Er orðið leiðinlegt í partíum?
Er fólkið sem þú þekkir orðið svo boríng að það þarf að láta það klæða sig upp í einhverja fáránlega búninga til að þola samkvæmi með því?
Helst láta það þykjast algjörlega vera eitthvað annað en það er?
Kannski hafa samkvæmisleiki líka, svo menn þurfi nú örugglega ekki að tala saman?
Þá er kominn tími til að fá sér nýja vini.
5.1.07
4.1.07
Nýtt ár
Ég er áramótabarn.
Sem þýðir ekki að ég eigi afmæli á áramótum, heldur í sama skilningi og að þeir sem halda mikið upp á jólin séu jólabörn. Ég er sumsé alltaf í miklu stuði eftir áramót. Ég held ég setji mér svosem ekki neitt sérstök "bein" áramótaheit. En samt fer alltaf í gang um áramót einhver samantekt og uppstokkun í hausnum á mér.
Í upphafi árs er ég því ávallt gagntekin að allskonar hugmyndum fyrirætlnunum og tilfinningu fyrir nýju upphafi með hreint borð. (Og ef ég hef nennt að taka almennilega til á skrifborðinu mínu fyrir jólin er það líka rétt í bóxtaflegri merkingu.)
Klúður síðasta árs eru liðin og enn hefur ekkert nýtt klúður fæðst á þessu ári. Það er voða góð tilfinning.
Sem endranær er ég með heilan haug af hugmyndum um allskyns sem mig langar að gera á þessu nýbyrjaða ári. Bæði í vinnunni, heima hjá mér, á ritvellinum og í leikhúsinu. En til þess að eitthvað af því komist á koppinn þarf ég tvímælalaust að gera eitt.
Það er að nýta tímann betur. Ég fattaði nefnilega allt í einu að skipulagið hefur orðið fyrir áfalli á næstliðnum árum.
Auðvitað er það talsverð breyting að vera allt í einu kominn með fjögurra manna fjölskyldu. Þurfa á hverjum degi að vita hvað er í kvöldmatinn og passa að alltaf séu til bleyjur, skólanesti og hrein föt á fjóra. Þó svo að maður sé að þessu öllu í samvinnu við eiginmanninn. (Og að vera í slíku samstarfi er vissulega önnur róttæk breyting.) Það er þetta með að geta aldrei klárað neitt. Í svona fjölskylduumhverfi, sérstaklega með smábarn í spilinu, breytast nefnilega áætlanir á hverjum degi. Það getur teygst úr smávægilegustu verkefnum út í hið óendanlega. Og það þýðir ekkert að ætla að setjast niður að skrifa þegar maður eru búinn að öllu hinu. Þá gerist það aldrei.
En ég held ég sé að verða búin að læra á þetta. Í staðinn fyrir að sitja einhversstaðar skjálfandi af kvíðaröskun yfir öllu sem eftir er að gera, aftur og aftur út í það óendanlega, þarf bara að vinna aðeins hraðar. Taka meðvitaða ákvörðum um hvað má verða eftir. Svosem eins og þegar var vítlaust að gera á Lækjarbrekku í gamladaga. Þá var enginn endir á því hvað maður gat hlaupið hratt til að geta kannski fengið sér smók einhvern tíma fyrir klukkan ellefu. Þetta er sama dæmið. Nema bara alltaf, og í staðinn fyrir smók kemur skrif eða sjónvarpsgláp. Byrjaði í gær og á morgun. Tók til á undraverðum hraða þegar við komum að norðan og í morgun náði ég að gera helling áður en ég fór í vinnuna. Svo er það bara að halda áfram svona.
Það er sumsé margt á prjónunum fyrir árið og framtíðina.
Og ég hlakka mikið til.
Sem þýðir ekki að ég eigi afmæli á áramótum, heldur í sama skilningi og að þeir sem halda mikið upp á jólin séu jólabörn. Ég er sumsé alltaf í miklu stuði eftir áramót. Ég held ég setji mér svosem ekki neitt sérstök "bein" áramótaheit. En samt fer alltaf í gang um áramót einhver samantekt og uppstokkun í hausnum á mér.
