Artífartbörnin

Smábátur syngur og dansar í Hörpunni á barnamenningarhátíð þann 15. maí, næstkomandi. Það er daginn eftir Júróvísjón. Þá verður flutt þar einhvers konar bræðingur úr söngleiknum Hárlakki sem framinn var í Hagaskóla fyrr í vor, við ógurlegan fögnuð. Hann er einnig að bíða eftir að fá að heyra hvort hann mun leika í kvikmynd í sumar. Nokkuð stórt, skilst mér.

Sá elsti er sumsé bara búinn að meikaða. Þarf ekki að orðlengja það. (Enda urðum við dáldið stolt þegar við komum einhverju sinni á sýningu í Vesturbæjarskóla, þegar hann var þar, þá um 10 ára eða svo, og sáum að hann hafði skrifað einhversstaðar að hann ætlaði að verða Hugleikari þegar hann yrði stór. Stolt stund. Enda lék hann sinn fyrsta einleik hjá því leikfélagi skömmu síðar.)

Þau yngri hafa líka verið að sýna efnilega takta í einhvers konar listhneigð.

Við Freigátan vorum að ræða um sumarið. Hún sagði: „Þá ætla ég bara að láta mig dreyma gula liti því sumarið er allt í gulu. Núna dreymir mig bara hvítt því það er vindurinn.“
Eh... ókei. Efnileg í artífartinu.

Bróðir hennar, Hraðbátturinn, átti líka merkilega innsetningu um daginn. Systir hans var að horfa á einhverja Barbímynd, sem hann hafði nú takmarkaðan áhuga á, svo hann kom fram þar sem ég var að vesenast. Þar setti hann tóma óhreinatauskörfu á hvolf. Ofan á hana setti hann lítinn Ikea stólkoll. Þar ofan á setti hann lokið af óhreinatauskútnum. Þar ofan á raðaði hann ýmsu smálegu, m.a. naglaklippum og tannstönglum. Svo fór hann á bak við þetta alltsaman og sagði, með bjagaðri röddu: „Einu sinni var kall. Hann var inni í húsinu sínu og borðaði svo mikið að hann varð allt of stór.“ Svo kom hann fram fyrir og sagði (með eðlilegri rödd) „Þetta var leikrit.“

Ef fólki finnst við hjónin artífarta yfir okkur? Bíðiði bara!
Yngri börnin okkar eiga eftir að verða einhverjir algjörlega óskiljanlegir skúlptúra-hljóðmyndar-innsetningalistamenn!

Vor

Takmörk dagsins eru tvenn.
Að reyna að nenna að fara yfir eins mörg próf og ég mögulega get... (Af 100 mögulegum) Og reyna að éta ekki of mikið.
Já, og drekka ekki kaffi. En ógeðslega mikið vatn. Einhversstaðar í bakhöfðinu langar mig að taka smá ávaxtakast og aðlaga mataraæðið pínu (og mjókka kannske ofurlítið?) áður en skólinn byrjar.

Nú eru að verða 2 ár liðin frá átakinu "byrja að skoða hvað maður étur og hreyfa sig eitthvað." Það virkar alveg. Í ljós kom að það er mikilvægt fyrir mig að hreyfa mig helling, til þess að ég hafi orku í alla kyrrsetuvinnuna og haldi draslinu gangandi. Hins vegar hefur í ljós komið að maður brennir alveg fáránlega litlu.

Ergó: Ef maður ætlar að breyta um lögun hefur það allt að gera með hvað maður lætur mikið af mat (og matarlíki) í smettið á sér. Það skiptir ekki einu sinni sérstaklega miklu máli hvað það er. Bara að éta ekki í óhófi. Dáldið einfalt. Eða hvað?

Nei, ekki einfalt. Ég er brauðfíkill. Alveg kreisí í allt með saltbragði. Ég drekk eiginlega aldrei gos og get átt súkkulaði þangað til það skemmist... En brauð og brauðtengt get ég étið endalaust. Og sérstaklega á kvöldin.

