Að vera í leikfélagi er góð skemmtun.
Sérstaklega þegar gengur vel, allir eru glaðir, og leikstjórinn tekur magnaða sýnikennslu í því hvernig á að slást við klósettpappírsrúllu. Það er nú bara með því fyndnara sem ég hef nokkurn tíma séð, og á eftir að vekja mér fliss í tíma og ótíma um ókomin ár.
Lítið gleður vesælan.

Annars er víst Höfundafundur hjá Hugleiki um helgina.
Er að huxa um að róta aðeins í skúffunum og félaxheimilinu og vita hvað ég finn.

Og bíllinn er farinn í langþráða framrúðuaðgerð! En að sjálfsögðu gerðist það ekki fyrr en næsta vandamál lét á sér kræla, núna logar á honum rafmagnsljós öllum stundum. Megi skrattinn hirða öll ökutæki heims.

Er líka farin að bölva þessum vetri hraustlega oft á dag. Hann hefur nú staðið yfir áratugum saman og verður meira pirrandi með hverju hreti. Þá leggst maður undir feld og hugsar um frostaveturinn mikla, 1999-2000, þegar ég bjó í Kópavogi, átti ekki bíl, enga úlpu og götótta kuldaskó og innkoma komst ekki einu sinni nálægt því að duga fyrir uppsöfnuðum neysluskuldum. Það var einmitt þá sem ég parkeraði vísakortinu og yfirdráttarheimildinni. Já, þessi vetur er nú kannski ekkert svo slæmur.
Hef séð þá verri.

Snjóaveturinn mikli er reyndar ekki leiðinlegur í minningunni. Stúdentaleikhúsið endurstofnaði sig með sýningu á Tartuffe, og við Svandís hittumst gjarnan á miðvikudagskvöldum og átum klósettpappír. (Klósettpappír hefur sem sagt oft spilað merkilegar rullur í lífi mínu. Alveg burtséð frá tilætlaðri notkun.) Það var nú ágætis hefð. Þess utan gerir fátæktin mann einstaklega hoj og slank. Myndir af sjálfri mér frá þessum tíma vil ég að menn þykist að hafi endurspeglað mitt rétta útlit, að mér framliðinni.
Fátt er svo með öllu illt...

Er syfjuð, önug og geðvond. Til að reyna að létta mér lundina fór ég að huxa um að það kemur ný Harry Potter bók út á árinu. Það hjálpaði ekki mikið, það eru ennþá 5 mánuðir og einn dagur þangað til. Skrattans.

Ætla í staðinn að fara á Amazon og finna allskonar dót sem mig langar í en get samt ekki eytt peningunum í þar sem ég nenni ekki að eiga kreditkort... fyrr en í næstu viku, ca.

Stundum er samt skemmtilegt að láta sig langa.

Allt í einu fattaði ég að það er Valentínusardagur. Ákvað að rannsaka Valentínus. Þegar ég gúgglaði upp málinu þá fékk ég eiginlega deja blogg. Fannst ég hafa fundið þetta alltsaman út áður, og bloggað um. Garfaði aftur í tímann, fann reyndar ekkert á þessu bloggi, en gróf hins vegar upp tæplega ársgamla færslu eftir sjálfa mig á nornablogginu sem í er eftirfarandi:

Dýrðlingar sem enn er haldið upp á eru mér áhugaefni, sérstaklega eftir að ég komst að því að heilagur Patrekur, sem hálf heimsbyggðin tilbiður með hamslausu fylleríi ár hvert, var nú bara munkurinn sem datt fyrst í hug að kristna Írland... hver svo sem tengingin á því er við brennivín og skrílslæti.

Heilagir Valentínusar voru sumsé þrír, og allir píslarvottar. Tveir þeirra þjáðust á Ítalíu á seinni hluta þriðju aldar og sá þriðji í Afríku, ekki vitað hvenær. Dagur heilags Valentínusar hefur þó ekkert með þjáningar að gera, þó það væri e.t.v. maklegt og réttvíst. Hann er hreinlega orðinn að þessari mökunarhátíð vegna tímasetningar sinnar í árinu. Um miðjan febrúar var nefnilega sagt (alltént í Englandi og Frakklandi) að fuglar byrjuðu að para sig. Þessi vísun var áberandi í frönskum og enskum skáldskap frá 14. og 15. öld og sennilega er elsta dæmið í kvæði Chaucer's, "Parliament of Foules":

For this was sent on Seynt Valentyne's day
Whan every foul cometh ther to choose his mate.

Þá vaknar spurningin, eiga fleiri "rómantískar" hátíðir uppruna sinn í náttúrunni? Bóndadagur er kannski þegar hann er vegna þess að það er um svipað leyti sem byrjað er að hleypa hrútum til? Ég er allavega miklu sáttari við tilvist Valentínusardax fyrst skýringuna er að finna í gröðum fuglum frekar en væmnum munkum.

Sendi með þessum fróðleik Rannsóknarskipinu mínu ástarogsaknaðarkveðjur. Vona að það verði nærstaddara á Valentínusardögum komanda.

Nú er maður farinn að lifa lífinu!

Sat uppi á mínum hanabjálka, fyrir framan tölvuna og sjónvarpið til skiptis, og stundum bæði í einu, alla helgina. Fyrir utan laugardaxæfingu með Hugleik. Hitti ekki nokkurn einasta mann. Ætlaði á Mementó á sunnudaxkvöld, en gleymdi því þar sem ég var að horfa á heimildarmynd um Kjarval. Er einstaklega endurnærð eftir heimóttarskapinn. Þetta var náttúrulega takmarkið með fjárfestingunni í þessu eðalhúsnæði. Það gerðist meira að segja alveg smávegis á ritvellinum! Já, kraftaverkin gerast alveg.

