.

Uppvakningavæðing?

Stundum langar mig að segja eins og forsetinn: "You aint seen nothing yet." Til dæmis þegar menn hamast yfir Icesave-samningum, smávægilegum skattahækkunum, bensínverði, niðurskurði og öðrum tittlíngaskít.

You Aint Seen Nothing Yet.

Eitt af því sem afleiðingar hins reikningsbrenglaða góðæris hafa kennt mér, er að treysta því sem ég man af undirstöðum stærðfræði. Skuldir hverfa ekki og peningar verða ekki gripnir úr lausu lofti. Allir peningar koma einhversstaðar frá og það kemur að skuldadögum. Þannig erða bara. Plús er plús og mínus er mínus.

Ef eitthvað gott kemur fyrir góðan mann, þá er það gott.

Og svo horfir maður á tölurnar sem "gamlir" bankar, "gömul" fyrirtæki og "gamla" ríkið skuldar.

En hvernig á það að ganga upp að skipta bara um kennitölur á bönkunum, Pennanum, og hinu og þessu, og halda svo bara áfram eins og ekkert hafi í skorist? Og hvar er réttlætið í því að ríkið bjargi risunum á meðan litlu fyrirtækin fá að rúlla og eigendurnir með?
Mér finnst stærðfræðin á bak við það afar langsótt.

Ef eitthvað vont kemur fyrir góðan mann, þá er það vont.

Og hruninu er reddað með lántökum sem aldrei fyrr. Frá útlöndum!
Þeir sem vitið hafa tala um að krónan "verði" að hækka... Ég horfi og horfi. Krónan er enn með kút og kork og ég sé ekki hví í veröldinni þessi gjaldmiðill ætti að verða eftirsóttur. Verandi undirstaða eins svakalegasta píramídasvindls sögunnar.

Ef eitthvað gott kemur fyrir vondan mann, þá er það vont.

Ég hef ekki enn séð vöruskort. Ekki einu sinni á fáránlegustu lúxusvöru. En fólk verður geðveikt ef það á allt í einu ekki húsin sem það átti aldrei. Rétt eins og börnin hefðu verið tekin upp í skuld, bara. Og það að menn kvarti yfir hækkunum á áfengis og tóbaksverði segir mér að menn hafi ekki verið að reyna að reikna dæmið.

Sennilega er verið að hlífa okkur fyrir þeim bitra sannleika að við eigum ekki bætur fyrir borurnar og munum ekki eiga um langa hríð. Sennilega einhverja áratugi. En með því að láta það koma í ljós svona smám saman eru vissulega minni líkur á því að menn snúi sér beint að sökudólgunum (þessum 30 sem allir vita hverjir eru, en ekki má nefna).

Ætli sé ekki aðallega verið að passa rassana á Davíð og Jóni Ásgeiri?
Er það nú ekki óþarfi?
Megum við ekki bara vita hvernig málin standa og gera þau upp við þá sem ábyrgðina bera?

Ef eitthvað vont kemur fyrir vondan mann... þá er það gott.

Sumarplön

Já, greinin um Vinnumálastofnun er í vinnslu. Jafnvel farvegi. Fer eitthvert í vikunni.

Annars standa mál heimilisins þannig að nú er verið að ganga frá hinum og þessum smáatriðum í vikunni og á föstudag reiknum við með að bruna norður í land. Austur væntanlega á laugardag eða sunnudag. Þar ætlum við að dvelja í góðu yfirlæti, sótt hefur verið um að fá leigða efri hæðina á Lagarási 12 til íbúðrar. Sú íbúð er stór og rúmar auðveldlega ríjúlíon auk þess sem hún er við Kjaftamyllustrætið, sem er nauðsynlegur kostur. Svo er hún líka á efri hæðinni þar sem amma mín bjó. Ég vona að við fáum að vera þar.

Allavega, þann 17. júlí fáum við Kennarasambandsíbúð á Akureyri og höfum í viku. Skilum henni föstudag 24. júlí og þá er hugmyndin að skreppa aftur austur, vera þar um Bræðsluhelgina, en þá verður líka "systkinabarnamót" í minni móðurfjölskyldu einhversstaðar eystra. Svo ætlum við að dóla okkur suðurleiðina heimleiðis í rólegheitunum í vikunni fyrir Verslunarmannahelgi. Koma víða við og tjalda úti um allt. (Ef veður leyfir.)

