Asnalega skíta háskólatorg

Í augnablikinu minni ég sjálfa mig á geðvonda bloggarann í áramótaskaupinu.

Mikið þekkti ég vel örvæntinguna í augum erlendu stúdentanna sem voru að villast um háskólatorgið í morgun og vissu ekki hvað sneri upp eða niður á tilveru þeirra. Það er nefnilega búið að afnema það eina sem gerði Háskóla Íslands afbragð annarra skóla á heimsvísu. Nemendaskrá, í fyrrverandi mynd, virðist horfin á vit forfeðra sinna.

Þetta var skrifstofan sem alltaf gat leyst úr öllum skráninga- og vottorðavandamálum. Eða sagt manni hvert maður ætti að snúa sér, ef maður þyrfti eitthvað flóknara. Fyrir vikið var að sjálfsögðu oftast röð út úr dyrum, sérstaklega í upphafi og lok annar, en maður vissi að á hinum enda hennar biðu lausnir á öllum manns vandamálum.

Áðan vantaði mig námsframvinduvottorð.

Ákvað að vera snemma í því. Var búin að fá upplýsingar í gær, fyrir tilviljun og eftir talsverðan villing, um að nemendaskrá ætti að vera einhversstaðar "niðri". Ég fór beint þangað í morgun, og giskaði á að ég þyrfti að fara í röðina sem var orðin löng (og full af ráðvilltum erlendum stúdentum) klukkan 9.15. Merkingarnar á téðu afgreiðsluborði eru þannig staðsettar að maður sér þær ekki fyrr en eftir um kortér í röðinni. Þá kemur í ljós að þarna er ekki aðeins afgreiðsla nemendaskrár, heldur líka einna fimm annarra skrifstofa, þ.á.m. alþjóðaskrifstofu og stúdentaráðs. Samt eru bara þrír að afgreiða, eins og á nemendaskrá áður. Tölvukerfið virtist alls ekki vera tilbúið. Það var bara hægt að prenta vottorð út úr einni tölvu. Annar posinn var frosinn. Og ég veit ekki hvar þeir hafa falið góðu konurnar sem eru búnar að vinna á nemendaskrá í hundrað ár, kannski rekið þær þar sem þær pössuðu ekki inn í nýju innréttingarnar. En greyin sem voru að vinna þarna gátu eitthvað lítið leiðbeint fólki, virtust ekki kunna alveg á tölvurnar, sem voru hvort sem var ekkert að virka.

Röðin lengdist og lengdist.

Þegar kom að geðvondu óléttu konunni gerði hún athugasemd við merkingarnar og skipulagið. Kenndi konunum hvernig maður lagar svona frosinn posa (slekkur á honum og kveikir aftur) en gat því miður minna gert fyrir tölvukerfið. (Allan tímann sat tölvumaðurinn fyrir framan eina tölvuna í símanum við mann sem síðan gaf honum samband við annan mann.)

Vorkenndi hræðilega erlendu stúdentunum sem einn af öðrum týndist ráðvilltari en hann kom út í morgunmyrkrið. Veit ekki hvort er verra. Að hafa byggingu með ótal pínulitlum skrifstofum sem hver um sig svarar aðeins í mesta lagi einni spurningu og engin veit hvað hinar gera, eins og var í háskólanum mínum í Frakklandi, eða eitt svona "þjónustuborð" sem á að leysa öll vandamál allra en virkar seint, illa eða ekki.

Hver skipuleggur líka svona vitleysu? Ef á að flytja og breyta skrifstofunni sem mest er að gera á í upphafi annar þætti manni nú gáfulegt að reyna að gera það á öðrum tíma. Og ganga almennilega úr skugga um að tæknileg smáatriði séu í lagi áður en lagt er af stað með látum.

