Sigurður Einarsson fær illa öjmingjalegar spurningar.
"Hvernig tilfinning er að vera eftirlýstur af Interpol?"
"Áttu von á að verða ákærður?"
"Hefurðu hreina samvisku?"
Komm on.
Heyrðu, Siggi? Hvernig tilfinning er að hafa sett þjóð sína á hausinn?
Ertu stoltur af sjálfum þér? Finnst þér ekkert að þú ættir að éta minna og skammast þín?
Heldurðu að einhver trúi því að þú hafir ekki stolið neinu? Veistu hvað þú ert mikill hrokapungur og aumingi að hunskast ekki strax í yfirheyrslu?
Hvernig er að vera landráðamaður og fáviti og verða sennilega bráðum drepinn af einhverjum fúlum og blönkum fyrrverandi verktaka á Íslandi? Hvernig tilfinning er það nú?
Og hvar eru peningarnir? Ha? Sem þú stalst? Ha, Siggi?
HVAR ERU HELVÍTIS PENINGARNIR?
Og, heyrðu, er satt að þú hafir selt andskotanum augun úr þér af því að þú VARST EKKI MEÐ NEINA SÁL?
Látum Johnny National sitja fyrir Sigurði næst þegar hann sést.
20.8.10
16.8.10
Art of the Heart. 1. hluti.
Í þriðja sinn í sumar er ég komin heim eftir ævintýraviku og langar að gera fátt annað en að hanga á fésbókinni og vita hvað allir hinir eru að gera. Þar sem ýmis smáatriði eru þegar að hverfa í stressþokuna er ég að hugsa um að skrásetja. Bæði fyrir þá sem af misstu en ekki síður fyrir sjálfa mig.
Það eru 6 á síðan Bandalag íslenskra leikfélaga bauð North European Amateur Theatre Alliance, NEATA, að halda leiklistarhátíð samtakanna á Íslandi árið 2010. Meðlimir þessara samtaka eru bandalög áhugaleikfélaganna á Norðurlöndunum og í Eystrasaltslöndunum, níu alls, og hafa þau skipst á að halda leiklistarhátíðir á tveggja ára fresti frá stofnun samtakanna sem var á sambærilegri leiklistarhátíð sem Nordisk Amateurteaterraad, NAR, hélt í Harstad í Noregi árið 1998.
Semsagt. Árið 2004, þegar allt var í blússandi uppgangi á Íslandi, var hátíð haldin í Eistlandi og þar ákváðu Íslendingar að bjóða heim árið 2010. Síðan hefur undirbúningur verið í gangi. Slatti af nefndum komið og farið, nokkrir aðal- og haustfundir samtakanna verið undirlagðir af hátíðartali og mikið vatn runnið til sjávar í Íslensku samfélagi. Hvað um það, Menningarhúsið á Akureyri, Hof, sem alltaf hafði verið planað að hafa hátíðina í, reis... nokkurnveginn, og við fengum að hita það upp fyrir formlega opnun.
Ég mætti til starfa á sunnudagskvöld. Þá hittist starfsfólk hátíðarinnar, eða þeir sem mættir voru á svæðið, á Bláu könnuna í óformlegt spjall. Morguninn eftir var síðan mætt niður í Hof. Þar var ýmislegt tilbúið en furðugeðgóðir iðnaðarmenn lögðu dag við nótt til að klára það sem eftir var.
Vér starfsmenn, sem síðar urðum grænbolaða liðið, vorum eins og maurar um húsið við að búa til leikhús úr einum sal (sem er ljóspanelaður og parketaður, hreint ekki leikhúsvænn að upplagi) græja stóra sviði fyrir fyrstu sýningu hátíðarinnar, tæknitröllin hengdu upp ljós sem áttu helst að duga fyrir allar sýningar hátíðarinnar, fundum herbergi fyrir fundi og leiksmiðjur, búninga og sminkaðstöðu, og bjuggum okkur til starfsmannaherbergi. Þar bjó kaffivél Bandalagsins og þar var soldið fundað og skrafað milli stríða.
