Mót

Það er síðasti dagur marsmánaðar. Það þýðir að Ylfa á afmæli. Til hamingju með það. Það þýðir líka að á morgun fáum við lykla að íbúðinni sem við erum að byrja að leigja, einmitt þá. Sem minnir mig á það, ég þarf að fá reikningsnúmer leigusalans svo ég geti borgað honum péning. Svakalega margt er komið ofan í kassa heima hjá mér. Langflest af því nota ég sjaldnar en aldrei. En sumt á jólunum, samt. Ég er bara í skólanum fyrir hádegi þessa vikuna, en þessutan er ég heima hjá mér að kassast.

Þetta er alltsaman ferlega random hjá mér núna. Það er mikið að gera en allt gerist alveg ferlega hægt og svona. Ég vona að ég nenni einhverju í næstu viku. Þá verð ég líka flutt til Kópavox. Það verður nú skrítið.

En svo undarlegt sem það nú er, þá finnst mér ég verða meira miðsvæðis þar. Þó ég búi núna í 101, þá er ég eiginlega úti í horni á höfuðborgarsvæðinu og úti á nesi. Það er t.a.m. líklegra að ég nenni í Gaflaraleikhúsið úr Koppavoginum. Og í heimsóknir. Nú búa ekki lengur allir í heiminum hinumegin við miðbæinn sem maður nennir ekki að keyra gegnum.

Enda vonast ég til að verða dugleg að hljóla í skólann. Það er þessi fíni hjólastígur alla leið. Sem er talsvert skemmtilegri en akstursleiðin, sem er alveg dauðans. En, samsagt. Næstu dagar fara í að færa til dót. Sem mikið til fær síðan bara að halda áfram að vera í kössum. Bara dáldið lengi, huxa ég. Svo er ég farin að HLAKKA VERULEGA TIL að þrífa íbúðina sem við erum að flytja úr, með engu í. Það er nefnilega bara reglulega gaman að þrífa tómar íbúðir.

Ég ætlaði að reyna að koma einhverju skipulagi á hvað ég er að hugsa. Það er ekki að virka neitt.

Best að klára bara hérna, eitthvað, og hringlast svo heim til sín. Að pakka öllum útifötunum sem aldrei eru notuð úr forstofuskápnum...

Sníkjur og stelerí!

Kannski hefur þetta alltaf verið svona. Allavega lengi. En ég er að komast að því núna að flest sem mann vantar er hægt að fá ókeypis. Sérstaklega húsgögn. Og tæki. Það er alveg stórmerkilegt. Svo er maður líka ríkari en maður hyggur.

Til dæmis fór ég eitthvað að reyna að þrífa undan tökkunum á tölvunni minni í fyrradag, með þeim afleiðingum að m-ið, sem var búð að vera hundleiðinlegt síðan ég skipti um stað á því, af því að lyklaborði er franskt, varð ennþá leiðinlegra. Enda var ég lengi búin að pæla í að fá mér laust lyklaborð til að hafa í vinnunni. Alltíkei.

Ég hélt náttúrulega að makkar gætu bara brúkað makkalyklaborð og athugaði í makkabúðum og öðrum búðum. Tíuþúsund kall. Ókei... Datt samt í hug að athuga hvort það væri ekki alveg öruggt að það þyrfti spes lyklaborð. Datt í hug í leiðinni að tékka á hvort Bandalagið ætti eitthvað gamalt "spes" lyklaborð. (Minnug þess að það voru alltaf einhver svoleiðis að þvælast fyrir manni í geymslunni í gamla daga.) Jú, menn voru á því að makkar gætu brúkað hvað sem er. Stal lyklaborði sessunautar míns og prófaði, jú, reyndist alveg rétt. Þar að auki búin að fá vilyrði fyrir makkaborði. Auk þess sem lyklaborðið sem er heima hjá mér gæti þá bara virkað, sé það með usb, bara man það ekki, þarf að tékka.

