Fékk ruslpóst sem hófst á þessum orðum:

"Til að ná hámarksárangri í lífinu þarf skýra stefnu, skrifleg markmið, jákvætt hugarfar, þrotlausa vinnu og þrautseigju."

Já, það er þetta með árangurinn. Svo maður tali nú ekki um "hámarksárangur í lífinu". Hvenær er maður búinn að ná hámarksárangri í lífinu? Og ef maður gerir það eingöngu með því að vera sífellt og þrotlaust að vinna að niðurskrifuðum markmiðum, fullur af uppgerðarkæti, er maður þá ekki að lifa frekar þreytandi og leiðinlegu lífi? Og er það ekki árangursleysi í sjálfu sér?

Það vefst svo mikið fyrir mér þetta með að "komast áfram" í lífinu og "ná árangri". Stundum er eini árangurinn sem mig langar að ná þann daginn sá að reyna að komast heim áður en endursýning á Survivor byrjar. Og þá er algjörlega hámarksárangri náð. Hann felst hins vegar alls ekki í að skrifa neitt niður eða sýna neina þrautseigju, heldur eingöngu í því að sitja ekki of lengi á kjaftatörn eftir leikæfingu.

Annars ætla ég nú svosem ekkert að vera að gera mig heimskari en ég er. Veit svosem alveg af hverju "árangur" samanstendur í viðteknum gildum nútímasamfélax. Það ku vera peningar, völd og jafnvel frægð, eða einhvers konar viðurkenning umhverfisins.

Þetta með peningana get ég svosem skilið, uppað vissu marki. Vissulega væri gaman að vita ekki aura sinna tal. Það þyrfti samt að gerast átakalítið og með einhverju skemmtilegu. Vil heldur lepja dauðann úr skel heldur en að vinna þrotlaust með þrautsegju að einhverju.

Þetta með völdin skil ég alls ekki. Þeim fylgir ábyrgð. Ég þoli hana ekki.

Því síður þetta með frægðina og þetta sem klapp á rassinn frá samfélaginu sem margir virðast þurfa mikið á að halda. Ef maður er ekki sæmilega sáttur við sjálfan sig er ekkert sem umhverfið getur gert í því. Og frægð felst aðallega í því að ókunnugt fólk er alltaf að bögga mann. Vill það einhver?

Wellwell, ég er allavega búin að setja mér markmið um hámarksárangur í dag. Ég ætla að nenna í bankann. Ég ætla ekki að skrifa það niður.

PS. Fyrir þá sem langar ógurlega til að læra að ná árangri, þá var þetta upphaf á auglýsingu um námsstefnu á laugardaginn með Brian Tracy. Hún heitir:

Hámarksárangur - Sannreyndar aðferðir og lögmál sem leysa úr læðingi hæfileika þína til að ná árangri.

Maður veit nú bara ekki hvort maður að að hlæja eða gráta. Hæfileikar til að ná árangri... er það ekki bara að nenna hlutum? Er einhver virkilega svo skynsemi skroppinn að hann þurfi að fara á námskeið til að láta segja sér það?

Það er greinilega hægt að versla flest á netinu.

Ætli þeir sendi heim?
Í póstkröfu?
Eða borgað með korti?
Og gæti maður skilað ef stærðin passar ekki?

Þessir og margir aðrir brandarar duttu mér í hug.

Tekið skal fram að mig vantar ekki, rétt eintök má alveg eins finna á fylleríum, til dæmis á Papaböllum.

Stund milli stríða á skrifstofunni minni, eða kannski ætti heldur að segja stund milli skóla, þar sem nú virðist yfirstaðin flóðbylgja fólks sem er að sækja um í leiklistarskólann, en á móti kemur að skráningar í Bandalaxskólann hefjast væntanlega einhverntíma í þessum mánuði.

Svo villist jú inn einn og einn snyrtiskólanemi, sumar þeirra láta Paris og Nicole líta út eins og djúpvitra heimspekinga og kjarneðlisfræðinga. Ójá, það er náttúrulega svo margt sinnið sem skinnið en stundum virðist sem því fegurra skinnið því meiri mannvitsflatlendi leynast undir. Helberir fordómar að sjálfsögðu, sem ég er mikið búin að reyna að venja mig af, en samt kemst maður ekki hjá því að velta þessu stundum fyrir sér, sérstaklega þegar hingað rekast trekk í trekk fagrar (eða kannski aðallega vel snyrtar) ungar stúlkur sem virðast ekki... vaða í því... Sumar virðast meira að segja haldnar þeim ósið að þykjast tregari en þær eru. Það virðist í sumum kreðsum hreinlega ekki vera kúl að vita neitt eða kunna orð sem eru yfir 1 atkvæði.

