Í almennilega vinnu eins og allt eðlilegt fólk!

Varla var rafblekið þornað á pistlinum mínum um dásemdir blanka bóheimlífsins en ég fékk vinnu. Stöðu, jafnvel. Reyndar tímabundna og ekkert á neinum forstjóralaunum en titillinn er átakanlega virðulegur.

Næstu sextán mánuði verð ég „Verkefnastjóri sviðslista á Fljótsdalshéraði“ hvorki meira né minna. Með launum um hver mánaðamót, vinnuaðstöðu, persónuafslætti og sumarleyfisdögum. 

Frá og með mánaðamótum verð ég með „almennilega vinnu eins og allt eðlilegt fólk.“ Best ég hringi í Ásbjörn alþingismann. Hann vill kannski verða vinur minn á feisbúkk?

Klikkað.

Í þessu starfi eru allskonar spennandi verkefni, sum fyrirliggjandi og svo öll hin sem ég á eftir að finna uppá í samstarfi við allt góða og skemmtilega sviðslistafólkið á svæðinu og annarsstaðar. Mér finnst svolítið að það eigi að fara að borga mér fyrir, og það á reglulegum basis, það sem ég geri venjulega frílansandi eða frítt.

En sá böggull fylgir náttúrulega skammrifi að það er, eins og fyrr kom fram, á Fljótsdalshéraði. Og varð ekki ljóst fyrr en komið var fram á sumar þannig að við ákváðum að vera ekki að rótast neitt með fjölskylduna í bili og þau yrðu fyrir sunnan í vetur. Sem þýðir að ég verð ein fyrir austan. Hjá pabba og mömmu. Og ömmu. Ég ætla náttúrulega að vera dugleg að passa þau en ég reikna nú samt svona frekar með því að heima hjá mér fari alla jafna enginn að grenja í vetur. Kannski fæ ég mér meira að segja einhverja einmanalega kjallaraholu seinnipartinn í vetur. Þar sem ekkert heyrist á síðkvöldum nema sönglið í Rás 1, hvorki verður internettenging né sjónvarpstæki í húsi og ég þarf ekki að klippa neglurnar á neinum nema sjálfri mér.

Auðvitað verður erfitt að vera fjarri fjölskyldunni. Ég get eiginlega ekki einu sinni ímyndað mér hvernig það verður. En ég er samt komin með gífurlega marga draumóra um allt sem ég ætla að afreka á tímanum utan vinnutíma sem nú fer ekki í að skeina, snýta og þrasa.

Til dæmis ætla ég að:

- Æfa mig reglulega mikið á gítar, úkúlele og allt annað sem ég næ í.

- Skrifa doktorsritgerð.

- Skrifa grein í erlent, ritrýnt tímarit.

- Skrifa allann fjárann annan.

- Liggja uppí sófa, hlusta á Rás 1 og lesa bók mér til skemmtunar um miðjan dag.

- Fara í allar fjallgöngurnar með fjallgönguklúbbnum Fjallhress.

- Hlaupa, hjóla og synda á hverjum degi eins og biluð. (Missa þessi 10 kíló, btw. en það verður nú bara í hjáverkum.)

- Þýða 3. 4. og 5. bók um Önnu í Grænuhlíð.

- Vera ævinlega óaðfinnanlega til fara.

- Ráfa um skóginn.

- Heimsækja alla sem ég þekki. Oft.

- Iðka jóga.

- Vera fyrirmyndardóttirin sem annast aldraða forfeður sína af þvílíkri alúð að annað eins hefur ekki sést í veraldarsögunni.

Já, það er séns að ég standi ekki við þetta alveg allt…

Og þar sem þetta var ekki alveg planið verða næstu vikur ansi, ja skrítnar. Ég hefði líklega skipulagt mig aðeins öðruvísi ef ég hefði vitað að ég yrði að flytja búferlum á milli landshluta um mánaðamótin.
En svona er farðaplan mitt næstu vikur:

