Hinar beinu, breiðu villigötur

Í mörg herrans ár hef ég flækst um löndin stór og smá. Ráfað fram og tilbaka um flugstöð Leifs Eiríkssonar, oftar en ekki í annarlegu ástandi sökum áfengisneyslu kvölds áður og lyktandi eins og öskubakki. Ýmist ein míns liðs eða í fylgd með fólki í síst skárra ástandi. Í gegnum allan þennan flæking hefur mér aldrei nokkurn tíma dottið í hug að smygla svo miklu sem tómum tyggjópakka inn í landið. Ég man eftir að hafa hent hálfum sígarettupakka, þar sem hann var fram yfir hámarks pakkafjölda. Og í öll þessi ár datt aldrei neinum tollverði í hug að gjóa á mig svo miklu sem einu auga.

En það er margt skrítið í höfðum tollvarðanna. Mér finnst nú ekki liggja alveg ljóst fyrir að grandvarlegar húsmæður úr vesturbænum með þreyttar fjögurra manna fjölskyldur í farteskinu séu grunsamlegri en þunnir og einhleypir heimshornaflakkarar. (Sem er reyndar algjörlega tilfellið þegar ég á í hlut.) Tölvan mín, hin nýkeypta, var grafin upp úr farangrinum á Keflavíkurflugvelli og upptæk ger. Nema hvað? Ekki nóg með það, heldur skyldu allar eigur mínar á himni og jörðu sem ég ekki gæti sannað með skjölum að væru eignir mínar, fara sömu leið, auk þess sem ég skyldi hýdd og tekin af lífi og börn mín brennimerkt sem glæpalýður. Eða þannig hljómaði það allavega í sómakærum eyrum mínum, sem aldrei hef lent upp á kant við eitt einasta lag. Mér segir svo hugur um að þetta verði endirinn á mínum örstutta, en þyrnum stráða, glæpaferli.

Mér var uppálagt að hringja í fyrramálið, og faxa kvittunina (sem ég fann auðvitað ekki í svipinn). Eftir að ég hafði eytt nóttinni andvaka af sálarangist yfir að hafa ætlað að vera svo ósvífin að snuða keisarann um helvítis fimmtíuþúsundkallin, eða hvað það nú var, hringdi ég til Suðurnesja, með sætblíðustu hunangsröddina á yfirsnúningi. Hitti á morgunhressan tollvörð sem sagði: "Æ, æ. Hvaða vandræði?" Og var hinn blíðasti á manninn. Sagði þetta nú ekki vera neinn heimsendi, og klykkti út með því að segja í afsakandi tón: "En líklega færðu ekki tölvuna fyrr en í næstu viku." Ég var búin að búa mig undir að sjá gripinn í fyrsta lagi aftur um jól, ef þá nokkurn tíma.

Það kom sem sagt að því að eitthvað fór að standa á sakaskránni minni. Tölvusmygl. Enda auðvitað fáránlegt að vera komin á fertugsaldur með hreint sakavottorð, eins og kjeeeling. Hefði svosem alveg mátt vera eitthvað kúlla. Í smá stund í gærkvöldi lá til dæmis við að hægt væri að skrifa MÁT (Morð Á Tollverði.)

En ég hugga mig við það að ég var þó allavega að reyna að smygla Makka. Ef PC-smygl væri á sakaskránni minni myndi ég hengja mig.

Af öðru:
Í dag, eftir umpakkningar, fara Rannsóknarskip og Smábátur norður yfir heiðar. Freigátan og hið glæpahneigða Móðurskip verða eftir heima að taka upp smyglvarninginn sem slapp í gegn. Verið er að vinna sig í gegnum tölvupóstflóðið, hægt og sígandi. Þeir sem eiga erindi gætu þurft að vera örlítið þolinmóðir í viðbót, þar sem glæpastarfsemin hefur tekið nokkurn Toll af framvindu morgunsins.

Enn uti

Íslenska lyklaborðið mitt virkar alveg. Fyrir utan að það vill alls ekki skrifa lítið Ú. Og hvers vegna franskar konur fitna ekki? Tja, mig hefur allavega gripið sama lystarleysið og ég átti við að stríða síðast þegar ég var hér. Nú skil ég og man hvers vegna ég fór niður í 50 kíló þá. Hef allavega ekki haft lyst á helmingnum af því sem ég ætlaði að troða í mig hér.

