Meira fokkíng fokk?

Ég hélt ég væri búin að missa hæfileikann, eins og Indra sagði á fésinu um daginn, til að blöskra eða hneykslast.

En ég hélt að svínaflensan væri að hlaupa með mig í gönur í upphafi fréttatímans á RÚV áðan.

Hvernig væri nú að vér sauðsvartur almúginn, sem ekkert kemur við hvað bankinn okkar gerir við peningana okkar, tækjum okkar hraksmánarlegu sparnaðarupphæðir, sem líklega eru það eina í "eignasafni" bankans sem eru raunverulegir peningar þó reyndar í krónum séu, og flyttum það eitthvert annað og skildum "viðskiptavinina" eftir sem skulda þessa 1500 milljarða eina eftir?

Ég hélt ég væri komin á botninn í blöskrinu en nú held ég að hið "Nýja" Kaupþing verði að lifa án viðskipta minna, nema einhver þróun verði á afstöðu hans til bankaleyndar vs. gagnsæis á allra næstu klukkutímum. Reyndar sé ég um allt internet að menn eru þegar farnir að loka reikningum sínum í Kaupþingi. Ég á bara talsverðan slatta af peningum og góðan þjónustufulltrúa þar svo ég vil kanna vel hvaða aðra möguleika ég hef, áður en ég gríp til aðgerða. Reyndar langar mig mest til að flytja bankaviðskipti mín úr landi, ef það væri nú hægt. Allavega langar mig í nýjan banka. Helst vildi ég að ríkið ætti hann.

Hvenig væri að ríkið leyfði nú þessum gömlu skítabönkum að rúlla bara og stofnaði nýjan?

Alveg skyldi ég samstundis færa öll mín viðskipti í banka Jóhönnu & Steingríms.

Já, og hér eru allar upplýsingarnar sem enginn má sjá.
So, sue me!

Hlaupamontið

Í dag eru 3 vikur og 4 dagar síðan ég hljóp 800 metra og var rétt látin af andarteppu.
Í gær fékk ég pirru af því að mér fannst megrunin ganga eitthvað hægt. Búin að missa 4 kíló.

Ég er 35 ára gömul og hef aldrei stundað íþrótt. Reykti staðfastlega í einhver 12 ár og geri enn við mishátíðleg tækifæri og þrátt fyrir míkróskópískan kílóamissi á undanförnum vikum er enn um fimmtungi líkamsþyngdar minnar ofaukið miðað við miðjuna á kjörþyngd. Ég hef fengist við ýmsa misdularfulla kvilla í gegnum árin, þunglyndi með kvíðaröskun, jafnvægisskynsflakk, ofdrykkju, grindargliðnun og greindar, barneignir og fleira misgaman.

Í dag hljóp ég 10 kílómetra.
Það er allt hægt.

Ferðamennska á Nýja Íslandi

Þá er sumarútlegðinni lokið í ár. Lokasprettinum eyddu við á Suðurlandinu og tókum það í þremur stökkum. Skoðuðum aðallega sundlaugar og erlenda ferðamenn.

Sundlaugar á leiðinni prófuðum við tvær. Fyrst fórum við í góðærislaugina á Höfn í Hornafirði. Eitt af því ágæta sem góðærisbruðlið skildi eftir sig eru nokkrar alveg frábærar sundlaugar vítt og breytt um landið. Hafnarlaug er ein þeirra. Rennibrautirnar ku vera afar skemmtilegar. (Verst að þegar Smábáturinn er ekki með í för er heimilisfaðirinn einn um að hafa smekk fyrir þeim. Freigátan þorir alls ekki, en unnið er í því að koma Hraðbátnum á bragðið.) Góðærispollurinn á Höfn er semsagt alveg ljómandi. Fyrir utan skítakuldann og rokið sem var í honum þegar við áttum leið um.

Svo endurnýjuðum við kynni okkar við sundlaugina á Hvolsvelli. Síðast fórum við í hana þegar Freigátan var pons. Hún gerði gríðarlega lukku. Hraðbáturinn náði niður í sullupollinum og var hinn drýgindalegasti. Svo voru æfðar dýfingar í stóru lauginni af talsverðum áhuga. Veðrið var miklu betra en í Hornafjarðarlaug og Hraðbátur var tekinn með í rennibrautina svo heimilisfaðirinn hefði afsökun til að fara tvisvar. Þarna er líka hægt að fá sér kaffi í heitapottinum. Heimilislegt. Sundlaug Hvolsvallar fær sem sagt enn meiri meðmæli, þó minna góðærisbragð sé af henni.