Svo erum við að fara að flytja og svona. Unglingurinn vill losna við ofurmubluna og fá í staðinn rúm, skrifborð og fataskáp. (Ég ætla líka að leggja snyrtipinnanum til borð undir snyrtivörur og hárblásara, svo það verði stundum hægt að míga á heimilinu.) Fór á internetið. Og vitiði hvað? Þetta dót er alltsaman nær eða al ókeypis úti um allan bæ. Bara að sækja það. Ég er ekki einu sinni farin að fara í Góða hirðinn, en á von á að finna heilmargt þar. Og heilmargt þarf líka að fara þangað!

Þetta er nú alveg ljómandi vitrun, í kreppunni.

„Vítamínsprautur“ eða spítt og sterar?

Icesave umræðan er í ruglinu.

Ef við borgum ekki fáum við ekki meiri lán. Og það væri GOTT!

Muniði hvað gerðist fyrir þremur árum? Við fórum alveg næstum á hausinn vegna þess að "við" vorum búin að taka meiri lán en "við" gátum borgað? Enn er verið að leika sama leikinn. Taka lán fyrir afborgunum. Til að geta borgað upp síðasta skandal á undraskömmum tíma og halda svo áfram á fylleríinu. Og ekkert að breyta kerfinu neitt. Eða hugsunarhættinum. Offitunni, heimskunni græðginni... neinei. Við ætlum að halda því öllusaman áfram. Undir þjóðrembuflagginu. Við Íslendingar erum nefnilega BEST. Í ÖLLU!

Það þarf að kötta alkann af. Á barnum. Ef hann hefur ekki vit á að hætta sjálfur.

Ekki nóg með það, fyrirmenn, póltíkusar, eru nú skammaðir fyrir að viðurkenna að við séum í skítnum! Hang on... vorum við ekki að ybba okkur niður í rassgat fyrir örfáum mánuðum vegna þess að stjórnvöld voru búin að ljúga því svo mikið að allt væri í lagi?

Fullt af fjármálastofnunum vilja ekki lána okkur nema við reiknum fyrst út hvernig við ætlum að borga. Enda eins ágætt bara.

En... obbobbobb... lánin ku vera svona líka ofurnauðsynleg! Vítamínsprautur í atvinnulífið, og svona! Þessi samlíking er ömurleg. „Vítamínsprautur“ valda engri ofþenslu. Engri geðveiki. Engum fáránlegum útvexti á undarlegum stöðum.

Vítamín gefur tilfinningu fyrir einhverju heilbrigðu og hollu. Þegar fjármagni er dælt í afmörku verkefni, yfirleitt skammsýn, umhverfismengandi og í eigu einkaaðila, þá væri nær að tala um spítt og stera. Samfélög, eins og fólk, sem gengur lengi fyrir spítti og sterum verða geðveik. Úr sér gengin. Útlifuð. Illa haldin af fíkn í endalaust meira.

Það væri nú gaman ef einhver stjórnvöld, einhversstaðar, væru til í að stinga niður hælunum og vera þversum. Hafna öllum andskotans niðurskurði á þjónustu við almenna borgara og segja hreinlega við innheimtumenn erlendra skulda: Sorrí, fjármálakerfið hrundi, við þurfum lengri tíma til að borga. Við erum ekki að fara að hífa okkur upp á hælunum á engri stundu. Við vitum að Fjármálaparadísin Ísland, Dubai norðursins var tilraun sem mistókst herfilega, og við ætlum í allt aðra átt. En við ætlum ekki að höggva heilbrigðis og menntakerfi í herðar niður. Það verður ekki gert. Svo þið getið sett það í exel og pakkað, AGS.

