Hrakfallaskip?

Rannsóknarskipið mitt er nú ekki alveg einleikið. Þó hann sé í vernduðu umhverfi getur hann fundið sér eitthvað klunn. Eins og að missa tánögl. Maðurinn er á leikritunarnámskeiði.

Fór annars með Freigátuna til læknisins áðan. En hún er búin að vera svo erfið og leiðinleg undanfarna daga að meira að segja amman var alveg að fá nóg af henni. Þegar svoleiðis gerist fer ég yfirleitt skömmu síðar með hana til læknis út af einhverju allt öðru og í ljós kemur bullandi eyrnabólga. Í þetta sinn ákvað ég að vera á undan og fara sérstaklega með hana og láta líta í eyrun. Þar var enga bólgu að finna. Rússneski læknirinn á Egilsstöðum heldur vonandi ekki að ég sé með eyrnanoju. En, neinei, hann heldur það ekkert. Hann sagði að hún væri greinilega búin að vera með vírus, kannski og sennilega tvo í röð eða einu, og myndi vonandi jafna sig sjálf, sýkingalaust. En hann hótaði mér allt að viku enn af Gyðu Öfugsnúnu. Á hinn bóginn sagði hann í fínu lagi að leyfa henni að hamast úti eins og hún gæti. Og það er nú gott.

Við vorum nefnilega úti í allan morgun. Aðallega á íþróttavellinum. Þar fann hún nú bara ekki margt sem var bannað, heldur hljóp hún fjögurhundruð metrana, skóflaði í langstökksgryfjunni, hoppaði á hástökksdýnunum og lærði að segja "grindahlaup", fyrir frjálsíþróttagúrúinn móðurafa sinn. Og sem aukabónus hittum við svona 10 - 20 leikskólakrakka á hennar aldri sem hægt var að hoppa með, lengi vel. Ég held ég kannist við foreldra tveggja óþægustu strákanna í hópnum...

Eftir læknisheimsóknina sofnaði Freigátan með pelann í munninum. Það hefur aldrei áður gerst. Hraðbáturinn er sofnaður í vagninum, en hann svaf líka þar mest af útivistinni í morgun. Svo ég er líklegast barnlaus í allavega svona klukkutíma! Best að nota tímann vel, klippa neglurnar og lita hárið.

---

Og lærir maður nokkurn tíma af reynslunni? Einu sinni ákvað ég að lita á mér hárið þegar Freigátan var lítil og við vorum einar heima og hún sofandi. Það fór ekki vel. Hún vaknaði að sjálfsögðu á viðkvæmasta stigi málsins og árangurinn varð ekkert sérstakur. Og núna vaknaði Hraðbáturinn þegar ég var búin að setja lit í hálft hárið. Þegar ég var búin að drösla honum inn og setja hann einhversstaðar mundi ég ekki hvorn helminginn. Í biðtímanum sofnaði hann aftur. Í miðri skolun og næringu vöknuðu bæði börnin. Þegar ég var komin með handklæðið um hausinn og gat farið að sinna þeim voru bæði sofnuð aftur.

Hárið átti að verða í einhverjum svona snemm-Jenniferanisjtonskum lit, sem hét Lys Gyldenblond. Líklegur til að verða appelsínugulur. Með eldgamlan dökkan lit úr öðru apóteki í hausnum gæti hann jafnvel orðið grænn. Ég er enn með handklæðið á hausnum og bíð spennt. Þetta er einmitt það sem er svo spennandi við að sjá sjálfur um eigin hárhirðu. Hárlitun og þegar maður klippir sig í hnakkanum.

Best að gá hvort þau vakna ekki aftur í miðri nögl.
---

Ég var búin að gleyma því allra versta sem getur komið fyrir í hárlitunum. Svona sem ég fæ alveg martraðir um. Nefnilega, alls ekki neitt. Verð á frumsýningu með Nákvæmlega Eins Hár.

Smá

Sá rennsli af seinnihlutanum af leikritinu Soffía mús á tímaflakki í kvöld. 

Hafði með mér popp og hló eins og hýena.

Allar upplýsingar um sýningar og sollis eru hér.

Að Eystan

Ég fletti Mogganum í dag. Og var í honum! Soffía mús verður frumsýnd á laugardaginn. Í mínum villtustu draumum næ ég að klippa mig og lita fyrir þann tíma.

Í augnablikinu lítur þó hreint ekki út fyrir það. Freigátan er búin að vera með einhverja lumbru, en ég hef verið bjartsýn á að hún fari nú að lagast. Þangað til hún vaknaði í morgun með 38 stiga hita. Þá ákvað ég að vera bjartsýn á að henni myndi skána við eftirmiðdagslúrinn. Eftir hann vaknaði hún með 39 stiga hita. Nú ætla ég að reyna að vera bjartsýn á að þetta verði líklega ekki verra. Ofaná þetta heilsufarsleysi er Hraðbátur búinn að vera með einhvern svakalegan vaxtarkipp og vill liggja á spena allan sólarhringinn.

