Sjónvarpskrílið mitt skipar stóran sess í mínu lífi þessa dagana. Enda um að gera áður en æfingar hefjast á milljón og greyið byrjar að rykfalla aleitt heima öll kvöld. Í gær var einstaklega lýðræðislegt sjónvarpskvöld sem skiptist hnífjafnt á milli þriggja stöðva.

Fyrst Íar. Náttúrulega. Það er nú samt eiginlega bara svona af gömlum vana. Ég sakna George Clooney og allra gömlu kallanna ógurlega mikið í hvert skipti sem ég slysast til að horfa á það.

Svo Baddsjelorett. Ég horfi stundum á það, en samt með smá hryllingi... Mér finnst þetta svolítið... ógeðslegt. Og að það sé hægt að hrúga saman einhverjum 25 manns og einn þeirra sé að öllum líkindum "sá eini rétti" gengur þvert á alla rómantík. Kannski hefur Moon-söfnuðurinn bara nokkuð til síns máls. Bara hægt að para fólk í tölvunni og gifta það svo... Frekar leiðinleg, órómó og óspennandi hugmynd.

Annars finnst mér fyndið hvernig veruleikasjónvarp er að þróast. Einhverjir sem ég hitti lýstu nefnilega yfir áhyggjum þegar þessi sjónvarpsþáttategund fór af stað, héldu að þetta myndi þróast út í einhverja "lífsogdauða" þætti, samanber ástandið í Flóttamanninum eftir Stephen King. Þróunin virðist hins vegar vera þveröfug.
Survivor er enn "hættulegasti" þátturinn, en þeir sem eru að spretta upp núna eru að verða minna og minna krassandi keppnir.
- Hver fær vinnu hjá Donald Trump?
- Fólk að innrétta íbúðir.
- Einhver gaur að stofna hárgreiðslustofu.
- Bein útsending á internetinu frá öðrum sem er að taka til í íbúðinni sinni.
- Heimilislífið hjá Osbourne.
...já ég held þetta sé að ganga sér til húðar.

Endaði kvöldið á einstaklega skemmtilegum Óppru-þætti þar sem verið var að fjalla um bók sem heitir "He's just not that into you" eða "Hann er bara ekkert skotinn í þér" þar sem hulunni er loxins lyft af öllu kjaftæðinu sem karlmenn nota þegar þeir þora ekki að segja manni að þeir séu ekkert skotnir í manni heldur þykjast vera uppteknir/á röngum stað í lífinu/ekki í andlegu jafnvægi/á leiðinni til Mars í rannsóknarleiðangur. Held þetta sé tímamótabók. (Enda skrifuð af tveimur 6 and the City höfundum og getur ekki verið annað en snilld.) Hefði sparað mér margra ára bull hefði ég lesið hana fyrir 10 árum síðan.

Það olli mér þó heilabrotum hvers vegna það eru bara karlmenn sem eru svona hræddir við að segjaða bara.
- Er það vegna þess að karlmenn eru innst inni allir sjentilmenn og kunna ekki við að særa ungar stúlkur sem þeim þykja allar vera viðkvæm lítið blóm?
- Eða er það vegna þess að þeir eru vesalingar og þora ekki, haldandi að við séum allar nornir og getum galdrað tippin á þeim græn?
- Eða vilja þeir bara alltaf hafa nokkrar svona "hangandi" til vara ef ske kynni að þá vantaði kynlífshjálpartæki?

Væri líka ekki meira hressandi að heyra sannleikann?
- "Veistu, ég get bara ekki verið með þér lengur. Mér finnst þú bæði heimsk og leiðinleg, og eiginlega bara alveg ógeðslega ljót, líka, ha? Þú verður eiginlega bara að finna þér kærasta sem er jafn vitlaus og ljótur og þú, vegna þess að þú getur bara ekki lagt þetta á nokkurn mann..."

Það var allavega ekkert farið ofan í saumana á því hvers vegna kvenfólk virðist sjaldnar eiga við þetta vandamál að stríða.
- Erum við kannski bara svona harðbrjósta að við eigum í engum vandræðum með að losa okkur við menn þegar þeir hafa gagnast nóg?
- Eða erum við svo yfirgengilega tillitssamar að við viljum ekki að menn sem við höfum ekki áhuga að séu að sóa tíma í okkur þegar þeir gætu verið úti að veiða betra?

Svo gætum við náttúrulega bara sagt sannleikann:
- "Veistu, ég bara get ekki átt mann sem kyssir með tönnunum, fer aldrei í bað og getur ekki talað um neitt nema fyrstu sísonin í Startrekk..." til dæmis.