Og annað sem ég átti ekki von á að fatta. Það er óstjórnlegt mikilvægi þess að hvíla sig nóg. Þegar maður verður þreyttur, tala nú ekki um langþreyttur, þá er svo stutt í ílöngun í allskonar orkusprengjur og óæti. Ég þarf helst að hunskast í bælið fyrir ellefu. Svo ég detti ekki íða.

Leiðin fram hjá þessu eru vatn í óhófi, og ávaxta og grænmetiseign. Ég kaupi vínber, litlar gulrætur og epli, þegar mér finnst vera komið gott af óhollu kvöld-áti. Fyrstu kvöldin í afvenjun raða ég í kringum mig allskonar hollu. (Svo endar með því að ég hætti að nenna því. ;)

Hjólaði annars heim úr vinnunni í gær. Það gekk ágætlega, þangað til keðjan datt af. En það hjól (verslað af konunni sem var að flytja út úr íbúðinni á neðri hæðinni á 5000 kall fyrir nokkrum árum) ætti alveg að duga okkur í bili. Stefnan er að vera með skiptiskipulag á hjóladæminu, annað hjóli í skólann á morgnana og hitt keyri með börnin, svo skiptum við og sá sem hjólaði um morguninn keyrir og sækir seinnipartinn. Þessi hjólatúr tekur annars enga stund. 20 - 30 mínútur.

Jæja. Búni bunkinn af prófum er ennþá miklu lægri en eftir-bunkinn.

36 dagar í skóla!
(Ætla samt ekki að verða eins og skólafíklarnir í gamladaga, sko. Vantar bara alvarlega eitthvað viðmið í þessum yfirferðarleiðindum.)

Konunglegt brúðkaup.

Ég hafði nú ekkert sérstaklega hugsað mér að horfa á þetta brúðkaup. Mundi eftir brúðkaupi Díönu og Kalla sem einhverrar langrar og leiðinlegrar beinnar útsendingar, a la koma Keikó, Fisher eða sambærilegt.

Átti aukinheldur að vera á fundi klukkan 10.

Svo var ég í vinnunni. Og guðfræðingurinn við hliðina á mér með innsýn í kirkjuhefðarlegu hliðina. Og ég narraðist og nörraðist.

Fór í framhaldinu og hugsa um undarleg utanafheit í sambandi við athöfnina "að horfa á konunglega brúðkaupið." Margir hafa ekkert gaman af því, auðvitað. Engan áhuga á þessu fólki, kirkjuhefðunum, konunglegum hefðum eða neitt. Enda, hvað segir það um mann? Ég velti fyrir mér hvort ég væri plebbi af því að ég horfði á konunglega brúðkaupið. Ég er nefnilega ferlega and-royal. Finnst alls ekki siðferðilega rétt að hafa fólk eins og sýningargripi í búrum frá fæðingu . (Þó það séu gullbúr.)

En, allavega. Þetta var ekki eins skelfilega langt mig minnir að brúðkaup foreldra brúðgumans hafi verið. Og þarna var margt áhugavert. Tónlist, sálmaval, ritningalestur... og ótal túlkunarmöguleikar á öllusaman, eins og í öllu leikhúsi.

Ég er náttúrulega öll að pæla í performance þessa dagana. Og þetta var sýning. Eftir mjög nákvæmu handriti sem gríðarlega margir sjá. Því er áhugavert að skoða hvað er í þessu.

Ræða biskupsins fannst mér merkileg. Það væri gaman að bera hana saman við ræður í fyrri konunglegu brúðkaupum. Mér fannst áhugavert þegar hann sagði brúðhjónunum að veita hvort öðru ákveðið athafnafrelsi vitnaði hann í skáldið Chaucer, máli sínu til stuðnings.

Þetta tengist því sem ég er mikið búin að vera að pæla í. Það er þetta með rökstyðjum og réttlætum með orðatiltækjum og eða svölum setningum eftir skáld. Þetta er mjög merkilegt þar sem það að það skuli vera til svöl eða skemmtileg leið til að segja eitthvað... þýðir ekki að það sé eitthvað sannara, eða réttara að segja það.

