Þetta helst

Þetta helst

Það er helst í fréttum að mér og félögum sem aldrei hafa skrifaði fyrir atvinnuleikhús var ekki fleygt öfugum út úr Leikskáldafélaginu á aðalfundi þess í gærkvöldi. Og það alveg án þess að ég gæti mætt til að ibba mig eða neitt. Enda, ætla þeir að vera að vitna í spakheit manns á heimasíðunni sinni, og henda manni svo bara út? Þvuh! Aukinheldur hélt ég að næstum allir stjórnarmenn þessara samtaka væru lærifeður mínir og/eða velunnarar. Hefði nú bara rétt ullað áðá ef þeir hefðu haldið þessum ósóma til streitu.

Svo eigum við víst nýja ungfrú heim. Mér er nú eiginlega alveg sama. En það rifjast alltaf upp fyrir mér þegar einhver íþróttakarlremba sem ég kannaðist einhvern tíma við sagði að þetta væri nú eina íþróttin sem ætti að LEYFA kvenfólki að keppa í. Allt hitt væri nú bara peningaaustur á takmörkuðum fjárráðum íþróttahreyfingarinnar, í tóma vitleysu. Nokkuð af kvenfólki var viðstatt og stökk það upp á nef sér, allt sem eitt. Úr varð mikill hávaði.

En stærsti kosturinn við þennan gífurlega sigur finnst mér hafa verið að sjá aðeins framan í hana Hófí í Kastljósinu í gær. Mér finnst hún alltaf ógurlega heilbrigð, eitthvað, með lappirnar á jörðinni. (Og mikið gasalega hefur hún nú haldið sér miklu betur en hún Linda Pé.)

En mitt þjóðarstolt er alveg til friðs fyrir þessu. Það þarf enga titla til að segja mér að á Íslandi eru sætasta fólk í heimi. Enda, ég meina, hafiði séð útlendinga?!?

Snarheilagt

Fórum í messu á þessum þriðja sunnudegi í aðventu, aðallega til að hlusta á Smábát lesa jólaguðspjallið í helgileik. Það gerði hann með miklum sóma, og nú eru að sjálfsögðu uppi mikil áform um að gera úr honum prest. Við sama tækifæri sáum við sr. Hjálmar sýna einstaka rósemi við að hafa stjórn á kirkjugestum og þátttakendur í prógrammi daxins, en meðalaldurinn var trúlega einhversstaðar fyrir neðan 10 ár, á meðan hann skírði einn Bárð. Varð huxað til bróður míns sem ungur afneitaði því auknefni sínu, og glotti að kvikindisskap foreldranna að ætla ekki einu sinni að gefa barninu séns á að brúka eitthvað annað.

Annars veit ég ekki hvernig nafngiftir á Kafbát enda eiginlega. Faðir hans neitar gjörsamlega að tjá sig um slíkt af alvöru, og það síðasta sem ég heyrði var annað hvort Jón Múli eða Gabríel Daníel.

Svo var fæðingardagurinn 28. des. að gerast snöggtum líklegri. Það verða allavega átök á heimilinu ef marka má fótboltadaxkrána.

Legsúrnun

Er orð daxins. Heiðurinn af því á hann Bibbi í kommenti við síðustu færslu. Þetta er svo dásamlega viðbjóðslegt orð að það er mesta furða að uppfinningamenn íslenskra læknaorða yfir meðgöngukvilla skuli ekki hafa klínt þessu á eitthvað ástand. Hef einmitt mikið furðað mig á því að menn skuli ekki hafa reynt að finna skárri orð yfir ýmislegt sem tengist þessu ástandi.

En, nei. Eins og þetta sé nú ekki alltsaman nógu mikill viðbjóður fyrir, þá þarf þetta alltsaman að heita eitthvað leg-slím-ógeðs-viðbjóður. Og, einmitt, mesta furða að ekki skuli vera til ástand sem heitir Legsúrnun. Það væri svo eftir þeim sem fundu upp orð eins og: Legslímuflakk, slímtappi og grindargliðnun. Og svo ætlar þetta lið í hinu orðinu að fara að messa yfir manni um "kraftaverk nýs lífs" og hvað ha? Og segja það bara næstum í sömu setningu og þeir tala um slím og gliðnanir? Ekki skrítið að illa gangi að selja manni þá rómantík.

En ég kann Bibba miklar þakkir fyrir þetta orð. Gott að kunna allavega eitt ógeðslegt orð sem er ekki sjúkdómsheiti í alvöru. Þeir hafa þá ekki notað þau alveg öll.

Seinnihluti pistils frá föstudegi:

Annars er ég farlama af grindverk. (Að brúka hitt orðið er algjörlega fyrir neðan mína virðingu, þó svo að mér finnist góð hugmynd hjá áðurnefndum Bibba að nota það í hljómsveitarnafn, eins og mig minnir að hann hafi ætlað.)