Svo sá ég eitt fyndið í fréttunum. Menn eru að hafa áhyggjur af því að ef kæmi til kjarnorku-hryðjuverkaárása (sem ég sé reyndar ekki muninn á og bara kjarnorku-árásum) útum alla Evrópu þá yrði EFNAHAGURINN illa úti. Þetta þótti mér stórmerkilegt sjónarmið. Eftir því sem ég best man frá því þegar kjarnorkustríð voru meira í umræðunni, þá voru afleiðingar kjarnorkuárása nú meira og minna þær að flestir væru dauðir, mestallt ónýtt, og svo sæi kjarnorkuveturinn um flesta þá sem eftir tórðu.

Þannig að, þegar örfáir geislavirkir vesalingar sitja eftir í Evrópu, með krabbamein í fimbulkulda, ætli efnahagsmálin verði aðaláhyggjuefnið? Bull erþetta. Það skiptir sem sagt minnstu máli með fólkið, dýrin og húsin. En ef peningarnir lifa ekki af, ÞÁ FYRST erum við í vandræðum.

Heyrt á skrifstofunni minni:

Þeir skvetta úr skaufunum sem eiga þá

Held þetta sé góð setning til að fara með inn í helgina.

Ég er þoli ekki karlmenn í sminkdeildinni í vinnunni minni. Þeir eru verða svo gjörsamlega eins og týndir litlir hvolpar sem ekki vita sitt rjúkandi ráð. Undantekningar á þessu eru þó tvenns konar menn:

a) Fyrrverandi starfsmenn (og reyndar stöku leikhúshundur)
b) Dragdrottningar

Þeir eru eins og heima hjá sér í sminkdeildinni og vita ævinlega hvað þá vantar.
Lítill og týndur strákur frá menntaskólaleikfélagi villtist hingað inn áður en ég var búin að fá kaffi eða sígó í morgun. Grrrr.

Í betri fréttum, Norður-Kóreumenn eru búnir að smíða sér kjarnorkusprengjur. Það finnst mér nú gott hjá þeim, enda eina leiðin til að halda kananum fjarri. Er búin að komast að því að ég held með öllum sem Bush segir vera á "Öxli hins Illa".

Í fréttunum í gærkvöldi heyrði ég líka notuð mörg nojuð lýsingarorð. Norður-Kóreumenn eru "óútreiknanlegir" og það eru "skelfileg tíðindi" að þeir skulu eiga kjarnorkuvopn. Ojæja. Ég held nú alveg vatni. Þjóðin sem mér þykir hvað óútreiknanlegust þessa dagana og hættir aldrei að koma mér á óvart með himinhrópandi heimsku og fávisku (svo sem eins og með síðustu forsetakosningum þar á bæ) á flestar kjarnorkusprengjur í heimi og þarf einhverra hluta vegna ekki að spyrja neinn leyfis. Er aukinhelduri eina þjóðin sem hefur notað þau!

Nú gætu menn kannski sopið hveljur og sagt
"...já en Norður-Kóreumenn stunda svo gasalega mikið af mannréttindabrotum!"
Jiii, vegna þess að Kjarnorkuveldið Góða gerir það ekki? Þar heitir það bara annað. Eða eru það ekki mannréttindi að eiga rétt á sæmilegri heilbrigðisþjónustu og menntun þó maður fæðist ekki með silfurskeið í hægra munnvikinu? Eða að vera ekki skotinn eða stunginn í gengjabardaga ef maður er svo óheppinn að vera staddur einhvers staðar röngu megin við járnbrautarteinana? Eða þurfa ekki að giftast 48 ára frænda sínum þegar maður er 14 ára, sé maður óvart fæddur í einhverju "cult" samfélagi í miðríkjunum?

Svo ég skrifi það einu sinni enn. Það eru fleiri en ein leið til að níðast á þegnum sínum. Ein þeirra er afskiptaleysi og óstjórn.

Ég held að "Öxulveldi hins illa" ættu að drífa sig að kjarnorkuvæðast, öll sem eitt, og sem allra fyrst. Annars kemur ammríski herinn! Og nema hann komi með ógrynni af nælonsokkum og tyggjói þá er nú ekki mikið gaman að hafa svoleiðis pakk heima hjá sér.

Þetta var kommúnismi daxins.

Hef lokið uppsetningarferli á allskonar nýjum forritum sem nú eru algjörlega fúnkerandi í nýju tölvunni minni. Þetta tengist skemmtilegri auka-innivinnu sem ég var að fá, við að texta DVD myndir. Hljómar snöggtum meira spennandi en prófarkalestur á DV, ekki satt? Á eftir að fara í gegnum eitthvað þjálfunarferli og svo fæ ég verkefni, með tíð og tíma, sem ég get unnið á mínu eigins heimili eða hvar svo sem mér stendur hugur til. Draumastarf hvers letihaux.

Annars er ég búin að vera að krúsa fréttavefi og allskyns hreinlega til að leita að einhverju til að tjá mig um. Og búin að komast að þeirri niðurstöðu að ég nenni því ekki í þessari viku. Finn ekki fyrir samfélagslegri óþægð af neinu tagi og er almennt sama um allt nema eigin rass sem líður einkar vel í þægindum tilverunnar.

Og Halldór Ásgrímsson með eitthvað sem var slegið upp sem tímamótaviðtal þess efnis að Ísland væri á listanum góða vegna þess að við höfum ekki efni á að styggja kanann hið minnsta. Réttupphend sem er hissa...