Kvæmt fram!

Mikið ógurlega erum við nú dugleg í húslegunum í sumar.

Þetta hófst eiginlega allt á því að sjónvarpið gaf upp öndina. Það var svona stórt og gamalt klumpusjónvarp, sem þurfti stóran og gamaldags sjónvarpsskáp undir sig. Sem náði náttúrulega lengst út á gólf. Og við nenntum einhvernveginn aldrei að skipuleggja stofuna almennilega í kringum þetta flykki, af því að við grunuðum þetta sjónvarp um að vera deyjandi.

Jæja, hálfum mánuði fyrir HM gaf það upp öndina. Fjárfest var í flötu. Og þá var hægt að endurskipuleggja.

Samt var ákveðið að byrja á allt öðru, nefnilega að mála eitt lítið herbergi (ljósbleikt) og skella hjónarúminu þar inn, skilja litlu börnin eftir í stóra herberginu með allt dótið. Það er búið og gert og kemur reglulega vel út.

Aukinheldur er gólfið í eldhús-stofunni orðið algjörlega olíu/lakk (hvort sem það hefur nú einhverntíma verið) -laust. Ég hringdi í mann sem kom og kvað upp þann úrskurð að það væri vel hægt að slípa það og lakka. Og það yrði alveg eins og nýtt. Það verður gert þegar við verðum farin. Bára syss ætlar ennfremur að hirða mest af stofuhillunum og píanóið sitt, í framhaldinu ætlum við að fjárfesta í hillum í IKEA sem nýta plássið betur, bæði á hæð og breidd. Og nettari sjónvarpshirslu. Og áður en við gerum það ætlum við að mála stofuna. Pastelgræna. Það verður gert um Verslunarmannahelgina, en einmitt þá sný ég aftur frá ráðstefnu í útlöndum og Rannsóknarskip flýgur í bæinn til aðgerðanna og börnin verða eftir hjá ömmu og afa á Egilsstöðum á meðan, við mikinn fögnuð allra viðstaddra.

Gaman væri nú líka að láta taka gólfið á herbergjunum í gegn, og spasla í og mála innihurðirnar, en það bíður örlítið betri tíma.

Ég hugsa að þetta skili sér nú líka alltsaman í seljan/leigjanleika íbúðar, en við stefnum á að yfirgefa hana sumar 2012. Og líklega fyrir fullt og allt þar sem hún verður líklegast sprungin utan af fjölskyldunni þá. Hins vegar spurning hversu hátt lánin munu hafa vaxið henni yfir höfuð... En þau vandamál eru nú alveg seinni tíma.

Enda verður peningakerfið örugglega hrunið þá.

En mikið ógurlega verður nú orðið drullufínt hjá okkur í haust. Liggur við að maður setji inn myndir.
Þá.

Eða... næstum öll

En sagan var víst ekki búin.

Á mánudagsmorgun ætlaði ég nú aldeilis að hrista af mér slenið, eftir svona frekar slappa helgi, og fara og hlaupa óværuna úr mér. Gerði mjög heiðarlega tilraun. Varð reyndar fljótlega asnaleg af hlaupunum, fann eitthvað ekki taktinn og varð andstutt og... já, bara asnaleg. Hætti að hlaupa en labbaði slatta. Kom heim... var áfram skrítin. Fór í vinnuna, en lét Rannsókanrskip keyra mig þangað. Sem er ekki líkt mér. Var ekki mjög lengi í vinnunni. Enda enn asnaleg. Lét Rannsóknarskip sækja mig aftur. Var enn með andþynglsi og einhverja vitleysu þegar heim var komið svo það endaði með því að ég hringdi uppá Hjartagátt. Og fór þangað.

Þar var tekið hjartalínurit, settur hjartamónitor og tekið blóð til að rannsaka einhver hjartaensím. Í byrjun sáust aukaslög, en þau löguðust þegar ég var búin að liggja slatta. Enda leið mér þá betur. Ensímin reyndust alveg eðlileg.

Læknir kom og spjallaði viðmig (honum þótti meðal annars fyndið að ég skyldi vera að lesa Önnu í Grænuhlíð) og sagði mér að allt væri eðlilegt, þannig, þessi aukaslög væru ekki hættuleg, en þau ákváðu að taka sólarhringsmælingu á hjartslættinum áður en ég færi í fríið, samt. Og svo fékk ég að fara heim.

