Og áfram hélt

Kynnisferð Rannsóknarskips um Austurland. Í gær gerðum við víðreist og fórum um alla firði. Rannsóknarskipi þóttu Reyðarfjörður, Eskifjörður og Neskaupstaður sætir staðir. Leiðrétti undirrituð það snarlega og áréttaði að þeir fyrrnefndu væru skítapleis og á þeim síðastnefnda byggju tómir geðsjúklingar.

En við vorum sammála um að Seyðisfjörður væri flottastur.

Í dag er síðan brostið á með aftakarigningu og ekki hundi út sigandi, hvað þá farandi í ferðalög. (Og nú er ég hrædd um að mótmælendahróin inni á Kárahnjúkum fari að sjá sitt óvænna. Skinnin. Ættu sennilegast bara að halda sig á hundraðogeinum með sitt artífart. Held Íslendingar ættu að fara að átta sig á því að artífartarnir gera málstað mótmælenda hverssemer óskaplega lítið gagn með svona stælum. Það þarf að vera eitthvað krassandi, eins og þegar leiklistarnemarnir báru á sig svínsblóð og þóttust vera dauðir! Það var áhrifaríkt! Öllum er sama um þessar hræður sem sitja uppi á hálendi og lesa ljóð. Þetta varð langur svigi.)

Hér líður síðan tíminn eins og venjulega. Allt gerist lúshægt og maður nennir engu. Um daginn fann ég morgunkorn í búri foreldra minna sem rann út árið 2001.

Ég nenni ekki að mynda mér skoðanir á því hvort Jón Ásgeir er sekur um 40 blaðsíðna ákæruþvæluna. Né heldur hvort hann reyndi við konu hins Jónsins, sem mér finnst mun alvarlegra mál. Og í sambandi við Stóra BubbaogBrynjumálið þá myndi ég, ef ég væri blaðamaður á DV reyna að grafa upp einhvern skít um hann Eirík Jónsson og gera opnugrein um það í helgarblaði. Viðtal við gamalt viðhald, eða eitthvað. Og gá hvað hann segir þá um siðareglurnar. Þetta var hint til systur minnar, ef gúrkan er enn alveg að drepa hana.

Er annars alveg að fara að hringja í fólk, skrifa leikrit og gera ýmislegt.
Alveg að fara að...

Meira frí

Búin að vera á Héraði í tvo daga og í morgun kom það. Fyrsta Egilsstaðabrjálið. Las Austurgluggann og hafði skoðanir á öllu sem var í honum. Brást við því eins og maður gerir, með því að fara í kaupfélagið.

Þaðan lögðum við hjónin örlitla lykkju á leið vora og skruppum á Borgarfjörð Eystri. Þar var sama rigningin og þegar ég kom þangað síðast og öfug Dyrfjöllin sáust ekkert fyrir þoku. Árni var samt ánægður með ferðina, hafði enda hvorki séð þennan Borgarfjörð né nokkurn lunda fyrr.

Nú erum við orðin bæði foreldra- og barnlaus. Veitir enda ekkert sérstaklega af, Árni er að drukkna í þýðingaverkefnum og ég er ekki hálfnuð með að jafna mig eftir leiklistarhátíð. Vona nú samt að ég klári það um helgina svo ég geti lagst í leikritaskriftir í næstu viku þegar ég verð orðin al-alein.

Af sumarleyfinu

er það helst að frétta að það er víst bara í annarri vinnunni. Hin eltir mann í tölvupóstinum hvert sem maður fer og stundum dettur fólki í hug að hringja og vekja mann, alla leið frá Ítalíu, til að gera eitthvað þegar maður ætlaði að sofa út. Og svo þegar maður er búinn að því og ætlar aftur uppí, þá er auðvitað sólin farin að glenna sig og það er víst ekki stætt á öðru en að brúka hana.

Annars voða skrítið að vera á Akureyri eftir að hátíðin er farin. Soldið eins og að vera síðastur heim af Húsabakka á skólaslitadegi.

Þá er

loxins búið að slíta Hátíð. Allir farnir til síns heima eða eitthvurt annað, nema ég sem er komin í sumarfrí og er um kjurt í herbúðum Rannsóknarskips og Smábáts. Og ég verð að viðurkenna algert bensínleysi.

Get þó ekki látið hjá líða að óska brúðhjónum gærdaxins innilega til hamingju, ekki það að þau sjái þetta, hugurinn væntanlega kominn með þau hálfa, ef ekki alla, leið til Rómar.

Held að hátíðin hafi heppnast vel í flesta staði, annars eru nú sennilega flestir betur til þess fallnir en ég að segja nánar frá því. Ég takmarkaði leikhússókn við stykkir sem ég átti eftir að sjá, djammaði hreint ekkert, en gæti hins vegar lýst því í nokkuð nákvæmum smáatriðum hvernig upplýsingamiðstöð hátíðar leit út að innan.

Veit núna hvernig síðasta hátíð gat endað í svona miklu blakkáti hjá mér, huxa að þessi geri það bara líka. Rextur upplýsingarmiðstöðvar er bara ekki meira spennandi en það. Hins vegar var náttúrulega frekar spennandi hvað síminn minn hringdi mikið þessa daga. Það var bara næstum eins og ég væri vinsæl!