Ég var ábyrg fyrir upplýsingamiðstöðinni. Hún komst upp á þriðjudegi. Þann dag mættu allir leikhópar á svæðið. Sjálfboðaliðar orðnir grænbolaðir svo þeir þekktust betur úr almúganum. Fyrir opnunarathöfn fengu starfsmenn líka nokkur spennandi verkefni. Það þurfti að þvo sjóinn fyrir sjósundsatriðið og vefja járnhjarta í bómul, því svo átti á kveikja í því. Starfsmenn frömdu súrrelaískar athafnir hægri og vinstri, meðfram því að taka á móti leikhópum og leiða þá í allan sannleikann (og sannfæra þá sem komu fyrstir í gegnum borvélagnýinn að jú, húsið yrði tilbúið fyrir kl. 20.00 að staðartíma.)
Klukkan 20.oo var allt klárt. Ja, sem þurfti að vera það.
Opnunarathöfn varð hin hátíðlegasta, hönnuð af Rúnari Guðbrandssyni. Til liðs við sig fékk hann meðal annars ungmenni frá Akureyri sem hafa unnið þar við skapandi sumarstörf, einn hest og eina geit. Já, og forsetann. Eftir ræður og dýrasýningu var síðan streymt inn í stóra sal og horft á fyrstu sýningu hátíðarinnar. Hún var Umbúðalaust frá Leikfélagi Kópavogs og að henni var gerður góður rómur. (Ég sá hana ekki. Var frammi að vesenast eitthvað.)
Í hátíðarklúbbnum spiluðu síðan miðaldaútgáfa af Helga og Hljóðfæraleikurunum og var gerður góður rómur að meðal þeirra sem á hlýddu. Það voru reyndar ekki margir þar sem flestir voru farnir heim með ferðaþreytu.
Framhald síðar...
Það eru 6 á síðan Bandalag íslenskra leikfélaga bauð North European Amateur Theatre Alliance, NEATA, að halda leiklistarhátíð samtakanna á Íslandi árið 2010. Meðlimir þessara samtaka eru bandalög áhugaleikfélaganna á Norðurlöndunum og í Eystrasaltslöndunum, níu alls, og hafa þau skipst á að halda leiklistarhátíðir á tveggja ára fresti frá stofnun samtakanna sem var á sambærilegri leiklistarhátíð sem Nordisk Amateurteaterraad, NAR, hélt í Harstad í Noregi árið 1998.
Semsagt. Árið 2004, þegar allt var í blússandi uppgangi á Íslandi, var hátíð haldin í Eistlandi og þar ákváðu Íslendingar að bjóða heim árið 2010. Síðan hefur undirbúningur verið í gangi. Slatti af nefndum komið og farið, nokkrir aðal- og haustfundir samtakanna verið undirlagðir af hátíðartali og mikið vatn runnið til sjávar í Íslensku samfélagi. Hvað um það, Menningarhúsið á Akureyri, Hof, sem alltaf hafði verið planað að hafa hátíðina í, reis... nokkurnveginn, og við fengum að hita það upp fyrir formlega opnun.
Ég mætti til starfa á sunnudagskvöld. Þá hittist starfsfólk hátíðarinnar, eða þeir sem mættir voru á svæðið, á Bláu könnuna í óformlegt spjall. Morguninn eftir var síðan mætt niður í Hof. Þar var ýmislegt tilbúið en furðugeðgóðir iðnaðarmenn lögðu dag við nótt til að klára það sem eftir var.
Vér starfsmenn, sem síðar urðum grænbolaða liðið, vorum eins og maurar um húsið við að búa til leikhús úr einum sal (sem er ljóspanelaður og parketaður, hreint ekki leikhúsvænn að upplagi) græja stóra sviði fyrir fyrstu sýningu hátíðarinnar, tæknitröllin hengdu upp ljós sem áttu helst að duga fyrir allar sýningar hátíðarinnar, fundum herbergi fyrir fundi og leiksmiðjur, búninga og sminkaðstöðu, og bjuggum okkur til starfsmannaherbergi. Þar bjó kaffivél Bandalagsins og þar var soldið fundað og skrafað milli stríða.
Ég var ábyrg fyrir upplýsingamiðstöðinni. Hún komst upp á þriðjudegi. Þann dag mættu allir leikhópar á svæðið. Sjálfboðaliðar orðnir grænbolaðir svo þeir þekktust betur úr almúganum. Fyrir opnunarathöfn fengu starfsmenn líka nokkur spennandi verkefni. Það þurfti að þvo sjóinn fyrir sjósundsatriðið og vefja járnhjarta í bómul, því svo átti á kveikja í því. Starfsmenn frömdu súrrelaískar athafnir hægri og vinstri, meðfram því að taka á móti leikhópum og leiða þá í allan sannleikann (og sannfæra þá sem komu fyrstir í gegnum borvélagnýinn að jú, húsið yrði tilbúið fyrir kl. 20.00 að staðartíma.)