Undarlegt. Maður fyllist jafnvel ákveðinni... já... kvenfyrirlitningu, bara.
Ævinlega sýnast mér karlmenn sem meiri eru á yfirborðinu en annars staðar heldur vilja sýnast klárari en þeir eru. Kemur reyndar stundum svolítið ámátlega út...

Sennilega best að reyna bara að vera nokkurn veginn eins innúr. Eftir því sem maður kemst næst.

En þetta var nú... útúrdúr... eða eitthvað.

Annars, gleðilegan bjórdag! Já, bjórinn er 16 ára á Íslandi í dag!
Og 16falt húrra fyrir því!

Stórkostlegt!

Nauðsynleg lesning á hverju heimili.

Var að fatta að ég hef ekki verið ekki í leikriti síðan ég kom heim frá Eistlandi í ágúst. Nema rétt yfir blájólin. Það er kannski ekkert svo ofboðslega undarlegt að maður skuli vera farinn að sakna sjónvarpsins síns smá og sé ekkert búinn að skrifa eða neitt?

Frá næstu helgi ætla ég líka að gera mest lítið annað en að prjóna og reyna að skrifa eitthvað og láta sjónvarpsdaxkrána stjórna lífi mínu í einu og öllu. Og þvælast til Akureyrar í tíma og ótíma. Lofa engu um félaxlyndi.

Og, best að plögga smá:
Það er aðeins ein sýning eftir á Memento Mori. Hún er á föstudaginn. Allra síðasti sjens að sjá þessa frábæru sýningu.

Og á sunnudaginn verður frumsýnt leikritið sem heitir víst ekki lengur Aðfaranótt heldur Patataz. Sýningar verða í nýju leikhúsi sem heitir Stúdíó 4 og er staðsett í Vatnagörðum 4. Mér sýnist þessi líka verða hreinast abbragð. Enda höfundurinn Björn Sigurjónsson og leikstjórinn Bergur Ingólfs og leikararnir allirsaman, hreinræktaðir snillingar.

Og svo er bara sól úti. Lallallah.

Fleira mágfólk. Hér er Sverrir. Hann þýðir rauðu seríuna. Ég er ekki að ljúga.
Þá vantar bara einn sem heitir Þórður og þá er systkinaflotinn kominn allur. (Nema Rannsóknarskipið sem má ekki vera að því að blogga þar sem hann er stöðugt upptekinn við smíðar rómantískra sms-a mér til kætningar.)

Ætla að búa til sér bloggaraflokk með flotanum, það skal þó tekið fram að þau blogga ekki sérstaklega oft. Enda ættareinkenni að huxa sig veeeel um áður en menn tjá sig.

Hatar Guð homma?

Ég hef vaxandi áhyggjur af trúarofstæki Bandaríkjamanna. Sá í sjónvarpinu mínu um daginn fullt af fólki þar í landi sem gjarnan mótmælir við jarðarfarir samkynhneigðra og tilkynnir aðstandendum það á fullu blasti að hinn látni sé farinn til Helvítis. Og þykist bara í fullum rétti, enda er ennþá bannað að vera hommi í slatta af fylkum hinna sameinuðu furstadæma norður ammríku. Og þetta þykist vera að FRELSA heiminn? What?

Enda, ef ég man rétt mínar biblíuskoðanir á unglingsárum þá var nú tekið sterkara til orða um margt annað en samkynhneigð. Til dæmis á að taka óhlýðin börn af lífi og menn mega ýmislegt við óþægar eiginkonur.

Og svo stundar þessi þjóð dauðasyndirnar eins og hún fái borgað fyrir það. Til dæmis gluttonar hún sem engin önnur, sem á henni sér. Ég sá til dæmis í þessum ágætis þætti 200 kílóa konu syngja "God Hates Fags" hástöfum. Það er í eitt af fáum skiptum sem ég hef hent prjónunum mínum af öllu afli í sjónvarpið og íhugað mannrán og líkamsmeiðingar.

En ég hef áhyggjur af þessu, ég verð bara að segja það. Og þegar restin af heiminum fær nóg og fer loxins í allsherjarstríð við Bandaríkjamenn (sem er að verða tímaspursmál að óbreyttu), þá verðum vér "sódómistar" á Íslandi mjög röngu megin við víglínuna.

Herinn burt!