Allt sem stuðlar er satt, sagði Ármann Guðmundsson einu sinni. (Setning sem stuðlar sjálf og styður því eigin fullyrðingu.) Í nútímanum er rökleikni upphafin. Rökstuðningur er upphaf og endir alls, tilfinningarök eru ekki rök og staðreyndir eru staðreyndir, hvernig sem þær eru settar fram.

Samt er það þannig að ótrúlega oft, þegar menn ætla að segja eitthvað merkilegt, þá þarf að stuðla, vitna í, orðatiltækja... annars tekur enginn mark á manni! Orðanna hljóðan held ég að hafi meiri áhrif en flest annað í mannlífinu, stjórnmálunum, samfélaginu í dag. Að vera vel máli farinn er kannski eitt af því mikilvægasta, sem ákvarðar stöðu manna í þjóðfélaginu, hvað kemst til leiðar og hvað ekki.

Er einmitt búin að vera að hugsa um trúða í stjórnmálum. (Öll í besta flokknum þessa dagana.)

Fékk smá hroll í gær þegar ég fattaði annan íslenskan stjórnmálamann sem komst til valda með ekki ósvipuðum aðferðum.

Fyrsta orðið sem hann sagði í sjónvarpi var: Drulla.

Hann gerði usla í stjórnmálum þess tíma með því að vera af röngum ættum fyrir valdhafa í sínum flokki.

Varð borgarstjóri.

Sigraði sitjandi formann í formannskosningum og varð flokksformaður.

Varð forsætisráðherra.

Varð seðlabankastjóri

(Setti Ísland á hausinn)

Er ritstjóri Morgunblaðsins.

Og þessa sigurgöngu virðist helst mega rekja til ákveðins orðfæris. Máltækja, stundum heimasmíðaðra og almennra "skemmtilegheita." (Ef maður er með svona miðaldra-kalla-húmor.)

Sviðsetningin.

Ég er ekki frá því. Hvort sem okkur líkar betur eða ver. Það eru sviðsetningar sem stjórna heiminum í dag.

Umbúðirnar, ekki innihaldið.

Jájá, þetta fjallaði alveg um brúðkaup Villa og Kötu.

Til hamingju, þau.

Útvarp Kópavogur...

veðurspá.

Ég spæ því að eftir tvö norðaustansumur í röð verði brakandi blíða á norður og austurlandi alla hundadagana í sumar. (Frá ca, júlíbyrjun fram undir ágústlok.) Og síðan áfram, auðvitað, þar sem hauststillurnar búa mjög gjarnan fyrir austan. Hins vegar er ég hrædd um að fljótlega fari að kólna þar eystra þar í bili, og verði skítviðri fram undir, eða yfir, Jónsmessu.

Þetta með sumarblíðuna gæti síðan svo sem klikkað. Ég var að rifja upp hitabylgjupáskana á Egilsstöðum 1993. Blíðan hélst alveg eitthvað áfram. Ég man að við dimmiteruðum í brakandi blíðu. Á leiðinni í síðasta prófið mitt í Menntaskólanum á Egilsstöðum festi ég hins vegar bílinn á Lagarásnum og þurfti að skilja hann eftir og hlaupa á milljón gegnum snjóskafla á kirkjuleiðinni til að meika það í prófið. (Þýsku 403, ef eg man rétt.) Sumarið varð síðan alveg fullkomlega ömurlegt. Hitinn fór varla nokkurntíma í tveggja stafa tölu og það var OFT slydda. Sumarið kom eftir 20. ágúst. Þá var ég flutt til Akureyrar. Þeir sem fluttu til Reykjavíkur mættu beint í haustrigningar og fengu ekkert sumar. Þannig var það nú.

Þess vegna spái ég, hokin af veðráttureynslu, skítaveðri eystra og nyrðra, frá miðjum maí að júnílokum, en af meðfæddri bjartsýni spái ég því að rétt snúist í hundadögunum.

Reykjavíkursumarið er síðan eiginlega alltaf eins. Þarf ekkert að spá um það. Hitinn verður 10 - 15 stig og ýmist rigning eða sól. (Meira af rigningu en sól ef spá mín um suðvestlæga hundadaga gengur eftir.)