Lá alveg eins og klessa í rúminu í allan gærdag, og er mun hressari eftir. Finn samt aðeins fyrir asnalegheitum. Og í dag var hengd á mig græja sem á að taka upp hjartsláttinn þar til klukkan 11 í fyrramálið. Svo nú reyni ég að framkalla einkennin sem ég hef fundið fyrir.

Í fyrramálið ætla ég út að hlaupa og reyna að framkalla asnalegheit, og svo ætla ég út í skóla og fá mér sígó og kjaftatörn við manninn sem ég var að tala við þegar leið yfir mig.

Það ætti að geraða.

Annars eru börnin komin í leikskólafrí og ég búin að finna Önnu í Grænuhlíð eins og hún leggur sig, á Internetinu. Miklu fleiri bækur heldur en hafa verið þýddar á íslensku.
Og fjölskyldan heldur í árlega sumarútlegð á laugardaginn. Sem er alveg mánuði síðar en vant er, aðallega vegna gegnumtekninga á heimilinu og unglingavinnu unglingsins.

Aftur sný ég ekki í borg höfuðsins nema rétt til að fara eitthvert annað fyrr en að aflokinni leiklistarhátíð NEATA á Akureyri, 15. ágúst.
Og séu menn forvitnir um þá hátíð er ekki úr vegi að fjárfesta í eintaki af nýútkomna menningartímaritinu Spássíunni, sem inniheldur m.a. dagskrá og sögulega úttekt ásamt greinarkorni eftir undirritaða. Já, ég skrifaði fleira í það blað en greinina um The Wire, sem hefur þó orðið umræddari. Spássían er annars hið efnilegasta rit og ætti að fást í næstu bókabúð, hvar sem menn eru staddir.

Verð í netbandi og ætla að reyna að vera duglegri að skrifa það markverðasta. Og myndir af blessuðum börnunum þurfa líka að fara að birtast.

Sagan öll.

Jæja, þetta er orðið flóknara en svo að hægt sé að gera því skil í fésbókarstatusum. Og til þess að ég þurfi ekki að segja söguna mikið oftar þá ætla ég bara að setja hana hér.

Það bar við á fimmtudaginn síðasta að ég hlunkaðist í yfirlið í vitna viðurvist fyrir utan Háskóla Íslands. Þetta hefur reyndar gerst áður, en ég er með lágan blóðþrýsting og veit alveg af því. Svo ég var svo sem ekkert að gera mér rellu út af því. En þarna á fimmtudaginn sá þetta alveg fólk og þetta varð full-hallærislegt. Svo var ég hálf drusluleg það sem eftir var dax og lufsaðist á læknavaktina í Kópavoginum seinnipartinn. Þar varð fyrir mér læknir sem tók blóðþrýsting, sem var einhversstaðar á lífsmörkum, og mældi líka púls. Og spurði svo hvort ég væri örugglega ekki á róandi. Hann sagðist svosem ekki hafa neinar akút áhyggjur, en skrifaði fyrir mig einhverja beiðni og sagði mér að fara á slysó daginn eftir, með hana. Sem ég gerði, mætti í bítið á föstudagsmorguninn uppá Borgó.

(Þetta HEITIR Borgarspítalinn. Mér er alveg sama hvað hver segir.)

Allavega. Þar er tekið hjartalínurit og hellingur af blóði og settur hjartamónitor. Eftir ekkert mjög langa mæðu kemur hjartalæknir og segist ætla að senda mig upp á "Hjartagátt" (Siríuslí. Deildin heitir þetta. Læknahúmor?) á Landspítalanum (við Hringbraut) til nánari athugana. Þar er tekið meira línurit, ég er tengd við mónitor, látin halda áfram að hafa nál í handleggnum og einhverju sulli dælt í hana seinnipartinn. Með reglulegu millibili komu síðan hjúkkur og aðstoðarlæknar og spurðu meira og minna sömu spurninganna, tóku blóðþrýsting (sem var náttúrulega bara... alltaf eins) og rannsóknarskip skemmti sér við að láta mér bregða, slá mig í andlitið með blaðinu sínu, og gá hvað það gerði nú fyrir hjartsláttinn. Þetta varð nú samt alveg arfaleiðinlegur dagur og þegar ekki sá fyrir endann á þessu klukkan 14 (og það var að byrja leikur) þá sendi ég hann heim.