Áðan, um hádegisbil, ætluðum við aldeilis að fara að versla. Brá svo við að það er mánudagur, en þá nenna Frakkar ekkert að opna búðir fyrr en einhverntíma mjög seinnipartinn. Ég furðaði mig í augnablik á því hvers vegna ég vissi það ekki. Áttaði mig svo á því að ef ég hef verið komin út á meðal manna fyrir tvö á mánudegi á Montpellier-árinu, hefur það nú verið mjög alvarleg undantekning.

Svo ég svari Jóni, neim við hefðum alveg viljað sjá aðeins meiri hitabylgjur. Eiginlega er búið að viðra best til verslanaferða... sem hafa reyndar verið stundaðar óspart. Svo erum við búin að skreppa og skoða Avignon og fara á ströndina í Grande Motte og leika okkur ýmislegt fleira um nágrennið.

Jenný, ég var að skoða minn póst áðan, Rannsóknarskip skoðar sinn á eftir, en menn verða að halda áfram að eiga vantalað við okkur, allavega fram á fimmtudag, og sennilega fram yfir næstu helgi, þar sem Rannsóknarskip siglir beina leið norður til söngs í brúðkaupi þegar við komum heim.

Varðandi sjónvarpsgláp þá fær Freigátan nú minnst að horfa á eitt eða neitt. Fjölskyldan hefur farið þvílíkum hamförum í DVD-innkaupum að á hverju kvöldi er slegist um hvað skal vera á dagskrá. Barbapapa er helst hafður í hávegum á morgnana, þegar aðrir heimilismenn reyna að freista þess að fá að sofa örlítið lengur, en hann heldur nú sjaldan í neinar 20 mínútur, þrátt fyrir góðan vilja og mútur í kexformi.

Í örðrum fréttum er það helst að í borginni þar sem ég hélt ég þekkti engan lengur er bókstaflega ekki þverfótandi fyrir fólki sem ég þekki. En mig minnti endilega að allir hafi verið á leiðinni burt, stuttu í kjölfarið á mér. Sumir eru farinir og komnir aftur. Og enn eru allir á leiðinni burt. En maður veit nú ekki alveg hvort maður á neitt að trúa þessu lengur. Flestir eru auðvitað orðnir giftir og meira eða minna óléttir. Sá faraldur virðist hafa gengið víðar en á Íslandi.

En nú fer að líða að lokum þessa sumarleyfis hér. Á miðvikudag siglum við heim, eyðum reyndar mestum hluta dagsins í Lundúnum og komum seint heim, í stóru íbúðina okkar, í landinu sem ilmar ekki af hundaskít, þar sem allir tala almennilegt tungumál, og það verður nú bara aldeilis ljómandi.

Og nú er best að boða Rannsóknarskip á svæðið og bjóða honum að gá í póstinn sinn.

Bonsjornei.

Úti ur heiminum

Ekki gengur nú þrautalaust að finna hottspotta hér í Frankaríki. Internetið sem ég stal um daginn, entist mjög stutt, ég hef ekki fundið það aftur, Nú er ég á "formlegu" internetkaffihúsi með hottspotti, skemmst frá því að segja að kaffið er ömurlegt og þjónustan sökkar. Jæjajæja.

Við höfum það annars prýðilegt. Í dag og gær er búið að vera hálfgert skítaveður, sem við höfum notað til að versla þvílíkt. En svo á að fara að hlýna aftur, svo þá förum við nú að huxa okkur til strandanna, sem við erum ekki enn farin að gera. Qnnars eru allir frekar hamingjusamir, Smábáturinn varð 11 ára um daginn og fékk ferða DVD-spilara, glóðvolgan úr fríhöfninni í afmælisgjöf. Þar með er hægt að horfa á þrennt DVD í einu heima hjá okkur. En yfirleitt er bara tvennt í gangi þegar við erum þar, Barbapapa á frönsku (sem Freigátunni áskotnaðist um daginn) og Simpsons (sem Smábátur kann utanað, fjárfesti samt í og situr dáleiddur fyrir framan, löngum stundum.)