Er búin að strengja þess mörg og hátíðleg heit að næst þegar ég verð á leiklistarhátíð ætla ég þvílíkt að leika mér að drekka mig blindfulla á hverju kvöldi og grenja og gubba í hárið á mér.

En nú er ég komin í sumarfrí, og góða veðrið komið norður og austur, þar sem það á að vera næstu vikur. Fer austur með flotann á þriðjudaxkvöld. Jibbíkóla!

Að fara

á leiklistarhátíð er góð skemmtun.
Þó sýnu skemmtilegra ef maður þarf ekki að vera að urlast við að halda hana.

Annars held ég að allt gangi vel, nema þegar einhver kvartar yfir einhverju, sem er oft, eins og síðast, en þó er líklegt að þetta verði allt svona líka arfaskemmtilegt í minningunni, eins og síðast.

Held ég hafi selt íbúðina mína í dag, svona í hjáverkum. Og er það vel. Jibbúler.

Mikið ógurlega hlakka ég nú samt til á sunnudaginn að geta kannski sofið heilan svefn og huxað heila huxun. Næst ætla ég á leiklistarhátíð sem einhverjir aðrir halda. Hvað sem það kostar. Samt fegin að ég er ekki að fara til Mónakó. Tilhuxunin um fleiri hátíðir í sumar vekur mér hreinræktaða ógleði.

Aðfara...

Held ég sé alein vöknuð á þessum aðfarardegi leiklistarhátíðar. Allavega gerðust þau undur og stórmerki að síminn minn hringdi alls ekkert í morgun. Endaði með því að ég varð svo stressuð að ég dreif mig í upplýsingamiðstöðina, sem þetta árið státar af nettengingu. Og hér er ekki hræða lífs. Er reyndar ekki búin að athuga með Hafnfirðinga sem eru svo samviskusamir að þeir sofa í leikrýminu sínu á efri hæðinni.

En þetta er nú líklegast bara lognið á undan fárviðrinu. Muni maður rétt.

Svo maður haldi nú áfram að dagbókarfæra bandalaxviðburði, sem mar er á í þetta skipti, að undirbúningur hátíðar höldum við að gangi sæmilega. Annað slagið geri ég vonlausar tilraunir til að muna hvernig ég gerði hvað síðast, en þær eru nú ekki til mikils. Sólin er eitthvað farin að láta sjá sig, en henni var ekki spáð fyrr en á opnunarhátíð á morgun. Menn eru eitthvað farnir að tínast á svæðið, en við eigum von á að flestir komi í dag. Er búin að búa til alls kyns skilti (og plasta þau!) með alls konar upplýsingum, og er að huxa um að gera eitt enn:

BANNAÐ AÐ VERA MEÐ VESEN!

Slit

Lokadagur Skólans fór hið albesta fram, sem endranær, heimsfrumsýndar voru 8 uppsetningar af 5 verkum sem hinir og þessir höfundar, sem voru á staðnum fyrir tilviljun, höfðu snýtt fram í hjáverkum. Verkunum stýrðu 8 flunkunýir leikstjórnarnemar og eru þeir hinir efnilegustu. (Ekki er ég nú kannski alveg hlutlaus þar sem hópurinn inniheldur Rannsóknarskipið og, að sögn, tvíburasystur mína.)

Gleðilæti voru um kvöldið, þjóðhátíðarkór bandalaxins kom mér til að grenja eins og venjulega yfir borðhaldi og svo dönsuðu menn fram á nótt. Skemmti mér hið albesta í nýendurheimtum félaxskap míns rannsóknarskips, sem ég hef ekki hitt vikum saman. Verð nú heldur en ekki fegin í miðjum ágúst þegar samfundir okkar fara að verða reglan en ekki undantekningin. Já, og ég held helst að við Þórunn Gréta þurfum að koma okkur í DNA rannsóknir. Svo vissir eru menn um náskyldleika okkar, hvað sem við segjum. (Árni minn aftekur nú samt að hafa nokkuð ruglað okkur saman, og er það vel ;-)

Skólaslitadagur var allur hinn undarlegasti fyrir þrennra hluta sakir.
a) Ég var ekki þunn.
b) Það var ekki sól.
c) Ég þurfti ekki að keyra til Reykjavíkur heldur rétt steinsnarið til Akureyrar þar sem ég gat sofið í góðu yfirlæti fyrir framan sjónvarpið í allan dag. Þegar á allt er litið eiginlega besti dagur af öllum slíkum hingað til.

Enda eins gott. Á morgun hefst hið fimmárlega taugaáfall. Fundur í undirbúningsnefnd leiklistarhátíðar eftir hádegi og upp frá því reikna ég með óslitinni geðbólgu í rétta viku. Það er nú rétt eins gott að þetta verði gaman. Það hjálpar mér t.d. ekki neitt að hafa gert þetta fyrir 5 árum síðan. Ég man ekkert eftir þeirri hátíð. Ég vil meina að ég hafi verið í blakkáti sökum taugadrullu.