Föstudagur 20. júlí: Keflavík - London - Madrid
Laugardagur 21. júlí: Madrid - Santiago (12 tíma flug dauðans) hvar ég verð í viku á ráðstefnu. Það er vetur í Chile.
Sunnudagur 29. júlí og mánudagur 30. júlí: Santiago - Madrid - Kaupmannahöfn (12 tíma dauðasvefn á sveitahóteli nálægt Kastrup.)
Þriðjudagur 31. júlí: Lest frá Kastrup til Sönderborg hvar ég mæti beint í setningarathöfn í Sönderborgarkastala og opnunarsýningu í Sönderborgarleikhúsi en af henni er ég einmitt handritshöfundur. Svo er leiklistarhátíð, bara, áfram.
Sunnudagur 5. ágúst: Billund - Keflavík klukkan eitthvað fáránlegt um morguninn.
Þriðjudagur 7. ágúst: Reykjavík Egilsstaðir - aðra leið.
Eitthvað af fjölskyldunni verður reyndar hjá mér til að byrja með. Fer með litlu börnin í bæinn 21. ágúst og eftir það hefst Einlífi Framakonunnar.
Sem er líklegur titill á næstu færslu.

Möst

Allir kannast við fyrstu setninguna úr þessari ræðu. Þegar ég fór að reyna að gúggla henni á íslensku þá kemur þetta blogg tvisvar á fyrstu síðunum. (Þess vegna ætla ég ekki að skrifa hana.) Ég fann hana hins vegar á ensku og las hana vandlega, kannski í fyrsta sinn, ég man það ekki. Og varð nú bara að deila. Á frummálinu.

Gjössovel, Hótel Jörð Skakspjóts úr verkinu Sem yður þóknast:

JAQUES:
All the world's a stage,
And all the men and women merely players:
They have their exits and their entrances;
And one man in his time plays many parts,
His acts being seven ages. At first the infant,
Mewling and puking in the nurse's arms.
And then the whining school-boy, with his satchel
And shining morning face, creeping like snail
Unwillingly to school. And then the lover,
Sighing like furnace, with a woeful ballad
Made to his mistress' eyebrow. Then a soldier,
Full of strange oaths and bearded like the pard,
Jealous in honour, sudden and quick in quarrel,
Seeking the bubble reputation
Even in the cannon's mouth. And then the justice,
In fair round belly with good capon lined,
With eyes severe and beard of formal cut,
Full of wise saws and modern instances;
And so he plays his part. The sixth age shifts
Into the lean and slipper'd pantaloon,
With spectacles on nose and pouch on side,
His youthful hose, well saved, a world too wide
For his shrunk shank; and his big manly voice,
Turning again toward childish treble, pipes
And whistles in his sound. Last scene of all,
That ends this strange eventful history,
Is second childishness and mere oblivion,
Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything.

Misskildi mig

Ég ákvað að eyða þessum fagra föstudegi í að láta loksins verða af því að kenna sjálfri mér á Endnote. Letin og ómennskan... já og frammistöðukvíðinn, er hins vegar að grípa þannig í taumana að ég nenni því ekki alveg. Ákvað í staðinn að skrifa mig í gegnum ákveðið mál.

Nú er það þannig að ég og mín fjölskylda lifum á tekjum sem eru í kringum fátækramörkin. Höfum alltaf gert. Og okkur finnst það bara þægilegt. Við gætum sjálfsagt reynt að útvega okkur mba gráður í einhverju og störf með "stjóri" í titlinum. En við viljum heldur geta verið komin heim með krökkunum klukkan 4 á daginn, helst bæði, og leikið okkur með leikfélögunum okkar, stundað tónlist og leiklist... golf og allskonar. Tíminn er miklu mikilvægari en peningar.