Hér fyrir eystan hafa ormarnir þó allt í einu ákveðið að vera nokkurn veginn samferða í svefninn á kvöldinn og allt hefur nú verið sofnað undanfarin kvöld um hálftíu leytið. Sem þýðir aftur að ég er byrjuð að lesa mína fystu bók síðan í febrúar. Er að lesa Draumaland Andra Snæs... Snjás...? Snjávar? Kræst. Allavega, bókina sem Allir og Ömmur þeirra eru búnir að lesa. Ég held ég sé að semja um hana pistil í bakhöfðinu. Vona að ég nái einhvern tíma á blogga hann. Gáfnastrumpur kemur við sögu. Einnig er að brjótast um í höfðinu á mér pistill um barnamenninguna á Egilsstaðaheimilinu mínu.

Má heldur ekki vera að því að skrifa hann núna. Er að stelast í kjallarann í leiðinni út í apótek að kaupa hitastíla í veikindagrísinn. Amman er að passa. Vill til að hún er frekar góð á taugum.

Helztu fréttir...

Ókum eins og landafjandar alla leið austur í gær á meðan Hraðbáturinn setti persónulegt met í svefni og Freigátan annað slíkt í nammiáti. Í dag eru allir frekar eftir sig. Við Freigátan erum samt búnar að hafa það af að rölta kvennahlaupið og ég er búin að fara með Hraðbátinn og leyfa honum að toga í nefið og hárið á langömmu sinni. Það fannst henni nú gaman. Freigátan er líka búin að fara í sína fyrstu læknisheimsókn hér, þetta sumarið, en við ræstum út lækni í dag vegna þess að hún var komin með illa ógeðslega augnsýkingu. Henni fannst fúlt að fá ekki að bíða á biðstofunni. Hún fékk augnkrem.

Nú er hún sofnuð, eldsnemma, og Hraðbáturinn að skemmta ömmu sinni. Og ég ætla að gá aðeins hvernig fótboltanum líður. En sé fram á að verða ekki með nema tæplega annað augað á honum, þetta stórmótið.

Talaði annars við Rannsóknarskip áðan og heyrist ekki vera neitt sérlega leiðinlegt á skólanum. Svo er hann í herberginu sem við systir hans vorum í um árið, svo mér finnst ég nú eiginlega vera þarna...

Grenj

Eina ferðina enn er ég EKKI að fara í Svarfaðardalinn á morgun. En er samt alltaf jafn áþreifanlega meðvituð um að ALLIR eru að fara þangað, þar sem Rannsóknarskip er að fara, fjórða árið í röð. En, jæjajæja. Skemmti allir sér vel. 

(Ég vona að þetta verði árið sem verður öööömurlegt. ;-)

Við erum annars að fara á okkar eigið ródtripp á morgun. Ég mamma og tveir minnstu ormarnir. Við ætlum að aka til Egilsstaða. Suðurleiðina, af því að þar verður rigning svo enginn bráðnar í bílnum. Þar ætlum við að tjilla og tjilla. Allavega fram yfir frumsýningu á Soffíu mús. Þá er séns að við skreppum norður og heilsum upp á Rannsóknarskipið (og ömmuna þar og frændfólkið) áður en hann fer í hálsskurðinn. En, semsagt, frá og með morgundeginum verð ég einstæð móðir á Egilsstöðum um óákveðinn tíma, með internetið í kjallaranum, svo ekki er alveg víst að ég nenni að blogga á hverjum degi. Fljótlega þarf ég nú samt að fara að svíkjast um í vinnunni, þannig að þetta verður nú örugglega ekkert langt eða mikið blogghlé.

Annars verða báðar systur mínar meira og minna verklausar á Austurlandinu í mestallt sumar. Og eru báðar búnar að segjast ætla að vera duglegar að passa á meðan ég ritstýri Glettingnum og Rannsóknarskip verður í Golfi. Ég er nú samt að vona að ég sjá eitthvað í sólina, stundum.

Ég er að gleyma einhverju...

...bara man ekki hvað það er.

Undir augliti Frojds

Held helst að Júlía Hannam hafi bjargað geðheilsu minni í kveld með því að draga mig út að horfa á fatlaða leika geðfatlaða. Fór sumsé að sjá Athygliverðustu áhugaleiksýningu ársins, þetta árið, í Þjóðleikhúsinu. Þar sýndi Halaleikhópurinn Gaukshreiðrið í leikstjórn Guðjóns Sigvalda. Það var nú örlítið nostalgíuhvetjandi. Og setningin: Ekki liggja á glerinu, það koma fingraför! Þótti mér ennþá notalega heimilisleg.

Í öðrum fréttum. Síðasta leikár var ég í einu embætti hjá Hugleik sem ég sinnti einstaklega illa. Þess vegna var ég alveg búin að ákveða að taka hreint ekkert að mér næsta vetur þar sem hann verður líklega síst ógeðveikari en sá síðasti. Svo hringdi nýi formaðurinn og ég held ég sé búin að taka að mér eina fimm hluti... Émdi segja að nýi formaðurinn lofaði góðu.

Hraðbáturinn fór til læknis. Hann er hvorki kominn með eyrna- eða lungnabólgu. Ennþá.