Aftur. Og enn aftar.

Er nú ekki alveg alls kostar að nenna að vera í vinnunni. Veit svosem ekki hvað veldur því. Kannski er bara júlí og allt of gott veður úti og litlu krakkarnir mínir of sætir við að stuttbuxast úti um allt. Svo er ég líka búin að vera alveg fantadugleg í sumar. Svo það verður ágætt að leggja þetta alltsaman aðeins til hliðar og taka pásu og fara til Lettlands. Eftir viku! Jihú!

Hin hliðin á því er að um leið lýkur þessari yndislegu sumardvöl hér á stöðum Egilsins. Búhú. En hún er búin að vera illa frábær.

Og eitt og annað þyrfti ég að klára frá í ritstjórninni áður en ég hverf af svæðinu. Aðallega að tala við marga um ýmislegt sem ég veit ekki og kann ekki og segja þeim að gera það. Aðalverkefni morgunsins verður að átta sig á því hvað er eftir og reyna að komast hjá því sem mest að gera það sjálf. Og hringja í einhverja. Ef nennt verður.

Annars er búið að vera að aðlaga Hraðbátinn að fyrirliggjandi fjarvistum Móðurskips. Aðalmálið hefur nottla verið að "venja af" og hefur það gengið svo ljómandi vel að sá stutti drekkur nú úr pela eins og þrautþjálfaður heimalningur svo allt lítur út fyrir að Móðurskip geti bara fengið sér ærlega í tána í útlöndum. Jafnvel bara allan fótinn! (Ætla samt ekki að fá mér í tána eins og Rannsóknarskip gerði á skólanum.)

Við hjónin höfðum líka leikritunarkvöld í gærkvöldi. Sátum sitt með hvora tölvuna við eldhúsborðið og skrufum afmælistengda einþáttunga. Og ég huxa að við gerum bara meira af því og boðum svo nágrannana okkar til samlestrar og gagnrýni áður en við yfirgefum svæðið. Fyrir þessa skrifsessjón fór ég á tónleika inn í Vallanes þar sem Svanur Vilbergs og einhver spanjólskur vinur hans spiluðu. Þeir kunna að spila svaka hratt. (Ég er alltaf alveg að fara að æfa mig...) Þar áður var grillað í húsi forfeðra minna og ég held það sé ennþá sviðalykt af mér. Oj. Og þar áður kom hún Berglind mín í heimsókn með alla fjölskylduna. Ynnndislegt að sjá hana svona í sínu rétta umhverfi, á Austurlandinu. Það eru einmitt búnar að rifjast upp svo margar Berglindartengdar minningar á ráfi mínu um svæðið undanfarna 2 mánuði. Og Svandísar- Rannveigar- Heiðu- og margra annarra. Það er nú eiginlega stórmerkilegt hvað maður heldur enn sambandi við marga sem maður hefur þekkt í einhver 20 ár eða meira...

Og nú er ég komin afturábak aftur á miðjan dag í gær og þaðan aftur í fortíðina og er auðvitað ekki að gera neitt annað en að flýja hið óumflýjanlega verkefni dagsins í dag. Að skipuleggja.

Bezt að hætta því.

Sveitamál

Við tengdafólk mitt ollum álfunum í Álfaborginni við Borgarfjörð hinn Eystri talsverðu ónæði um daginn. Svona þegar ég var búin að benda öllum viðstöddum á hvernig Dyrfjöllin litu út vitlausumegin (og fá alla viðstadda til að samþykkja að vissulega væru þau ljótari þaðan frá séð) fórum við að horfa á bónda sem var að lufsast um í heyinu sínu á túninu fyrir neðan. Ekki vorum við nú aldeilis á einu máli um hvað hann væri að gera. Mér fannst alveg greinilegt að maðurinn væri að "snúa í." En eiginmaður minn og systkini hans voru á einu máli um að hann væri að "snúa."

Í sveitaferðinni í fyrradag rak ég síðan augun í bóndasoninn af næsta bæ við sömu iðju og spurði frændfólk mitt hvað hann væri að gera. (Og þóttist viss um að fá máli mínu stuðning.) Þau komu með þriðju útgáfuna og sögðu manninn vera að tætla. Svo hittum við bóndann af næsta bæ og dóttur hans. Hann sagði drenginn vera að snúa í. Hún sagði hann vera að tætla. Bóndinn sagðist nú ekki par ánægður með það að ef hann segði krökkunum sínum að snúa í, þá færu þau bara að tætla! Svo það er kominn upp ágreiningur á þeim bænum.

