Að vinna í júlí

Stöku sinnum dettur mér í hug að ætla að "redda" aðeins. Oftar en ekki fara reddingar fram með sendingu tölvupósts. En þessa dagana svarar enginn neinum tölvupósti frekar en hann sé ekki til. Og ég er löngu búin að gleyma öllum póstunum sem ég er búin að vera að senda frá mér. Allir eru í sumarfríi nema ég. Ekki er algjörlega ólíklegt að svör við þeim öllum komi á mínútunni þriðjudaginn eftir verslunarmannahelgi, þegar ég verð einmitt farin til útlanda og nenni örugglega ekki að gá í póstinn minn í viku.

Ekki nóg með það, bankakerfið virðist vera í fríi, eins og það leggur sig. Allavega kemur bara "1" á öryggislykilskvikindið og netbankinn segist vera með villu. Þetta er greinilega bara asnalegt. Maður ætti bara að vera úti að sleikja sólskinsleysið eða renna fyrir lax.

Réttupphend sem er líka í vinnunni!

Getur VIRKILEGA verið að það sé EKKI TIL frosinn saltfiskur?!

Spurði kona úti í Bónus í gær. Djúphneyksluð.

Ég hef mikið verið að velta fyrir mér hvað gerist þegar tæknivæðing nútímans verður fyrir áfalli.

Ég hugsa að saltfiskkonan verður ein þeirra fyrstu til að svelta í hel. Ásamt öðrum þjónustufrekjum sem finnst bara ALVEG SJÁLFSAGT að það sem MANN VANTAR sé TIL!

(Brot úr öðru samtali, líka úr Bónus.)

Ef siðmenningin líður nú undir lok, svo sem eins og hún hefur gert áður og getur alltaf gert aftur, hvernig ætla menn að fara að því að lifa af ef þeir geta ekki einu sinni hnikað kvöldmatnum til ef það sem þeir voru búnir að ÁKVEÐA er ekki til? 

Kannske verður bara EKKERT til!

Ég ætla svo að skrifa leikrit sem gerist eftir endalok siðmenningarinnar. Þ.e.a.s, ekki stórslysaleikrit um hvað gerist. Mér er alveg sama um það. Heldur hvernig menn hafa það þegar lífið verður aftur orðið "venjulegt" á eftir. Þegar rafmagnið verður ekki lengur aðgengilegt. Olían búin og samgöngur engar. Afturhvarf til einfaldari tíma. Allar nútímagræjur verða orðnar gagnslaust drasl. Eða kannski nýttar til allt annars en upphaflega var ætlað.

Spennandi tímar... en kannski verða nú einhverjir pirraðir og gamla fólkið mun tala fjálglega um gömlu góðu dagana sem aldrei fyrr.

Ætti kannski ekki að láta þessa hugmynd liggja svona fyrir hunda og manna fótum, en Andri Snær segir að margri fái hvort sem er alltaf sömu hugmyndina í einu. Og þegar einhver annar verður búinn að skrifa þetta leikrit, get ég flett upp í blogginu mínu og SANNAÐ að ég fékk hugmyndina FYRST. 

Hihi.

Margt glepur

Jæja. Þá er maður kominn í "vinnuna". Loxins. Búið að vera mjög erfitt að hunska sér hingað niður í einangrunarklefann þó ekki hafi svo sem verið blíðunni fyrir að fara. Rannsóknarskip brá sér norður með Smábátinn á sunnudag svo ég var grasekkja (einu sinni enn) í rúman sólarhring. Svo er ég búin að klára að lesa Pál. (Ljóðin sem sett eru í þriðja "tímabil" bókarinnar nýútkomnu þykja mér fallegust, enda eru þar flest þeirra frægustu. Eitt og eitt er svo ágætt í þeim síðasta, þó þar sé líka talsverð sjálfsvorkunn yfir því að skáldið skuli eldast eins og aðrir menn. Kettlingavæl.)

Að Páli loknum tók ég síðan til við nýja bók sem Rannsóknarskip færði mér eftir írskan höfund sem ég held mikið upp á, Marian Keyes. Þetta er óvenjuþykk bók, meira að segja fyrir hana, og ég er algjörlega dottin íða og kem engu í verk.