Stöku sinnum fell ég þó í þá gryfju að líta á þetta sem tímabundið ástand. Það er það ekki. Þjóðfélagið þarf bókstaflega að snúast á haus til þess að störfin sem við vinnum, eða komum til með að vinna á ævinni, verði vel borguð. Við sjálf þurfum líka að hafa persónuleikaskipti ef við þykjumst einhverntíma ætla að gera eitthvað með hagnaðarsjónarmið í huga. Þannig er þetta. Það sem ég gleymi þegar ég fer að eiga draumóra um betri tíð með rjóma er einhver undarleg hugsýn um "auðvelt" líf. Við höfum alltaf getað átt þak yfir höfuðið, yfirleitt nógu stórt til að enginn þurfi að sofa í baðkarinu, enginn er svangur og við leyfum okkur allt sem okkur sýnist. Auðvitað eru engar skyndiákvarðanir teknar, útlandaferðir þurfa að skipuleggjast og útleggjast með margra mánaða eða ára fyrirvara og stundum bilar bíllinn fyrir tvöhundruðþúsundkall og þá þarf að skipta vísanu í heilt ár. En við erum ALLTAF í útlöndum. Ég hef ekki talið saman allt sem við erum að fara á þessu ári. Mest af því er reyndar vinnutengt, en það er nú sama. Hversu margir í kreppuþjóðinni fóru til Japan í fyrrasumar og ætla til Chile á þessu ári? Og þetta er alveg hægt. Börnin fá að vera í íþróttaskólum, leikjanámskeiði, tónlistarnámi... unglingurinn ætlar í heimavistarskóla. Og þetta hefur alltsaman gengið hingað til og mun gera það áfram. Við skuldum ekki einu sinni neitt að ráði.

Þess vegna á ég erfitt með að skilja sjálfa mig þegar ég dett inn í draumsýnina um lífið sem ég veit að mér myndi hundleiðast. Ef ég hef eitthvað lært um sjálfa mig á ævinni hlýtur það að vera það að þrátt fyrir kvíðaraskanir og skemmtilegheit leita ég áskoranir uppi. Ég ræðst ævinlega á garðinn þar sem hann er hæstur. Hver byrjar til dæmis í doktorsnámi með eins, þriggja og þrettán ára börn, hálfu ári eftir að fjármálakerfi landsins hrynur? Enginn sem þráir neins konar þægilegt líf.

Um árið mismælti sig kona og sagðist hafa misskilið sig. Þetta mismæli hefur hjálpað mér mikið að skilja hvenær ég er að misskilja mig. Samkvæmt kenningunni um að maðurinn hafi mjög tilhneigingu til að gera það sem hann vill þarf maður reglulega að athuga hvernig draumsýnir manns eru um lífið og tékka á því hvort þær samræmast endilega því sem manni raunverulega finnst. Ég held að eitt af því mikilvægasta sem aðgreinir manninn frá öðrum dýrategundum sé að það er hægt að telja honum trú um allskonar kjaftæði. Þetta heitir auglýsingasálfræði.

Svo er það líka blekkingin um að einhverntíma verði allt vesenið búið. Allt komist í öruggar og þægilegar skorður og maður þurfi aldrei framar að hafa fyrir neinu. En þetta er auðvitað ekkert svona. Eins og Búdda segir, það er alltaf eitthvað helvítis vesen. Og lífið er keðja tímabundinna ástanda þar sem það er aldrei neitt öruggt eða "þægilegt" í mjög langan tíma.

Ég var alveg í svona almennilegri vinnu eins og allt eðlilegt fólk einu sinni. Einn vetur. Endaði hann á minni fyrstu ferð á þunglyndislyf. Ég hafði misskilið mig og haldið að ég vildi lifa öðruvísi en ég vil í raun og veru. Þarna rugla líka rökin mann. Mann á að langa meira í starfið sem gefur meiri peninga. En lífið er of stutt til að láta sér leiðast 8 tíma á dag, 5 daga vikunnar eða meira.

Það sem vakti mig til meðvitundar í þetta sinn var það að ég var farin að hafa ógurlegar áhyggjur af næsta vetri. Ég er ekki enn komin með styrk í rannsóknina mína, er líklega búin með námslánaheimildir, efast um að ég eigi rétt á atvinnuleysisbótum og á enn tvö ár eftir til að geta klárað ritgerðina mína sæmilega. Minn elskulegur sagði þá við mig hina gullvægu setningu:

„Síðan hvenær höfum við áhyggjur af peningum?“

Þetta var mjög góð spurning. Ef ég fæ ekkert til að lifa af næsta vetur verður nefnilega staðan áhugaverð. Ekki að ég reikni með að gerast verkefnalaus. Ég er að þýða bækur og ýmislegt, kann að búa til ágætis útvarpsþætti, get skrifað greinar, haldið fyrirlestra og námskeið, ef ég fæ allt í einu tíma. Svo er auðvitað alveg í boði að mjaka ritgerðarófétinu áfram, þó enginn ætli að borga mér fyrir það.

