Ég er þoli ekki karlmenn í sminkdeildinni í vinnunni minni. Þeir eru verða svo gjörsamlega eins og týndir litlir hvolpar sem ekki vita sitt rjúkandi ráð. Undantekningar á þessu eru þó tvenns konar menn:

a) Fyrrverandi starfsmenn (og reyndar stöku leikhúshundur)
b) Dragdrottningar

Þeir eru eins og heima hjá sér í sminkdeildinni og vita ævinlega hvað þá vantar.
Lítill og týndur strákur frá menntaskólaleikfélagi villtist hingað inn áður en ég var búin að fá kaffi eða sígó í morgun. Grrrr.

Í betri fréttum, Norður-Kóreumenn eru búnir að smíða sér kjarnorkusprengjur. Það finnst mér nú gott hjá þeim, enda eina leiðin til að halda kananum fjarri. Er búin að komast að því að ég held með öllum sem Bush segir vera á "Öxli hins Illa".

Í fréttunum í gærkvöldi heyrði ég líka notuð mörg nojuð lýsingarorð. Norður-Kóreumenn eru "óútreiknanlegir" og það eru "skelfileg tíðindi" að þeir skulu eiga kjarnorkuvopn. Ojæja. Ég held nú alveg vatni. Þjóðin sem mér þykir hvað óútreiknanlegust þessa dagana og hættir aldrei að koma mér á óvart með himinhrópandi heimsku og fávisku (svo sem eins og með síðustu forsetakosningum þar á bæ) á flestar kjarnorkusprengjur í heimi og þarf einhverra hluta vegna ekki að spyrja neinn leyfis. Er aukinhelduri eina þjóðin sem hefur notað þau!

Nú gætu menn kannski sopið hveljur og sagt
"...já en Norður-Kóreumenn stunda svo gasalega mikið af mannréttindabrotum!"
Jiii, vegna þess að Kjarnorkuveldið Góða gerir það ekki? Þar heitir það bara annað. Eða eru það ekki mannréttindi að eiga rétt á sæmilegri heilbrigðisþjónustu og menntun þó maður fæðist ekki með silfurskeið í hægra munnvikinu? Eða að vera ekki skotinn eða stunginn í gengjabardaga ef maður er svo óheppinn að vera staddur einhvers staðar röngu megin við járnbrautarteinana? Eða þurfa ekki að giftast 48 ára frænda sínum þegar maður er 14 ára, sé maður óvart fæddur í einhverju "cult" samfélagi í miðríkjunum?

Svo ég skrifi það einu sinni enn. Það eru fleiri en ein leið til að níðast á þegnum sínum. Ein þeirra er afskiptaleysi og óstjórn.

Ég held að "Öxulveldi hins illa" ættu að drífa sig að kjarnorkuvæðast, öll sem eitt, og sem allra fyrst. Annars kemur ammríski herinn! Og nema hann komi með ógrynni af nælonsokkum og tyggjói þá er nú ekki mikið gaman að hafa svoleiðis pakk heima hjá sér.

Þetta var kommúnismi daxins.

Hef lokið uppsetningarferli á allskonar nýjum forritum sem nú eru algjörlega fúnkerandi í nýju tölvunni minni. Þetta tengist skemmtilegri auka-innivinnu sem ég var að fá, við að texta DVD myndir. Hljómar snöggtum meira spennandi en prófarkalestur á DV, ekki satt? Á eftir að fara í gegnum eitthvað þjálfunarferli og svo fæ ég verkefni, með tíð og tíma, sem ég get unnið á mínu eigins heimili eða hvar svo sem mér stendur hugur til. Draumastarf hvers letihaux.

Annars er ég búin að vera að krúsa fréttavefi og allskyns hreinlega til að leita að einhverju til að tjá mig um. Og búin að komast að þeirri niðurstöðu að ég nenni því ekki í þessari viku. Finn ekki fyrir samfélagslegri óþægð af neinu tagi og er almennt sama um allt nema eigin rass sem líður einkar vel í þægindum tilverunnar.