Annars veit ég ekkert hvernig sumarið verður. Planið er að vera viku á Húnavöllum og læra að leikstýra. Síðan þyrfti ég að fara vestur (á Patreksfjörð) norður (í Eyjafjörð) og austur (aðallega í Egilsstaði) og myndi nú alveg vilja stoppa dáldið á hverjum stað. Vera svo mætt í bæinn í tæka tíð fyrir Japan. 4. ágúst. Inn á milli þarf ég svo að taka slatta af viðtölum og þýða Önnu í Grænuhlíð. Og svo er ég að spá í að gera kannski einhverja útvarpsþætti... Kannski bara eitthvað í sambandi við allt þetta flakk? Eða verður kannski alveg nóg að gera?

Í allefall verður þurrkatíð í fjármálum. Líklega ekki króna af innkomu fyrr en vaxtabætur hrynja inn í ágústbyrjun, já og svo styrkir vegna Japansferðar, löngu eftirá, seinna í ágúst. Og ferlega væri nú gaman ef það færi ekki alveg allt í yfirdráttardrauginn.

Hérna megin við páska er sumarið fáránlega skammt undan. Og maí er alltaf ferlega stuttur mánuður, einhverra hluta vegna. Og ferlega þyrfti maður nú að haska sér út að hlaupa eftir þessa páska ofeldisins.

Bara er veðrið vildi nú vera svo vænt að fara að haga sér...

Er internetið bóla?

Ég man þegar ég frétti fyrst að tilvist þessa sem ég man ekki hvort þekktist þá undir nafninu "internet" eða bara sem eitthvað allt annað. Eini netvafrinn sem ég þekkti fyrst um sinn minnir mig að hafi heitið gofer. Gulir stafir á svörtum skjá og engar myndir. Það sem þessi stjarnfræðilega uppfinning gerði fyrst og fremst fyrir mig var að geta talað við eitthvað af vinum mínum í Reykjavík á ircinu, frá Háskólanum á Akureyri. Frá tölvuveri til tölvuvers, vitaskuld. Næstum enginn var ennþá með tölvu heima hjá sér, og alls enginn með internet. Þetta var líka fyrir tíma gsm, í húsinu sem ég bjó var bara tíkallasími niðri í kjallara sem enginn svaraði nokkurn tíma í. Það var ekki búið að finna upp tölvupóstinn.

Þetta var veturinn 1993-1994 og ég minnist þess ekki að hafa fundist ég neitt sambandslaus við umheiminn, eða neitt.

Smám saman hefur síðan tæknin undið uppá sig. Bloggið kom (og fór?) og maður gat farið að fylgjast með sumum vinum sínum. Svo ekki sé nú minnst á Snjáldurskinnubyltinguna. Og svo náttúrulega Google og Wiki. Núna er hægt að komast að öllu sem maður vill. Sem er ágætt, í sjálfu sér. Facebook getur alveg skemmt manni, ef manni leiðist. Og stundum skrifar einhver eitthvað gott í netmiðlana.

Það er þó ekki frá því að mér sé farið að leiðast aðeins á internetinu. Oft hangi ég þar án þess að vita svo sem hvað er ég að gera. Fréttafíknin sem heltók mig í kringum hrun og byltingu hefur snúist upp í andhverfu sína. Engar fréttir eru góðar fréttir og allar fréttir eru kjaftæði. Sjaldnar og sjaldnar nenni ég á fésbókina. Örsjaldan fær maður áhugaverða tölvupóst... það er ekki nema maður sé alveg brjálað að skipuleggja eitthvað skemmtilegt í kjötheimum. (Eða einhver segist ætla að borga manni péning fyrir eitthvað... sem er sjaldnar en ekki.) Fáir skrifa lengur blogg. Svo ekki sé nú minnst á hallærið þegar manni dettur ekkert í hug til að gúggla eða wikipedia...

Kannski er ég búin að komast að öllu.

Kannski er internetið bara bóla.

Er sumarið kom yfir... Tímon?!