Þannig að þegar ég áttaði mig á þessum misskilningi á sjálfri mér fór allt að birtast í réttu ljósi. Óvissuástand er nefnilega öldungis skemmtilegt og ég efast ekki á að nú finn ég næsta garð og reyni að sjálfsögðu að príla yfir hann þar sem hann er hæstur, með rafmagnsgirðingum og gaddavír!

Þetta er alveg brjálað líf.

Hólí mólí...

Þegar maður nennir ekki að fara yfir 150 heimapróf liggur maður í tarrottinu. Og í mínum kortum eru ógurlegar breytingar þessa dagana. Einhver ógurlega mikið ný verkefni og breyttar aðstæður. Og allt frekar neikvætt, hrun, áfall, aðskilnaður... Ég er orðin skíthrædd um að ég fái bara ekkert styrk til að halda doktorsrannsóknum mínum áfram og þurfi að fara að fá mér Almennilega Vinnu eins og allt Eðlilegt Fólk.

Ömó.

Þá datt mér í hug að fyrst ég hefði ekkert heyrt í manninum mínum síðan á þriðjudaginn gæti náttúrulega verið að hann væri bara búinn að ná sér í eina latexklædda (a la rúmenska júróvísjónlagið) og væri búinn að ákveða að gerast leðurblökubóndi austur þar og koma aldrei-aldrei-aldrei heim. Það myndi vissulega skýra hrakspárnar.

Þannig að þetta gæti alveg sloppið til með styrkinn...

Leti, ómennska og kreppu-Ísland á reiðifylleríi

Er maðurinn latur í „eðli“ sínu? Þarf að halda honum við efnið, þræla honum út, refsa honum ef hann hagar sér ekki, selja honum drasl, ota honum útí samkeppni, gefa honum vinnu, útvega honum afþreyingu eins og hann getur í sig troðið, segja honum hvernig hann á að gera, segja, hugsa, klæða sig, tjá sig... til þess að það fari ekki allt í vitleysu?

Ég held að það sé ekki hægt að vera latur. Ég held að leti sé ekki til. Ef menn gera ekki það sem þeim er sagt að gera, þá er það út af einhverju. Þreyta er held ég algengari en við gerum okkur grein fyrir. Stundum sjá menn bara ekki tilganginn með því. Þegar þarf að rífast í unglingnum dögum saman til þess að hann taki til í viðbjóðslega lyktandi herberginu sínu, þá reikna ég með að það sé vegna þess að lyktin sé ekkert farin að angra hann að ráði. Þegar hún fer að gera það tekur hann til. (Það verður hins vegar ekki fyrr en hann flytur út af mínu heimili sem hann fær að ákveða þetta alveg sjálfur.)

Ég fór að hugsa þetta í framhaldi af umræðunum um hina Vondu Sjálfstæðismenn. Þessa sem af illgirni og almennum durgshætti settu Ísland viljandi á hausinn og ætla að gera það aftur við fyrsta tækifæri. Ja, annaðhvort það, eða þá að þeir eru eini flokkurinn sem hefur sýnt þjóðinni almennilega Velmegun og vill fá að taka aftur við af Vondu ríkisstjórninni sem ætlar að halda okkur við hungurmörkin fram eftir öldinni,  af einskærri mannvonsku, auðvitað.

Ég man alveg þegar Ingibjörg Sólrún heyktist á því að fara í formannsslag við Össur, svila sinn. Hún var eina manneskjan sem hefði mögulega getað velt Davíð Odssyni úr sessi sem forsætisráðherra, nokkrum árum fyrir einkavæðingu bankanna. Sem hefði líklega orðið til þess að vinir aðeins annarra hefðu fengið þá. Og vitiði hvað? Talandi hausarnir hétu mögulega eitthvað annað en við værum í sama skítnum.