Og Halldór Ásgrímsson með eitthvað sem var slegið upp sem tímamótaviðtal þess efnis að Ísland væri á listanum góða vegna þess að við höfum ekki efni á að styggja kanann hið minnsta. Réttupphend sem er hissa...

Vantar:
Fleiri hendur
Meiri tíma
Betri heilsu
Internet allsstaðar (aðallega heima hjá mér)
Nýja framrúðu í bílinn
Meira vit á öllu, sérstaklega tölvunni minni, til þess að ég geti gert allt sem nýja vinnan mín vill að ég geri við hana.

Var með magapínu á bollu- og sprengidag. Borðaði ekki eina einustu bollu eða saltkjöt eða baun. Mikið svekkj. Er ennþá sloj, og samt að reyna að gera fullt af einhverju með magapínu í hausnum.

Allt í volli.

Er ennþá þunn.
Fór á þorrablót brottfluttra Héraðsbúa, Vopnfirðinga og Borgfirðinga um helgina. Var það skemmtan hin bezta. Hitti þar marga brottflutta hverra tilvist ég var langt komin með að gleyma. Og endurnýjaði kynni mín við Kaptein nokkurn Morgan, sem hefur lengi verið brottfluttur úr mínu lífi. Og þaðan kemur mér þessi tveggjadaga þynnka. Vel þess virði.

Annars er tíðindalítið. Leikritið æfist og æfist. Égsjálf vinn og vinn, aðstoðarleikstýri og aðstoðarleikstýri og horfi og horfi á sjónvarpið þess á milli. Og tala og tala við Rannsóknarskipið í símanum þangað til sýður á línunum.

Allt við það sama, bara.

Og fyrir alla sem ekki eru vaknaðir: Flengibolla!

Eyddi gærkvöldinu, hálfsofandi, í að horfa á sósíófóbana í American Idol. Í smásálarfræðilegum pælingum. Fullt af fólki var búið að telja sjálfu sér trú um að það gæti sungið og orðið poppstjörnur. Alltaf dreymt um að verða söngvarar. Allir sögðust hafa sungið frá því í frumbernsku og eiga engan annan draum í lífinu en þann að verða Ædol. Vá hvað það hlýtur þá að vera mikið af frústreruðu fólki í Ammríku.

Enda brugðust margir undarlega við þegar dómnefnd var ekki sammála þeim um ágæti hæfileikanna. (Þó svo að ljóst væri, algjörlega, að þeir gætu það ekki.) Er ammríski draumurinn með allri sinni yfirgengilegu sjálfsánægju kannski orðinn að einhverri borderline persónuleikaröskun?

Og nú standa fyrir dyrum inntökupróf í Leiklistardeild Listaháskóla Íslands. Og sósíófóbarnir farnir að láta á sér kræla á spjallinu á leiklistarvefnum og farnir að tala, fyrirfram, um klíkuskap. En aldrei slíku vant eru leikaranemar farnir að svara fyrir sig, og það finnst mér skemmtilegt.

Mér finnst þessi umræða alltaf jafn skrítin. Og hún kemur alltaf upp. Auðvitað er taugaveiklandi að fara í þessi próf, ef ég man rétt. Maður verður óskaplega skrítinn í orði og æði á meðan maður er að bíða eftir helv... upphringingunum.

Það liggur nú samt alveg ljóst fyrir hvers vegna fólkið sem stráir um sig samsæriskenningunum eftirá kemst ekki inn í leiklistarskólann. Ég held menn þurfi að vera sæmilega sterkir á geðinu til að vera í þessu námi og sósíófóbar hafa líklega lítið í það að gera. Kannski ætti valnefnd hreinlega að hafa kommentarétt, svo sem eins og í ædolinu. Hún gæti þá bara hreinlega sagt þeim sem eru vond leikaraefni frá því og útskýrt hvers vegna. Kannski myndu þá einhverjir finna köllun sína annars staðar.

