Það er blessuð blíðan.

Farin útá land.
Líklega óverendát fram á mánudag.
Heilsist.

Jeij! Ætla til Akureyrar á morgun! Og verður það mikil gleði.
Vænti þess að geta heimsótt hana Rannveigu mína á fæðingardeildina þar, þar sem hún dvelur í góðu yfirlæti (vona ég) með flunkunýja barninu sínu sem reyndist vera drengur, öllum að óvörum. Best að færa þeim eitthvað blátt.

Nýr prentari er að flytja inn á skrifstofuna mína. Viðbúnaður er slíkur að halda mætti að við Vilborg værum líka eignast erfingja. Komum allavega til með að sýna hann af jafnmiklu stolti næstu daga og slíkur væri.

Og í morgun hringdi maður á skrifstofuna sem kallaði mig "heillin". Það er gott orð. Næstum jafn indælt og "gæskan".

Síðan ég hlustaði á fólk kveða rímur í gær er ég búin að vera að reyna að rifja upp rímurnar um ómennin sem hún Jonna hóf Sálir Jónanna á um árið:

Hann var flár og fjöllyndur
firða rétt ei virti
orðljótur og önugur
ei um vinsemd hirti.

er það eina sem ég man. Þetta voru allt skemmtilegar rímur
Man einhver meira? Ég man að ein endaði á: ...var oft seinn á fætur.

Ólíkt hafast menn að. Tvær embættistökur eru nýafstaðnar.

Annars vegar var það hann Bush, sem toppaði sjálfan sig í undarlegum frösum. Hann ætlar að frelsa heimsbyggðina. Það minnti mig pínulítið á Simpson-þátt þar sem allir tóku sér Bart Simpson til fyrirmyndar og höguðu sér eins og þeim sýndist. Vandamálið við frelsi einstaklingsins er nefnilega það að það rekst stundum á við frelsi annarra einstaklinga. (Frelsi hermanna til að pynta fanga í Írak rekst til dæmis harkarlega á við frelsi Íraka til að láta ekki pynta sig...) Svo er nú kannski ráð að athuga aðeins ástandið í þeim löndum sem Bandaríkjamenn eru búnir að "frelsa". Eftir því sem manni sýnist frá Afganistan og Írak eru menn nú ekkert að sleppa sér í friði og velmegun og öðru því sem Bush vill meina að frelsinu fylgi... Og næst sýnist manni eiga að sprengja hús í Íran. Mikið held ég að Íranir verði nú hamingjusamlega frjálsir yfir því. Mesta firra og ófrelsi að búa í húsum alltaf.

Svo er það náttlega hann Júsjenkó sem var að sverja embættiseið í Úkraínu. Hann ætlar að einbeita sér að því að uppræta spillingu og fátækt heima hjá sér. Nokkuð sem náttlega fyrirfinnst ekki í hinum snarfrjálsu Bandaríkjum, eða hvað?

Það vantar fleiri Júsjenkóa. Taka til heima hjá sér, áður en menn fara að vaða offari annars staðar.

Nú eru þeir alveg að sleppa sér í grunninum við hliðina. Það eru reyndar búin að heyrast þaðan höggborahljóð og sprengingar nokkuð stanslaust síðan ég hóf störf hér, en í dag er þetta eins og maður sé með helv... höggborinn í rassinum. Ég er reyndar að vona að það fari nú að hrynja duglega úr loftinu, svo við getum látið byggja nýtt handritasafn, Bandalaginu að kostnaðarlausu.

Annars er nokkuð tíðindalítið af vesturvígstöðvunum þessa dagana. Í gang er farið æfingaferli sem þegar lítur út fyrir að verða eitt hið alskemmtilegasta sögunnar, hlutverk mitt sem aðstoðarleikstjóra felst í því, enn sem komið er, að hella uppá kaffi og hlæja mig svo vitlausa yfir tilþrifum leikara og leikstjóra. Hef alveg séð það svartara. Annars er haldin æfingadagbók á Hugleixvefnum, vilji menn vita meira.