Og svo eru það túristarnir. Mikið svakalega finnst mér hressandi á sjá erlenda pokaferðamenn fá sér hressilega neðan íðí á meðan íslendingarnir láta eins og þeir séu allir í góðtemplarareglunni. Sjá útlendinga vera svolítið eins og Íslendingar eru stundum í útlöndum þar sem ódýrt er að drekka. Verð að viðurkenna að mér er örlítið hughægra um vínhegðun landans.

Svo nú erum við endursnúin. Alltaf ágætt að koma aftur heim, þó viðurkennast verði að fjölskyldurnar í norðrinu og austrinu togi nú alltaf svolítið. En nú hefst doktorsnám sem gerir það vænanlega að verkum að hér verðum við áfram næstu 5 árin eða svo.

Best að fara að gera vistunarsamning við Hraðbátsleikskólann og athuga hvenær sundskólinn hennar Sóleyjar byrjar... og hlaupa svo kannski svona 8 kílómetra af 10 km Reykjavíkurmaraþonshringnum.

Þá fer að síga á seinnihlutann í sumarflakkinu. Erum komin aftur í staði Ey-gilsins, en stoppið verður stutt. Á morgun verður lagt á Suðurlandið og verður það tekið í þremur stökkum og komið til höfuðborgar vorrar á þriðjudaginn hvar systir mín hefur þegar endurhafið búsetu í híbýlum vorum.

Og liggjum vér í leti á Austurlandi? Öðru nær. Aldraður faðir vor reis úr rekkju í afturelding og snaraðist upp á hálendi, eitthvurt. Rannsóknarskip, amma-Freigáta og börnin héldu í humáttina á eftir honum um hálfellefuleytið, það þurfti nefnilega að færa bílinn fyrir hann, þaðan sem hann fór upp, þangað sem hann hugðist niður koma. Í leiðinni átti að koma við í Sænautaselinu og láta þau dýr sem það fyrirfinnast fá aðeins fyrir ferðina. Á meðan hljóp Móðurskip 8 kílómetra á velli Vilhjálms og þvær síðan, pakkar og skipuleggur pjönkur fyrir þriggja daga heimferðina.

Og ætlaði örugglega að gera margt og mikið annað... en þar sem hreyfigreindin er ekki upp á marga fiska týndist það á hlaupunum. Best að meinast bara í kaffi eitthvert hérna í Kjaftamyllustrætið...

Alþjóðasöngur verkalýðsins (3 erindi)

Fór að blaða í kommúnískri söngbók á heimili foreldra minna. Svona til að gá hvort trúbbið gæti orðið eitthvað í róttækni. Fyrsta lagið í bókinni þekkja svakalega margir. Þetta hefur maður nú öskrað á ýmsum fylleríum og bragðast óneitanlega öðruvísi eftir hrun.

Fram, þjáðir menn í þúsund löndum,
sem þekkið skortsins glímutök!
Nú bárur frelsis brotna á ströndum,
boða kúgun ragnarrök.
Fúnar stoðir burtu vér brjótum!
Bræður! Fylkjum liði í dag –
Vér bárum fjötra en brátt við hljótum
að byggja réttlátt þjóðfélag.
Þó að framtíð sé falin
grípum geirinn í hönd,
því internasjónalinn
mun tengja strönd við strönd.

Jæjajæja. Það sem ég vissi ekki var að það eru tvö erindi í viðbót. Og mikið hroðalega eiga þau vel við á Íslandi í dag. É'v nú bara sjaldan séð annað eins.

Á hæðum vér ei finnum frelsi
hjá furstum eða goðaþjóð;
nei, sameinaðir sundrum helsi
og sigrum, því ei skortir móð.
Alls hins stolna aftur vér krefjumst,
ánauð þolir hugur vor trautt
og sjálfir brátt vér handa hefjumst
og hömrum meðan járn er rautt.
Þó að framtíð sé falin ... o.s.frv.

Vér erum lagabrögðum beittir
og byrgðar vorar þyngdar meir,
en auðmenn ganga gulli skreyttir
og góssi saman raka þeir.
Nú er tími til dirfsku og dáða.
Vér dugum – þiggjum ekki af náð!
Látum bræður því réttlætið ráða,
svo ríkislög vor verði skráð.
Þó að framtíð sé falin ... o.s.frv.

