Lady Peaceful, Lady Happy... lalalah!

Eftir tveggja daga vinnuviku þar sem hinir dagarnir hafa farið í að vera heima með veik og geðvond börn, er mjög alvarlega gott að komast aftur í vinnuna. (Eða á ég að segja „vinnuna“? Það er náttúrulega enginn að borga mér neitt... en er það það sem skilgreinir hvað vinna er? Ég allavega vinn. Eða "vinn". Vottever.)
Allavega. Komin til bókahauganna minna og þarf að fara að rifja upp hvað ég var að hugsa, síðast þegar ég mátti að því. Og svo gera nokkrar smávægilegar breytingar á leikritinu sem enginn vill leika í, fyrir kvöldið.

Jógatónlistin er enn á eyrunum. Enda er ég ekki byrjuð að vinna. Bráðum slekk ég á henni og nýt þagnarinnar í alveg 8 tíma, með hádegishléi til líkamsræktar. Hvílíkar Dáááásemdir.

Annars er að koma að ákveðnu deddlæni. Í vikulokin (um mánaðamótin) var planið að vera komin með 50 blaðsíður af einhverju til að skila leiðbeinandanum mínum. Ég held þær séu nú bara svona rúmlega 30 núna. En mjög kompakt. Og með plássi fyrir slatta af lítt hugsuðu blaðri. Ég er mjög stolt af nýbakaða yrðingarammanum sem ég fann upp alveg sjálf. Er reyndar að hugsa um að breyta honum svo hann verði symmetrískari og rökréttari. En mér finnst hann mjög merkilegur og gæti alveg orðið mér til gríðarlegs frama... meðal strúktúralista, enívei.

Og svo skín sólin bara beint í skallann á manni!
Svona er að vinna í glerhúsi.

Rútína smútína

Þessir dagar virðast nú aldrei geta verið eins, leiðinlega tilbreytingalausir og allir í röð, eins og maður þyrfti. Í dag þurfa tveir að vera heim með horið sitt, og ég sjálf að leggjast í einhvern fjandann til viðbótar. Argansfjandi.

Á hinn bóginn var farið mjög grúndígt yfir leikritið (sem enn heitir ekki neitt) í gær með leikstjórum og kominn tími til að fara í lokayfirferð. Er að hugsa um að reyna það á meðan ormarnir horfa á „Up“ sem er þvílík uppáhaldsmynd þessa dagana að stundum er horft á hana þrisvar sama daginn. Jafnvel í röð!

Svo dagskipunin er: Reyna að gera leikritsnefnuna að einhverju, áður en hor leggst yfir fyrir alvöru. Það ku eiga að samlesa á laugardag og mánudagskvöld og hlutverkaskipa einhverntíma í næstu viku. Jæjajæja.

En ljóst er að doktorsritgerð lengist ekki á meðan. Bráðum þarf líklega að fara að leggjast í kvöld- og helgarvinnu. Sem ég ætlaði þó alllls ekki að gera...

Wellwell.

Svo fremi að maður taki sér pásu á aðfangadag...

Annars er bara helgin nýbúin. Og önnur yfirvofandi.
Miðvikudagar.

Já, svo eru Hálfvitar og co. líklegast bara á leiðinni austur. Sigla þaðan til Færeyja í kveld.
Issss.. Verður örugglega alveg ömurlega leiðinlegt hjá þeim.
Var það allavega síðast þegar ég fór með einhverju af þeim þangað!

(Síst.)

Feitan og ljótan

Hálfníu. Búið að slökkva á feisbúkk. Byrjað að ræsa heilaræksnið. Kaflinn sem á að klárast í lok september þarf að lengjast um einar 20 blaðsíður. Sem ég held að sé ekki stórmál. Svona frekar spurning um að vera í stuði en nokkuð annað. Spurning hvað maður á að fabjúlera um í dag.

Í gær var ég með feituna. Svalt heilu hungri og fór í leikfimi og er ögn skárri í dag.

Annars hef ég verið að pæla heilmikið í þessu með feiturnar og ljóturnar. Það er þannig að stundum þegar mér finnst ég vera of feit og segi það við einhvern þá fæ ég undarlegustu viðbrögð. Sumir (kannski sérstaklega karlmenn) fara mikinn um að karlmönnum finnist bara ekkert endilega flottara að konur séu mjóar. Aðrir (kannski aðallega konur) fara að ræða brengluð fegurðarviðmið í Hollívúddheiminum og svo framvegis.