Svona er stóra planið. Megrunarplön eru eftirfarandi:
- Missa sig ekki í nein endalaus kaffi og meððí hjá mömmu né tengdó heldur éta nákvæmlega þrjár máltíðir á dag og ekkert þess á milli eða á kvöldin. EKKERT!
- Hlaupa á hverjum degi á íþróttavellinum á Egilsstöðum. ALLTAF!
- Láta Elísabetur mágkonu kenna mér að hlaupa í Kjarnaskógi, þar sem ég veit ekki um hann og kann það ekki, fyrir norðan.
- Fara oft í sund úti um allt og synda mikið.

Svo verður gítar með í för. Hann er einmitt ný-umstrengjaður, og ég ætla að spila mikiðmikið á hann og kenna sjálfri mér mörg ný lög. Ég fann meiraðsegja gítarnögl um daginn, á förnum vegi. Svona þunna og heilmikið notaða. Greinilega tákn.

Eitthvað ætla ég líka að vinna fyrir Bandalagið í fríinu, vinna í doktorsnámsumsókninni minni og halda áfram að skrifa Heljarslóðarorrustuna. Já, og fjölskylda eins og vindurinn. Vitaskuld.

Þá er búið að birta planið opinberlega og þá er ekki hægt að klikka á megruninni. Sniðugt?

Vinnumálastofnun og komandi sjálfsmorðahrina

Í dag fór ég á undarlegan fund. Þannig er að nú er ég hamingjusamlega atvinnulaus í tvo mánuði.

Þegar ég skráði mig var mér tjáð að ég þyrfti að mæta á þennan "fund", eins og hann er kallaður. Semsagt, eitthvað 30 - 40 atvinnuleysingjum hrúgað saman í eina stofu þar sem fallbyssað er í gegnum "úrræðin" í illa unnu Power-point sjói þar sem hálfvitaleg atriði eru látin ráða uppröðun efnis (hver heldur hvaða námskeið, t.d., frekar en efni þeirra).

Fólki er ekkert skipt niður í mismunandi hópa. Ekkert væri auðveldara en að láta menn gera örstutt krossapróf um hvort það hefði áhuga á námi, starfsþjálfun (í hverju þá) eða atvinnuleit. En, nei. Klukkutíma hraðferð í gegnum alltsaman fá menn. Gögn sem maður fær á pappír passar ekki við það sem powerpointið segir og þriðju útgáfu af upplýsingunum að finna á vef Vinnumálastofnunar).
Næsti hópur inn klukkan 11, eins og gyðingarnir í næsta járnbrautavagn.

Einstaklingsviðtöl við fyrstu skráningu eftir atvinnumissi eru ekki í boði. Menn geta (svosem) fengið sálfræðiaðstoð ef menn "telja sig þurfa." Konunni sem kom með spurningu varðandi biðtíma eftir að hafa misst vinnuna í fæðingarolofi var svarað með hálfgerðum skætingi. Það var ekki boðið upp á að "fundargestir" spyrðu spurninga.

Viðkvæðið var "þið getið reynt" og "þið getið prófað". En látið að því liggja að öll þessi námskeið og "úrræði" væru alltaf stappfull og erfitt í að komast. Auk þess sem einhver þeirra á að leggja niður. Eins og heimasíðugerð. Það eru víst ekkert SVO mörg störf við það. (WHAT?)

Bótaþegum var síðan vísað í einum haug út í rigninguna. Ekki veit ég hvort margir voru einhverju nær. Engum leið betur. Ég sá rautt og langaði mest niður í Ráðhús og berja einhvern af handahófi. Ég sjálf get alveg fundið út úr þessum frumskógi. Og rifið kjaft ef ég þarf. En ég er nú líka með tvær mastersgráður og að hroka yfir mig þessa dagana. Fólk með lágt sjálfsmat á ekki séns. Það litla sem eftir er hirða skössin á Vinnumálastofnun.

Í borginni er tómt atvinnuhúsnæði úti um allt. Fullt af fólki á atvinnuleysisskrá hefur allskonar þjálfun í mannlegum samskiptum. En er hægt að ráða hæfa einstaklinga inn á Vinnumálastofnun og stækka hana eins og ástandið krefst?
Nei. Byggjum heldur tónlistarhús.

Þetta leysir sig sjálft.
Það stórfækkar á atvinnuleysisskrá í fjöldasjálfsmorðunum um jólin.