Ég er næstum jafnfúl eins og þegar endilega þurfti að opna Bókhlöðuna á 1. desember, sem gerði það að verkum að þessari fáu skræður sem tilheyrðu háskólabókasafninu þurftu að geymast í kössum í aðal ritgerðavertíðinni. Ég sniðgekk kumbaldan sem best ég gat eins lengi og ég mögulega gat á eftir. Keypti jafnvel eða pantaði frekar bækur sem ég þurfti að nota í mörg ár á eftir.

En það er nú ekki alveg jafnauðvelt að sniðganga fjárans háskólatorgið. 

Það inniheldur víst líka Bóksölu Stúdenta, en hana þarf ég að heimsækja fljótlega, líki mér betur eða ver.

Góðu fréttirnar eru þær að umsókn okkar hjónanna um fæðingarorlof er loxins komin í póst á leið til Hvammstanga, með öllum tilheyrandi vottorðum innanstokks. Vona ég.

Undirbúninx

Formlegur undirbúningur fjölgunar í fjölskyldunni hefur verið hafinn. Í fyrradag reyndi ég að komast inn í geymsluna, en átti ekki alveg erindi sem erfiði. Rannsóknarskip þarf víst eitthvað að taka stóra dótið úr miðjunni á henni áður en ég get farið að leita að kössum. Í staðinn þvoði ég bara eina þvottavél með litlu sænginni, teppum, nokkrum franskættuðum poggusamfellum og fleiru sem var hérna uppi. Líður snöggtum betur, allavega búin að gera eitthvað. Og Berglind mín ætlar að lána mér ekta blindrafélaxkörfu.

Hins vegar er umsóknin í fæðingarorlofssjóð enn ófarin og verður meira of sein með hverjum deginum. Mig vantar reyndar bara eitt blað. En í gær, þegar ég ætlaði að reyna að redda því, brugðust öll krosstrén í einu. Það er búið að flytja nemendaskrá! Og þar að auki búið að skipta henni upp í allskonar sem ég gat ekki fundið út haus eða sporð á, röðin náði allsstaðar til tungsins og ég var orðin of sein í jóga. Önnur tilraun verður gerð þegar Freigátunni hefur verið skilað í leikskólann í dag.

Annars þarf ég líka að tala eitthvað við sjúkraþjálfarann í dag. Eftir á að hyggja reyndist ekkert svakalega góð hugmynd að keyra í einum rykk frá Akureyri í Borgarnes á laugardaginn. Ég er hálffarlama. Samt var ógurlega gott að komast í jógað og sundið í gær, en smá bras að reyna að gera hluti eins og að troða Freigátunni inn í bíl. Enda förum við alveg að breyta skipulaginu þannig að Rannsóknarskip fari með hana á morgnana og sæki hana á daginn.

Svo finnst mér skemmtilegt að lesa bloggið mitt tvö ár aftur í tímann þessa dagana. Og var að komast að því að árið 2005 hefur verið nákvæmlega eins og 2007. Ég bloggaði til dæmis alveg nákvæmlega jafnoft þessi tvö ár, eða 327 sinnum.

Geðveikin

Ég hef verið með í bakhöfðinu að skrifa sérstakan áramótapistil um geðveikina. Geðveikisárið 2007 var nefnilega mjög svo athyglivert hjá mér.

Árinu 2006 lauk ég nefnilega með smá hugrænni atferlismeðferð hjá sálfræðingi. Það reyndist vera alveg svakalega ljómandi. Kannski erfitt að útskýra svo sem nákvæmlega hvernig það virkar. Að sumu leyti er það eitthvað í ætt við það sem konan sagði, um að maður veit stundum ekki hvað maður hugsar fyrr en maður heyrir hvað maður segir. 

Ég hef heyrt þeim misskilningi fleygt að í slíkum meðferðum sitji sálfræðingur og poti með sálrænum prjónum í öll manns andlegu mein og láti mann grenja og gubba yfir öllu því hræðilega og dramatíska sem fyrir mann hefur komið í lífinu. En það er nú allavega ekki mín upplifun af dæminu. Hún sálfræðingur sagði nú yfirleitt bara mest lítið. Ef hún spurði að einhverju, eða velti upp einhverjum vangaveltum, þá var það yfirleitt eitthvað sem mér fannst spennandi að spekúlera í. 