Það er ekki útaf því hvað einhverjum óskilgreindum karlmönnum finnst að ég fæ feituna. Enda hefst aldrei annað upp úr eiginmanninum að ég sé alfullkomin á alla kanta, sama hvernig lögunin er. Aðrir karlmenn hafa ekki atkvæðisrétt í málinu. Mér er líka sama hvað öðrum konum finnst. Enda held ég að flestum öðrum sé almennt sama hvernig ég er í laginu.

Það sem ræður því hvernig ég vil vera er... ég.

Jú, vissulega er það trend tímans að flottara sé að vera mjór en feitur. Ég held að það helgist af fágæti og heilsufarsástæðum. Einu sinni voru fleiri mjóir en feitir og heilsufarsvandamál tengdust almennt vannæringu. Þá var flott að vera feitur. Núna eru fleiri feitir en mjóir og heilsufarsvandamál tengjast gjarnan offitu. Dæmið hefur snúist við.

Hvar maður vill vera á skalanum er hins vegar undir manni sjálfum komið.
Öllum öðrum er líka meira og minna sama.

Og ég vil helst að mittið á mér beygist innávið.
Mér finnst það bara svo fagurt!

Jæja, einn-tveir-og-þrír...

Fokkíng BELJA!

Upphitun hefst seint í dag. Var „heima með lítinn lasarus“ (sagði það samt ekki á feisbúkk) fram að hádegi og mætti svo beint í hádegisleikfimi hvar ég svitnaði eins og hundur, sem gerist jafnan tvö hádegi í viku. (Ættu að vera þrjú, en á föstudögum er tími.) Svo er ég búin að vera að hjóla brjálað langt tvisvar í viku líka. Ætla síðan alltaf að reyna að hlaupa langa hringinn um helgar, en síðustu helgi gerðist það ekki vegna ákafra timburmanna sem entust nánast fram yfir helgina.

Og ég er að fitna. Ekki neitt „þyngjast vegna vöðvamassa“ neitt. Hef ekki verið á algjöru nasistafæði og er þess vegna að SPIKFITNA!

Er það virkilega svo að kona á mínum háa aldri þarf að svelta heilu andskotans hungri og geta hlaupið eins og hundur í smalamennsku minnst tvisvar í viku til að VERA EKKI Í LAGINU EINS OG FOKKÍNG BELJA?!

Ég er alveg að gefast upp á þessu lífi.

Jæja, helvítis leikritið er víst ekki nema hálf-yfirfarið og vinnudagurinn verður ekki nema hálfur svo það dugar ekkert hálfkák.

Í nafni andagiftar

Í dag kveður við örlítið annan tón. Nú blasir við lúxusverkefnið leikritun.
Hvers vegna lúxus?

a) Engin heimildavinna.
b) Það er gaman.
c) Engin heimildavinna.

Svo er líka fyrsta uppkast komið. Meira að segja fyrir löngu. Svo það sem eftir stendur er að hreinsa burtu bernskubrek, asnalegar setningar, allt sem er ekki lengur fyndið, allt sem hefur aldrei verið fyndið, og reyna svo að bæta við skotheldu fyndi.
Nei, ég er ekki að skrifa áramótaskaupið, en leikrit verður samt bara fyndið og ekkert nema fyndið. Ekki broddur í nokkrum sköpuðum hlut og þvísíður pólitík.

Enginn veit enn hvað það heitir og það verður frumsýnt hjá Hugleiknum einhverntíma í janúar.

Í tilefni þessa verkefnis verður viðhöfð frekar óþekk hegðan um helgina. Til að byrja með er ég enn heima hjá mér og ætla að vera hér fram yfir Óskastund Gerðar G. Bjarklind. Mér til andagiftar og í tilefni þess að ég á ekki erfitt með að halda mér að þessu verki.

Það getur verið að ég haldi áfram að skrifa í skólanum á eftir, undir fyrirlestri og umræðum um Artaud. Mér væri alveg trúandi til þess. Í kvöld ætla ég svo á Ljótu Hálfvitatónleika, til að hressa uppá fyndið, og vonast síðan til að það endist allavega jafnlengi og þynnkan.