Það liggur nú við að maður þurfi að læra þetta bara...
Og þegar vér þurfum að hvetja okkur til dáða í aðgerðunum framundan.
Því hrunið er ekki búið. Varla byrjað. Og því síður byltingin.

Sólin og sumarylurinn

Vér heilsum úr blíðunni á Héraðinu. Hér var spáð norðaustan skítaveðri þegar við vorum á leiðinni, en eitthvað minna hefur nú krælt á því. Börnin eru náttúrulega útisjúk eins og venjulega og eru búin að göltrast hér um hálfstrípuð í tæpa viku. Enda orðin kolbrún. Mismikið, reyndar. Freigátan er mjólkurlituð að eðlisfari, eins og vill "brenna við" í minni móðurætt, en Hraðbáturinn er með litarhaft það er stingur sér stöku sinnum niður í minni föðurætt og er líklega um að kenna einhverjum frönskum skútusjómanni sem ekki er getið í kirkjubókum... Þarf að spyrja ömmu í westrinu útí þetta við tækifæri. Hef grun um að þessi skandall hafi orðið einhversstaðar í hennar framættum. Menn hafa sem sagt gerst fram úr hófi svartsýnir í veðurspám fyrir eystrið að ég fer að halda að eitthvað sé hæft í ásökunum heimamanna um illan ásetning veðurspármanna um að ljúga ferðamönnum frá svæðinu og í suðvestrið. Næstum. Börnin hafa verið iðin við að draga örþreytta foreldra og móðurforeldra á milli rólóa auk þess sem elst hefur verið við hunda, ketti og annan búfénað um bæinn þveran og endilangan. En í því stendur aðallega Freigátan. Hún er dýrvitlaus.

Allavega, eins og áður sagði þá höfum við verið hér í austrinu í tæpa viku og eftir aðra slíka ætlum við norður aftur, en við eigum orlofsíbúð á Akureyrinni 17. - 24. júlí.
(Myndin hér til hliðar tengist því ekki neitt, er af Freigátunni ásamt ömmunni og afanum þegar gengið var í Surtshelli þegar við vorum í Húsafelli í síðasta mánuði.)

Helsta afrek hér austanlands þykist móðurskip eiga. (En af henni fylgir ekki mynd þessari færslu þar sem hún er enn of feit til að vera á filmu festandi.) Allavega, þegar ég kom hingað á laugardagskvöldið síðasta, hljóp ég 1 km. Var næstum dáin. skreið heim másandi og blásandi og var vart hugað líf. Setti mér þá það markmið að geta hlaupið 1 km án þess að vera næstum dáin, áður en ég færi héðan. Nema hvað, það markmið náðist strax daginn eftir. Á þriðja degi hljóp ég 1200 metra og hefði getað haldið áfram. (Nema vegna tímaskorts. Á fjórða degi var ég reyndar löt, hljóp 800 og hugsaði um súkkulaði allt kvöldið, en í gær vannst stórsigur. Ég hljóp 2 km og varð þreyttari í fótunum en lungunum. Mikill persónulegur sigur. Þessu skal fram haldið þar til um 15 kíló verða horfin út tilvist minni. (3 og 1/2 þegar farin.)
Annars hefur Rannsóknarskip verið endurheimtur úr heyskapnum í norðrinu og er nú þrælað út með börnin og buruna. En hann fær að fara í golf eftir hádegið.
Eitthvað höfum við nú verið í lélegri kantinum við að hitta fólk, kannski mest vegna þess að hleðslutækið varð óvart eftir fyrir sunnan, en það kemur í póstinum á eftir svo einhver úrbót verður máske á þessu.




Gítaræfingar hafa ennfremur orðið svolítið útundan, ef frá er talinn listi með einhverjum 47 lögum á, sem mig langar að læra... Alltaf gaman að setja sér kolgeðveik markmið. Eins hefur leikritun, doktorsátlæn og allt sem ég ætlaði að gera fyrir Bandalag íslenskra leikfélaga setið á hakanum, en nú ku norðaustanáttin ætla að láta sjá sig á sunnudaginn... ég krossa putta. Þetta endalausa góðviðri gengur ekki...

Þá var mörgu logið

segir í Sögunni af Heljarslóðarorrustu Benedikts Gröndal, í þriðja kafla, sem segir frá ýmsum fyrirburðum sem urðu í aðdraganda orrustunnar.

Þessa dagana dettur mér þessi setning oft í hug.