Búið!

Í minningunni verður það svona:
Ég lagði fagurlega innbundnu ritgerðirnar á borðið hjá góðu konunni á Hugvísindasviðsskrifstofunni, á brast með fiðlutónlist og ég sveif fagurlega í slómó út í sólskinið.

Í raunveruleikanum var ég búin að þvælast um allar asnalegu nýbyggingarnar (sem eru svo 2007 að það er ekkert hægt að finna í þeim) til að komast að því að skrifstofa Hugvísindasviðs var uppi á þriðju hæð í aðalbyggingunni. Þegar þangað kom var ég alveg að míga á mig. Fór því lítið fyrir slómóinu.
Eftir að hafa létt á mér á klósettina á annarri hæð (sem er ekki nærri jafnsjarmerandi eftir að það var 2007-að) hélt ég heim, í húðdynjandi rigningu, og fékk kvef.

En þegar ég rís upp úr þessu kvefi (sem er svosem engin svínaflensa, bara svona einhver horgjörningur með sleppu) verður mikill gleðidans stiginn! Og tekið til við að sníða niður í útvarpsþátt.

Er. Að. Prenta. Út.

Og MA2 verður komið í hús á morgun. Eða réttara sagt eldsnemma í fyrramálið.

Og það er alveg hægt að velja sér eiginmann af asnalegri ástæðum heldur en að hann sé góður í prófarkalestri.

Jammogjá.

Hugleikur í Þjóðleikhúsinu!

Hugleikur, hið 25 ára leikfélag, frumsýnir á Smíðaverkstæði Þjóðleikhússins, þann 15. maí næstkomandi, afmælissýningu sína, Ó, þú aftur.

Undirrituð aðstoðarleikstýrir og Smábátur leikur, syngur og dansar af hjartans lyst.

Nánari upplýsingar um miðapantanir og sýningar og sollis verða á vef Þjóðleikhússins, frá og með morgundeginum. (Og ég get ekki lýst því hvað ég varð glöð fyrir hönd stjórnar þegar ég heyrði að ekki þyrfti að manna miðasölu. Snilld hf.)

Var að detta inn af mikilli tónlistaræfingu. Held þetta verði alveg bara ferlega, og jafnvel bara alveg óvenjulega, gott, fyndið, skemmtilegt og "hugleikskt" hjá okkur.

Í leiðinni er best að plögga að væntanlega (nema undirrituð klunni einhverju alveg geðveikt illa) verður útvarpsþáttur um fyrirbærið Hugleik á dagskránni einhvern tíma í maí. Á Rás 1. Nánar auglýst síðar.
Nefndin.

Til hamingju, Ísland

Tilefnið segir sig sjálft.
Annars gerist ekki mikið hér þessa dagana. Er að djöfla frá mér MA verkefni og ætla að reyna að klára áður en Bandalaxþing hefst á fimmtudagskvöld. Líka hálfgert brjál í gangi í útvarpsþætti og leikriti.

Allt að gerast í einu, eins og venjulega.
Set fallegar myndir af börnunum inn, sem stillimynd, um leið og færi gefst.

Óver end... Zzzzzzz...

GAMAN!

Ég fyllist alltaf ógurlegri nostalgíu á kjördag. Þetta var ógurlegur hátíðisdagur heima hjá mér. Enda Alþýðubandalagið í kjallaranum. Allir voru einhvern veginn á þönum allan daginn. Enginn matur (bara tertur í kjallaranum), menn stóðu og grúfðu sig yfir lista yfir þá sem voru búnir að kjósa, reyndu að reikna út hvaða kommar gætu átt eftir að kjósa og væru kannski fastir einhversstaðar annarsstaðar. Maður gat lent í óvænta bíltúra niður á firði eða út í sveit, og nokkrar ferðir út á flugvöll. Um leið og maður var orðinn sæmilega skrifandi gat maður lent í að vera "fulltrúi" á kjörstað (Jón dýralæknir henti manni alltaf út meðan hann kaus. Svo maður passaði sig alltaf vandlega á að skrifa hann niður.) Öllum var sama um hvort maður fór einhverntíma að sofa.