Í upphafi árs er ég því ávallt gagntekin að allskonar hugmyndum fyrirætlnunum og tilfinningu fyrir nýju upphafi með hreint borð. (Og ef ég hef nennt að taka almennilega til á skrifborðinu mínu fyrir jólin er það líka rétt í bóxtaflegri merkingu.)
Klúður síðasta árs eru liðin og enn hefur ekkert nýtt klúður fæðst á þessu ári. Það er voða góð tilfinning.
Sem endranær er ég með heilan haug af hugmyndum um allskyns sem mig langar að gera á þessu nýbyrjaða ári. Bæði í vinnunni, heima hjá mér, á ritvellinum og í leikhúsinu. En til þess að eitthvað af því komist á koppinn þarf ég tvímælalaust að gera eitt.
Það er að nýta tímann betur. Ég fattaði nefnilega allt í einu að skipulagið hefur orðið fyrir áfalli á næstliðnum árum.
Auðvitað er það talsverð breyting að vera allt í einu kominn með fjögurra manna fjölskyldu. Þurfa á hverjum degi að vita hvað er í kvöldmatinn og passa að alltaf séu til bleyjur, skólanesti og hrein föt á fjóra. Þó svo að maður sé að þessu öllu í samvinnu við eiginmanninn. (Og að vera í slíku samstarfi er vissulega önnur róttæk breyting.) Það er þetta með að geta aldrei klárað neitt. Í svona fjölskylduumhverfi, sérstaklega með smábarn í spilinu, breytast nefnilega áætlanir á hverjum degi. Það getur teygst úr smávægilegustu verkefnum út í hið óendanlega. Og það þýðir ekkert að ætla að setjast niður að skrifa þegar maður eru búinn að öllu hinu. Þá gerist það aldrei.
En ég held ég sé að verða búin að læra á þetta. Í staðinn fyrir að sitja einhversstaðar skjálfandi af kvíðaröskun yfir öllu sem eftir er að gera, aftur og aftur út í það óendanlega, þarf bara að vinna aðeins hraðar. Taka meðvitaða ákvörðum um hvað má verða eftir. Svosem eins og þegar var vítlaust að gera á Lækjarbrekku í gamladaga. Þá var enginn endir á því hvað maður gat hlaupið hratt til að geta kannski fengið sér smók einhvern tíma fyrir klukkan ellefu. Þetta er sama dæmið. Nema bara alltaf, og í staðinn fyrir smók kemur skrif eða sjónvarpsgláp. Byrjaði í gær og á morgun. Tók til á undraverðum hraða þegar við komum að norðan og í morgun náði ég að gera helling áður en ég fór í vinnuna. Svo er það bara að halda áfram svona.
Það er sumsé margt á prjónunum fyrir árið og framtíðina.
Og ég hlakka mikið til.
30.12.06
Árið 2006
Þá er það pistillinn.
Það bar helst til tíðinda að á árinu eignaðist ég barn (28. janúar), gifti mig (þann 8. apríl og skírði barnið Gyðu í leiðinni) og keypti mér íbúð (í október, flutti inn í nóvember). Hafa þetta allt verið mestu hamingju viðburðir (ja, nema kannski fæðing og flutningar, svona rétt á meðan.) Var í fæðingarorlofi alveg fram í ágúst en náði samt ekki að gera helminginn af því sem ég ætlaði að gera í því. Saumaði gardínur fyrir jólin, en bakaði bara eina sort. Gerði sem sagt allt það mikilvægasta sem hægt er að gera í einka- og fjölskyldulífinu á einu ári. Ekki nema von að maður sé svolítið sybbin.
Allavega, fjölskyldan sem nú telur fjóra einstaklinga hefur hafið búsetu á Ránargötunni við mikinn fögnuð allra viðstaddra. Segir mér svo hugur um að þar verði taumlaus hamingja ríkjandi á næstunni. Allir eru kátir, glaðir, hraustir og horfa með óskemmandi bjartsýni til framtíðar.
Hvað fleira?
Já, ég skrifaði leikrit fyrir Leikfélag Fljótsdalshéraðs. Það var sýnt í nóvember. Og sýndist sitt hverjum.
Skrauf líka nokkra einþáttunga. Einn var sýndur í októberprógrammi Hugleix. Sýndist mér vel.