Klukkan 20.oo var allt klárt. Ja, sem þurfti að vera það.
Opnunarathöfn varð hin hátíðlegasta, hönnuð af Rúnari Guðbrandssyni. Til liðs við sig fékk hann meðal annars ungmenni frá Akureyri sem hafa unnið þar við skapandi sumarstörf, einn hest og eina geit. Já, og forsetann. Eftir ræður og dýrasýningu var síðan streymt inn í stóra sal og horft á fyrstu sýningu hátíðarinnar. Hún var Umbúðalaust frá Leikfélagi Kópavogs og að henni var gerður góður rómur. (Ég sá hana ekki. Var frammi að vesenast eitthvað.)
Í hátíðarklúbbnum spiluðu síðan miðaldaútgáfa af Helga og Hljóðfæraleikurunum og var gerður góður rómur að meðal þeirra sem á hlýddu. Það voru reyndar ekki margir þar sem flestir voru farnir heim með ferðaþreytu.
Framhald síðar...
15.8.10
Samtal
Rannsóknarskip: Ert þú að gera eitthvað á þriðjudagskvöldið?
Móðurskip: Ég ætla aldrei að gera neitt framar.
Mikið gríðarlega ógurlega svakalega var nú gaman að halda Leiklistarhátíð NEATA í óvígðu Menningarhúsi Akureyringa, Hofi að meðvirku fjölmenni. Langar mest að skrifa díteilaða "rýni" á allt heila klabbið á næstu dögum, ef ég nenni. Fyrst og fremst til varðveislu.
Í kvöld er hins vegar punkterað og bensínlaust og glápt á Battlestar Galactica.
Móðurskip: Ég ætla aldrei að gera neitt framar.
Mikið gríðarlega ógurlega svakalega var nú gaman að halda Leiklistarhátíð NEATA í óvígðu Menningarhúsi Akureyringa, Hofi að meðvirku fjölmenni. Langar mest að skrifa díteilaða "rýni" á allt heila klabbið á næstu dögum, ef ég nenni. Fyrst og fremst til varðveislu.
Í kvöld er hins vegar punkterað og bensínlaust og glápt á Battlestar Galactica.
7.8.10
Fasismi! Já, og peningar...
Á þessum degi frelsis, fiskjar og hvurveithvað er ég að hugsa um að tjá mig aðeins um fasisma.
Skilningur manna á þessu hugtaki virðist vera nokkuð á reiki en kannski er beinasta tengingin í hugum fólks við alræðisskipulag Sovétríkjanna, þriðja ríkis Hitlers og svo, í seinni tíð, ráðstjórnarfyrirkomulagið í Kína. Fasismi felur altént í sér skert frelsi einstaklinga til alls mögulegs, jafnvel hugsana og skoðana.
Fasismi hefur í gegnum söguna sprottið af ákveðnu vandamáli. Nefnilega þeirri þróunarhneigð innan allra ríkja og stjórnunareininga heimsbyggðar að fantar og sækópatar komist til valda. Mannkyninu, eða stjórnunareiningum þess, hefur nefnilega alltaf verið stjórnað af einni tegund fólks. Föntum og sækópötum. Það eru þeir sem sækja það fastast að komast til valda og eru alls óhaldnir af ábyrgðartilfinningu gagnvart lýðnum. Og fólk hefur tilhneigingu til að gera það sem það vill.
Og fantar og sækópatar hafa tilhneigingu til að komast til valda.
Eina stjórnskipulagið sem eitthvað hefur orðið ágegnt í að halda veldi fanta og sækópata niðri, er fasisminn. Sá er hins vegar galli á gjöf Njarðar að ýmist er til hans stofnað (eins og í tilfelli Hitlers) eða hann endar í höndunum á (eins og í tilfelli Stalíns) versta fantinum og sækópatanum af þeim öllum. Og lýðurinn er engu bættari.