En því miður, það er enginn stjórnmálaflokkur eða -maður á Íslandi sem getur með réttu kennt sig við félagshyggju, hvað þá eitthvað vinstrisinnaðra. Sú ljósbláa stjórn sem nú situr yfir landinu „Telur ekki rétt að skipta sér af fjármálastofnunum.“ Bíður eftir „erlendum fjárfestum!“ Til nánari glöggvunar, erlendir fjárfestar eru þeir sem eru búnir að ræna okkar ríki og annarra. Nú bíða menn með hjartað í buxunum eftir að þeir komi aftur með spítt og stera í samfélögin, til þess að skattgreiðendur heimsþorpsins fái náðarsamlegast að vinna fyrir peningunum sem er búið að stela einu sinni. Aftur.
Frábært.

Að því sögðu þykir mér Jón Gnarr hafa komið með bestu rökin fyrir samþykkt fyrirliggjandi Icesave 3. Meirihlutinn á eftir að samþykkja þennan samning af þeirri fullkomlega eðlilegu ástæðu að við NENNUM EKKI AÐ ÞVÆLA UM ÞETTA LENGUR!

Framþróun mannkyns heldur ekki áfram fyrr en við hættum að tala um peninga.
Þetta er drasl.

Svo ég vitni í Jónas:
Tökum þetta upp á hærra plan!

Að selja gólf

Íbúðin sem við erum nú að fara að flytja í datt í hausinn á okkur um kvöldmatarleytið fyrir svosem hálfum mánuði síðan. Rétt í því sem ég var að skella grjónagrautnum á borðið hringdi systir mín og hafði séð hana auglýsta á fésinu, þannig að ég hékk í símanum, fór á feisbúkk, svo aftur í símann... og á allt þetta gerðist á kvöldmatar- og háttatíma yngri kynslóðarinnar.

Olli það ýmsum óróleika.

Til dæmis skrifaði Hraðbáturinn með grænum tússlit á gólfið. Pabbi hans þreif það upp um leið og upp komst og sagði: „Þetta má alls ekki! Ég er búinn að selja þetta gólf!“

Þegar átti síðan að fara að hátta var sá stutti allur grænn um munninn. „Hann sleikjaði gólfið!“ sagði systir hans. Þá hafði hann skrifað meira á gólfið, en brugðið á það ráð að sleikja það upp, þar sem gólfið væri, jú, orðið annarra eign.

Í morgun var ég heima með veika Freigátu. Hún er orðin ansi flutningaspennt og vill helst pakka niður öllu dótinu sínu. Sem ég er alltaf að reyna að útskýra fyrir henni að borgi sig ekki að gera strax, þar sem þau þurfi að leika sér að því í þessa níu daga sem eru fram að flutningum. (Auk þess sem það er nú mest í kössum, alla jafna... tja, þegar er nýbúið að taka til.)

Þegar ég var að gefa henni lýsi í hádeginu sullaði ég á gólfið. Þá kvein í henni: „Mamma! Þú ert búin að selja þetta gólf!“

Í fyrramálið förum við og göngum endanlega frá sölunni á gólfinu. Þá eigum við ekkert gólf sem bankinn getur kippt undan okkur, lengur.

Vonandi getum við notið þess í einhver ár að reyna að skemma ekki gólfið hans Ella P.

Breytingar!

Annasöm helgi að baki.

Það er helst í fréttum að nú erum við bara að flytja til Kópavox eftir hálfan mánuð!
Skoðuðum íbúðina hans Ella frænda. Hún er STÓR! Allt sófasettið kæmist inn í stofuna í einu, líklega verður hægt að fara báðumegin fram úr hjónarúminu, hárblásarinn kemst fyrir inni hjá unglingnum og allskonar lúxus sem við erum ekki vön. Já, og allir skór veraldar komast fyrir í forstofunni. (Fjölskyldan sem hefur ekki haft forstofu í 5 ár sér nú frammá að detta jafnvel bara ekki um neitt þegar komið er inn úr dyrunum!

Elli frændi verður fjölskyldudýrðlingurinn.
(Allavega þangað til íbúðin selst og hann hendir okkur út. En, er á meðan er.)

