Sumarið

Gummi Erlingx gerði yfirlitsgrein um sumarið á sínu bloggi. Mér finnst það sniðugt og ætla að herma.
Í heildina séð var sumarið hjá mér afmenningarsumar.

- Byrjaði sumar á að hætta í stjórn Hugleix.
- Sá ekkert í leikhúsi í sumar. Ekki Dýrin í Hálsaskógi, ekki Leikfélagið Sýni, ekkert hjá Frú Normu. Og skammast mín ekki einu sinni.
- Lét menningarnótt algjörlega framhjá mér fara, sem og alla menningarviðburði sumarsins.
- Endaði sumarið á að hætta að vinna hjá Bandalagi íslenskra leikfélaga.

Ómenningarlegra verður það varla.

Fékk reyndar viðurkenningu frá Rótarýklúbbi Héraðsbúa fyrir "framúrskarandi störf að leiklistarmálum".
Getur maður þá ekki einmitt hætt?

Fór með fjölskylduna til Frakklands og gerðist lögbrjótur og svikari við ríkissjóð þegar ég gerði óheiðarlega tilraun til að smygla tölvu úr smiðju Appúl til landsins. Skammast mín heldur ekkert fyrir það. Lengur.
Var annars bara með sólarhringsógleði vegna óléttu og þunglyndi vegna Frakklands, í Frakklandi. Hitti samt fólk sem ég þekkti, og lofaði að halda sambandi við, og er ekki að standa við það mikið.
(Nema við konuna sem er að fara að eiga barn um svipað leyti og ég. Nema hún þarf að eiga það í Frakklandi. Þar má aðeins fæða börn í einni stellingu. Það stendur líklega í stjórnarskránni.)

Var eitthvað fyrir austan og norðan, samt alls ekki nóg.

Fór í tvö brúðkaup, sem er persónulegt met á einu sumri.

Stundaði uppeldi á tveimur börnum og hóf ræktun á einu enn.

Skrifaði leikrit, alveg undir það síðasta, sem er komið á alvarlegt deddlæn. Og það er einmitt ástæðan fyrir því að ég settist og samdi þessa vitagagnslausu færslu um sumarið. Líklega kemst ekki almennilegur skriður á leikritunarmálin fyrr en mig fer að vanta afsökun fyrir því að vera ekki að læra.

Jæja. Kannski gerist eitthvað í kvöld... Allavega ekkert í sjónvarpinu... En ég ætti nú kannski að hringja í mömmu...?

Dagur 2.

Í dag var annar dagur aðlögunar Freigátu að leikskólanum. Við mættum um níuleytið og svo var Móðurskipinu uppálagt að láta sig hverfa í hálftíma. Hann brúkaði ég til að láta athuga barnið í sjálfri mér. Ofurlítil Duggan framleiddi hraustlegan hjartslátt og sýndi þannig fram á að hún væri á sínum stað. Sem var eins gott. Það var eina vísbendingin. Allur blóðbúskapur Móðurskips er algjörlega laus við hverslax skorti, ekki hefur bæst eitt gramm á þyngdina síðan í síðustu skoðun og blóðþrýstingurinn 100 yfor 60 þykir bara fínt á góðum degi og fáheyrt á fimmta mánuði meðgöngu. Svo allt er í ljóma.

Freigátan lét sér fátt um finnast, bæði þegar ég kvaddi og fór og kom aftur. Þegar við komum í leikskólann hljóp hún á undan mér inn á deild um leið og hún var komin úr útifötunum og var þar hrókur alls fagnaðar. Svo var hún líka hin auðsveipasta þegar átti að fara heim og er nú búin að borða hálfan heiminn og svo erum við að fara að leggja okkur. Á morgun verðum við í hádegismat á leikskólanum og allt!

Og, for something completely different, ég þarf að gá hvort prentari heimilisins vill tala við Míka. Sem mér er reyndar stórlega til efs. Og þá þarf ég að kaupa mér makkaprentara. Svo þarf víst að taka loka trukk í leikritinu. Kannski maður helli sér uppá kaffi í staðinn fyrir að sofna með Freigátunni, til að nota tímann áður en Smábátur og félagar ryðjast inn eins og nokkrir fellibyljir.

Sælan að vera (hús)móðir.

Dagur 1.

Þá er Freigátan byrjuð í aðlögun á leikskólanum sínum. Hún grenjaði svolítið í byrjun, en það var nú bara vegna þess að við þurftum að fara framhjá róluvellinum og inn. Um leið og inn var komið og hún sá hina krakkana og dótið, gleymdi hún tilvist móður sinnar sem fékk bara að dunda sér við að fylla út allskyns eyðublöð í ró og næði. Svo var farið út á hinn langþráða róló með öllu liðinu og það var nú bara stuð. Í dag var bara klukkutími. Á morgun verða tveir og Móðurskipið lætur sig hverfa í hálftíma af þeim, sem verður brúkað í mæðraskoðun.

Að öðru leyti er búið að þvo þrjár þvottavélar, kaupa inn til hálfs vetrarins, pakka upp úr megninu af töskunum og haga sér á allan hátt húslega. Þá er bara eftir að elda kvöldmatinn og ilja inniskóna húsbóndans áður en hann kemur þreyttur heim úr vinnunni.