Fulltrúalýðræðið er kannski hænufet í einhverskonar valdi til fólksins. Menn fá þá allavega að velja sér fant og sækópat til að stjórna sér. En í dag stjórna stjórnvöld hins vegar ekki nokkrum hlut. Þau eru leppar peningapatanna. Þeir sem víla og díla á bakvið tjöldin og stjórna því hvert peningarnir streyma. Og hvert ekki. Peningarnir, eða "fjármagnið" sem er orð sem menn nota þegar þeir vilja fegra hvernig það hljómar, er það stjórntæki sem yfirfantarnir og sækópatarnir halda um, nú um stundir. Vandlega falið, dónalegt að tala um, eignarrétturinn heilagastur alls sem er.
Á miðöldum var kirkjan heilögust alls sem var.
En hún hrundi og miðöldum lauk. Og það tók fantana og patana smá tíma að ná áttum og völdum. En ferlega held ég að hafi verið gaman í Endurreisninni!
Ég hef heyrt menn hálf-óttast fasismann, en samt ekki almennilega sjá leiðina til að koma föntunum frá völdum. Alræði öreiganna hafa menn einhvernveginn reynt... og lukkaðist ekki alveg. En það er þetta með peningana.
Nú vitum við alveg að peningar ganga hvorki né tala. Þeir láta jörðina svo sannarlega ekki snúast og vaxa hreint ekki á trjánum. Allar hugmyndir um "vexti" eru þess vegna tilbúningur einn. Og er í alvörunni nauðsynlegt að eiga allt þetta drasl sem við þurfum ekki? Þarf virkilega að halda lýðnum "niðri" og passa að venjulegt fólk geri ekki bara það sem það vill? Múlbinda menn við 8 klukkustunda "vinnu" á dag til að sjá sér farborða, ef það?
Kannski kemur fasisminn.
En ég held menn ættu að hætta að vera svona hræddir við að kroppa í grunnstoðir nútímalífsins.
Þær eru nefnilega farnar að fúna dáldið.
Skilningur manna á þessu hugtaki virðist vera nokkuð á reiki en kannski er beinasta tengingin í hugum fólks við alræðisskipulag Sovétríkjanna, þriðja ríkis Hitlers og svo, í seinni tíð, ráðstjórnarfyrirkomulagið í Kína. Fasismi felur altént í sér skert frelsi einstaklinga til alls mögulegs, jafnvel hugsana og skoðana.
Fasismi hefur í gegnum söguna sprottið af ákveðnu vandamáli. Nefnilega þeirri þróunarhneigð innan allra ríkja og stjórnunareininga heimsbyggðar að fantar og sækópatar komist til valda. Mannkyninu, eða stjórnunareiningum þess, hefur nefnilega alltaf verið stjórnað af einni tegund fólks. Föntum og sækópötum. Það eru þeir sem sækja það fastast að komast til valda og eru alls óhaldnir af ábyrgðartilfinningu gagnvart lýðnum. Og fólk hefur tilhneigingu til að gera það sem það vill.
Og fantar og sækópatar hafa tilhneigingu til að komast til valda.
Eina stjórnskipulagið sem eitthvað hefur orðið ágegnt í að halda veldi fanta og sækópata niðri, er fasisminn. Sá er hins vegar galli á gjöf Njarðar að ýmist er til hans stofnað (eins og í tilfelli Hitlers) eða hann endar í höndunum á (eins og í tilfelli Stalíns) versta fantinum og sækópatanum af þeim öllum. Og lýðurinn er engu bættari.
Fulltrúalýðræðið er kannski hænufet í einhverskonar valdi til fólksins. Menn fá þá allavega að velja sér fant og sækópat til að stjórna sér. En í dag stjórna stjórnvöld hins vegar ekki nokkrum hlut. Þau eru leppar peningapatanna. Þeir sem víla og díla á bakvið tjöldin og stjórna því hvert peningarnir streyma. Og hvert ekki. Peningarnir, eða "fjármagnið" sem er orð sem menn nota þegar þeir vilja fegra hvernig það hljómar, er það stjórntæki sem yfirfantarnir og sækópatarnir halda um, nú um stundir. Vandlega falið, dónalegt að tala um, eignarrétturinn heilagastur alls sem er.
Á miðöldum var kirkjan heilögust alls sem var.
En hún hrundi og miðöldum lauk. Og það tók fantana og patana smá tíma að ná áttum og völdum. En ferlega held ég að hafi verið gaman í Endurreisninni!