En er þó loxins búin að mjaka mér hérna niður og er búin að lesa yfir alveg helling af stöffi í morgun. Ætla í framhaldinu að hringja smá og jafnvel skrifa eina ritfregn. (Um Pál.) (Sem fjallar bara um bókina og útgáfuna og huxanlega kveðskapinn en ekkert hvað mér, persónulega, finnst um hann, persónulega.) (Það segi ég bara hér, persónulega.)

Annars er mig farið að langa óskaplega að skreppa út um allar sveitir og firði og leika mér. En góða veðrið ætlar víst að láta bíða eftir sér fram á föstudag svo það borgar sig víst að vinna ærlega alla þessa viku. Er annars merkilega lítið stressuð yfir þessu blaði, þó ég sé að fara til útlanda eftir þrjár vikur og 6 daga! 

Vá hvað ég þarf að fara að kenna Hraðbátnum á pela...

Sumarhundur

Er í vinnunni, "eldsnemma" á sunnudagsmorgni. Og er að kóróna vanhelgunina á hvíldardeginum með því að hringja í annað fólk! Reyndar hefur enginn svara mér ennþá, svo kannski tekst það bara ekki. En ég er þó allavega með messuna í útvarpinu.

Drottinn sé með yður.

Í gær var brjáluð blíða og ég tók fullt af myndum. Svona ef þetta skyldi vera eini góðviðrisdagurinn í sumar, þá þurfum við ekki að muna neitt annað.

Annars þarf ég að fara að passa geðið í mér núna. Smábátur hafði orð á því að honum þætti sem við værum komin aftur til Frakklands. Og þá áttaði ég mig á því að ég hef tilhneigingu til þess að flytja með fjölskylduna á sumrin og dvelja langdvölum einhversstaðar, hérlendis eða erlendis, við frekar frumstæðar aðstæður.

Með fimm manna fjölskyldu í þrengslum og uppþvottavélarleysi er auðvelt að týna sér í húsverkunum. Nú er ég farin að vera þannig að ég næ ekki upp í hárið á mér yfir öllu sem mér finnst ég alltaf þurfa að vera að gera til þess að allir séu hreinir, étnir og sæmilega í fötum. Og get hreint ekkert notið hvíldarstundanna á milli vegna þess að ég er alltaf farin að hugsa um næsta verk, matartíma, pissubleyju, eða eitthvað. Og þegar ég á pásu get ég alls ekki farið að gera eitthvað skemmtilegt, því ég þarf svo mikið að hvíla mig.

Þetta gengur alls ekki lengur. Nú ætla ég með liðið út að borða í hádeginu þar sem Smábáturinn yfirgefur okkur á eftir. Svo ætla ég að láta allt draslið liggja þar sem því sýnist og leika mér við litlu krakkana það sem eftir er í dag. Og reyna svo að gera allavega eitt skemmtilegt á dag það sem eftir er sumarfrís.

Og með mínum anda. 

Amen.

Blíðan heldur ótrauð áfram

og það reitist inn efni í blaðið, þó maður geri ekkert til þess. Ég sé að rétta leiðin er að þvælast um bæinn með blaðsíðufjöldann og efnið sem mann vantar svona óljóst í bakhöfðinu og einhverjar hugmyndir um hvaða fólk væri gaman að ræða við um það, en láta þetta annars alltsaman ráðast af því hverja maður hittir, svona á götunni, í pottinum og héroghvar.

Er allavega alveg steinhætt að vera neitt rosalega stressuð yfir þessu. Og nú er ég farin út í blíðuna að spila Petanque við Rannsóknarskip og Smábát og kannski einhverja fleiri.

Sipp og hoj.

Fimm mánaða tönnin...

Þessi ungi piltur í fimm mánaða í dag og í tilefni daxins fékk hann sína fyrstu tönn. Hann er orðinn jafnvel enn rólegri en venjulega, svo þessi tönn hefur greinilega eitthvað verið að "angra" hann.