Vorum að detta inn

Erum að berja börnin í bælin. Það var fínt hérna þegar við komum inn úr dyrunum. Það er ekki þannig lengur. Við Freigáta förum í fyrstu heimsókna á leixkólann í fyrramálið. Kallarnir á heimilinu fara í skólann. Annar þarf að hafa leikfimiföt. Man ekki hvor.

En nú skellur sumsé húsmæðrun á af fullu trukki. Hef huxað mér að taka flóttakast frá henni einhverntíma í vikunni og fara og eyða tugum þúsunda í skólabækur. (Og þegar maður á erindi í Bóksölu stúdenta er aldrei að vita hvað fleira laumast með.) Og svo þarf nottla að klára leikritið. Nokkurn veginn. Sem er örugglega ekkert svo mikið mál.

Er að tapa mér og skipuleggja yfir mig.
Bezt að hætta því.

Þetta helzt

Er komin með bumbu sem nær norður fyrir fljót af áti og þægindum í foreldrahúsum.
Er líka næstum búin með fyrsta gegnumskrif af Hinu Dularfulla Leikriti og held ég eigi erindi við Sævar Sigurgeirsson.
Skráði mig áðan á tvö leikstjórnarnámskeið hjá Hugleiki, að Rannsóknarskipi forspurðu.
Er á leiðinni í Apótekið að versla fegrunarvöru.

Og til hamingju með soninn, Guðrún og Jódís. (Kommentakerfið þeirra vill ekki tala við mig.)

Freigáta er sofandi og amma-Freigáta skúrar eldhúsgólfið eins og hún eigi lífið að leysa.

Á morgun ætla ég að hitta Rannveigu og fara á einhvers konar "Árgangamót" til að rifja upp hverjir voru með mér í bekk í barnaskóla.

Og nú er Míka að verða battríslaus og snúran á efri hæðinni. Svo ég hætti.

Eystrið

er alveg ynnndislegt. Í morgun var sól og blíða (eins og var ALLTAF þegar ég var lítil) og það munaði minnstu að ég færi að leita að kjörbílnum og spyrja eftir krökkunum í Rarikk. Í staðinn fórum við Freigáta í Kuffilagið og komumst að því að þar var ekkert til. Ávextir fáir og ljótir (svo ekki sé minnst á DÝRIR) kjöt og fiskvara ýmist djúpfryst eða unnin í einhvern naggaviðbjóð, nema hvorutveggja væri. Ég er farin að skilja hvers vegna mér sýnast Egilstæðingar fitna með hverju árinu. Sennilega er þetta ekki skynvilla, heldur hráefnisskortur. Ég sem var farin að impra við Rannsóknarskip á búferlaflutninga 2012 er farin að huxa minn gang. Veit ekki hvort ég treysti mér til að lifa án skinnlausra kjúklingabringa og grænmetispastas og horfa upp á fjölskylduna verða tonn af nagga- og pulsuáti. Þó svo að hér sé að sjálfsögðu alltaf besta veðrið. Kaupfélaxferðin var nú samt ekki algjört böst. Tók eina magnaða kjaftatörn þar og aðra á leiðinni heim, Freigátunni til takmarkaðs fagnaðar.

Freigátan fékk að gista inni hjá ömmu-Freigátu svo Móðurskipið fékk að sofa út, þangað til áðurnefnd Amma þurfti í vinnuna. Nú er hún komin í frí svo ekki er víst að ég sjái þær ömmgur mikið það sem eftir er vikunnar. Í þessum orðum skrifuðum eru þær í heimsókna hjá langömmunni.

Ég er aldeilis búin að spreða peningum í hinni fornu heimabyggð. Auk hinna yfirprísuðu ávaxta og plokkfisks í kuffilaginu verslaði ég gleraugu (í Birtubúð, off kors) og forláta feitan jakka í Centrum. (Þar sem aldrei slíku vant voru ekki einu sinni til föt í kuffilaginu). En í þessari flík get ég líklegast orðið bara nokkuð ólétt, sýnist mér.

Og það er orðið endanlega og opinberlega staðfest að Freigátan hefur aðlögun á leikskólanum næstkomandi mánudag. Hún myndi örugglega hlakka meira til en ég ef hún vissi eitthvað. Hún ellllskar rennibrautir.

Svaf út í morgun. Lagði mig í dag. Er syfjuð.
Held ég leggi mig bara aftur.

Ródtripp.

Nú erum við Freigátan (og Ofurlítil Duggan) að leggja af stað í okkar eigin næstum hringferð. Við ætlum allavega norður í dag, gistum sennilega hjá ömmunni í sveitinni og höldum svo áfram í austrið á morgun. Þar ætlum við að skemmta ömmu-Freigátu fram á næsta laugardag. Það verður nú mikil gleði, enda langt og mikill orðaforði síðan þær ömmgur hafa hist.

Míka kemur með. En ég veit ekki hvað ég nenni oft að tengja hann við alnetið. (Hinn kemur líka með svo kannski fá Ljótu Hálfvitarnir stöku pásu í þessari ferð.)

Íha.