Þetta var alltaf gríðarlega skemmtilegt.

En síðan ég komst til vits og ára hefur verið gríðarleg hægrisveifla í þjóðfélaginu. Það hefur því bara ekkert verið sérstaklega glatt á hjalla hjá mér í gegnum kosninganætur gróðærisins.

Og nú er allt í kaldakoli, á hausnum, og ekkert framundan nema djöfullinn og dauðinn hvernig sem þessar kosningar veltast og fara. Allavega ef maður er með efnahaginn á heilanum og hjartað í buddunni, eins og tískan er víst.

En ég get ekki að því gert. Komminn í mér hlær og orgar: NÚ FINNST MÉR GAMAN!

Ha? Kosningar?

Eins gríðarlega afdrifaríkar og þessar kosningar verða get ég bara ekki neitt fest hugann við þær. Bara vonandi að ég muni að kjósa. Ritgerðarskil gnæfa yfir öllu eins og risastórt óveðursský og til að bæta gráu ofan á svart er nemendamálþing um lokaritgerðir í dag. Viku fyrir lokaskil. Á því ætlar enginn að taka nema ég og örfáar hræður sem ég meira og minna þekki, og ætli við verðum ekki ferlega ein á staðnum, bara?
Ég ætla að vera síðust og er ekki farin að ákveða hvað ég ætla að segja. Sennilega reyni ég bara að vera fyndin.
Best að gá hvort open office inniheldur powerpoint.

Kanadakjördæmið?

Mikið ógurlega var ég nú glöð að heyra skoðanakannanir norðaustanað í kvöldfréttum í gær. Samkvæmt þeim ætla norðaustlendingar meira að segja að neita Tryggva Herbertssyni um þægilegu innivinnuna sem hann hélt hann væri að fá á ríkisspenanum. Við skítmoxtur.

Ég var farin að sjá fyrir mér flutninga til Kanada þar sem ígildi Sjálfstæðisflokksins ku hafa lagt sig niður vegna pólitísks afhroðs, en FLokkslaust kjördæmi hljómar líka afskaplega vel.

Nú skora ég á kjördæmi Steingríms að láta þessa spádóma rætast á kjördag. Jafnvel ganga enn lengra og koma Kristjáni útaf líka (þó mér finnist hann reyndar einn af þeim skrárri) þá er bara aldrei að vita nema fjölskyldan geri eitthvað afdrifaríkt í búsetumálum á næsta kjörtímabili!

Ég er annars ennþá óstaðsett í pólitíkinni. Ég sé fegurðina í núverandi ríkisstjórn, Borgarahreyfingunni (sem mér finnst frábært að skuli vera að ná fólki inn, hugsanlega) eins skil ég málstað þeirra sem ætla að skila auðu sem og hinna sem ætla að sitja heima. Því það er engan veginn hægt að skilja þá sem ekki mæta þannig að þeim sé alveg sama, í þessu árferði. Ég kem til með að líta svo á að þeir séu að senda skilaboð.

En ég held að mikilvægt sé fyrir geðheilsu þjóðarinnar að Sjallar og Framsókn séu í kuldanum í þetta sinn. (Og jafnmikilvægt fyrir geðheilsu Ástþórs að hann sé það líka.)

Annars held ég að mikilvægt sé að menn muni, í þessum kosningum eins og öðrum, að verið er að kjósa til fjögurra ára. Í mesta lagi. Þó síðustu dagana fyrir kosninga sé ævinlega allt látið hljóma eins og heimurinn sé á síðustu heljarþröminni eru þetta ekki síðustu kosningar í heimi. Og margt á vafalaust eftir að breytast á næstu árum og ekki ólíklegt að á bresti með öðrum kosningum tiltölulega fljótt og allir kjósi þá eitthvað allt annað. Kannski verður það sama ekki einu sinni til!

Svo spari menn sér hjartaáföllin í pólitísku umræðunum um allan bæ.

En mikið ógurlega er gaman að maður sjái ástæðu til að vara menn við því eftir offitusjúklingslega doðann sem ríkt hefur í pólitískri umræðu undanfarinna ára.