Og það er það þægilega við að spjalla við fagmanneskju sem maður þekkir ekki neitt, henni kemur málið ekkert við. Hún er búin að læra ýmislegt varðandi hvernig hugar mannskepnanna virka, og líka að ekkert er algilt í þeim. Og svo lét hún mig líka hafa nokkur mergjuð heimaverkefni, sem ég er eiginlega ennþá að nota. Eins og bara að taka eftir því hvort mér þykja einhver dagleg störf eða einhverjir tímar dags erfiðari en aðrir fyrir sálina í mér. Og spekúlera í því hvort ég geti þá ekki breytt eitthvað skipulaginu á því. Reyna sem sagt að horfast í augu við hvað manni finnst erfitt, spekúlera í hvers vegna (stundum auðveldast hlutirnir við það eitt) og endurskipuleggja sig í kringum þá, ef þarf. Virkaði ágætlega.

Hún sagði mér líka að fólki gæti nú bara víst batnað af þunglyndi og svo loksins tókst mér að skilja út á hvað þetta með jákvæða hugarfarið gengur og upprætti mína eigin fordóma gagnvart glöðum öjmingjum.

Heimurinn fórst mest lítið út af smámunum á árinu 2007. Og ef hann gerði það var ég mjög meðvituð um að hann væri ekkert að því í alvöru. Ég tók til dæmis smá dýfu í sumar, og hjálpaðist þar sennilega að hin nýbyrjaða ólétta og Frakklandsferðin í upphafi hennar, en Montpellier, komst ég að, vekur mér þunglyndi. Einhvern tíma ætlum við Rannsóknarskip nú samt að fara þangað aftur, bara tvö, í leikhús- ópera- safna- og pöbbaferð. Það verður ekkert þunglyndi með í för þá.

Þetta var sem sagt hreint ekki þunglyndilaust ár. En ég virðist kunna betur að greina það frá raunverulegum katastrófum lífsins. (Sem eru færri en maður heldur.) Og ég held að það sé byrjunin. Og þar með fara líka dramaköst alveg lengst undir meðal-ársframleiðslu.

En maður má ekki hætta að fjalla um skrímslið þó vel gangi. Þá er líklega einmitt nauðsynlegt að reyna að skrásetja og kryfja, ef það skyldi geta orðið einhverjum til gagns. Því ekki eru nú aldeilis allir eins heppnir og ég virðist vera í ár og risastórfjölskyldan mín hefur orðið illa úti í baráttunni á undanförnum árum, reyndar svo mjög að nokkurt mannfall hefur orðið.

Út frá því hafa vissulega spunnist ýmsar umræður. Kannski helst vilja menn vera að geta sér til um orsakir þunglyndisins. Ég held að bæði aðstandendur og sjúklingar verði að gera sér ljósa grein fyrir því að lífshlaup sjúklingsins hefur oftast minnst með ástand hans að gera. Fólk getur átt erfiðustu ævir sem um getur og tekist á við hamfarir og sorg án þess að finna nokkurn tíma fyrir þunglyndi. Að sama skapi geta menn átt allt sem þarf til að gera gott og hamingjusamt líf og samt fallið fyrir hamri þunglyndisins. 

Það er nauðsynlegt að átta sig á sjúkdómseðli sjúkdómsins. Hann getur verið eins og þrálátt kvef eða eins og bráðdrepandi krabbamein. Stundum á hann kannski rætur að rekja til einhvers, en um það er yfirleitt ómögulegt að segja. Aðstandendur geta gert margt rétt. En ég held að þeir geti í rauninni aldrei gert neitt mjög rangt. Sektarkenndin held ég sé þó fylgifiskur mjög margra aðstandenda þunglyndissjúklinga en nærvera hennar í þessu samhengi er oftast á misskilningi byggð. 

Enginn veit almennilega hvaðan þunglyndið kemur.