En, hvað segja málmeðvitaðir? Ef þeir eru ekki allir úti að heyja?

Snúa?

Snúa í?

Tætla?

Fleira?

Sumarið er komið!

Egilsstaðablíðan loxins mætt. Eins og hún var ALLTAF þegar ég var lítil. Hitti tvo nágranna meðan ég var enn á náttfötunum í morgun. Og ritstýrði yfir limgerðið. Freigátan var á sama tíma búin að heimsækja þrjá, þar af tvo hunda.

Fórum í gær út í Hallfreðarstaði og hittum ættingja af öllum stærðum og gerðum. Hittum líka þrjá hunda og heilmargar kvígur, Freigátunni til mikillar hamingju. En henni þótti nú verra þegar hjörðin var stoppuð á leiðinni til hennar. Hún var búin að standa og kalla: Kussur! Komdu! Á meðan einar 20 hraðskreiðar ungbeljur nálguðust á ógnarhraða. Upprennandi kobboj.

En sökum verðurblíðu verður stoppið í kjallaranum stutt í dag. Þess í stað verða stunduð vettvangsritstjórn og heyskapur í garðinum í kringum leiguhúsið okkar.

Sveitin og Sálin

Það er helst í fréttum að bróðir minn bakaði Rannsóknarskip í golfi í gærkvöldi. Eina ferðina enn. Í gær átti að vera hlýtt en sólarlaust, svo litla fjölskyldan ákváðum að fara öll saman í sund. Sólarleysið gekk eftir, en hlýindin höfðu víst eitthvað verið orðum aukin. Freigátu og Hraðbáti fannst samt alveg gríðarlega gaman, eins og alltaf, þó þau væru blá af kulda og ekki væri þverfótandi í pottunum fyrir 50 manna túristahóp.

Samkvæmt Sigga stormi á svo að bresta á með 22 stiga hita seinnipartinn svo það er eins gott að reyna að vinna eitthvað. 

Í öllum þessum brakandi þurrki ætlum við Rannsóknarskip síðan að fá lánaða sláttuvélina hans pabba og heyja kringum leigða húsið okkar. Ekki af því að neinn hafi svosem beðið okkur um það. Heldur bara svona okkur til skemmtunar.

Ég get ekki að því gert, mér finnst heilmikill munur að komast svona "beint" út í garð. Þurfa ekki að fara í gegnum stigagang og bílastæðið, eins og er heima hjá okkur, til að komast þangað. Ef hann væri sæmilega girtur gæti Freigátan meira að segja fengið að leika lausum hala og skoppa inn og út eins og henni sýndist. En það er reyndar ekki alveg hægt. Hundurinn hinumegin við götuna er aðeins of freistandi. Og hún aðeins of lítil til að fara ein yfir götur.

Og svo er það menningarlífið. Ég ætla að reyna að drífa mig á danssýningu hjá Frú Normu í kvöld. Rannsóknarskip ætlar á tónleika á Seyðisfjörð á fimmtudagskvöldið. Og það er ball með Sálinni hans Jóns míns á laugardagskvöld. Ég veit ekki... ætli svoleiðis séu þá orðnar svona miðaldrasamkomur, eða ætli þetta séu alltaf sömu skrílslætin? Og ég veit ekki einu sinni hvort ég nenni að athuga það. Þetta byrjar svo seint... 

Ef ég sem var fyrir hálfri ævi minni síðan heyrði til mín núna liði sennilega yfir hana af hneyxlan og örvinglan.

Betublíðan

Það brast á með góðviðri um helgina, eins og jafnan þegar Elísabet mágkona lætur sjá sig á Austurlandi. En það var gestkvæmt hjá okkur, áðurnefnd Elísabet mætti á svæðið með yngri son sinn sem og Jón Rannsóknarskipsbróðir og Kathleen konan hans. Það þurfti að túristast nokkuð. Við skruppum á Borgarfjörð Eystri í glaða sólskini og röltum upp á Álfaborgina með börn og buru. Skoðuðum líka kirkjuna og komumst að því, við eftirgrennslan vegna gríðarlegs mannfjölda sem okkur sýnist vera í bænum, að í gangi væru þrjú ættarmót. Og ég sem hélt að það væru bara tvær ættir í Borgarfirði Eystri...