En ég er samt forvitin um þennan grundvallarmun sem er á sýn hægrimanna og vinstrimanna á mannskepnuna og samfélagið. Er það hin náttúrulega leti og ómennska sem menn trúa mismikið á? Eru margir sammála Bubba um að samfélög úti á landi verði að hafa frystihús og ákveðinn fjölda af ömurlegum og sálarmyrðandi færibandsvinnum til þess að þrífast? Ég kem sjálf frá Egilsstöðum. Ekkert frystihús. Enginn stór vinnustaður, en margir litlir. Mig langar að búa til bókabúð þar. Bærinn hefur verið að byggjast frá því um 1950 og farið ört stækkandi æ síðan. Margir niður á fjörðum eru brjálaðir. Þetta samfélag á ekki að geta verið til. Það er ekkert frystihús. Á hverju lifir þetta fólk eiginlega? spyrja menn hver annan, froðufellandi af öfund yfir því að þarna skuli fólk hafa það gott og vilja búa á meðan menn flýja firðina í massavís. Það veit fjandinn. Mamma mín vinnur hjá verkalýðsfélaginu. Pabbi minn er alltaf stofnandi einhver félög og fyrirtæki. Yfirleitt eitthvað sem vantar. Núna er hann með skrifstofuþjónustu fyrir einyrkja (vinnur mikið fyrir fjarðamenn) og tók þátt í að stofna kjötvinnslu. Það vantaði svoleiðis. Einmitt þess vegna langar mig að stofna bókabúð.

Spurningin held ég að sé, hvað viljum við að ríkisstjórn geri? Leysa Framkvæmdir allan vanda? Á að eyða miklum peningum í fá og stór dæmi?

Hvað vantar?

Það er nefnilega svo merkilegt að í kreppulandinu vantar ekkert. Það er nóg af verkefnum, nóg af fólki sem vill vinna þau. Heilmikið af allskonar orku. Við getum framleitt mat til að fæða talsvert fleira fólk en okkur sem hér búum. En, og ég hef sagt það áður, er ekki eitthvað mikið að grunnsísteminu þegar skortur á draslinu sem við fundum upp til að auðvelda okkur viðskipti, kemur í veg fyrir að við getum stundað viðskipti?

Og, jú, því er haldið vel og vandlega á lofti að hér sé allt í kaldakoli og öll þjóðin á hausnum. Já, og það þarf að taka nokkur vel valin reiðiköst yfir því hverjum það sé að kenna.

Skuldirnar á mínu heimili fóru úr svona 17 í 21 milljón árið 2008. Breytti það einhverju? Hvort tveggs einhverjar fáránlegar upphæðir sem áttu að borgast á 40 árum. pfff. Þetta er langtímaleiga. Húsnæði á Íslandi verður aldrei "eign". Okkur tókst að selja okkur uppúr skuldunum og "töpuðum" einhverjum 5 milljónum. Sem er ekkert alveg á hreinu hvort voru einhverntíma til. Og hvað? Á maður að standa á garginu yfir því að Geir H. Haarde sé hrokagikkur? Það kom mér ekki rassgat á óvart. Illa upp alið kvikindi. Vill ekki einhver hringja í mömmu hans, og málið dautt. Ég ætla að leyfa mér að yppa öxlum yfir því af sama kæruleysi og yfir hinum hípótesísku fimm milljónum sem hurfu til monní heven eða hvert sem þær fóru.

Það sem ég meina er þetta. Þurfum við ekki að fara aftur til einhverra grundvallaratriða? Þegar ríkisstjórn og stjórnarandstaða gagnrýnast á heyri ég bara svona gagg. Mig langar til að vita um hvað málið snýst.

Í hverju, nákvæmlega, felst ágreiningurinn?

Eru það sjálfstæðismenn sem vilja komast "að kjötkötlunum" til að geta legið svo í leti og ómennsku og látið hinar vinnandi stéttir þræla fyrir sig? Eða er það ríkisstjórnin sem nennir ekki að vinna vinnuna sína? Hver á vinna ríkisstjórna að vera?

Er leti og ómennska til?

Þurfum við kannski að byrja á að ræða það aðeins?

Fokkíng iðjusemi!

