Er búin að vera hryllilega löt og syfjuð og lítið upplífgandi undanfarið, þrátt fyrir mikinn hasar allt í kring. Er með kenningar um einhvern vítamínskort og svo náttúrulega ritgerðarófétið sem hangir ennþá yfir mér eins og 5 ára gamalt óveðurský. En nú skal gripið réttri hendi í rassinn á sér og ástandið snúið niður með annarri hendi.

1. Fara í ljós í leiðinni heim úr vinnunni til þess að:
a) fá góðan skammt af c-vítamíni
b) gera heiðarlega tilraun til endurheimta fyrri fegurð og yndisþokka (sem er óðum að hverfa undir ljósgrænan húðlit og svarta hringi í kringum augu).

2. Urlast heim og taka ritgerðina í bakaríið til svona ca. 4-5 leytis.

3. Fara að því loknu í góða gönguferð sem endar líklega á skrifstofunni.

4. Halda áfram að ritgerða fram að Survivor.

5. Fara fáránlega snemma að sofa.

Verði af þessu öllu gerir minna til þó morgundagurinn fari í kaffi og versl með Svandísi og kvöldið í Leikfélag Hafnarfjarðar.

Heitmaður minn og unnusti (sem þarf að taka einn dag í einu) nýr mér því óspart um nasir þessa dagana að vera skipulaxfíkill (þurfa helst að vita allt nákvæmilega um mánuð fram í tímann) og hefur mikið til síns máls. Það sem mér fannst t.d. mest heillandi við leikhúsvinnu, til að byrja með, var það að það gerðist í aðalatriðum það sama á hverri leiksýningu. Meira og minna hvert spor og athöfn fyrirfram plönuð frá seinniparti til miðnættis. Af sömu ástæðu gætu ég og mín kvíðaröskun aldrei tekið þátt í spunasýningu.

Skemmti mér líka konunglega um árið þegar ég lenti óvart á miðvikudaxfyllerí með fjórum MORFÍS dómurum. Þrátt fyrir að það væri, að forminu til, skyndihugdetta, var byrjað á að setjast niður og gera dagskrá í einhverjum 5 liðum, a b og c. Ennþá eitt það alskemmtilegasta sem ég hef gert um ævina en sjaldan hefur mér vafist jafnoft tunga um höfuð á einu kvöldi, þar sem nöfn þessara manna voru undarlega samslungin. Ef þeir Hjálmar, Hjörvar, Tjörvi og Ari Knörr eru einhversstaðar á lífi vona ég að þeim heilsist.

Mér finnst gott að skipuleggja yfir mig, en verð að sama skapi alveg vitlaus þegar skipulagið klúðrast.

Gott að átta sig á sínum takmörkunum, og lifa bara samkvæmt þeim.

Og, bæðevei, ég er ENNÞÁ 29 ára!

Í dag stendur Hugrún systir mín á tímamótum, á hálfs fjórða tugs afmæli. Og það á flöskudegi! Hún er hins vegar stödd í hinni stóru Ammríku á þessum stað í lífi sínu þannig að lítið þýðir að hringja í hana eða senda ímeil. Hvað þá að hún sé einhvers staðar til samdrykkju.
Hún fær því ammliskveðjurnar hér, ef hún skyldi rekast inn á bloggið mitt.

Til hamingju, gæskan, vonandi er gaman í úttlöndum.

Fattaði allt í einu að ég hef ekkert fylgst með því hvað er að gerast í heiminum vikum saman. Hef ekki séð fréttir síðan elstu menn muna eða lesið fréttavefi.
Ákvað að bæta úr því.
Og er ekki búin að missa af neinu.
Hryðjuverkastríðið um allan heim heldur áfram, fólk slysast til að lenda í slysum, fólkið sem þykist stjórna landinu japlar og engar fréttir eru góðar fréttir neins staðar. Þessutan hamast mínir menn í öllum íþróttum við að skíta á sig í hvívetna.

Pfff. Greinilega skemmtilegra í mínum eigin heimi heldur en í þeim almenna. Best að halda sig bara þar.

Æfing hjá Leikfélagi Hafnarfjarðar í gær. Það var nú skemmtilegt. Til liðs við Hafnfirðinga hefur gengið ungfrú Siggadís og er það nú vel og gott. Næsta æfing á Sunnudaxmorgun löngu áður en ég vakna, fór aldrei svo að það yrði frí margar helgar í röð... Þar verður skipað í hlutverk á nýju, dularfullu og óskrifuðu verki. Dammdammdammdamm...!
Og sýning á Sirkus á laugardaxkvöld. Nú finnst mér gaman.

Skráningar á leiklistarskóla Bandalagsins í fullu trukki auk fjörugra umræðna um fyrirkomulag hverskonar á því ágæta fyrirbæri á spjalli leiklist.is. Gaman að því líka.

Svo er náttúrulega alltaf í býgerð að fara að skrifa eitthvað nýtt og leikkyns. Gúgglaði fólkinu (sem ég mundi fullt nafn á) frá námskeiðinu í Bonn og þau hafa aldeilis ekki setið auðum höndum. Flest búin að skrifa eins og vindurinn fyrir hin ýmsustu batterí síðan í hittífyrra. Og ég sit bara og skammast mín...
Ojpoj.

Um sig hefur gripið bloggleti.
Erfitt að segja til um hverju þetta sætir, hef bara eiginlega enga skoðun á einu eða öðru þessa dagana. Veit ekki hvað er í fréttum og er algjörlega í mínum eigins heimi eitthvað.