Einnig var frumfluttur við sama tækifæri fyrsti einþáttungur Rannsóknarskips og Smábátur þreytti frumraun sína sem Hugleikari. Sjálf leikstýrði ég einhverjum tveimur einþáttungum, og það var gaman. Og fyrirliggjandi er allur heimurinn.
Nú ætlum við að eyða áramótum á Egilsstöðum. Erum búin að vera á ættaróðali Rannsóknarskips fyrir norðan í góðu yfirlæti, verðum hér til annars janúars og förum þá aftur norðurum, sækjum Smábát í föðurhús sín, og heim. Svo, hér hef ég um 3 daga til að hitta allar vinkonurnar og skoða alla nýlega fædda afkomendur þeirra, sem og hitta ömmur, frænkur, og allra handa skyldmenni til að sína litlu Freigátuna, þannig að ekki er til setu boðið.
Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir það gamla.
Það bar helst til tíðinda að á árinu eignaðist ég barn (28. janúar), gifti mig (þann 8. apríl og skírði barnið Gyðu í leiðinni) og keypti mér íbúð (í október, flutti inn í nóvember). Hafa þetta allt verið mestu hamingju viðburðir (ja, nema kannski fæðing og flutningar, svona rétt á meðan.) Var í fæðingarorlofi alveg fram í ágúst en náði samt ekki að gera helminginn af því sem ég ætlaði að gera í því. Saumaði gardínur fyrir jólin, en bakaði bara eina sort. Gerði sem sagt allt það mikilvægasta sem hægt er að gera í einka- og fjölskyldulífinu á einu ári. Ekki nema von að maður sé svolítið sybbin.
Allavega, fjölskyldan sem nú telur fjóra einstaklinga hefur hafið búsetu á Ránargötunni við mikinn fögnuð allra viðstaddra. Segir mér svo hugur um að þar verði taumlaus hamingja ríkjandi á næstunni. Allir eru kátir, glaðir, hraustir og horfa með óskemmandi bjartsýni til framtíðar.
Hvað fleira?
Já, ég skrifaði leikrit fyrir Leikfélag Fljótsdalshéraðs. Það var sýnt í nóvember. Og sýndist sitt hverjum.
Skrauf líka nokkra einþáttunga. Einn var sýndur í októberprógrammi Hugleix. Sýndist mér vel.
Einnig var frumfluttur við sama tækifæri fyrsti einþáttungur Rannsóknarskips og Smábátur þreytti frumraun sína sem Hugleikari. Sjálf leikstýrði ég einhverjum tveimur einþáttungum, og það var gaman. Og fyrirliggjandi er allur heimurinn.
Nú ætlum við að eyða áramótum á Egilsstöðum. Erum búin að vera á ættaróðali Rannsóknarskips fyrir norðan í góðu yfirlæti, verðum hér til annars janúars og förum þá aftur norðurum, sækjum Smábát í föðurhús sín, og heim. Svo, hér hef ég um 3 daga til að hitta allar vinkonurnar og skoða alla nýlega fædda afkomendur þeirra, sem og hitta ömmur, frænkur, og allra handa skyldmenni til að sína litlu Freigátuna, þannig að ekki er til setu boðið.
Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir það gamla.
24.12.06
22.12.06
Skápur með gleri og allt
Það hefur verið ljóst í nokkurn tíma að ég hef tapað eftirsókninni eftir kúlinu. Þetta er ekki afleiðing fjölskyldunar vorrar, giftingar og barneigna, heldur hluti orsakar. En það er allt önnur saga.
Fyrr í vetur játaði ég ílöngun í hillusamstæðu.
Það bar til um þessar mundir að fjölskyldan fluttist búferlum. Í minna og sætara húsnæði, sem fylgdi minni og sætari eldhúsinnrétting. Ljóst var að puntglasaeign fjölskyldunnar komst hreint ekki fyrir í hinni mínímal eldhúsinnréttingu. Við Rannsóknarskip skipulögðum afmarkað svæði í stofurými þar sem mætti sem best koma fyrir skáp með gleri, fyrir puntglösin og fleira tilfallandi. Og leitin hófst. Hún barst víða. Nokkrir þóttu líklegir, en enginn almennilega útvalinn að svo komnu máli.