Fjandinn. Nenni ekkert að gera í vinnunni og tarrotta á internetinu, mér til skemmtunar. Og hvað kemur ekki í ljós? Tvær framtíðir í boði, báðar frekar ömurlegar en önnur þó illskárri, og hvað sker úr um hvor verður? Iðjusemi!!! Það stendur reyndar ekkert um hvort iðjusemi eða ekki leiðir til skárri útkomu þannig að ég er nú að hugsa um að hlusta bara á aðeins fleiri TED fyrirlestra og Gabor Maté þó það komi fyrirlestrinum sem ég á að vera að skrifa ekki BEINT við. En, hei, er ekki alveg rökrétt að til að skrifa góðan fyrirlestur undirbúi maður sig með því horfa á nokkra þannig?

Annars er það helst að rapportera að það gengur alveg sæmilega að éta ekki yfir mig við hvert tækifæri. Einnig er líkamsrækt stunduð af kappi, að kenna litlum skræfum að hjóla í brekkum útheimtir talsvert af bogri, ýtingum, lyftingum og allskyns. En hjólfærni ungmennanna fer þó stórbatnanadi með hverjum degi sem við nennum út. Svo er að koma að Háskólahlaupi! Fyrir 15. maí ætla ég að vera búin að æfa mig heilmikið. Ætla helst að hlaupa alveg 7 km. Annars gengur allt svona upp og ofan með markmiðin. Ungviðið fær að hanga heilmikið í tölvunni. Unglingurinn fær að gera næstum allt sem hann vill. Móðurskip er samt nú þegar að verða ansi slæm á taugum. Og ekkert hefur verið þrifið að ráði, en það er nú líka spáð rigningu seinnipart vikunnar.

Þarf að skreppa yfir í næstu byggingu og sækja haug af heimaprófum til yfirferðar. Það er ekki einu sinni fyndið hvað ég nenni því ekki. Eins gott að muna fögur fyrirheit um að kenna aldrei neinum neitt framar. En þegar þessi heimaprófahaugur verður frá verður ekkert eftir nema lokaprófin.

En þessi vetur var langur og strangur. Ég finn verulega fyrir eftirköstum hans. Er jafnvel farin að velta fyrir mér hvaða haugageðbilun hafi staðið að því að ég ákvað að hefja doktorsnám með eins, þriggja og þrettán ára börn á heimilinu... og hafa ekki einu sinni vit á að hætta í leikfélaginu á meðan? Eitthvað segir mér að seinna meir muni ég horfa forviða í baksýnisspegilinn og spá í hvernig ég lifði þetta nú af. En það er náttúrulega mjög gaman að gá hvað maður getur þanið sig.

Og talandi um það. Landsdómsmálið, umræður um ríkisstjórnarfundi eða ekki, og allt mögulegt er að hafa hin undarlegustu áhrif á mig. Ég er smám saman farin að hafa áhuga á stjórnun. Fram til þessa hefur mín kvíðaröskun gert það að verkum að ég verð að halda mig frá slíku eins mikið og ég mögulega get, en það er einfaldlega þetta að það virðast vera til mismunandi aðferðir.

Og ég skal ekki ljúga. Auðvitað væri dásamlegt að vera á þannig launum að maður gæti stöku sinnum verið óvinnandi heima hjá sér. Þyrfti ekki að vera með hjartað hálfpartinn í buxunum um hvort endar nái saman, vogi maður sér nú að ætla að taka þátt í akademískri umræðu ellegar menningarstarfsemi á fjölþjóðlegum vettvangi... Já, næs djobb með skrisstofu. Mögulega ekki það versta sem fyrir gæti komið.

Allavega. Eftir doktorspróf er ég að spá í að athuga hvað felst í "stjórnun." Ég væri fínn stjóri, ef ég hefði stjórn á stressi og geðbólgum. En þetta er nú ekki alveg á næstunni. Ja, nema ég fái ekki styrk til frekara doktorsnáms í bili. Þá ætla ég að gera einhvern fjandann annan. (Og hlakka reyndar pínu til. Ég er atvinnuleitarperri. Fer næstum jafn oft á atvinnuauglýsingavefi eins og fasteigna.)

Best að fara út og þenja sig 3 kílómetra. Takmark mitt í sumar er að geta hlaupið jafnlengi og það tekur að hlusta á Allt er ekkert með Jónasi og ritvélunum. Mér er alveg sama hvað ég hleyp langt, aðalmálið er að hlaupa allan tímann, stoppa aldrei og labba aldrei.