Svo er mig farið að langeygja talsvert eftir Rannsóknarskipinu mínu. Langtímasamverur yfir áramót gerðu ekki annað en að æsa upp hungur eftir fleiri slíkum. Og gerfifrjóvgun vakti óvænta ílöngun í alvöru. Og allt þetta hefur síðan afleiðingar í endalausu símavæli. Mig langar allavega til Akureyrar. Sem straxast. Annars er ég líka að vonast eftir Árnanum mínum í snöggt viðlit upp úr næstu helgi. Verður þá Kátt í Höllinni.

Alheimsleti náði sögulegu hámarki. Svaf meira og minna til seinniparts. Og gerði síðan... ekkert. Og enginn til frásagnar, einu sinni.

Hvaða asni fann líka upp á því að maður þyrfti alltaf að vera að gera eitthvað?

Eftirfarandi þykir kannski einhverjum ekkert til að gera grín að. En mér finnst það. Þannig að viðkvæmar sálir eru beðnar að hætta að lesa hér.

Líkami minn er Musteri.
Ekki nóg með það, hann er Musteri geðsjúks safnaðar úr annarri vídd.

Þegar meðlimum leiðist, þá ákveða þeir að gera musterinu einhvern fíflaskap. Fyrir einum 9 árum síðan var gúrkutíð hjá söfnuðinum. Þá ákvað hann: Hei! Látum eins og Musterið sé með MS!
8 árum síðar sungu safnaðarmeðlimir einum rómi: Nei, bara djók! og höfðu þá bætt skaðann að fullu.

Úti í Frakklandi leiddist þeim líka. Hvort það var vegna holls fæðis, nægrar heyfingar eða bara almennrar velmegunar skal ósagt látið. Þá datt söfnuðinum í hug að fara í ferðalag upp í innra eyra og gera skandal með þeim afleiðingum að Musterið valt um koll, trekk í trekk. Musterið sá við kvikindunum einu og hálfu ári seinna og komst að því hvernig bæta mætti skaðann.

Var þá kyrrt um hríð.

Nú seint á síðasta ári var söfnuðurinn geðsjúki úr vídd hrekkjapúka greinilega aðframkominn af leiðindum eina ferðina enn. Settist hann að í móðurlífi voru og bjó til þungunareinkenni. Áður en lesandinn sleppir sér í þeirri samglaðninghysteríu sem jafnan fylgir barneignum annarra, skal lesa lengra. Söfnuðurinn væri nú ekki sá húmoristi sem hann er, ef hann ætlaði að fara að búa til alvöru barneign. Hann bjó nefnilega til fúlegg. Þungun með öllu... nema vísi að barni. Ef ekki hefðu komið til nútímalæknavísindi og þartilgerð gegnumlýsingartól hefði Musterið sennilega gengið með fulla meðgöngu og eignast síðan... vatn.
Og söfnuðurinn sungið einum rómi: Nei, bara djók.

Er Musterið orðið nokkuð pirrað á þessu pakki sem í því býr og heldur helst að fremja þurfi andasæringar. Spurningin er bara hvað muni duga best? Hreinlífi og hallelújasöngur? Jóga og nýjaldarkukl? Eða skal illt með illu út reka?

Sjúkrasaga Musterisins er allavega að verða full af lygasögum.

Gat ekki sofnað í nótt eftir kaffidrykkju gærkvölds. Úr þeirri andvöku varð eftirfarandi:

Ýmsar tegundir áhugaleikara.

