Plögg

Hugleikurinn minn er með ofvirkni eins og endranær. Nú á að fara að sýna Þetta mánaðarlega í Þjóðleikhúskjallaranum í næstu viku. Frétt hér.

Sama leikfélag sýnir um þessar mundir sýninguna Systur í Möguleikhúsinu. Það eru ekki margar leiksýningar sem ég hef nennt að sjá tvisvar. Þetta er önnur þeirra. Alveg svakalega gargandi snill þar sem höfundur, leikstjóri og leikarar toppa sjálfa sig hver um annan þveran.

Í Freigátufréttum er það helst að frétta að hún er búin að fá þriðju tönnina, sem er vígtönn. (Ég rek það beint til þess að við Rannsóknarskip erum búin að vera að plægja í gegnum Buffy og Angel seríurnar undanfarið ár.) Svo kann hún líka að standa uppvið. Svona þangað til hún dettur niður og rekur þá venjulega hausinn í eitthvað og upphefst mikill grátur og gnístran. Samt er engan veginn lært af reynslunni. Það er ástæða fyrir því að 7 mánaða börn eiga ekki að vera búin að læra að standa. Annars er hún alveg bara kát, á milli niðurfalla. Er reyndar að fara í skoðun og sprautun í dag sem ekki er víst að verði svo ánægjulegt.

Einnig er samráðsfundur með kennara Smábátsins í dag. Hann er að standa sig ágætlega, þrátt fyrir allt annríkið, en hann mun debjútera í sínu fyrsta hlutverki hjá Hugleik í Þessu mánaðarlega. Nú erum við að reyna að ala upp í honum Sjálfstæði í Skipulagningu Heimalærdóms og Píanóæfinga. Fer allt að koma.

Og þetta er nú aldeilis ljómandi fína haustveðrið. Og er spáð áfram um helgina. Og, eins og við manninn mælt, ég og Bandalagið ætlum einmitt að sitja hana alla af okkur inni á fundum.

Bátar

Ég er landkrabbi. Meira að segja svo mikill landkrabbi að maður úr miðjum Bandaríkjunum hefur kallað mig landkrabba. Þess vegna veit ég ekki baun um skip eða báta. (Sem er fyndið í ljósi þess að ég er búin að giftast Rannsóknarskipi og bátkenna alla fjölskylduna mína.) Þess vegna er hálfgerð sóun að ég skuli hafa útsýnið sem ég hef úr stofuglugganum mínum. Það snýr yfir smábátahöfnina og slippinn, og það gáfulegasta sem ég get nokkurntíma haft um það að segja er: Nei, sko. Þarna er bátur! Svo er ég nýbúin að fatta uppá hvað það er miklu sniðugra að hjóla hafnarbakkann en Tryggvagötuna í vinnuna. Þó ég sé jafn fákunnandi um bátana þar og í smábátahöfninni.

En á föstudaginn sá ég nokkuð merkilegt. Nefnilega grátt skip með einhverju á sem leit út eins og fallbyssa. Og DANSKA fánanum! Í dag var sama skipið í höfninn, og nú var komin þyrla á dekkið. Mig grunar að Danir séu búnir að bíða í öll þessi ár eftir að ammríska hernáminu linni og ætli nú að koma aftur, með einokun og dönskuslettur. Ætla sennilega bara að bjóða okkur þyrlur og halda að málið sé dautt.

Annars er ég miðaldra í dag. Mig langar í hillusamstæðu.

Vissi það!

Auðvitað haut Ósóma að vera dauður. Mig fór strax að gruna þetta þegar uppgötvaður var ímyndaður hryðjuverkahópur í Bretlandi, í staðinn fyrir að myndband frá Ósóma kæmi lýðnum aftur í hræðslugírinn, þegar hann fór að slaka á um daginn. En hann dó ekki úr taugaveiki í Pakistan, heldur úr hjartaáfalli vegna offitu í kjallaranum á Hvíta húsinu þar sem hann hefur búið í vellystingum síðan nokkru fyrir 11. sept 2001.

Og fáráðinn sem fann upp á því að börn ættu alltaf að fá nammi á laugardögum ætti að skjóta á færi. Búið að afnema þennan háfvitalega sið hjá Smábáti og öðrum duggum verður ekki komið upp á þetta. Börn þurfa ekki nammi. Þau eiga heldur ekki skýlausan rétt á að fá nammi, hafa ekki gott af nammi og hafa ekkert slæmt af því að fá ekki nammi. Og mér er alveg sama hvernig þetta er hjá "öllum hinum í bekknum." Og hananú.

Nú ætlum við með alla fjölkylduna á Pizza Hut.

Langar

að hjóla heim eftir hádegi og eyða svo því sem eftir er helgar að leika við krakkana mína og knúsa Rannsóknarskipið. Fara með allt stóðið út að labba í sólinni. Og fara kannski í leikhús. Sjá Fagnað í Þjóðleikhúsinu. En eru þetta raunhæfar hugmyndir? Hreint ekki.