Í gær hélt síðan fólk heim til sín, en ekki þó fyrr en búið var að koma við á Skriðuklaustri og gúlla í sig af hádegisverðarhlaðborðinu. Helmingurinn af liðinu var síðan á jeppa og ætlaði yfir stíflu og niður í Jökuldal hinumeginfrá. Sem sagt, mikið ferðast um helgina.

En nú er runnin upp næstsíðasta vikan sem ég er hér á Egilsstöðum við ritstjórnarstörf! Jemundur minn og allur andsk. eftir.

Einntveirog vinna.

Guð í Upphæðum

Ætlaði alveg að fara að fá eitthvað stresskast yfir að sumarið og sumarfríið væri að verða búið. Fattaði svo að enn er líklega um mánuður í að ég komi aftur heimtilmín í höfuðborginni. Og alveg.. hvað? tvær vikur í verslunarmannahelgi? Svo ég er í ágætismálum.

Sem er eins gott. Ekki verður mikið unnið um helgina. Von er á ríjúljongenginu að norðan svo helgin verður líklegast lögð undir menningarlíf, gönguferðir og póker, ef að líkum lætur. Og með í för er nýjasta svilkona mín sem aldrei hefur komið á Austurland, er þar að auki útlendingur og atvinnuferðalangur, svo eitthvað verður að sýna henni af merkilegum stöðum náttúruperlum. 

Svo þá er bara að vona að veðrið hagi sér. Annars er það búið að vera hið undarlegasta í sumar. Rjómablíða í norðlægum áttum og rigningar í suðvestan. Allt öðru vísi en við eigum að venjast hér fyrir austan. Kannski eru pólskipti.

En. Ætla að reyna að vinna fram að hádegi áður en ég fer að undirbúa gestakomurnar ógurlegu.

Spýt í lófana.

Kjaftamyllustræti*

Nú búum við í íbúðinni þar sem amma hennar Ásu Heiðar bjó þangað til í vetur. Þar búum við með ýmsan borðbúnað og innanstokksmuni sem amma mín átti. Í tilefni alls þessa höfðum við ömmukaffi í gær. Það var æði.

Rannsóknarskip skellti í pönnukökur og ég keypti svampbotna og smurði með Bettí Krokker kremi. (Ókei, ekkert mjög ömmó. En vinnandi konan nennti ekki að baka.) En útkoman var hin allra besta. Haugur af fólki kom í kaffi, ekkert allir á sama tíma svo þetta varð svona dáldið rennirí. Og mikill og skemmtilegur kjaftagangur við eldhúsborðið. Svo komu aukabörn á eigin vegum að leika við Freigátuna sem síðan fóru með henni út, yfir í næsta garð og svo þarnæsta garð (þar sem býr hundur) og tveggja og hálfsárs barnið var bara heillengi eftirlitslaust að leika við fólk í grenndinni. Það var opið uppá gátt allan daginn og norðanáttin hafði sig svo hæga að það var algjör rjómablíða úti.

Mér líður þessa dagana talsvert eins og ég búi í bók eftir Astrid Lindgren, eða álíka. Ég þekki nágrannana sem ég hef átt hér í mánuð talsvert betur en ég hef nokkurn tíma þekkt nágranna í Reykjavík. Krakkahjörðin í hverfinu þvælist hérna um alla garða, algjörlega án nokkurra aðgangshamlana og enginn þarf að hafa áhyggjur af þeim. Menn kallast á og segja brandara yfir götuna og limgerðið. Með öðrum orðum þá hefur mannlífið hér lítið breyst frá því að ég var lítil. En það var auðvitað best að vera barn þá.

Ég er farin að segja við Rannsóknarskip (í hálfgríni) að ég sé að huxa um að fala húsið af honum Jóni á Keldhólum og fara ekki rassgat. Ég á allavega eftir að sakna búskaparins okkar hérna við Kjaftamyllustræti.

*Kjaftamyllustræti er hálfraunverulegt nafn á þvergötunni sem hús foreldra minni, núverandi íverustaður minn og nokkur fleiri hús standa við. Þetta nafn held ég að sé komið frá merkilegum karakter sem hét Kormákur Erlendsson og var einn frumbyggjanna hér á Egilsstöðum. Honum þóttu víst kjeeellingarnar eiga til að stansa fullengi á kjaftatörnum í þessari götu. Og það gerist enn í dag. Ég huxa að ég sé búin að eyða samtals nokkrum klukkutímum á kjaftatörnum úti í Kjaftamyllustræti í sumar.