Víkur þá söguna til fólksins uppi. Uppi hafa staðið yfir miklar framkvæmdir og sýndist okkur helst hljóta að vera búið að henda öllu innanstokks, á því sem maður var að rekast á í stigaganginum. En lengi er von á einum. Fyrir nokkrum dögum rákumst við á, bókstaflega, forláta skáp með gleri. Var honum snyrtilega saman pakkað, og þótti okkur víst að hann ætti sér áfangastað. Gríntumst samt með að við ættum að gá hvort við mættum ekki bara hirða hann. Héldum við því áfram í hvert sinn sem við tróðumst framhjá honum næstu daga. Þar kom að að Rannsóknarskip rakst á eigendur skápsins í stigaganginum og bar upp erindið. Í ljós kom að skápafmánin var á leið á haugana og var okkur mikið velkomið að hirða hann og spara fyrri eigendum ferðina. maðurinn uppi hjálpaði Rannsóknarskipi meira að segja að bera hann á sinn stað.
Nú erum við sumsé orðin stoltir eigendur að þessum fínasta skáp með glerhurðum, sem kostaði ekki krónu, en lætur okkur samt líða eins og við séum þvílíkt ríkt og fínt fólki í vesturbænum, þegar við sjáum hve hann ljómar fagurlega, við hliðina á píanóinu. (Sem við erum með í láni.)
Þetta var saga af skáp með gleri.
Tökum þá upp allt annað hjal, og segjum frá flónsku húsmóðurinnar.
Ég ætlaði, í fyrsta sinn í aldir, að senda jólakort. Þar sem ég átti svo fína mynd af krökkunum til að setja á það. Skemmst frá því að segja að pöntunin sem fara átti til Hans Petersen (á síðustu stundu) fokkaðist eitthvað upp hjá mér, og ég fattaði það ekki fyrr en löngu síðar. Okkur Photoshop tóxt hins vegar að búa til mynd sem lítur út nokkurn veginn eins og jólakortið átti að verða. Hún verður birt hér á aðfangadag.
Ég lít þannig á þetta að ég sé að spara mönnum pappír til að geyma í geymslunni sinni og henda eftir 10 ár. Þeir sem haldnir eru söfnunaráráttu geta prentað út fyrir eigin vélarafli.
Fyrr í vetur játaði ég ílöngun í hillusamstæðu.
Það bar til um þessar mundir að fjölskyldan fluttist búferlum. Í minna og sætara húsnæði, sem fylgdi minni og sætari eldhúsinnrétting. Ljóst var að puntglasaeign fjölskyldunnar komst hreint ekki fyrir í hinni mínímal eldhúsinnréttingu. Við Rannsóknarskip skipulögðum afmarkað svæði í stofurými þar sem mætti sem best koma fyrir skáp með gleri, fyrir puntglösin og fleira tilfallandi. Og leitin hófst. Hún barst víða. Nokkrir þóttu líklegir, en enginn almennilega útvalinn að svo komnu máli.
Víkur þá söguna til fólksins uppi. Uppi hafa staðið yfir miklar framkvæmdir og sýndist okkur helst hljóta að vera búið að henda öllu innanstokks, á því sem maður var að rekast á í stigaganginum. En lengi er von á einum. Fyrir nokkrum dögum rákumst við á, bókstaflega, forláta skáp með gleri. Var honum snyrtilega saman pakkað, og þótti okkur víst að hann ætti sér áfangastað. Gríntumst samt með að við ættum að gá hvort við mættum ekki bara hirða hann. Héldum við því áfram í hvert sinn sem við tróðumst framhjá honum næstu daga. Þar kom að að Rannsóknarskip rakst á eigendur skápsins í stigaganginum og bar upp erindið. Í ljós kom að skápafmánin var á leið á haugana og var okkur mikið velkomið að hirða hann og spara fyrri eigendum ferðina. maðurinn uppi hjálpaði Rannsóknarskipi meira að segja að bera hann á sinn stað.
Nú erum við sumsé orðin stoltir eigendur að þessum fínasta skáp með glerhurðum, sem kostaði ekki krónu, en lætur okkur samt líða eins og við séum þvílíkt ríkt og fínt fólki í vesturbænum, þegar við sjáum hve hann ljómar fagurlega, við hliðina á píanóinu. (Sem við erum með í láni.)
Þetta var saga af skáp með gleri.
Tökum þá upp allt annað hjal, og segjum frá flónsku húsmóðurinnar.