Ég hef heyrt menn hálf-óttast fasismann, en samt ekki almennilega sjá leiðina til að koma föntunum frá völdum. Alræði öreiganna hafa menn einhvernveginn reynt... og lukkaðist ekki alveg. En það er þetta með peningana.
Nú vitum við alveg að peningar ganga hvorki né tala. Þeir láta jörðina svo sannarlega ekki snúast og vaxa hreint ekki á trjánum. Allar hugmyndir um "vexti" eru þess vegna tilbúningur einn. Og er í alvörunni nauðsynlegt að eiga allt þetta drasl sem við þurfum ekki? Þarf virkilega að halda lýðnum "niðri" og passa að venjulegt fólk geri ekki bara það sem það vill? Múlbinda menn við 8 klukkustunda "vinnu" á dag til að sjá sér farborða, ef það?
Kannski kemur fasisminn.
En ég held menn ættu að hætta að vera svona hræddir við að kroppa í grunnstoðir nútímalífsins.
Þær eru nefnilega farnar að fúna dáldið.
27.7.10
Vöggukvæði róttækrar móður
Ég sá einn af fávitunum sem settu Ísland á hausinn í flugstöðinni. Hann var ekkert á neinum bömmer. Bar höfuðið hátt, hló og gantaðist við samferðarmenn sína, hrokinn og sjálfumgleðin var þvílíkur að það kólnaði um nokkrar gráður í kjölfar þotuliðsins.
Hann var frekar heppinn að vera ekki að fara í mitt flug. Það er séns að ég hefði ekki getað stillt mig um að taka völdin í vélinni, með tannburstanum mínum og Herbalæfinu, sækja hann frammí apaklass, rífa upp dyrnar og fleygja honum út í svona tuttuguþúsund feta hæð.
Síðan er ég búin að vera með lag á heilanum.
Hann Böðvar Guðmunds orti fleira fallegt en Næturjóð úr Fjörðum...
Enn syng ég gamalt stef við þinn sængurstokk í kvöld
er sólin rennur langt að fjallabaki
um þá sem sitja sléttir og slóttugir við völd
og sleppa aldrei neinu fantataki.
Morðingjar heimsins og myrkraverkaher
munu reyna að draga úr þér kjarkinn
en gleymdu því samt aldrei að meira en maklegt er
að á mörgum þeirra höggvist sundur barkinn.
Hann var frekar heppinn að vera ekki að fara í mitt flug. Það er séns að ég hefði ekki getað stillt mig um að taka völdin í vélinni, með tannburstanum mínum og Herbalæfinu, sækja hann frammí apaklass, rífa upp dyrnar og fleygja honum út í svona tuttuguþúsund feta hæð.
Síðan er ég búin að vera með lag á heilanum.
Hann Böðvar Guðmunds orti fleira fallegt en Næturjóð úr Fjörðum...
Enn syng ég gamalt stef við þinn sængurstokk í kvöld
er sólin rennur langt að fjallabaki
um þá sem sitja sléttir og slóttugir við völd
og sleppa aldrei neinu fantataki.
Morðingjar heimsins og myrkraverkaher
munu reyna að draga úr þér kjarkinn
en gleymdu því samt aldrei að meira en maklegt er
að á mörgum þeirra höggvist sundur barkinn.
Þeir eiga glæstar hallir þeir eiga lúxusbíl
þeir eiga meir en nóg til hnífs og skeiðar
þeir kæfa okkur í táragasi og kalla okkur skríl
þeir koma okkar vandræðum til leiðar.
Morðingjar heimsins og myrkraverkaher
munu eflaust pína þig til dauða
en gleymdu því samt aldrei að meira en maklegt er
að úr mörgum þeirra vætli blóðið rauða.
Svo segi ég að lokum fyrst sólin hnigin er
og svefnsins engill strýkur þér um hvarma
að margan góðan drenginn þeir myrtu þar og hér
og margur hlaut að dylja sína harma.
Morðingjar heimsins og myrkraverkaher
myrða okkur líka einhvern veginn
en gleymdu því samt aldrei að meira en maklegt er
að af mörgum þeirra væri skjátan flegin.
Anmelden!
Blogger er á þýsku. Það var svo sem eftir öðru.