Já, sannleikurinn getur verið fyndinn.

En þetta fannst mér allavega skemmtilegt og kom mér til að sakna Dr. Phil. Ég vil að hann komi aftur í sjónvarpið mitt.

Uppgötvaði einstaklega skemmtilegt dót um jólin. Singstar. Það er skemmtilegt. Vil mælast til þess að einhver sem ég þekki hérna megin á landinu eignist svoleiðis svo það sé hægt að taka einvígi eftir ædolpartí.

Svo er ég greinilega ekki enn búin að jafna mig eftir dásamlega bók sem ég las um jólin. Nefnilega Börnin í Húmdölum. Snilldarbókmenntir. Las hana á milli jóla og nýjárs og er enn að fá martraðir. Svona eiga hryllingsbókmenntir að vera og ég hlakka mikið til að sjá hverju þessi ungi afburðahöfundur tekur upp á í framtíðinni.

Annars eru janúargeðsveiflur að ná nýjum hæðum þetta árið og ég bregst við þeim með því að halda mig fjarri mannlegu samfélagi eins mikið og ég get. Betra að urra bara á sjónvarpið og veggina í íbúðinni sinni heldur en annað fólk. Þykist síðan ekkert nema gleðin og geðgæðin þegar Rannsóknarskipið mitt hringir í mig. Heppilegt fyrirkomulag. Enda, ef marka má ófarir síðustu sjöþúsundmilljón sambanda minna, hentar návígi mér sennilega ekki allskostar. Geðillska á nefnilega til að hræða fólk.

Lallallah!
Æm on ðe, topp off ðe vörld lúkkíng, dán on kríeisjon...
Skemmtilegt. Er ekki gaman?

Allt eitthvað svo ágætt í dag.

Ha? Mislynd? Getur bara hreint ekki staðist! Haugalygi.

Er einkar úldin í dag.
Janúar er ekki uppáhaldsmánuðurinn minn, nóvember til febrúar ætti ég helst að vera í sofandi. Og er það gjarnan, þessa dagana. Enda, þegar er kalt, og snjór, og alltaf dimmt og jólaskrautið farið, þá er lítið annað að gera. Það sem bjargar þessum leiðindatíma reyndar mjög gjarna er að geta lokað sig inni í einhverju leikhúsi með hausinn á kafi í gerviveruleika einhvers leikrits. Þegar maður sleppur þaðan út er síðan gjarnan komið vor, jafnvel sumar, og farið að líða að leiklistarhátíðavertíð. (Sem samanstendur þetta sumarið af einni á Akureyri, sem ég Verð á, og annarri í Mónakó, sem mig langar að vera á. Jeij!)

Ummitt að fara að byrja æfingar núna. Samlestur á Aðfaranótt eftir Björn M í kvöld og vonandi hin skemmtilegasta veruleikafirring í vændum. Ætla þangað á aðstoðarleikstjórabuxunum, verð vonandi við það minna kenjótt í skapi.

Og utanríkisráðherra skellir stóru skollaeyrunum sínum við því að áttatíuogeitthvað prósent þjóðarinnar vilji ekki vera á listanum góða.
Hvernig væri að segja nú bara satt?
Ha, Dabbi?
Segðu bara: "Við getum ekki tekið okkur af þessum lista vegna þess að þá gæti Kaninn huxanlega farið í fýlu og farið burt með alla vinnuna af Suðurnesjum!"
Hvað er svona erfitt við það?

Og svo á að byggja sjúkrahús. Mér finnst það vera soldið eins og að byggja menningarhús. Eru til peningar til að manna og reka fleiri sjúkrahús, þegar þau sem fyrir eru eru undirmönnuð og allt starfsfólk undirborgað fyrir? Auðvitað er síðan verið að hækka kostnað við það að vera veikur... innlögn á sjúkrahús fer að kosta á við meðal utanlandsferð og fer að verða lúxus sem ekki er á færi nema fárra útvaldra. Þarf þá fleiri? Svona ef Davíð skyldi þurfa að láta fjarlægja úr sér fleiri fjölmiðlafrumvörp og Guðni skyldi éta aftur yfir sig af pulsum og halda að hann sé að fara að fæða barn?

Og hvaða kjaftæði er þetta með að 26. grein stjórnarskrárinnar "virki ekki"? Hefði ekki þurft að halda þjóðaratkvæðagreiðslu til að komast að raun um það? Ég sá ekki betur en hún virkaði bara ágætlega, þangað til ríkisstjórnin ákvað að taka lýðræðið af borðinu.