Uppúr fimm hitti ég loksins sérfræðing sem sagði mér hvað þau hefðu verið að pæla allan daginn. Þannig var að við fyrra línuritið vaknaði grunur um "of langt bil" einhversstaðar. Það sást síðan ekkert aftur, en til að fylgja þessu eftir þar ég að hafa holter-tæki, græju sem hangir á manni og fylgist með hjartslættinum, í einn sólarhring einhverntíma í haust og hitta svo lækninn í framhaldinu. (Í haust, vegna þess að ég má ekkert vera að þessu fyrr en eftir 15. ágúst.)

Að öðru leyti er einstaklega íþróttamannslegt að vera með svona lágan blóðþrýsting og púls. Þetta ku vera eins og fólk í Gríðarlega Góðu Formi er með. (Fólk í gríðarlega góðu formi er hins vegar ekkert sérstaklega hrynjandi í yfirlið, út um allar trissur.)

En í öðru aðspurðu sagði hann mér að halda bara áfram að éta Herbalife og hreyfa mig, það hefði bara góð áhrif, en ég þyrfti að passa að drekka svakalega mikið vatn, til að halda þrýstingnum uppi.

Svo þetta er nú svona. Skemmtilegt að þetta getur verið skýringin á ýmsum höfuðringlum, jafnvægistruflunum og stundum staðbundnu máttleysi sem hefur tekið sig upp annað slagið hjá mér í gegnum ævina, og fundist upp ýmsar skýringar á, sem síðan hafa meira og minna fallið um sjálfar sig. Kannski er það alltsaman vegna þess að ég hef hvorki blóðþrýsing né púls.

Ég held þeir ætli mest að athuga hvort ég sé vampíra.

Alnota gestastofa?

Við systur urðum harla glaðar áðan, að sjá frétt úr nágrenni heimabyggðar vorrar. Nánar tiltekið úr ríkasta sveitarfélagi Íslands, Fljótsdal. Enn nánar tiltekið var fréttin af einhverri góðærisbyggingu í tengslum við Vatnajökulsþjóðgarð sem nú hefur risið á Skriðuklaustri.

(Enda í góðu lagi að Fljótsdælingar byggi þannig. Eina sveitarfélagið sem syndir í peningum.)

En þar endaði fréttaskilningur okkar systra. Híbýlið ku vera "gestastofa" og "alnotahús."
Ég hef heyrt um "gestastofur" en aldrei skilið hvað veraldar ku eiga að fara þar fram. Ég reikna ekki með því að neinn búi þarna, svo allir sem koma þar inn ættu að vera "gestir"... er þá húsið fyrir alla þá sem inn í það koma? Mega allir koma þangað eða bara sérstaklega boðnir "gestir"?
"Alnota" er enn loðnara orð en hið kafloðna "fjölnota" (sem reyndar þýðir yfirleitt bara tónleikar og fundir). Eiga að vera tónleikar og fundir? Er þetta einhvers konar náttúrugripasafn í leiðinni?

Og, kannski spurði Bára syss forvitnilegustu spurningarinnar:
Ætli megi drekka brennivín þarna?

Alnota gestastofa hefur sem sagt risið í Fljótsdal. Og ég er engu nær.

Fráhvörf

Ég er í tónlistarfráhvörfum. Líka fólks- og ábyrgðarleysisfráhvörfum. Er hreint ekki að ná sambandið við fræðin en fæ bara hugmyndir af einhverju "öðru" til að skrifa, spila og semja. Og er síðan ekki að nenna því. Þyrfti að vera heima hjá mér að gera eitthvað... en er ekki að nenna því og flý í vinnuna. Og nenni síðan ekki að gera neitt þar. Allavega ekkert flókið.

Hvað skal gera þegar heilinn og nennan halda að hann sé kominn í sumarfrí?

Er líka orðin ónæm fyrir öllum fréttum sem fjalla um peninga. Farin að vera eins og fólkið í lokin á Zeitgeist Addendum og er sannfærð um að peningakerfið sé alveg að fara að hrynja inní sig. Hvort sem mönnum líkar betur eða ver. Og hvað verður þá um hinn heilaga eignarrétt? Hann fer til fjandans. Og þar sem okkur hefur aldrei tekist að hafa taumhald á föntum og sækópötum með neinum árangri með einu öðru en fasisma, hvað í veröldinni gerist næst? Ætli Gnarrisminn boði einhver svör? Veriði almennileg hvert við annað og bannað að vera með vesen? Gott væri.