Aðrir en ég í fjölskyldunni eru nú samt svolítið tvíbentir yfir breytingum. Þetta eru óttalegar breytingafælur. Ný tegund af klósettpappír getur alveg valdið andvökum. En ég læt það ekki á mig fá. Mér finnst skemmtilegt að breyta. Allavega svona rækilega til batnaðar. Hlakka óstjórnlega til vorsins í nágrenni allra útivistardásemda Fossvogsdals og hef fulla trú á að allir lifi hamingjusamir til æviloka. Hvorki meira né minna.

Svo fór ég á tvenna tónleika með Band on Stage um helgina. Gaman var það. Á daginn var ég síðan dáldið mikið einstæð móðir þar sem Smábátur og Rannsóknarskip eru nú á lokasprettinum í æfingum á söngleiknum Hairspray sem hún Sigga Birna er að setja upp með Hagaskólaliðinu. Það er því hætt við að við sjáum þá feðga ekki mikið fyrr en bara við flutninga.

En það er kominn tími til að viða að sér kössum og setja ofan í þá. Já, og henda dáldið rækilega. Mig langar að fara aðeins í gegnum gleymsluna áður en brestur á með flutningum.

Sölufundurinn af okkar íbúð er á föstudaginn og þá fáum við væntanlega á hreint hvað nýir eigendur vilja að við verðum snögg að drífa okkur út.

Innanum kassa-niður-í-pökkun næstu helgar verður haldið Hugvísindaþing í HÍ. Hvar ég ætla að segja hluti í málstofu um leikhús. Hvurt ég þarf að ákveða, hanna og skrifa í þessari viku. Orðin brjálæðislega langt á eftir áætlun á þessari önn. Þarf virkilega að hífa rannsóknina upp á raðskatinu í apríl. Sem er grimmastur mánaða.
Grrrrr.

Ekkert slær í gegn!

Mér finnst þetta frábært.
Það slær ekkert "í gegn" á Íslandi í dag. Ekkert er að slá nein met. Allt sem er framleitt með það að augnmiði að "hitta" og framleitt fyrir steríótýpisma... jújú, fær alveg einhverja athygli, en ekki öll grilljón-skrilljón hittin/miðasöluna/aðsóknina sem það átti að fá. Skoðanakannanir eru flestar ómarktækar af því að helmingurinn vill ekki svara eða er óákveðinn. Og undarleg jaðarfyrirbæri sem menn búa til til að skemmta sjálfum sér fá allskonar athygli. Samt ekkert brjálað mikla. "Athyglin" dreifist bara meira. Eftir smekk. Sem er allskonar.

Auðvitað er meira krossnöldur en oft áður. En það er bara vegna þess að menn eru ekki lengur til í að láta selja sér skoðanir annarra heldur halda fast við sínar. Kannski endar með því að við lærum að virða skoðanir annarra. Og áttum okkur á því að allt er allskonar og rétt og rangt líklega ekki til. Það væri nú alveg svakaleg framför.

Mér finnst þetta lofa góðu. Þetta segir mér að menn séu eitthvað að róa sig í hjarðeðlinu. Fleiri eru til í að tékka á allskonar. Ég held að auglýsingaherferðir hljóti að vera farnar að missa aðeins marks. Kúl-faktorinn er ekki lengur jafn allsráðandi, þegar kemur að því að móta sér smekk. Ísland er ekki kúl. Ekki heldur heimurinn, neitt sérstaklega.

Var annars að horfa á þáttaröð sem heitir The Century of Self sem er hægt að sjá á Youtube. Fjallar um þróun PR-sins og auglýsinganna í heimi ofurneytandans.
Ansi hreint áhugavert.

Viðburðir!

Jónas Sigurðsson og ritvélar framtíðarinnar eru á Rósenberg í kvöld. Ég gaf Árna diskinn þeirra „Allt er ekkert“ í jólagjöf og hann fór ekki úr spilaranum í bílnum fyrr en ég fór með hann í partí. (Og er enn á leiðinni aftur í spilarann í bílnum. Það er þar sem er helst hlustað á tónlist á okkar heimili.) Svo fengu þau verðlaun fyrir lag ársins. (Sem er reyndar ekkert uppáhaldslagið mitt á þessum diski, en hvað um það.)
Ábyggilega magnaðir tónleikar. Og örugglega troðstappað áðá.