Þarf sem aldrei fyrr að hlekkja mig við tölvuna og ansa ekki nema neyðartilfellum í heimilislífinu. Það sem ekki þarf að klárast fyrir þessa helgi þarf að gera það fyrir þá næstu og ég er sybbin.

Langar í bað með blómailmi. Og kjúklingaborgara. Langar líka að fara í IKEA og kaupa innréttingadót til heimilisins. Koma svo heim og raða þeim og skúra eldhúsgólfið. Svo langar mig að eyða svona klukkutíma í að elda eitthvað geðveikt í kvöldmatinn. Leika meira við krakkana, koma þeim í rúmið og glápa svo á síðasta þáttinn í heiminum af Buffy á DVD í faðmi Rannsóknarskips yfir púrtvínsglasi.

Af hverju langar mann alltaf mest til allskonar þegar maður hefur alls ekki tíma til þess?

Kvöldsæta?

Hvers vegna ætli lítil börn verði svona skelfing sæt á kvöldin? Það bregst ekki að þegar Freigátan er komin í náttgallan fær hún eplakinnar og soldið syfjuleg augu og verður svo mikil dúlla að það liggur við að maður tími ekki að setja hana í rúmið sitt. Og svo er hún orðin dæmalaust dugleg að sofna sjálf í rúminu sínu, þegar við loxins nenntum að láta hana grenja við það í tvö kvöld. Síðan hefur það bara verið málið. Og hún er líka hætt að vakna á nóttunni. Og alveg að verða hætt á brjósti. Svo nú get ég nú aldeilis farið að hrynja íða í tíma og ótíma... fram að næstu bökun.

Og nú er mikið að gera. Ég þarf að skrifa allskonar dót, flest fyrir 1. október. Vill til að mér finnst gaman að skrifa dót. Bara spurning um að finna sér tíma meðfram allri heilsuræktinni og uppeldinu.

Smábátur þarf að taka á honum stóra sínum þessa dagana. Mikið að gera í skólanum hjá honum auk þess sem hann er að læra á píanó og leika í einþáttungi. Og best að plögga það svolítið:

Frumraunir
Í Þessu mánaðarlega hjá Hugleik, sem sýnt verður í Þjóðleikhúskjallaranum 3. og 5. október, fer fjölskyldan nefnilega ýmsar ótroðnar. Smábátur leikur sitt fyrsta hlutverk hjá Hugleik, í þættinum Pappírspési, höfundur og leikstjóri Unnur Gutt, og fyrsta höfundarverk Rannsóknarskips verður frumflutt í Leikstjórn Sigurðar H. Pálssonar.
Þessutan verður sýnt eitt verk eftir mig í leikstjórn Hrefnu Friðriksdóttur og Rannsóknarskip leikstýrir þætti eftir Sigurð H. Pálsson. En að ég skrifi og hann leikstýru eru nú óld njús.

Og fyrst við erum að plögga:

Systur
Eftir Þórunni Guðmundsdóttur í leikstjórn Þorgeirs Tryggvasonar
Verður tekið upp aftur í Möguleikhúsinu nú í haust. Frumsýning-seinni verður núna á sunnudagskvöldið. Alls verða sýndar fjórar sýningar, ein um hverja af næstu fjórum helgum. Mæli algjörlega með þessari sýningu, ætla sjálf að sjá hana aftur.

Sævar þjófbloggar:

"Ég sé að þetta er staðurinn þegar maður vill flikka upp á orðatiltækjasafnið sitt. „Að fara vestur úr því“ eða „alveg vestur úr því“ hef ég ekki heyrt fyrr. Það er snilld. Og nú kom eitt nýtt. „Að finna ekki í sér föstudaginn“. Mögulega var það ekki hugsað sem orðatiltæki heldur eðlileg lýsing á ástandi, en mér finnst að ætti að gera úr þessu orðatiltæki. Ég á bara eftir að finna einhverja góða merkingu nógu langt frá þeirri upphaflegu. Það mætti kannski starta samkeppni hér í athugasemdakerfinu? Hver er ykkar óskamerking á orðatiltækinu „Að finna ekki í sér föstudaginn?“

Vinkonur

Hér koma nokkrar myndir úr félagslífi Freigátunnar.


Spjallað við Úlfhildi vinkonu. Huxanlega um mikilvægi skriðs.


Og í dag kom Vala vinkona í heimsókn...


...og það var spilað fjórhent á píanó.

Þetta eru ljóslega tónlistarsnillingar framtíðar. Þessar tilfæringar kættu óneitanlega skap feðranna, sem voru nýbúnir að horfa á sína menn gjalda afhroð.

Og talandi um feður, minn á sextuxafmæli í dag. Held hann hafi ekkert ætlað að halda uppá það og eyðir því sjálfsagt deginum í símanum. Til hamingju með það.