Kapísj?

Háleit. Markmið.

Það er kannski meiri séns í helvíti að maður standi við það sem maður ætlar sér ef maður lýsir því yfir á opinberum vettvangi. Ekki að neinn fylgist svosem með því hvernig efndirnar verða (ég meina, er Sigmundur enn á íslenska kúrnum?) en... það má reyna.

Rannsóknarskipið er í Rúmeníu. Samkvæmt fésbókarstatus var hann að hengja upp gardínur þar, áðan. Meira veit ég ekki. En ég veit að við verðum án hans fram til sunnudags næstu helgar. (Og nú er laugardagur.) Eins og ævinlega þegar hann fer að heiman hef ég afar háleit markmið fyrir tímann. Ekki veit ég hvers vegna markmiðin koma einmitt þá. Sennilega vegna þess að þá ræð ég öllu. En, allavega. Þau eru m.a.:

- Að kenna yngri börnunum að hjóla. (Alllmáttugur hvað það tekur á taugarnar, en það er allavega búið að reyna bæði í gær og dag.)
- Að kenna unglingnum að vakna sjálfur á morgnana. (Ég held hann geti það vel, Rannsóknarskip þrjóskast við að vekja hann og reka stanslaust á eftir honum þar til hann er kominn út í bíl. Ég spyr stundum hvort hann ætli að halda þessu áfram þar til drengurinn flytur að heiman... Hann vaknaði altént sjálfur á föstudaginn, eins og ekkert væri.)

- Að vera reglulega mikið úti með þau litlu til þess að litarhaftið á okkur nái af sér ljósgrænu, berklalegu slikjunni. (Búin að gera mitt allrabesta í gær og dag.)

- Ná í raðskatið á þvottaskrímslinu sem hefur haft yfirhöndina frá því fyrir stóruflensu. (Gekk vel í dag.)

- Ná undirtökum í baráttunni við Skítinn en gegn honum hefur eingöngu verið háð nauðsynlegasta varnarbarátta síðan í Stóruflensu.

- Ganga frá sosum eins og rúmmetra af hreinum þvotti... sem getur jú líka fallið undir baráttuna við áðurnefnt þvottaskrímsli.

Og síðast en ekki síst, HÆTTA AÐ ÉTA EINS OG SVÍN!

Þannig er að fullorna fólkið á heimilinu ákvað að taka sig aðeins í gegn og missa nokkur kíló í framhaldi af því að versluð var ný vigt (andstyggileg, sem segir sannleikann) inn á heimilið. Á meðan Rannsóknarskip og Unglingur hafa hrópað upp árangur sigri hrósandi í hvurri vigtun, hef ég ekki misst gramm. Ekki eitt. Reyndar bara staðið í stað og Stóraflensa gerði stórt skarð í venjubundna líkamsrækt en nú þarf að fara að hlaupa og láta öllum illum látum til þess að langa flugið til Chile í sumar verði mér ekki aldurtila. Svona fyrir utan hvað væri nú gaman að komast í fagra sumarkjólinn frá henni Guðfinnu í Frakklandi í júní. Reyndar var ég ekki nema í kringum 50 kílóin þegar ég bjó síðast í Montpellier, svo það er líklega sama hvað ég geri. Kunnugir munu alltaf hugsa: "Svakalega er hún þessi orðin FEIT!" Þannig að það er alveg nó win þar. (Reyndar hef ég séð myndir af mér frá þessum tíma. Þær eru ógeðslegar. Af tvennu illu fer mér klárlega betur að vera 75 kíló en 55, verður að segjast.)

Ég ætla samt að reyna eins og ég get að missa mig ekki í ísskápinn þessi kvöld sem enginn sér til. Ég þyrfi að eiga eldhús með tímalás. Læsist þegar síðasti maður fer út eftir kvöldmat. Hefur þá þægilegu hliðarverkun að þá þarf ekkert meira að hugsa um að þrífa þar eða taka til fyrr en næsta morgun.

Jæjah. Þá er að gá hvernig gengur... Ég ætla að reyna að muna að kjafta hreinskilnislega frá því eftir viku...