Ætlaði að reyna að setja inn myndir, en það virðist ætla að taka rúmlega eilífðina, svo ég reyni aftur ef ég finn kaffihús með heitari reit. Best að fara að leita afganginn af fjölskyldunni uppi, þau fóru í Pólígonið (sem er verslanamiðstöð) og vissara að stoppa þau áður en heimilið verður gjaldþrota... eða... skemmtilegra að taka þátt í að gera heimilið gjaldþrota.

Bonnsvarrei!

Onlæn!

Hefi fjárfest í heimsins fegurstu tölvu, oggolitlum makka, og fékk hulstur utan um hann í kaupbæti. Svo græði ég líka i-pod shuffle á eina evru, þar sem ég tók í rælni við miða sem einhver miðakrakkinn var með úti á götu. (Svona miðafólk er alltaf úti um allt hérna, og hefur aldrei fyrr rétt mér neitt sem ég hef getað notað.) Lyklaborðið er að vísu allt á frönsku að utan og íslensku að innan, svo enginn stafur er þar sem hann þykist vera. En það er nú bara fínt. Núna sit ég á veröndinni á O'Carolans, litla pöbbnum "mínum" en restin af flotanum fór í Virgin Megastore að athuga hvort við getum ekki klárað að ýta fjölskyldunni almennilega inn í gjaldþrotið.

Við höfum það annars alveg ljómandi. Íbúðin okkar reyndist framar okkar björtustu vonum og konan sem á hana er einstaklega almennileg. (Enda hef ég hana grunaða um að vera ekki alfarið frönsk.) Ferðin hingað var löng og ströng, sérstaklega fyrir litlar Freigátur sem harðneituðu að sofa á Stansted flugvelli, en við erum nokkurn vegin búin að sofa úr okkur núna. Í gærkvöldi lentum við í smá erfiðleikum við að komast heim, en þá lömuðust allar samgöngur vegna Fete de la Musique, sem þá gekk í garð. Mér fannst reyndar takmarkað varið í það sem ég heyrði í gærkvöldi, of mikill hávaði og of lítil tónlist, en ég er nú líka gömul. Og, talandi um það, franskar konur eru hreint ekki jafngeðvondar við mann þegar maður er með krakkahrúgu, eiginmann, giftingahring og feitu, eins og þegar maður er ungur og brúnn og mjór. Núna eru þær ekkert nema hjálpsemin og almennilegheitin. Og franskir karlmenn eru hreint ekkert dónalegir lengur. Ég held ég sé búin að fatta málið. Og Frakkar eru skemmtilegri héðan frá séð.

Það var líka fjárfest í myndavél og ég reyni að urla hérna inn einhverjum myndum, ef mér text t.d. líka að stela interneti í garðinum við íbúðina okkar.

Farvel frá Frans

P.S. Verst að í þessari tölvu er bloggið mitt á frönsku... vona bara að ég reynist sleipari í frönskunni en Toggi í Kóreskunni...

Útlönd!

Við erum að fara til útlanda. Það er kvenréttindadagurinn, ekki kvennafrídagurinn. Það þýðir að ég fæ ekki að halda á engu alla leið til útlanda, heldur að ég hafi rétt til að halda á nákvæmlega jafnmiklu og Rannsóknarskipið. Það er nú... frábært.

Verið er að leggja síðustu hendur á niðurpakkningi, og ég er eins og lítil, óþæg stelpa, gat eiginlega ekkert sofið í nótt fyrir spenningi. (Og fyrir stelpunni á efri hæðinni sem datt í hug að einmitt í gærkvöldi væri góð hugmynd að tjalda úti á trampólíni og halda vinkonum sínum uppi á snakki og píkuskrækjum þangað til ég klagaði í pabba hennar og hann dró hana inn, á hárinu. Mér til mikillar hamingju.) En allt kom fyrir ekki, þrátt fyrir að uppeldi hafi verið framið á efri hæðinni, ætlaði ég aldrei að geta sofnað. Fyrst pirraði ég svolítið áfram á unglingnum á efri hæðinni (eins og ég hafi allldrei haldið vöku fyrir neinum á þeim aldri...) svo hafði ég áhyggjur af því að ég væri ekki sofnuð... og þar fram eftir öllu.