Gullaldar-Áhugaleikarinn: hefur einhvern tíma leikið í bæði Galdra-Lofti og Skugga-Sveini.
Honum þykja leikstjórar eiga að segja til um hvar maður á að standa, hvað maður á að segja og hvernig. Hann trúir ekki á hópefli, upphitanir eða jógatengdan undirbúning neins konar og þykja leiklistarnámskeið þar sem mönnum er kennt að anda með tánum vera húmbúkk. Hann hefur aldrei heyrt um nýmóðins bjánaspámenn eins og Stanislafskí eða hvað þeir nú allir heita.
Gullaldar-Áhugaleikarinn er hættur að leika þar sem hann skilur ekki asnalætin í leikstjórum nú til dax.

Ástríðufulli Áhugaleikarinn: er með leikhúsfíkn.
Hann tekur líklega þátt í öllum sviðum leikfélagsstarfsins á einhverjum tímapunkti í lífinu og þykir trúlega flest leikhúsvinna áhugaverð. Ástæða þess að hann hefur ekki sérhæft sig sem atvinnumaður í einhverju leikhústengdu er trúlega sú að hann getur ekki gert upp á milli mismunandi sviða leikhúsvinnu. Hann fengi fráhvörf ef hann ákvæði að halda sig frá starfinu í einhvern tíma, en þá ákvörðun tæki hann líklega aldrei. Honum þykir ekki lykilartiði að vera í aðalhlutverki eða áberandi við uppsetningu leiksýninga og er alveg sama hvort hann er rétt feðraður í leikskrá. Ástríðufulli áhugaleikarinn sér allt sem er í gangi í öllum leikhúsum sem hann kemst yfir og er sama hvaðan gott kemur. Hann tekur því persónulega þegar honum þykir Thalíu misþyrmt. Hann skipuleggur ennfremur sín sumarfrí og utanlandsferðir í kringum leiklistarviðburði og hátíðir.
Ástríðufulli Áhugaleikarinn fúnkerar illa í fjölskyldum, nema þá með öðrum slíkum.

Keppnis-Áhugaleikarinn: vinnur af engu minni ástríðu með sínu félagi en sá ástríðufulli.
Hann vill veg síns félags sem mestan og bestan og tekur allri neikvæðri gagnrýni á störf sinna manna sem persónulega móðgun. Hann sér stundum sýningar hjá öðrum, en lætur sér ævinlega fátt um finnast. Hann nálgast hvert leikár eins og deildarkeppni í boltanum og ef uppsetning hans félags fær slæma dóma er það náttúrulega dómaraskandall.
Keppnis-Áhugaleikarinn er mikið fyrir verðlaunaveitingar hvers konar, svo framarlega sem hans félag vinnur.

Bitri Áhugaleikarinn: er tvenns konar.
Bitru áhugaleikararnir eiga það sameiginlegt að hafa mjög skýrar hugmyndir um að sum hlutverk og störf séu merkilegri en önnur þegar kemur að leikhúsvinnu. Merkilegheit hlutverka fara í þeirra huga eftir setningafjölda í handriti, síður en nærveru á sviði eða vægi persónu. Bitru áhugaleikararnir hafa ekki endilega mikinn áhuga á leikhúsi, en hafa talsverða minniháttarkennd og nota leikfélögin sem leið til að láta klappa sjálfstrausti sínu á rassinn.

a) Vanleikarinn: mætir á fyrsta samlestur, en gerir sér far um að vera ósýnilegur. Hann langar innst inni óskaplega mikið að vera með, og helst áberandi, en hræðist fátt meira en að verða sér til skammar. Á fyrsta samlestri heldur hann sig nálægt þeim sem hann þekkir vel, gefur sig ekki á tal við neinn annan og forðast leikstjórann eins og heitan eldinn. Hann les og gerir það sem hann er beðinn að gera vel og vandlega, en tilþrifalítið. Vanleikarinn er ólíklegur til að fá þau hlutverk eða störf sem honum þykja merkilegust þar sem sá sem reynir að vera ósýnilegur í herbergi fullu af athyglisþurfandi fólki er það jafnan.