Ég ætlaði, í fyrsta sinn í aldir, að senda jólakort. Þar sem ég átti svo fína mynd af krökkunum til að setja á það. Skemmst frá því að segja að pöntunin sem fara átti til Hans Petersen (á síðustu stundu) fokkaðist eitthvað upp hjá mér, og ég fattaði það ekki fyrr en löngu síðar. Okkur Photoshop tóxt hins vegar að búa til mynd sem lítur út nokkurn veginn eins og jólakortið átti að verða. Hún verður birt hér á aðfangadag.
Ég lít þannig á þetta að ég sé að spara mönnum pappír til að geyma í geymslunni sinni og henda eftir 10 ár. Þeir sem haldnir eru söfnunaráráttu geta prentað út fyrir eigin vélarafli.
21.12.06
Gullmolar
Í gær fórum við í IKEA. Það var aðallega Freigátan sem verslaði. Fjárfesti hún í einhverjum hirslum undir veraldlegar eigur sínar og einni flensu. Hún var því með 39 stiga hita í dag og ég var heima að halda á henni í staðinn fyrir að fara í vinnuna. Seinnipartinn var Rannsóknarskip í áhaldinu meðan ég fór í Smáralindina í fárviðrinu og eyddi mannskemmandi fjárhæðum í jólamat og gjafir. Það var gaman.
Gullkorn undanfarinna daga eru í boði Smábáts:
Á leiðinni heim úr IKEA fór Rannsóknarskip að láta ófriðlega, eiginlega að hætti félaganna Bívisar og Böttheds, við undirleik Eminems. Smábáti þótti ómaklega að sínum manni vegið. (Þ.e.a.s., undirleikaranum.) Eftirfarandi samtal átti sér stað:
Smábátur: Hvað ertu eiginlega að gera?
Rannsóknarskip: Ég er að vera unglingur.
Smábátur: (Þurrlega) Voru unglingar svona í þinni tíð?
Áðan vorum við að horfa á Geimtíví. Þar klikktu umsjónarmenn út með því að hvetja menn til að spila úr sér augun um jólin. Þetta fannst okkur fyndið. Smábáti þótti nú samt rétt að taka fram að hann ætlaði ekki að gera það.
Ég: Eiga menn ekki líka bara að fá ferköntuð augu af því að glápa of mikið.
Smábátur: (Eftir nokkra umhugsun.) Af hverju eru sjónvörp þá ekki bara höfð augnlaga?
Gullkorn undanfarinna daga eru í boði Smábáts:
Á leiðinni heim úr IKEA fór Rannsóknarskip að láta ófriðlega, eiginlega að hætti félaganna Bívisar og Böttheds, við undirleik Eminems. Smábáti þótti ómaklega að sínum manni vegið. (Þ.e.a.s., undirleikaranum.) Eftirfarandi samtal átti sér stað:
Smábátur: Hvað ertu eiginlega að gera?
Rannsóknarskip: Ég er að vera unglingur.
Smábátur: (Þurrlega) Voru unglingar svona í þinni tíð?
Áðan vorum við að horfa á Geimtíví. Þar klikktu umsjónarmenn út með því að hvetja menn til að spila úr sér augun um jólin. Þetta fannst okkur fyndið. Smábáti þótti nú samt rétt að taka fram að hann ætlaði ekki að gera það.
Ég: Eiga menn ekki líka bara að fá ferköntuð augu af því að glápa of mikið.
Smábátur: (Eftir nokkra umhugsun.) Af hverju eru sjónvörp þá ekki bara höfð augnlaga?
20.12.06
Drullujól
Það verður rok og rigning um jólin. Held að Bogomil þurfi eitthvað að endurskoða textann í mæjónesjólalaginu sínu.
Drullujól gæti verið góður titill á jólaplötu paunkhljómsveitar.
Lögin á henni gæti til dæmis verið:
Glögggubb
Kjötskita
og
Skítagjafir
Paunkarar allra landa mega fara eins og þeim sýnist með þessa hugmynd.
Drullujól gæti verið góður titill á jólaplötu paunkhljómsveitar.
Lögin á henni gæti til dæmis verið:
Glögggubb
Kjötskita
og
Skítagjafir
Paunkarar allra landa mega fara eins og þeim sýnist með þessa hugmynd.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)