Skráningar eru hafnar á leiklistarskóla Bandalagsins. Þar skráði ég mig á höfundarsmiðju, sótti reyndar líka um að komast á slíka úti í Írlandi á sama tíma, en efast nú kannski svona frekar um að komast að þar. Enda fer ekki hjá því að mig langi talsvert mikið meira að vera með vinum mínum í Svarfaðardalnum heldur en á einhverju skerí vörksjoppi með ókunnugum útlendingum... en sjáum til.

Ritgerðin mjakast og mjakast. Allt of hægt. Sérstaklega eftir að það fór að vera sól úti. Þegar ég útskrifast verð ég á annarri hvorri höfundasmiðjunni, og þegar það verður búið ætla ég aldrei að læra neitt framar. Veit alveg nóg, punktur og pasta. Nú þarf nú samt að fara að skyrpa í lófana, ef þessi útskrift á að hafast.

Hérmeð.
Hrrruggg-tu!

Þá er komin, tjah, eiginlega vanhelgi. Stjórnarfundur hér á Bandalaginu í dag, og ef við náum ekki að klára hann, líka á morgun, sýningar hjá Hugleik í kvöld og annað kvöld... og svo verður bara aftur kominn mánudagur. Svona á þetta að vera, annars eru helgar svo gjarnan leiðinlega gagnslaus tími. (Sérstaklega fyrir fólk sem á að vera að skrifa ritgerðir og leikrit og nennir því ekki.)

Fór á frumsýningu hjá Leikfélagi Kópavogs í gærkvöldi á leikritinu "Smúrtsinn" í leikstjórn Harðar Sigurðarsonar. Það var algjör gargandi öskrandi snilld á alla kanta, frábær leikhópur, skemmtileg nálgun á þessu klikkaða verki, flott útlit, tónlistarnotkun, lýsing og bara hvergi brotalöm. Félaginu og heiminum öllum til algjörs sóma. Þar fyrir utan finnst mér Hjáleigan í Kópavogi vera einn skemmtilegasti leiksalur sem ég hef séð. Svartur ferkantaður kassi, ekki of stór, sem er síðan hægt að snúa og gera við hvað sem hvur vill. Næst þegar ríkisstjórn Íslands fer á málamyndaflipp og ætlar að ausa peningum í húsbyggingar um allt land (til að komast hjá því að styrkja starfsemina af einhverju viti til frambúðar) finnst mér að öll starfandi leikfélög ættu að fá eitthvað svipað til umráða.

Búið að auglýsa skólann góða í Svarfaðardalnum. Skemmst frá því að segja að eitt námskeiðið fylltist á um 6 klukkutímum eftir að opnað var fyrir skráningar. Þar af leiðandi þarf sennilega eitthvað að endurskoða skráningafyrirkomulag þar sem ólíklegt er að allir bæklingar í "sneilmeil" hafi verið komnir til skila. Þetta er hins vegar alveg splunkunýtt vandamál, eftir því sem ég best veit, síðast þegar ég var að vinna hérna þá vorum við nú yfirleitt frekar að naga á okkur neglurnar yfir því hvort lágmarksþátttaka næðist, og stundum fram yfir umsóknarfrest. Reyndar eru 3 námskeið af 4 sem við getum verið í þeim pakka yfir. En svona er þetta, það er greinilega tískan að vera trúður.

Og ég er mjööög upptekin af því þessa dagana að vera 29 ára. Enda eins gott að nota tímann!

Á bara að vera rok og rigning það sem eftir er eilífðar? Eða hvað? Allavega búið að vera síðan elstu menn muna og sér ekki fyrir endann á ólátunum. Ég vissi ekki að það væri til svona mikið loft og vatn.

Annars, rólegheitin sem átti að bresta á með eftir frumsýningu urðu ekki, eiginlega bara galið að gera á öllum vígstöðvum. Skólabæklingar fyrir sumarið að fara í póst, Leikfélag Hafnarfjarðar að fara á fullan skrið (var einmitt á leikæfingu þar í gærkvöldi þegar formaður Leikfélags Fljótsdalshéraðs hringdi í mig í misgripum til að boða mig á stjórnarfund hjá því ágæta félagi. Maður getur alltaf á sig blómum bætt...) Helgin stefnir í skemmtilegt óefni, frumsýning hjá Leikfélagi Kópavox á föstudaxkvöld, stjórnarfundur hér á Bandalaginu á laugardag og sýningar hjá Hugleik laugardax og sunnudaxkvöld. Á milli alls þessa mjakast ritgerðin, hægt og sígandi, en hún á einmitt að skilast í uppkastaformi á mánudag.

Og ég er ekki ennþá búin að koma heimaprjónuðu afmælisgjöfunum á afmælisbörnin frá í desember og janúar. Þarf að búa til tíma til að hitta keeellingarnar mínar einhvern tíma áður en þetta ár er úti.

Sipp og hoj...

Stalst í vinnuna til að prenta aðgöngumiða fyrir Hugleik, hélt ég væri á fínum tíma þangað til ég komst að því mér til mikillar skelfingar að úrið mitt er stopp.

Er þar að auki skelþunn eftir alltof skemmtilegt kvöld með Vinum Dóra.

Semsagt, sýning í kvöld, sem ég er að verða of sein á, rok og rigning úti, verður stuð að þvælast í kringum Tjarnarbíó í skjóllitla búningnum mínum.

Mottó þessarar sýningar er: Allir í beina röð og reyna svo að bjarga handritinu!
A la leikdómur Lárusar á leiklist.is. Það ætlum við einmitt að fara að gera núna.

Skemmtilegir og misjákvæðir leikdómar virðast vera að skila fínni aðsókn, og það er nú gott, Hugleikur er blankur.

Rokk on!