b) Ofleikarinn: kemur með nokkrum gassagangi inn á samlesturinn, vindur sér að leikstjóranum og spyr hvort hann muni ekki eftir sér. Ofleikarinn var nefnilega statisti í kvikmynd sem leikstjórinn lék aðalhlutverk í fyrir einum fimmtán árum. Líklega man leikstjórinn tilvist þessa einstaklings með nokkrum hryllingi. Ofleikarinn les og gerir æfingar með þvílíku offorsi að hann skilur fæst af því sem hann er að lesa og leika og er ævinlega einn á sviðinu, þótt hann sé það ekki. Ofleikarinn fær líklega heldur aldrei stjörnurulluna sem hann vonast eftir, af augljósum ástæðum, og rekst illa í statistahóp.

Bitru Áhugaleikaranna bíða trúlega þau örlög að fá aldrei þá viðurkenningu sem þeir sækjast eftir, og að hætta síðan að "koma nálægt þessu" eftir nokkurra ára vinnu við statistahlutverk og annað sem þeim finnst eiginlega fyrir neðan sína virðingu með bitru muldri um að vanþakklæti séu heimsins laun.

Prímadonníski Áhugaleikarinn: mætir ekki á fyrsta samlestur. Hann bíður eftir að það sé hringt í sig. Það þýðir ekkert að bjóða honum smáhlutverk, nema kannski ef einhver mjög frægur hefur leikið það í Myndinni. Hann kemur ekki nálægt annarri vinnu innan félaxins þar sem það er einfaldlega langt fyrir neðan hans virðingu, en er hrókur alls fagnaðar við mannfagnaði hverskonar. Hann er einnig nokkuð líklegur til að leggja fyrir sig leikstjórn.

Óviljandi áhugleikarinn: er stjörnuleikari af guðs náð.
Hann hefur engan áhuga á leiklist, en brillerar í hvert sinn sem hann stígur á svið. Það er hringt í hann hvert einasta leikár og hann grátbeðinn að taka að sér aðalhlutverk, en hann lætur ekki til leiðast nema hann hafi nákvæmilega ekkert betra að gera. Hann hefur líklega mörg önnur áhugamál sem honum þykja merkilegri. Þá sjaldan hann er með fær hann glimmrandi dóma, en lætur sér frekar fátt um finnast, þar sem honum finnst þetta eiginlega hálfgerð tímasóun. Félagsskapurinn þykir honum "svo sem allt í lagi" en það er meira gaman í golfinu, rótaríinu eða kirkjukórnum, og fjölskyldan er honum mikilvægari.

Síðast en alls ekki síst;
Hvíslarinn/kaffikonan: er ævinlega kvenkyns.
Hún býður sig fram í að hvísla, vera í varastjórn, sauma búninga (ath. sauma, ekki hanna) og sjá um kaffið. Hún setur ljós sitt undir mæliker og sópar búningsherbergið þegar enginn sér til. Fáir átta sig á því, en hún er hryggjarsúlan í félaginu. Hún gerir allt sem enginn annar nennir að gera með bros á vör og móðurleg í viðmóti. Leikarar fá jafnan matarást á þessari konu, en gleyma tilvist hennar um leið og þeir eru búnir að borða. Þetta er tvímælalaust göfuglyndasti einstaklingur félagsins. Hún er líklega liðtækur leikari, en erfitt kann að reynast að draga hana á svið. Hún er "konan sem kyndir ofninn minn", gerir ævinlega gott úr öllu, þó það gleymist iðulega að setja nafnið hennar í leikskrána, og er aldrei bitur.

Tekið skal fram að engin þessara steríótýpa er byggð á raunverulegum manneskjum og flestir passa líklega í fleiri en einn flokk. Held til dæmis að ég sjálf hafi element úr þeim öllum, nema þeim Óviljandi og Kaffikonunni. Mig dreymir um að öðlast göfuglyndi og jafnaðargeð Kaffikonunnar með aldrinum.