Nú er ég sumsé í Munchen á ógurlega merkilegri ráðstefnu og Þingi International Federation for Theatre Research (IFTR). Gríðarlegt stuð hjá mér, enda tók ég næturflug og er þess vegna ennþá í gær. Tóxt að finna hostelið mitt, sem er tvær neðanjarðarlestir og eitt tramm í burtu, þrátt fyrir að vera alvarlega áttavillt hérna og ævinlega sannfærð um að allar lestir séu að fara með mig í þveröfuga átt.
Hinn ágæti háskóli Ludwig-Maximilian, er líka afa Hogwörtskum eigineikum búinn. Stigar í allar áttir og stofur færast úr stað á meðan maður er í kaffi. Þriðja málstofa af fjórum í dag að hefjast. Svo hélt ég nú að það yrði friður með kvöldinu, en nei, ekki aldeilis, eftir að síðustu málstofu lýkur eigum við öll að æða út í rigninguna, taka tvær neðanjarðarlestir til að meika það í kvöldprógrammið sem inniheldur leiksýningu og partí til miðnættis.
Jæja... usss. Póstmódernismi í Veilsku leikhúsi...
Nú er ég sumsé í Munchen á ógurlega merkilegri ráðstefnu og Þingi International Federation for Theatre Research (IFTR). Gríðarlegt stuð hjá mér, enda tók ég næturflug og er þess vegna ennþá í gær. Tóxt að finna hostelið mitt, sem er tvær neðanjarðarlestir og eitt tramm í burtu, þrátt fyrir að vera alvarlega áttavillt hérna og ævinlega sannfærð um að allar lestir séu að fara með mig í þveröfuga átt.
Hinn ágæti háskóli Ludwig-Maximilian, er líka afa Hogwörtskum eigineikum búinn. Stigar í allar áttir og stofur færast úr stað á meðan maður er í kaffi. Þriðja málstofa af fjórum í dag að hefjast. Svo hélt ég nú að það yrði friður með kvöldinu, en nei, ekki aldeilis, eftir að síðustu málstofu lýkur eigum við öll að æða út í rigninguna, taka tvær neðanjarðarlestir til að meika það í kvöldprógrammið sem inniheldur leiksýningu og partí til miðnættis.
Jæja... usss. Póstmódernismi í Veilsku leikhúsi...
19.7.10
Anna í Grænuhlíð og íslensk þjóðarmein
Eins og fram hefur komið er ég að lesa Önnu í Grænuhlíð á frummálinu. Aðallega bækurnar sem ekki hafa komið úr á íslensku, og ég hafði ekki nema óljósar sögusagnir heyrt um að væru til. Svo skilst mér að maður þurfi líka að lesa þær sem hafa verið þýddar á frummálinu, þar sem þær hafi verið meinlega styttar og... já, bara asnalega þýddar. Sem er alveg satt. Stíllinn á þeim er mun skemmtilegri, fyndnari og ekki nærri því jafnháfleygur og þýðingar gefa til kynna. Það er í rauninni alveg fáránlegt að menn skuli hafa endurútgefið þetta í kringum níutíu og látið sér nægja að "endurskoða" gömlu þýðingarnar. Það vantar nýjar.
Nú er ég að byrja á 6. bók, Anne of Ingleside og er farin að velta mikið fyrir mér valinu á þeim bókum sem þýddar hafa verið í samhengi við æskudýrkun Íslendinga. Fyrstu þrjár bækurnar og sú fimmta voru þýddar. Aðeins fyrstu þrjár voru endurútgefnar. Og hvað gerist í lok þeirrar þriðju? Jú, Anna trúlofast.
Samkvæmt mjög algengri trú á Íslandi er lífinu þar með lokið.
Sú er þó ekki trú L.M. Montgomery eða kanadískrar eyjarómantíkur. Fjórða bókin, Anne of Windy Poplars, gerist þegar Anna er kennslukona í smáþorpi á meðan hennar tilvonandi lýkur námi. Heill haugur af spennandi persónum og allskonar. En, engin rómantík, ja ekki hjá aðalpersónunni, í allefall. Einhverra hluta vegna hefur ekki þótt óhætt að bjóða Íslendingum uppá það.
Fimmta bókin, sú sem var þýdd, er svosem alveg með rómantísku ívafi. Brúðkaupið, fæðing fyrsta barnsins, fyrsta heimilið og svona... hefur þótt sæmilegt fyrir Íslendinga áður fyrr, ekki 1992, samt.
