Í morgun

mætti ég frekar úldin í vinnuna. Stjórnarfundur í gærkvöldi og kjaftæði og bjór allt of lengi frameftir eftir það. Vika í frumsýningu, en þá langar mig jafnan að hætta öllu f***ing brölti, fara á námskeið í verðbréfamiðlun og koma aldrei framar nálægt neinu sem endar á -list.

Síminn á skrifstofunni var byrjaður að hringja áður en ég komst inn. Ég furðaði mig. Síminn hætti að hringja áður en ég náði honum. Byrjaði næstum strax aftur. Ég furðaði mig meira. "Hvað í veröldinni getur mönnum legið á, klukkan fimmmínútur í níu?
Ég náði loxins símanum, heyrði erindið, og áttaði mig.

Ofan á alla aðra geðveiki er fyrsti skráningardagur á Skólann í dag!

Hux

Ég er farin að vera í mestu vandræðum með þá félaga Alltaf og Aldrei.
Mér finnst flest gerast stundum.

Rogastanz!

Það hringdi maður sem sagðist, orðrétt, "...langa svo mikið til að lesa Jóðlíf eftir Odd Björnsson."
Við smá leit og skoðun komst ég að því að Jóðlíf eftir Odd Björnsson er UNDIR 10 BLAÐSÍÐUM!

Þessar upplýsingar eru því aðeins merkilegar að maður hafi notið þeirrar vafasömu skemmtunar að vera við hátíðarkvöldverð á aðalfundi Bandalags íslenskra leikfélaga á Höfn í Hornafirði árið 2000.

Ríkið og tilveran

Þá er komið vorannríki, í vinnu og leikfélagi, sem jafnan hefst uppúr febrúari og lýkur ekki fyrr en eftir aðalfundi beggja. Venjulegast fjarskalega öflugur tími þar sem maður þarf að taka á honum stóra sínum, skipuleggja vel og mæta á marrrrga funnnndi. Síðasta ár var undantekning (ég var í fæðingarorlofi) en þetta ár verður það ekki.

En, ó,ó, þetta árið er eitthvað skrítið í gangi. Alveg flunkunýtt samvisku... ja kannski ekki beint "bit", en eitthvað nart. Mér finnst ég eitthvað þurfa/langa að vera meira heima hjá mér. Mér finnst agalegt ef ég kemst ekki heim í kvöldmat og sé kannski litlu skútuna mína ekkert vakandi frá seinniparti til morgunsins eftir, og þá bara í nokkrar mínútur áður en ég fer í vinnuna. Stundum finnst mér ég missa af allri fjölskyldunni dögum saman. Ekki svo að skilja að Rannsóknarskip kvarti. Enda þarf nú trúlega talsvert til. En ég veit að honum þykir gaman að hitta mig og hann væri sjálfsagt til í að fá meiri hjálp með heimilið.

Áttaði ég mig allt í einu á því að hingað til hafa heimilin mín bara mest lítið kallað á mig. Og menn sem ég hef áður reynt að vera í einhverjum tygjum við, voru því fegnari sem þeir sáu mig minna. Það voru helst vinir mínir á menntaskóla- og háskólaárunum sem söknuðu mín þegar ég hvarf í leikfélagið. En ég gat nú bætt þeim það upp inn á milli.

En nú togast ég og teygist í allar áttir. Mest heim til mín. Og hlakka heilmikið til þegar þessi hrina verður afstaðin og ég get snúið mér aftur á fullu að Aðalhlutverki lífs míns sem Eiginkona og Móðir. Það er nefnilega best.

Neyzlan

Einu sinni fannst mér eitt það allraskemmtilegasta í heiminum að vera full. Sitja einhverstaðar og láta nikótín og alkóhól koma mér í blóðsstað og upplifa hvíld frá daglegu amstri og áhyggjum hversdagsins. Auðvitað var þetta aldrei nema skammgóður vermir. En vermir þó.

Undanfarin ár hefur ánægja mín af fylleríum farið minnkandi. Enn getur alveg verið gaman En þeir félagar "Böss og Hæ" eru hættir að mæta.

Það gerðist tildæmis um síðustu helgi, aldrei slíku vant, að ég "djammaði" bæði kvöldin. Á föstudegi fór ég á Food & Fun með Rannsóknarskipi og félögum. Skemmti mér konunglega. Fékk mér kokteila fyrir og eftir mat. Og var orðin sybbin klukkan 11 og fór heim að sofa. Seinna kvöldið fór ég í partí hvar mér dvaldist í 8 klukkutíma. (Þar af lennnngi í heitum potti!) Á þeim tíma drakk ég eina rauðvínsflösku. Bæði kvöld var mjög gaman þó geðveika ölvunarbössið væri fjarverandi sem endranær.

Það er ekki fyrr en í þessari viku sem ég er síðan að átta mig á í hverju þróunin liggur.Smám saman hef ég verið að ná stjórn á geðheilsu minni og lífi og nú er svo komið að ég óttast fátt við amstur hversdagsins, heldur á ég í stöðugu og ástríðufullu ástarsambandi við flest sem honum fylgir.

"Böss og Hæ" hættir að koma í heimsókn. Því þeir eru fluttir inn.

Lausnin var...

...Dharma og Greg. Þáttaröðin sem státar af besta vetrarólympíuleikaþætti allra sit-com-a.

Í dag var öðrum vorboða aflokið. Skólabæklingarnir eru farnir í póst! (Þeir sem ekki vita um hvað málið snýst hafa sennilega ekki áhuga á að vita það heldur.)

Þá eru bara eftir nokkrar frumsýningar, aðalfundir Hugleixins og Bandalaxins, og þar með er sumarið komið!

Síðan í árstíðadeyfð útlandanna þykja mér reyndar allar íslenskar árstíðir æði. Og öll veður. Sérstaklega síðan ég eignaðist fjölskylduna mína. Rannsóknarskip gerir allar árstíðir dásamlegar með nærvist sinni einni saman.

(Viðkvæmum velkomið að gubba. Eða gráta.)

Vorverkin

Við Freigátan þrifum svalirnar í dag. Ég spúlaði, hún sullaði. Það er komið vor í vesturbænum. Hún fékk að sigla um svalirnar og verða blaut og drullug upp fyrir haus. Það þótti ekkert smá stuð.

Og nú er hún farin að sofa, feðgar út í bæ að horfa á fótbolta, og ég þarf að prófarka eina mynd. Sem er eins gott þar sem þriðjudagar algjörlega sökka í sjónvarpinu.

Og að lokum getraun:
Mig langar í búðir í ýmsum dulargervum og vildi að það væri offissjéraklúbbur á Íslandi svo hægt væri að hafa þar hárkollukvöld. Og ég ætla í spennandi drykkjuleik næst þegar eru vetrarólympíuleikar.

Fyrstu seríu af hvaða sjónvarpsþáttum var ég að kaupa og er að horfa á?
(Hugsanlega veit þetta enginn nema Bára.)