Allt sem hann Dabbi litli hefur látið frá sér fara undanfarna daga finnst mér í ætt við fyrsta orð hans í sjónvarpi: Drulla. Það ætti að flengja menn fyrir svona bull.

Og Íslendingar ákváðu að vera einstaklega rausnarlegir og flytja slasaða Svía heim af flóðasvæðunum. Vegna þess að Skandinavar eru svo fátækir að þeir hafa ekki efni á því að sækja sína slasinga sjálfir? Hefði ekki verið nær að flytja heim fórnarlömb þeirra þjóða sem ekki eiga bót fyrir borurnar á sér? Eða nota peningana í hjálparstarf á svæðinu? Er ekki allt í lagi?

Grrr... Ef mann langar að verða jafnvel enn geðverri er besta ráðið að horfa á fréttir nokkra daga í röð.

Ég varð fyrir nokkru aðkasti um jólin. Hafði það með frammistöðu minna manna í enska boltanum að gera og var mér nokkuð núið um nasir 5-2 ósigri gegn ófétunum í Tottenham. Enda var ég að miklu umkringd Liverpool-fjölskyldunni ógurlegu. Í hefndarskyni ætla ég að setja link á Jón Mág svo alþjóð geti séð hvernig stafsetningin hans er. Merkilegt að maður sem á í kunningsskap við Berglindi Steins skuli komast upp með annað eins...

Ég sé svolítið eftir horfna kommentakerfinu mínu. Þar var talsvert af fyndi, einhverjar stökur eftir Sævar og fleiri sem ég vildi að ég hefði haft vit á að halda til haga. Og vissi svosem að ég hefði átt að gera, á sínum tíma, en var náttúrulega ekki búin að, áður en 2005 vandinn tók völdin. En, þetta innbyggða ætti nú að duga betur, vonandi.

Annars, veit ekki hvernig þetta ár ætlar eiginlega að verða, áramótin rétt horfin fyrir hornið og strax búin vika. Líklega rétt að ákveða strax hvað maður ætlar að gera á þessu ári, áður en það verður búið.

Ég ætla til dæmis að fara í klippingu. Alveg ákveðin í því. Og setja í þvottavél. Og reyna að útrýma rússneskum ljósakrónum af heimili mínu.

Er annars hálfsofandi í dag. Alls ekki tilbúin til að snúa sólarhringnum rétt og fara að lifa eðlilegu lífi eftir allt þetta jól. Rannsóknarskipið er horfið norður yfir heiðar. Nú þarf ég sjálf að vaska upp heima hjá mér og hef engan til að stjana við mig. Held það geti verið að ég sé svolítið ofdekruð eftir þessi jól. Ætla að eyða helginni hálfsofandi, enda er í mér einhver lurða, og ímynda mér að ég búi enn við stjanþjónustu.

Langhundur um Óliver.

Sagan, og ekki síður söngleikurinn, um Ólíver Twist hefur verið að valda mér nokkrum heilabrotum.

Nú hef ég ekki lesið upprunalegu söguna eftir Dickens, en hef lesið og séð nokkrar matreiðslur á henni. Og slatta af öðru eftir Dickens. Hann hefur svolítið gaman af því að láta aðalpersónur sínar verða leiksoppa örlaganna (sbr. Great Expectations), þróast og þroskast mikið í gegnum söguna (sbr. Chrismas Carols) og enda í allt annarri aðstöðu en þær byrjuðu, en þó eiginlega fyrir röð tilviljana. Þetta á ekki síst við um Óliver Twist. Hann byrjar söguna á munaðarleysingahæli, lendir í alls konar hremmingum og hjá alls konar fólki, og að síðustu sem erfingi auðæfa. Allt fyrir tómar tilviljanir. En gott og vel með það.

En Óliver er vandræðabarn. Þar sem sagan fjallar um barn hafa margir verið haldnir þeim misskilningi að hún sé fyrir börn. Til þess er hún hins vegar eiginlega of dramatísk, langdregin og... ja bara fullorðins. Þegar mönnum dettur síðan í hug að skrifa upp úr þessu barnvænan söngleik verður ekki hjá því komist að útkoman verði nokkuð... misþroska. Sagan er upprunalega löng og flókin og hefur milljón útúrdúra. Þegar síðan á að sjóða hana niður í eina sviðsetningu þurfa menn að vanda sig vel og reyna að fylgja einum þræði og einni miðlægri persónu, helst. Það gera smiðir söngleiksins ekki. Þeir fara út um víðan völl. Þvælast inn í alls kyns hliðarsögur og þó tónlistin sé flott og grípandi þá er framvinda í henni lítil og fæst hafa lögin nokkuð með söguna að gera. Stundum finnst manni eins og tónlistin sé eiginlega annars staðar frá og hafi verið borað inn í leikritið. Tilgangur þessa er þó nokkuð óljós.