Freigátan er annars hin sprækasta, búin að kynnast hundi í næsta húsi og strák í því þarnæsta. Smábátur er kominn til okkar og verður fram á sunnudag. Eitthvað þykja honum tæknimál heimilisins bágborinn og ekki laust við að honum leiðist. Áðan ráðlagði ég honum þá bara að hjálpa mér við heimilisstörfin sem ég virðist aldrei sjá frammúr. 

Hann hvarf.

Og ég er búin að komast að því að á Egilsstöðum gerist minnst af ritstjórninni á skrifstofunni. Ég er búin að vinna ritstjórnarvinnu í Húsasmiðjunni, yfir limgerðið heima hjá mér, og er að fara að ritstýra svolítið í morgunverðarboði í fyrramálið. Þarf síðan að skreppa í kaffi á nokkra staði í viðbót og þá er blaðið komið. (Fékk reyndar svoldið tilfelli í gær þegar ég fattaði að mig vantar um 14 blaðsíður af efni... pabbi sagði reyndar: Isss, það er nú ekkert... svo ég varð minna stressuð.)

Nú þarf ég bara að reyna að láta heimilið verða nokkurn veginn sjálfbært og svo ég geti farið að vera þessi útivinnandi kona sem ég ætlaði mér að vera, allavega hálfan daginn, í júlí. Þegar ég er ekki að ritstýra í bæjarlífinu vil ég síðan geta verið úti með mitt fólk. Það var nefnilega að bresta á með blíðu, bara rétt í þessu.

Páll Ólafsson

Las í Mogganum í gær að ástarljóðin hans Páls Ólafssonar hafi selst upp. Fólki finnast þau nefnilega svo sæt og rómantísk...

Ég er að lesa þessa bók núna, og er líklega að fara að skrifa um hana ritfregn í Gletting. Enda er hún vel saman sett, forvitnilegir kaflar í henni um ævi og störf Páls og samband hans við konurnar sínar og flott vinna í þessari bók. Sosum.

Og Páll svosem fornvinur minn, hafandi búið á Hallfreðarstöðum, hvar móðir mín ólst upp og ég var seinna heilmikið í sveit hjá Móðursystur minni. Maðurinn hennar, hann Gísli, var svona krónískur kennari sem eyddi heilmiklum tíma í að kenna mér að yrkja og Páls sögu Ólafssonar.

En ég get ekki að því gert að þegar ég les þessi ljóð, vitandi við hvaða aðstæður þau voru ort, finnst mér höfundurinn hafa verið fábjáni og reglulegt andstyggðartól. Hann á sumsé í framhjáhaldi við barnunga dóttur besta vinar síns, heitins. Og þykist eiga með það að yrkja henni ógurleg saknaðarljóð, sem flest eru full af ásökun og sjálfsvorkunn, þegar hún vogar sér að fara til Reykjavíkur í einn eða tvo vetur. Frá honum. Harðgiftum manninum sem hefur ekkert huxað sér að fara frá konunni sinni, sem þó var síður en svo óþekkt á þeim tíma, sama hvað menn halda um hina siðsamlegu gömludaga. Hann hikar ekki við að kenna stúlkugreyinu um alla sína óhamingju og dregur minningu föður hennar samviskulaust inn í hóraríið. Sveiattan bara.

Og þessari "rómantísku ástarsögu" lyktar þannig að unga stúlkan bíður eftir honum í 17 ár, alveg þangað til fyrri konan hans deyr, giftist honum það sama ár, en þá er hann orðinn gamall kall og ekkert nema geðvonskan það sem eftir er ævi hans. 

Éld henni hefði verið nær að segja honum að fara með sitt væl lóðbeint til helvítis. Ná sér svo í einhvern alminilegan í Reykjavík. Því eigulegur maður hefur hann Páll Ólafsson ekki verið. Og mér er alveg sama þó hann gæti vísað.

Nú vildi ég óska þess að hann fóstri minn væri enn á lífi svo ég gæti rifist soldið við hann um mannkostaleysi og Páls Ólafssonar.