En það borgar sig að láta einskis ófreistað til að láta hann fara.

Fyrsta morguninn heima

byrjaði Freigátan á að spyrja um kisuna, me me og Sverri. Það var þó fljótt að jafna sig þegar komið var fram og heilsað upp á allt nýja dótið og gamla dótið í bland.

Hún er annars öll að jafna sig af skíthræðslunni sem fór svo ógurlega með hana fyrir jólin. Reyndar eru kúkableyjuskipti ennþá óvinsæl, og þarf mikinn söng og sálfræði til að fremja svoleiðis, ennþá. (Þess vegna heyrist hún núna alveg eins söngla: "Taka kúkinn, taka kúkinn, og svo snúa þeir sér í hring.) Og svo þarf að kveðja kúkinn með virktum. Í gærkvöldi sagði ég til dæmis: Jæja, nú er kúkurinn farinn í klósettið.

Freigáta: Já, bless bless. Farinn að sofa.

Í sveitinn var litla kisan oft lokuð niðri í herberginu sínu, öryggis síns vegna. Og Freigátunni var sagt að kisa væri sofandi. Það sama átti við um kindurnar þegar enginn nennti að sýna henni þær. Svo Freigátan heldur núna líklega að flestir og flest sem ekki er í augsýn sé sofandi.

Nóg um kúk og búfénaðarsvefn.

Ég er búin að komast að því að ég er með einhvers konar bumbuduld. Mér finnst ég ekkert vera með neina og verð svaka hissa þegar ég hitti einhvern sem fattar að ég sé ólétt... Í hvert skipti sem ég rext á spegil sé ég að þetta er mikill misskilningur, en ég gleymi því um leið og ég lít úr honum.

Mér finnst Freigátan hafa tekið svakalegan þroskakipp núna seinnipart jólafrís. Hún er allt í einu orðin miklu duglegri að leika sér sjálf og gerir meira að segja stöku sinnum það sem maður biður hana um. Svo gerðist líka það undarlega, hún er farin að samþykkja það þegar maður segir nei. En það er nú búið að kosta allavega smávægilegt frekjukast undanfarna mánuði.

Hins vegar virðist hún ætla að erfa alla matvendni móður sinnar í öðru veldi. Það eru orðin mikil vandræði að koma í hana bæði fiski og kjöti. Hins vegar er einn uppáhaldsmatur sem klikkar aldrei. Slátur! Og mamman, sem ku ennþá vera lág í blóði, ætti víst líklega bara að bíta í þann súra kepp að líklega ætti að hafa stundum slátur í matinn. Við hamingju Rannsóknarskip. Líklega minni hrifningu hjá Smábátum.

Ef friður helst ætla ég núna að skella einhverjum myndum og linkum inn í jólakortið og áramótapistilinn.

Heima

Þá erum við komin heim til okkar, eftir vel heppnaða útlegð. Enda síðasti sjens að leggjast inn á aldraða foreldra vora, huxa að við næstum fjölgun stækki fjölskyldan meira en svo að það verði uppá okkur bjóðandi, í bili.

Allavega, búið að brjótast inn með allt draslið og setja í fyrstu þvottavélina, Freigátan búin að heilsa uppá dótið sitt og feðginin sest niður og farin að syngja jóla- og áramótasöngva úr vísnabókinni. Sem á vel við, það er allavega ennþá verið að sprengja flugelda á milljón, hér í höfuðstaðnum.

Freigátan var annars alveg einstaklega þæg á leiðinni suður. Hún söng og svaf eins og engill alla leiðina. Enda finnst Móðurskipinu aldrei nein langkeyrsla hafa gengið svona vel, síðan hún fæddist. Ekki seinna vænna áður en næsti ófriðarseggur kemur í heiminn.