Svavar Knútur ætlar svo að halda tónleika, líka á Rósenberg, á morgun. Hann gaf út annan snilldardisk sem hann kallar Amma, fyrir jólin. Það sem ég hef heyrt af þeim diski er ekkert nema dásamleg snilld. Yndislegar ábreiður af svona síðustu-lögum-fyrir-fréttir. (BTW, ég er ekki enn búin að eignast þennan disk. En ég á bráðum afmæli!) Svavar spilar nú alltaf, annað slagið, en það er auðvitað löngu orðið skammarlegt hvað maður er lélegur að mæta áann.

Um helgina ætlar svo A Band on Stage að spila tónlist níunda áratugarins á títtnefndum Rósenberg. Þekkjandi það gengi verður ekkert með Wham eða Duran Duran á prógramminu og líklega allt b-hliðar lög. Sem gerir þetta vissulega mjög spennandi. Ég reikna með að reyna að mæta annaðhvort kvöldið. Ætla að reyna að stilla mig um að fara bæði.

Og, síðast en ekki síst, besta leikrit í heimi, Havgird, eftir og í leikstjórn Ágústu Skúladóttur, í flutningi Theatergrúppunnar Royndin frá Færeyjum, verður sýnt í Gaflaraleikhúsinu um pálmasunnudagshelgina. Ég sá þessa sýningu í fyrrasumar á leiklistarhátíðinni á Akureyri. Þetta er EIN ALLRA BESTA LEIKSÝNING SEM ÉG HEF SÉÐ!
Það verða bara tvær sýningar. Það verður alveg örugglega troðstappað á þær báðar vegna þess að allir sem sáu troðstöppuðu sýninguna á Akureyri ætla örugglega aftur og draga alla og ömmu sína með. Svo, þeir sem ekki vilja missa af, PANTA!

Annars, í minniháttar fréttum úr prívatlífinu.

Styrkumsókn til Rannís fór alla leið í gær. Held ég. Fékk reyndar enga staðfestingu á viðtöku eða neitt, og svo frétti ég skömmu síðar að kerfið hefði fömblað og fresturinn lengdur um tvo daga.
Persónulega finnst mér líklegt að umsókn mín hafi verið svo brilljant að hún fór með kerfið. Því fannst bara óþarfi að taka við fleirum!
En þá er ég allavega búin með allt umsóknabull á þessu ári. Og best að reikna ekkert með að fá neitt útúr þessum apalegu sjóðum, frekar en venjulega.

Í gær þurftu líka fleiri styrkumsóknir að fara út um allt og svo var fundur og svo fékk ég hundraðogsjötíu heimapróf í hausinn. Sat fram til miðnættis við að taka á móti þeim og er heldur en ekki úldin í dag.

Enn hefur ekki gefist tími til að skoða verðandi híbýlin í Koppavoginum. Bíllinn hefur áhyggjur af þessu og er því farinn að búa til allskonar erindi í Bíla Áttuna. Um helgina át hann úr sér rafgeyminn og núna er bara hægt að opna bílstjórahurðina innan frá.

En við þurfum að fara að drífa í að tala við manninn sem ætlar að flytja úr íbúðinni. Ekki síst til að komast að því hvort hann ætlar að gera það í lok apríl eða eftir... 14 daga! Eftir rúma viku verður sölufundurinn okkar. Þá reikna ég með að við afsölum okkur endanlega eignarrétti á húsnæði. Og borgum upp heilan haug af milljónum í leiðinni. Mikill dauðans léttir verður það nú.

Aldrei er best að eiga neitt.
Eyða bara öllum peningunum í að styrkja listvæna vini sína með uppákomusókn.
Ferlega vistvænt.