Annars held ég að staðreyndablinda á eigin hæfileikaskort sé komin úr tíðaranda alheimsfrekjunnar. Ammríski draumurinn hljóðar uppá það að hver sem er geti "slegið í gegn" í hverju sem honum sýnist ef hann bara trúir nógu mikið á það. Þetta er síðan náttlega bara tómt kjaftæði. Menn getur alveg langað allan skrattann sem þeir hafa ekki baun af hæfileikum í. Og ef menn eyða ævinni í að einblína á það þá geta þeir alveg misst af allskonar sem hentar þeim betur. Og svo náttúrulega þetta með huxanavilluna sem felst í því að lífið sé alls ekki þess virði að lifa því nema menn "slái í gegn" í einhverju.

Og svo er náttlega inn að vera artí og frægur. Með öðrum orðum, leikari eða söngvari. Alveg burtséð frá því hvort mönnum finnst í raun og veru gaman að leika eða syngja. Auðvitað fá menn gjarnan mikið lof og klapp á rassinn þegar vel gengur, en að sama skapi eru menn rifnir á hol þegar þeir leika/syngja illa. Og svo sýnist ævinlega sitt hverjum. Þess vegna hlýtur valnefnd leiklistardeildar að vera nokkur vandi á höndum að greina hafrana frá sauðunum, þ.e.a.s. þá sem raunverulega langar í þessa menntun frá þeim sem hafa látið blekkjast af hæpinu og halda það bara.

Ég er allavega dauðfegin að valnefnd hafði fyrir mér vitið á sínum tíma. Mér hefði leiðst í leiklistarskólanum, finnst ekki ÞAÐ gaman að leika. Hins vegar hefðu menn mátt láta sér detta í hug dramatúrgíubraut fyrr. Þar hefði nú huxa ég verið gaman. En núna nenni ég ekki að sækja um í annað BA.

Vér ítrekum:
Hver tók ostinn minn, eftir Báru Sigurjónsdóttur verður flutt af Lúðrasveit Reykjavíkur í Borgarleikhúsinu í kvöld klukkan 10. Mæti allir sem vettlingi geta valdið og misstu af síðast.

Sjálf veld ég reyndar engum vettling, vegna leikæfingar.

Í gær var haldinn fyrsti félagslegi samhristingur í Aðfaranæturhópnum, gerðumst við þaulsetin á Andarunganum, hinum ljóta, og varð af því hin besta skemmtan. Svo góð, meiraðsegja, að ég þurfti að sækja bílinn minn niður í bæ í morgun. Aldrei skyldi maður vera á bíl. Það er óttalegt vesen.

Og í vorum híbýlum er ekki lengur ein einasta rússnesk ljósakróna! Hann Árni minn sveiflaði skrúfjárninu í gær og setti upp ljós fyrir mig. Eins og að drekka vatn og án þess að mæla æðruorð. Rannsóknarskipið er hetja mánaðarins, eins og reyndar flestra mánaða hingað til og hér eftir. En nú þarf hann víst að fara heim til sín, annað hvort í kvöld eða fyrramálið og það verður nú Ljótan. Og verður þá heldur ókátt í höllinni þar sem ólíklegt er að ég nái að berja hann augum aftur fyrr en einhvern tíma hérumbil um páska.

Reyndar lítur út fyrir öld annríkis á næstunni, ný aukaverkefni eru að skjóta upp kollunum hér og þar og sum hver hafa þau deddlæn. Líklega fer að koma tími á að kaupa skrifborðsstól og rigga upp heimaskrifstofunni, sem hingað til hefur verið notuð til að þurrka þvott.

Það er bara kominn febrúar! Allt í einu! Það er alveg að koma sumar!

Var að þvælast um Hugleixvefinn í gær og fann þar fagran söng míns einkatenórs, og annarra. (Ef grannt er hlustað má greina hljómfagra heiðríkju Rannsóknarskipsins, innan um Rúnar Togga og Sævar.)

Það er helst í fréttum að í gær fjárfesti ég í ryksugu, til að gleðja móður mína.

Og svo heyrði ég einn góðan á leikæfingu í gærkvöldi.
Heyrt í saumaklúbbi:
Kona: Heyriði, stelpur, vitiði hvað? Við erum þrettán! Alveg eins og dvergarnir sjö!

Orð daxins er fordild.