Ég er nú samt bara merkilega brött í dag. Enda eins gott, næsti svefn verður ekki framinn fyrr en úti í Montpellier, annað kvöld.

Fyrirhugað er að blogga frá útlöndum, hvernig sem gengur að standa við það.

Vúhú!

Rannsóknarskip hefur verið endurheimt úr skólanum, sem fór algjörlega fram án minnar nærvistar í fyrsta sinn síðan ég sótti hann fyrst, utan ársins sem ég bjó utan. (Áttaði mig á þessu þegar einhver undarleg tilfinning um að ég væri að gleyma einhverju fór að gera vart við sig á Lokadegi.)

Og nú er það bara ferðin til Mont sem hefst á morgun. Í dag er rigning þar ytra, en það er nú gott að menn hreinsa hana úr veðurkortunum áður en við komum. Það sem eftir er vikunnar á að vera brjáluð sól og 27-28 stiga hiti. Sem er ljómandi passlegt. Við lendum í Montpellier á miðvikudagsmorgun, væntanlega syfjuð og mygluð eftir nótt á flugvöllum, en ég veit samt ekki hvort maður getur eitthvað farið bara að sofa. Það er svo margt sem mig langar STRAX og ég kem þangað, að borða.

Er annars orðin á áttunda tug kílóa og þarf virrrrkilega að fara að gera eitthvað í málunum. Keypti mér flík númer 18! á Egilsstöðum. Það var nú athygliverð tilfinning. Reynt verður að leysa málið með átminnkun og fara-í-ræktina og hjóla-í-vinnuna átaki þegar heim verður komið, en í Frakklandi lætur maður sig sennilega bara hafa að vella út úr bikíníinu, og fara svo og fá sér pizzu með eggi á Saint Anne pizzum og geðveikan brunch með á Pervertinum. (Sem heitir reyndar í alvöru Le Pré Vert.) Fínt bara. Reikna reyndar með því að ganga mikið og svitna meira, svo það vegur kannski eitthvað upp á móti þessu skipulagða ofáti sem ég hyggst stunda.

Núna er ég aðeins í vinnunni, svo ætla ég að fara að sækja sam-evrópska ökuskírteinið mitt, annars er listinn yfir það sem þarf að gerast í dag bara merkilega stuttur. Og aldrei slíku vant, svo stuttu fyrir ferðalög, þá hlakka ég bara alveg helling til og held að það verði bara þrælskemmtilegt alla leiðina og allan tímann. Sem minnir mig á, best að hringja og láta trekkja yfirdráttinn í botn...

Dagur Blóms og svo flugu svín

Ætlaði að blogga í gær. En gleymdi því, því miður. Allavega, gleðilegan Blómsdag í gær, fyrir þá sem hafa lesið Ulysses. Eða frétt af henni.

Í dag var síðan Þjóðhátíð Íslendinga. Og best að ég ljóstri nú upp raunverulegri ástæðu ferðar minnar austur. Ég var að taka við árlegri viðurkenningu Rótarýklúbbs Héraðsbúa, sem veitt er árlega, fyrir: (Svo ég vitni í viðurkenningarskjalið) "Framúrskarandi störf að leiklistarmálum."

Þar með er ég komin í hóp með ýmsu merkilegu fólki sem hefur hlotið þessa viðurkenningu, svosem eins og Arndísi Þorvaldsdóttur og Kristrúnu Jónsdóttur (Dísu og Dúrru) og er það nú bara einn mesti heiður sem mér hefur hlotnast. Svo fékk ég sma péning, sem ég ætla að brúka til tölvukaupa.

Svo mundi ég að formaðurinn minn var á svæðinu. Átti að vita það, en ég ætlaði ekki að vera þar, svo ég var búin að gleyma því. Skrambans. Freigátan hefði nú haft gaman af að klappa henni Gróu Sigurlaugu aðeins.

Og nú er bara djöflast við að pakka niður í næstu ferð. Ekki nema einn og hálfur sólarhringur í útför. Sjitt hvað ég veit ekki hverju ég er að gleyma. En öll smáatriði í sambandi við ferðatilhögun eru frágengin niður í fínustu smáatriði. Sem er nú gott. Þá er bara að lifa tilhögunina af.