Allt fyrir Andann, off kors.
Best að gá hvað gerist á fyrsta kaffibolla!

Testíng...

Þegar maður er að reyna að skrifa 250 blaðsíður af "einhverju" á einum vetri getur verið alveg ferlega erfitt að komast í gang á morgnana. Stundum gerist bara ekki neitt. Skjalið ógurlega verður einhvernveginn alveg ósnertanlegt og dómgreindinni finnst henni engan veginn vera treystandi til að eiga neitt við það. Stundum er það kannski rétt.

Ég held að oftar sé þetta verkvælni. Eða jafnvel orðfælni. Skjalhelvítið er löngu orðið vitlaust og flókið. Búið að taka út alla kaflana sem voru í því til að byrja með og sennilega allt í einhverri vítlausri röð núna. Þannig að það þarf bara að ráðast á þetta. Brrrrúmmmm.

Til að komast í gang á morgnana er ég að hugsa um að skrifa bara alltaf eitthvað hérna. Æfa mig á orðum. Athuga hvað kemur. Láta puttana rifja upp hvernig á að skrifa.

Læt vita á morgun hvernig fyrsta tilraun gekk.

Annars kom haustið á mánudaginn. Og er alveg gríðarfagurt, vindasamt, gult og dásamlegt. Það sem er ekki jafndásamlegt er að októberþunglyndið virðist víða hafa haldið innreið sína. Ég vaknaði ekki almennilega fyrr en á miðvikudag og sá um alla fésbók að menn voru að glíma við svipaða drauga. En minn er allavega að láta undan síga. Er aftur farin að vera vakandi og allir skapaðir hættir að pirra mig.

Gæti haft með það að gera að í gær þegar ég gafst endanlega upp fyrir ritstíflunni horfði ég á Zeitgeist the Movie. Svo fór ég í bíó á Future of Hope. Þegar ég kom heim byrjaði síðan Draumalandið í sjónvarpinu.

Það getur vel verið að það sé séns fyrir mannkynið.

Hlakka til að sjá hvað Chomsky segir í lok mánaðarins.

Ókei. Nú verður Baktín tekinn í bakaríið.

Landsframleiðsla

Ég á heimili. Eins og flestir landsmenn. Á því er jafnan FULLT af drasli. Allskonar krappi sem enginn notar nokkurntíma og maður veit varla almennilega hvernig komst þangað. Það er alveg sama hvað maður reynir að vera duglegur að henda. Það er eins og þetta streymi inn meðan maður er að heiman.

Allt er þetta væntanlega „framleitt“ einhversstaðar. Hluti af „landsframleiðslu“ einhvers.

Nú ku vera samdráttur í „landsframleiðslu“ Íslands. Ómægoood! Förum á taugum!

Mér finnst skipta máli í HVERJU er samdráttur. Erum við að draga saman í framleiðslu á einhverju sem einhver þarf að nota? Saknar einhver þessara vara sem við erum ekki að framleiða? Hættum við kannski að framleiða það sem seldist ekki og átti þar af leiðandi enga eftirspurn? Fóru menn kannski bara að gera eitthvað dýrmætara við tíma sinn?
Sinna einhverju fágætara og innihaldsríkara en „framleiðslu“.

Þegar Marx og hinir kommúnistarnir settu fram kenningar sínar sem allar snerust um framleiðslu og framleiðslutæki held ég að þá hafi ekki órað fyrir hvað við ættum eftir að eyða mikilli orku í að framleiða rusl og drasl sem er engum til gagns. Umhverfismengandi andskoti sem skapar illa borguð og ömurleg verksmiðjustörf sem drepur í fólki heilana. Og í þeim löndum þar sem krappframleiðslan er mest virðist einmitt ekki alltaf vera til matur handa fólki. Því síður húsaskjól eða föt. Menn drepast í hrönnum af fyrirbyggjanlegum sjúkdómum, vosbúð, stríðum (sem flest snúast um drasl, peninga til að kaupa drasl eða landsvæði til að framleyða drasl) og vitleysu. En enginn má vera að því að gera neitt í því. Það þarf að framleiða krapp til að fylla heimili Vesturlandabúa af einhverju sem þeir nota kannski aldrei, en gefur þeim samt blekkingu velmegunar.

Sælan að þurfa að taka til...

Og „landsframleiðsla“ dregst saman.

Só?