Sko...

Mér finnst ég nú alveg endilega eiga að tjá mig um eitthvað í dag. Veit bara ekki hvað það ætti að vera. Ég hef heyrt því fleygt að konur með börn á brjósti segist vera með "brjóstagjafarþoku" þar sem þær hætta að muna eða vita nokkurn skapaðan hlut. Ég held þetta sé frekar heilaleti sökum fæðingarorlofs. Þessa dagana er ég byrjuð að finna heilann í mér sofna. Held það komi til af of mörgum ísettum þvottavélum, of mörgum ítilteknum herbergjum og hvers konar röðun. Það flóknasta sem heilinn í mér hefur þurft að læra undanfarna 3 mánuði er sjónvarpsdagskráin.

Mig er farið að langa í súkkulaði í tíma og ótíma og þá sjaldan ég þarf að gera eitthvað sem krefst þess að ég brúki á mér höfuðbúnaðinn og/eða fari út úr húsi, nenni ég því helst ekki. (Og, já, ég er enn á geðlyfjum.)

Það mest spennandi sem ég geri þessa dagana er að horfa á Dr. Phil. Í gær píndi hann einn strákræfil í meðferð. Í dag talaði hann við nokkrar heimskar stelpur á aldrinum 21-27 ára sem voru miður sín yfir að vera ekki giftar eða trúlofaðar. Ein hafði gengið svo langt að velja sér kjól, og hring, og skipuleggja veisluna í smáatriðum... og hún átti ekki kærasta. Og hún var 23 ára og hafði áhyggjur af því að enginn myndi nokkurn tíma vilja giftast henni. Og hverjir voru mest að koma þessum ranghugmyndum inn hjá stúlkuvesalingunum? Jú, mæður þeirra. Bandaríkjamenn eru geðveikir.

Skoh, mér tóxt að hafa eina fordómskennda skoðun. Jeij!

Held ég ætti að skrifa smá leikrit og gá hvort heilastarfsemi tekur við sér.

Nokkru síðar:
Byrjaði að vinna pínku, en þá vaknaði Freigátan. Setti nýtt með í öskri og gubbaði síðan hálfri líkamsþyngd sinni yfir mig. Þar með hefur henni einu sinni orðið misdægurt og mér varð ekki kápan úr því klæðinu að ætla að endurvekja mér heilastarfsemi.

Ó-well. Best að fara að horfa á 6 and the city.

Hinn ljóti lúxus...

Rannsóknarskip og Smábátur bruggðu sér í leikhús, á Þetta mánaðarlega, í tilefni frídax verkamanna (og grunnskólabarna) á morgun. Í fjarveru nokkurs sem ég nennti að horfa á í sjónvarpi (eitthvað menningarklám á frönsku í RÚV, úgh) fór ég í annað mánaðarlegt, að fara í gegnum föt Freigátunnar, pakka niður of litlu, og taka upp úr "ofstóru" kössunum það sem allt í einu passar. Tók líka í leiðinni mikla og óþægilega ákvörðun.

Eftir því sem sú litla þýtur í gegnum stærðirnar, þá er alltaf eitthvað af fötum sem "óvart" er aldrei notað. Mig er farið að gruna óþægilega hvers vegna. Þess vegna er ég búin að stofna hann. Ljóta kassann. Öðru nafni Kassa Hinnar Vondu Samvisku. Hann er fullur af fötum sem ég hef ekki nennt að klæða Freigátuna í vegna þess að mér þykja þau LJÓT. Þetta eru alltsaman notuð föt (kæru gestir, ekki óttast að gjafir ykkar séu í þessum kassa, hún sjálf hefur ekki fengið neitt ljótt ;-). Enda er engin ástæða til að brúka ljót föt á prinsessuna, sem á trúlega 365 alklæðnaði af hinum álitlegustu klæðum.

En í ljóta kassanum hvílir, ásamt öllum ljótu fötunum, mín vonda samviska. Ekki hendir maður þessu. Þá er maður ekki að huxa um vesalings allsberu börnin í útlöndum. (Eða á Íslandi, ef út í það er farið.) En ef ég gef þetta nú í einhvers konar hjálparstarf? Er ég þá ekki að sýna af mér hryllilegan hroka? Að reikna með að aðrir vilji klæða börnin sín í föt sem mér þykja of ljót á mína litlu ofdrekruðu orma? Er ég þá að dæma annarra manna börn til sálarskaða af sinnepsgulu og margþvegnu? Hvað skal gjöra? Er einhver leið til að lenda ekki beint til Helvítis fyrir þetta, hvernig sem maður snýr sér?

Þriggja mánaða

Freigátan á afmæli í dag og í tilefni þess eru flunkunýjar myndir:


Westham - Liverpool


Spegill, spegill...


Þurfti aðeins að leggja hana frá mér á leiðinni úr heimsókn í morgun. Hún passaði bara vel á skógrindina.

Lán í óláni

Var að koma af sýningu í Þjóðleikhúskjallaranum. Mikil og gargandi snilld. Til hamingju, allir sem að komu. Þurfti að æða heim með barnið (það eldra) sem þurfti að komast í rúmið fyrir miðnætti og náði ekki að knúsa helminginn af leikurum/leikstjórum/höfundi sem allir áttu snilldarvinnu.

Mæli algjörlega með þessari sýningu. Önnur á sunnudaxkvöld kl. 21.00, húsið opnar 20.30, skitinn 1000 kall inn.

Við mæðgur erum að fara að hitta nokkrar úr grindhvalasundinu með afkvæmum í fyrramálið. Spænende.

Sætt

Ætti að vera að vinna, en nenni því ekki, er í staðinn að garfa í myndasafni fjölskyldunnar og er að vinna í að búa til vefalbúm. Hér eru nokkur hryllilega sæt sýnishorn.


Sæt...


...sætari...



...sætust.

Hugleikur frumsýndi

á meðan ég var í brúðkaupsferðinni. Um þessar mundir er sumsé verið að sýna leikritið Systur eftir snillinginn Þórunni Guðmundsdóttur í Möguleikhúsinu. Var að hlusta á gagnrýni Þorgerðar á rás 1 og er hún fantagóð.

Og Hugleikur er hreint ekki hættur í þessum mánuði. Fimmtudaginn 27. og sunnudaginn 30. verður sýnt í Þjóðleikhúskjallaranum verkið Lán í óláni eftir snillinginn Hrefnu Friðriksdóttur.

Hvorutveggja ætla ég að sjá og miðapantanir eru hér.

En það er líklega vissara að fara að skipulegggja sig. Ég þarf víst að klára eitt af hálfkláruðu leikritunum mínum hið allra snarasta. Er eiginlega búin að selja það austur á heimaslóð.

Og þá er auðvitað allt í einu komin þessi gargandi bongóblíða. Þegar maður þarf virkilega mikið að vera inni.

Javlar i Helvede.

Vá!

Eins og mig grunaði þá er líf mitt alveg nánast fullkomið. Næs.

This Is My Life, Rated
Life:	9.2
Mind:	8.6
Body:	8.6
Spirit:	7.6
Friends/Family:	8.9
Love:	10
Finance:	8.2
Take the Rate My Life Quiz