Ég veit ekki betur en að 10 stiga hiti og rigning með köflum sé einmitt sumarveður í Reykjavík og nágrenni. Jafnvel bara á Íslandi.

Heimilið í Koppavoginum er alveg farið að líta einhvernveginn út. Enda er Unglingurinn í Danmörku og þau yngri með krónískt kvef sem líklega næst ekki úr nema með endalausum inniverum þannig að það er ágætt að hanga bara inni, þennan skír-sumardaginn fyrsta.

Komst þó að þeirri tragísku staðreynd að líklega hef ég ofnæmi fyrir dásamlega Lazyboy-sófanum hans Ella frænda. Ætlaði ekki að vilja horfast í augu við þetta, en stoðgrindin er öll að drepast og er snöggtum skárri eftir dags sófabindindi. Bót í máli að ég get þá haft okkar alveg útaf fyrir mig, og nú snýr hann rétt fyrir ligg.

Það er búið að ganga frá eiginlega öllu. Eftir að fara eina smá ferð í hjálpræðisherinn og Foreldrarnir Verðandi eftir að fá í hausinn haug af barnafötum. Samt er enn pláss í geymslunni! Þetta er svakalegt.

Borðtölvan er komin upp. Bara eftir að yfirfara, öppreida, vírusverja, og svona. Þá er hún tilbúin til heimaverkefna.

Úthverfadoðinn hefur lagst yfir. Allur saman. Ég skrópaði á öll Færeyingafyllerí um helgina og það hvarflar ekki einu sinni að mér að fara nokkurn skapaðan hlut nálægt hundraðogeinum um páskana. Langar hins vegar svakalega að prófa að hlaupa um eyðilendur kópvogskra útivistarsvæða.

(Enda er Bandalagsþing í Öðru Úthverfi (Mosó) helgina eftir páska. Það verður sjálfsagt eitthvað. Og skóli í júní. Svo það er víst best að hvíla sig bara.)

Allt er stærra í Kópavogi. Íbúðin okkar er öll stærri en virðist í fyrstu. Allt dótið manns hverfur hérna. Og bílastæðið okkar, sem ég þorði ekki að leggja í í fyrstu af því að mér sýndist það vera svo þröngt, reyndist vera á stærð við fótboltavöll. Svo fór ég í kópvogsku Krónuna. Jemundur minn. Það fæst nú allt, og mikið af því. Hroðalega held ég að maður geti orðið feitur af að búa í Kópavogi, ef maður passar sig ekki. (Dettur mér nú í hug mjög gott dæmi, opinbera fígúru, jafnvel táknmynd, bæjarins, en ætla ekki að nefna nein nöfn.)

Eins gott að fara að koma sér á eitt þessara fjölmörgu hjólaverkstæða í grenndinni og láta lappa upp á hjóltíkina. Hún er eitthvað vond í gírunum. (Á ekki péning til að endurnýja bykkjuna alveg fyrr en í haust.) Fara svo að myndast við að hjóla í vinnuna. Mér skilst að það taki ekki nema eitthvað kortér, ef almennilega er hamast á pedölunum. Líka gaman að vera alltaf einn af þessum ferlega fersku sem mæta alltaf með mjó læri og magavöðvana grjótharða og vindbarðir í framan, alveg ljónhressir, án þess að hafa fengið sér kaffi.
Óþolandi fólk.
Ég ætla að verða svona. Bráðum.

Órólega deildin

Það er að verða til nýr þingflokkur á Alþingi. Éld það væri heppilegast að hann yrði kallaður Órólega deildin. Þangað gætu allir komið sem þyrftu samvisku sinnar vegna að segja skilið við þingflokk sinn, til lengri eða skemmri tíma.

Órólega deildin hefði engan þingflokksformann og þeim sem sætu í henni væri uppálagt að styðjast við eigin samvisku, betri vitund og skynsemi þegar kæmi að því að taka afstöðu til mála.

Þegar allir þingmenn verða komnir í órólegu deildina fer Alþingi að geta sinnt sínu hlutverki sem löggjafarsamkunda þjóðkjörinna fulltrúa almúgans.