Þessi færsla er úr félagsheimilinu. Hér er eeenginn að huxa neitt af viti.

Keypti mér hlaupabuxur í gær. Þyrftu að vígja þær. Er ekki að nenna því, frekar en öðru.

Best að vera bara með HM.

Lífið er dásamlegt!

Fór í dag að kaupa föt á ormana. Sem er svo sem ekki í frásögur færandi. Hraðbáturinn hefur bara allt í einu tekið uppá því að stækka svo allar buxur eru orðnar of stuttar og Freigátu vantaði sumarjakka.

Eftir leikskóla var heilmikið mál að lokka ormana inn, eins og venjulega, og tókst ekki fyrr en eftir hjólatúr og heilmikið japl og jaml. Loks kom að fatasýningu.

Móðurskip breiddi úr varningnum eins og stoltur farandsali. Þeirri stuttu hafði áskotnast, auk jakkans sem vantaði, stuttbuxur og bolur. Freigátan horfði á sýninguna alveg grafalvarleg á svip í þögn.

Ég var farin að halda að innkaupin væru henni ekki að skapi og spurði: Finnst þér þetta ekki flott?
Hún: Jú. Lífið er dásamlegt.

Allt Af

Þegar maður fer alveg út úr heiminum í nokkra daga kemur maður undarlegur til baka. Þegar fólk var talið hafa gengið í björg í gamla daga og "varð aldrei samt" eftir það finnst mér líklegt að það hafi rambað á einhverja svipaða samkundu og Leiklistarskóli Bandalags íslenskra leikfélaga er.

Fyrir "ókunnuga" ef einhverjir svoleiðis villast hingað, hefur þessi skóli verið haldinn á hverju sumri síðan 1997 og gengur útá að þrjú til fjögur námskeið eru kennd samtímis í nokkuð þéttum pakka. 67 klukkustundir á 9 dögum. Menntaðir og flinkir kennarar kenna áhugafólki leiklistartengt. um 50 manns úr samhengi við umheiminn í rúma viku. Núna var kennt byrjendanámskeið í leiklist, byrjendanámskeið í leikstjórn, Complete Vocal Technique og svo voru nokkrir "höfundar í heimsókn", fólk sem var ekki á formlegu námskeiði en fékk að nota aðstöðuna sem afdrep til að vinna að ritverkum sínum. Í þetta sinn var skólinn haldinn að Húnavöllum en hefur fram til þessa verið á Húsabakka í Svarfaðardal.

Allavega. Nú þegar 12 tíma svefn er afstaðinn verð ég vör við allnokkrar persónuleikabreytingar. Ég get ekki nennt að byrja að setja mig aftur inn í þjóðmálin. Bara dey úr leiðindum við tilhugsunina um að mynda mér skoðun á einhverju. Langar talsvert meira að fara að koma mér inní stöðuna á HM. Hverjir þurfa að vinna hvaða leiki til að komast hvert, og svona. Svo langar mig að halda áfram að æfa mig að spila og syngja alveg útí eitt. Langar miklu meira að skrifa leikrit og/eða tónlist heldur en að halda áfram að berja saman fræðitexta um orðræðugreiningu. Langar líka til að stela krökkunum snemma úr leikskólanum og fara með þau í lannnngan hjólatúr.

Svona verða líklega þeir sem hafa gengið í björg. Hafa upplifað eitthvað svo merkilegt að ýmislegt í daglega amstrinu virðist ferlega ómerkilegt eftir. Sem kemur kannski öðrum dáldið spánskt fyrir sjónir.

Fyrstu árin sem þessi skóli var haldinn komu margir heim með heiftarleg fráhvarfseinkenni. Það voru ríjúnjon seint og snemma og menn reyndu að endurskapa stemminguna hvar sem þeir komu því við. En nú eru flestir rólegri, held ég. Það er nefnilega orðið alveg á hreinu að þetta fyrirbæri er komið til að vera og líklega hægt að endurupplifa herlegheitin eftir eitt ár, fimm eða tíu, eftir því sem menn nenna.

Í millitíðinni er svo hægt að reyna að djöfla sér í samband við "veruleikann" aftur.