Ef ég hreyfi mig eru í boði þrenns konar viðbrögð:
- Æi...
- Áts!
- ANDSKOTANSDJÖFULL Í FÚLROTNANDI HELVÍTI!!!!

Elísabet mágkona er hjá okkur um helgina með annan son sinn. Ætlaði aldeilis með henni í leikhús í kvöld, en þurfti að hverfa frá því af áðurnefndum ástæðum og senda í staðinn Rannsóknarskip og barnungana með. Í staðinn er ég búin að æfa mig þvílíkt að liggja kjur, tala bæði eyrun af mömmu minni, og lengd þessarar færslu er að segja mér að huxanlega verði meira líf á þessu bloggi á næstunni en endranær.

Endalausar laggningar eru nefnilega mjög skrifhvetjandi. Kannski gerist meira að segja eitthvað af viti? Einþáttungar og klárun á þessum þremur hálfskrifuðu sem ég á einhvers staðar? Kannski maður ætti bara að segja: Húrra fyrir legsúrnuninni!...?

Já, nú held ég að Pollýanna sjálf megi fara að vara sig.

Amm

Fór þó aldrei svo að ekki yrði smá vesen. Lenti til fæðingarlæknis í dag og hann bannaði mér að vinna meir. Enda var ég næstum búin að eiga í gær og er um 105 ára af grinverk í dag með bauga niður af hnjám af svefnleysi. Ókei, það var kannski alveg kominn tími til. Ég er enn með andarteppu yfir fréttunum og held Bandalagið eigi örugglega eftir að örendast án mín. (Ekkert rökrétt hvað maður þykist alltaf vera ómissandi í vinnunni.) En, vill til að ég held að Ármann kunni alveg að ljósrita og selja jólasveinaskegg jafnvel og ég.

En það er svona. Ég NEYÐIST þá líklega bara til þess að SOFA fram að hádegi það sem eftir lifir AF ÞESSU ÁRI. Nema morguninn sem ég læt Árna keyra mig í Smáralindina svo við getum keypt allar jólagjafir þegar enginn annar er þar.

Dommmmmmaaaage...

Vitjun

Í nótt dreymdi mig draug fortíðarjóla. Ekki vitjaði sá nú nafns, eins og títt ku vera um framliðna sem heimsækja vanfærar konur, en ég er ekki frá því að hann hafi verið að vitja fæðingardags.

Ásamt dagsetningunni 28. desember (sem ég ætla að miða á, bara til að stríða Báru syss, sem vill helst ekki að fólk sé að stela því sem hún á) finnst mér 5. janúar nú orðinn nokkuð líklegur...

Og jólin nálgast eins og óð fluga. Við Rannsóknarskip erum að skipuleggja yfir okkur. Erum að fá hana Eló mína í heimsókn um helgina. Með hana þarf að sjálfsögðu að fara á sýningu á Jólaævintýri. Smábátur er að fara að lesa eitthvað fallegt í Dómkirkjunni á sunnudag þannig að það stefnan er tekin í messu, hvar ég bind vonir við að hann sr. Hjálmar verði að kirkja. Svo ætlum við auðvitað bara að sitja, stolt og klökk, eins og foreldrar Tomma litla.

Svo er laufabrauð hjá ömmu Smábáts og fjölskyldu. Hlakka mikið geðveikt til. Einn höfuðókostur þess að búa ekki á Egilsstöðum er að hafa dottið útúr laufabrauðsgerð. Og ég er ekki enn farin að þora að leika mér með svona djúpsteikingarfeiti. Situr sennilega eitthvað í manni hvað þetta var útmálað sem STÓRHÆTTULEGT þegar mar var lítill. Þess vegna hef ég aldrei á ævinni bakað svo mikið sem eina kleinu upp á eigin spýtur.

Interestíng...

Þeir sem til þekkja vita að ég get verið alveg hund uppstökk. Finnist mér mér misboðið stekk ég upp á nef mér og ríf kjaft eins og ég fái borgað fyrir það. Undir venjulegum kringumstæðum heitir þetta hegðunarmynstur ýmist "frekja og kjaftforni" eða "að láta ekki vaða yfir sig", eftir því hver horfir og hvaðan.

Þessa mánuðina finnst mönnum hins vegar ástæða til að kenna hormónabúskap um geðvonskur mínar. Sem er skrítið. Þar sem lesendur hafa kannski tekið eftir því að ég hef verið seinþreyttari til kjaftforni undanfarið en í meðalári.

Þetta getur vissulega verið bæði kostur og galli. Annars vegar get ég kannski afsakað uppstekkjur með hormónum. Ef ég nenni ekki eftirfylgni við þær... það bara gerist aldrei. Á hinn bóginn gerir það almennan pirring ómarktækan, sem er náttlega óþolandi þar sem yfirleitt er nú einhver smásnefill af ástæðu fyrir geðvonskunni, einhvers staðar.