Þegar bókin sem ég er að byrja á núna hefst hafa nokkur ár liðið. Anna í Grænuhlíð er orðin 5 barna móðir, svona meðal annars. Mér er fullkomlega óskiljanlegt að þessi bók, og þær sem á eftir koma, skuli hafa verið dæmdar óútgefanlegar fyrir íslenskan markað. Höfundurinn er orðinn eldri og aðalpersónan líka. Sögurnar hafa meiri dýpt, þó ýmis karaktereinkenni og meginprinsipp séu ósnert. Lífið er ekki óslitinn sólskinsdagur hjá öllum þeim fjölmörgu persónum sem koma við sögu þó oftar en ekki fái málin nokkuð farsæla lendingu.
Ég er mjög hugsi yfir þessum undarlegu ákvörðunum útgáfuheimsins, á tveimur tímum, og finnst þetta varpa enn einu sinni ljósi á grunnhyggni, auglýsingamennsku og æskudýrkunar hins íslenskrar menningar. Ef ég nennti myndir ég fletta upp útgefendum og grafast fyrir um á hvaða hálfvísku ritstjórnum þessar undarlegu ákvarðanir voru teknar, um útgáfu og endurútgáfu. En nenni því allavega ekki í sumarfríinu.
Ég held það sé mikilvægt og verðugt verkefni að leggjast í almennilegar þýðingar á öllum þessum bókum, og útgáfu. Þær verða aldrei "jólabókin í ár" eða á neinum sölulistum.
En þær munu lifa margar kreppur.
Nú er ég að byrja á 6. bók, Anne of Ingleside og er farin að velta mikið fyrir mér valinu á þeim bókum sem þýddar hafa verið í samhengi við æskudýrkun Íslendinga. Fyrstu þrjár bækurnar og sú fimmta voru þýddar. Aðeins fyrstu þrjár voru endurútgefnar. Og hvað gerist í lok þeirrar þriðju? Jú, Anna trúlofast.
Samkvæmt mjög algengri trú á Íslandi er lífinu þar með lokið.
Sú er þó ekki trú L.M. Montgomery eða kanadískrar eyjarómantíkur. Fjórða bókin, Anne of Windy Poplars, gerist þegar Anna er kennslukona í smáþorpi á meðan hennar tilvonandi lýkur námi. Heill haugur af spennandi persónum og allskonar. En, engin rómantík, ja ekki hjá aðalpersónunni, í allefall. Einhverra hluta vegna hefur ekki þótt óhætt að bjóða Íslendingum uppá það.
Fimmta bókin, sú sem var þýdd, er svosem alveg með rómantísku ívafi. Brúðkaupið, fæðing fyrsta barnsins, fyrsta heimilið og svona... hefur þótt sæmilegt fyrir Íslendinga áður fyrr, ekki 1992, samt.
Þegar bókin sem ég er að byrja á núna hefst hafa nokkur ár liðið. Anna í Grænuhlíð er orðin 5 barna móðir, svona meðal annars. Mér er fullkomlega óskiljanlegt að þessi bók, og þær sem á eftir koma, skuli hafa verið dæmdar óútgefanlegar fyrir íslenskan markað. Höfundurinn er orðinn eldri og aðalpersónan líka. Sögurnar hafa meiri dýpt, þó ýmis karaktereinkenni og meginprinsipp séu ósnert. Lífið er ekki óslitinn sólskinsdagur hjá öllum þeim fjölmörgu persónum sem koma við sögu þó oftar en ekki fái málin nokkuð farsæla lendingu.
Ég er mjög hugsi yfir þessum undarlegu ákvörðunum útgáfuheimsins, á tveimur tímum, og finnst þetta varpa enn einu sinni ljósi á grunnhyggni, auglýsingamennsku og æskudýrkunar hins íslenskrar menningar. Ef ég nennti myndir ég fletta upp útgefendum og grafast fyrir um á hvaða hálfvísku ritstjórnum þessar undarlegu ákvarðanir voru teknar, um útgáfu og endurútgáfu. En nenni því allavega ekki í sumarfríinu.
Ég held það sé mikilvægt og verðugt verkefni að leggjast í almennilegar þýðingar á öllum þessum bókum, og útgáfu. Þær verða aldrei "jólabókin í ár" eða á neinum sölulistum.
En þær munu lifa margar kreppur.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)