Lögin eru líka jafnmisjöfn og þau eru mörg. Mörg þeirra eru einföld og stuðhvetjandi, eru áheyrileg og höfða alveg eins til barna. Setja stemminguna og bjóða upp á trúðsskap leikara, kannski frekar en að þjóna einhverjum tilgangi í leikritinu. Síðan skjóta upp kolli ballöður. Eins og til dæmis meðvirknissöngvar Nancy um Bill Sykes, sem gefur mér gæsahúð, en ca. tvær línur inn í þá söngva missa börn hins vegar áhugann og upphefja hrókasamræður. Ákveðin atriði í sýningunni eru heldur alls ekki við hæfi barna.

Persónur eru líka mjög misjafnlegar skrifaðar. Þ.e.a.s. í mismunandi stíl. Sumar eru trúðslegar og bjóða upp á trúðslegan ofleik á meðan aðrar verða að leikast af einlægni ef þær eiga að virka. Það er því erfitt að ná einhverjum heildarsvip á leikstíl þessarar sýningar.

Og hann Óliver litli er því miður bara hálfónýt aðalpersóna. Við fáum litla mynd af hans persónu. Jú, hann biður um meiri mat á munaðarleysingahælinu og verður bálvondur ef einhver talar illa um móður hans heitna... Þess á milli er hann eiginlega eins konar leikmunur, sem áhugaverðari persónur verksins sækjast eftir að "hafa". Hvers vegna er illa undirbyggt. Hann hefur ekki næstum því nógu mikinn texta eða vigt í verkinu til þess að áhorfendur kynnist hans persónu upp að einhverju marki. Á hinn bóginn fær þjófapabbinn Fagin hvert einsöngsnúmerið á fætur öðru og er vafalaust best teiknaða persónan í verkinu, án þess þó að hann sé þungamiðjan. Eiginlega ætti verkið að heita Fagin! og vera um hann

Það verður þó að segjast að mér finnst Magnús Geir og Leikfélagar á Akureyri komast eins vel á þessu annars hripleka verki eins og kostur er. Persónur sem bjóða upp á trúðleik eru leiknar þannig. Þær sem þarf að leika af einlægni eru settar þannig fram þannig að persónurnar eru gerðar eins heilsteyptar og kostur er, hver fyrir sig, þó óneitanlega sé á köflum eins og þær komi sín úr hverju leikriti. (Jafnvel sumar úr teiknimynd.) Hópsenurnar eru skemmtilegar, þó þær þjóni takmörkuðum tilgangi, og lausnir og útfærslur skemmtilega unnar. (Ekki skemmir heldur fyrir að í þeim er fallegasti leikari í heimi og hann er meira að segja látinn fara úr að ofan!)

Mörg spurningarmerki verður þó að setja við verkefnavalið. Eins finnst mér fyndið þegar menn eru að státa sig af því að vera með 47 manns á "ekki stærra sviði", þar af 18 börn. Ég verð nú að segja að ég hef oft séð fleiri manns á minni sviðum, með fleiri börn innanborðs með jafnvel betri útkomu. Hvers vegna ætli það komist fleira fólk fyrir á sviðum áhugaleikhúsa en atvinnuleikhúsa? Mér hefur einmitt þótt það ljóður á ráði nokkurra atvinnuuppfærsla að hópsenur verða stundum frekar strjálar og vesældarlegar þar sem "hópurinn" er stundum fámennur nær engan veginn upp því stuði sem á að vera á sviðinu. Það á þó alls ekki við um þessa sýningu, en mér detta t.d. í hug kráaratriðið í Fiðlaranum á þakinu í Þjóðleikhúsinu um árið og eins hópsenur í Rocky Horror í Loftkastalanum. Óttalega klént, eingöngu vegna sparnaðar á aukaleikurum.

En, 47 manns á sviði samkomuhússins á Akureyri finnst mér ekkert neitt svo sérstaklega mikið, oseiseinei. Hef séð 50 manns á sviðinu í Valaskjálf, þar af 32 börn. Ekki fyrir svo margt löngu voru 70 manns á því sama sviði. Allt börn. Þannig að þessi fjöldi finnst mér nú ekkert til að missa legvatnið yfir, svona per se...

Ég vona að ég eigi ekki yfir höfði mér bölbænir galdramannsins Júlíusar fyrir þennan langhund. Vil taka það fram að mér þótti sýningin eins og best verður á kosið, miðað við efniviðinn, og Júlli sætur.