Já, og talandi um það, það eru víst komnar 35 vikur á teljarann. (Sem þýðir að það er einum degi betur samkvæmt mælingum. Ég nennti bara aldrei að leiðrétta teljarann.) Það er allavega víst ekki til setu boðið með undirbúning. Ég held við séum meira að segja tæknilega fallin á tíma með helv... fæðingarorlofsumsóknina, ekkert farin að athuga með leigu á vöggu og bílstól, og ég er ekkert farin að grafa í geymslunni eftir minnstu fötunum. (Treysti bara á að ég hafi verið jafnskipulögð og ég ætlaði að vera þegar ég var að ganga frá þeim... þetta ætti allavega að vera frekar ofarlega.) Já, svo þurfti eitthvað að skrúfa í skiptiborðið, ef ég man rétt, og eitthvað þarf að athuga uppstillinguna á baðherberginu áður en Ofurlitla Duggan siglir inn. Og svo þarf alveg örugglega að gera ótalmargt annað, sem ég man ekki í svipinn.

Og ekki er nú mikill tími til umþóttunar og dingls, ég held ég sé að byrja í skólanum á þriðjudaginn. Fékk nýtt metnaðarkast fyrir jólin, og langar til að reyna að taka næstum fullt nám eftir áramótin, eða þ.e.a.s., reyna að klára það sem ég þarf að ljúga í fæðingarorlofssjóð að ég þurfi að klára. (Samkvæmt kerfi þeirrar stofnunar þarf ég nefnilega að vera skráð í fullt nám þangað til ég eignast barnið. Þó ég sé ólíkleg til að klára það. Það á bara að líta út eins og það komi mér ógurlega á óvart að ég eignist barn í febrúar... vegir fæðingarorlofssjóðs eru órannsakanlegir.) En, mig langar til að reyna að klára bara þessar 12 og hálfa einingu sem ég er skráð í, enda er þetta mest í fjarnámi. En þetta eru nú fleiri einingar en ég þarf, og rannsóknarverkefnið sem ég ætla að gera í sumar verður líka auka. En, well, hvað hefur maður svosem betra að gera...?

En gott verður nú að komast í Meðgöngujóga og -sund. Hef reyndar bætt skemmtilega litlu á mig yfir jólin, skv. vigtum, þrátt fyrir óhóflegt og stanslítið ofát um allt land, og er ekki enn orðin hreyfihömluð að ráði. Samt kominn tími á smá hreyfingu.

Mont!

Var að fá tvær einkunnir. Og þarf að monta mig. Fékk 8,5 í þýðingafræðinni og Hagnýta rannsóknarverkefninu. Miður mín af hamingju.

Freigátan er búin að læra eitt og annað. Núna kann hún að segja, þegar pabbi hennar spyr: Hverjir eru bestir?

Illahúl!

Ég hef greinilega ekkert verið að standa mig.

Árið

hófst með því að nýjársdagur gleymdi að koma. Ég varð allavega lítið vör við að það birti í gær. En okkur var nú bara alveg slétt sama hérna í Brekkunni, vorum bara inni og átum.

Í dag var síðan kominn tími á aðgerðir. Við Rannsóknarskip fórum bæði til læknis og fengum sitt hvort pensillínið. Hann við stífluðum kinnum og ennisholum og ég við reykingahósta. Minn læknir bætti meiraðsegja um betur og sendi mig í blóðprufu í fyrramálið, til að gá hvort ég sé ekki örugglega á réttu pensillíni.

Við erum búin að fresta för til höfuðstaðarins fram á laugardag, þykjumst ekkert hafa þangað að gera meðan við erum enn hundslöpp. Og Rannsóknarskip var líka orðinn svo slæmur af heim-í-sveitina-þrá á milli jóla og nýjárs að það þarf nú að bæta honum það eitthvað upp.

Við skiptumst bara á að liggja eins og klessur og reyna að hafa ofanaf fyrir Freigátunni, en hún er alveg ljónhress eftir sinn pensillínkúr sem lauk á gamlársdag. Svo bryðjum við pillur og snýtum okkur og vonum að þetta sé ekki forsmekkurinn að heilsufarinu á árinu, heldur frekar svona "fararheill".