Gott partý á Lagarfljótsorminum í gær.
Reyndist vera 10 ára afmælishátíð hins fornfræga tríós "Austurlands að Glettingi". Þetta var mikil snilld. Partý sem enginn gat farið úr! Þetta gaf mér hugmynd að, annars vegar þrítugsafmælinu mínu og hins vegar afmælisleikriti fyrir fertugsafmæli Leikfélax Fljótsdalshéraðs. (Vinnuheiti: Ferð án fyrirheits.) Mér fannst mikil upplifun að djamma á fljótinu. Frábært að þetta skuli vera hægt!
Ísland! Best í heimi!
Svo hitti ég FULLT af fólki sem ég hef ekki séð lengi. M.a. Öndru, skólasystur mína úr menntaskóla, en hún er búin með nám í þróun tungumálatengdrar gerfigreindar og búin að fara í spænskunám til Guatemala, svo eitthvað sé nefnt.
Það er margt skrítið í kýrhausnum.

Gaman
Eyddi gærdeginum uppi við Glúmsstaðasel með tveimur klikkuðum þýskum videólistamönnum og meirihluta fjölskyldunnar frá Egilsstöðum í Fljótsdal. Lék mikinn, og fékk að leggja yngri "son" minn í einelti, berja hann, reka hann í burtu og eyðileggja uppáhalds dótið hans með tilþrifum. Aukinheldur eyddu þeir drengir miklum tíma í að útfæra hvernig eldri "sonur" minn gæti slasað sig á gömlum kláf þannig að úr því yrði mikill splatter með gerfiblóði og tárum. Þetta var sem sagt útuvist og holl hreyfing að mínu skapi.
Nýjustu framtíðadraumar: Að búa í Glúmsstaðaseli og Kleif í Fljótsdal og fara á milli með kláfnum.
Annars er ég að stelast í vinnunni, þjóðháttadagur í gangi og hann Sölvi búinn að setja upp eldsmiðju niðri við Tjarnarbraut. Þarf endilega að skoða það svolítið rækilega.
Jibbíkóla!

Og alltaf kemur maður jafn snarofvirkur heim af blessuðum skólanum. Nú breggður svo við að við Dúrra vinnum í sama húsi og hefur gengið á með breinstormi í allan dag. Ég held við séum langt komnar með að skipuleggja örverkaprógram sem er að þróast yfir í leiklistarhátíð eftir því sem okkur detta fleiri verk í hug sem okkur langar að bjóða í heimsókn. Svo eru hér líka eitthvað svo mýmörg leikrými, m.a. einn fljótabátur, leiksvið uppi í skógi, eitt kaffihús sem verður með viðbættu sýningatjaldi í garðinum í sumar auk náttúrulega "eðlilegs" félagsheimilis. "Þó oss skilji hábrýnd heiði" væri svakalega gaman að fá fólk í heimsókn. Þetta er hins vegar alltsaman á algjöru frumstigi umræðunnar, t.d. ekkert búið að ræða við leikfélagið eða neitt. En, þar sem við Dúrra erum báðar snarbilað fólk er aldrei að vita hvað verður úr.
Leikum núna!

Góðir hálsar
Það var ekki að ástæðulausu að ég fór í fýlu fyrsta kvöldið á skólanum. Það kvöld var ég fyrst í gufuna og sat þar og nöldraði við sjálfa mig: "Jájá, strax einn dagur búinn. Ætli maður þekki þetta ekki. Nú verður skólinn búinn áður en maður veit af." Og hvað gerðist? Nú er hann bara búin. Og það sem meira er, ég er ekki að vinna á Bandalaginu eða neitt lengur, bý meira að segja einhvers staðar lengst úti í rassi og bala, er ekki að fara að leika í Draumi á Jónsmessunótt í Elliðaárdalnum, eins og svo margir skólafélagar mínir eru að fara að afeitra sig með eða neitt.
Allt sem gerðist síðan ég bloggaði síðast var gargandi snilld. Á lokadaginn var haldin örleikritahátíð sem hér "Samviskustykki", en við fengum það verkefni að skrifa verk sem höfðu með samvisku eða samviskubit að gera. Ég skrifaði hins vegar um samviskuleysi, stykki sem mér fannst bara ganga vel upp í leikstjórn Júlla Júll. Svo var ég að leika hjá Togga í leikriti eftir Hermann og skemmtum við okkur konunglega við það og þróuðum m.a. mikinn matarsplatter. Við fengum sumsé tvo og hálfan tíma til að æfa og svo var bara sýnt. 11 ný verk litu dagsins ljós og eitt þeirra var sett upp tvisvar. Það var ótrúlegt að sjá þetta.
Annars er hér gargandi blíða, Ásta er í heimsókn hjá mér og ég sé fram á skemmtilega viku þar sem heimili mínu verður endanlega breytt í gistiheimili. Foreldrarnir eru í Skotlandi (að heimsækja mig) og Bára er að fá haug af klikkuðu tónlistarfólki í heimsókn í kringum næstu helgi, en þá er djasshátíð.
Þannig að lífið er ekki búið, það skipti bara aðeins um takt og lit.
Ég vil þakka öllu því dásamlega fólki sem ég var að leika við síðustu viku fyrir samveruna, ef eitthvað af því skyldi villast hér inn.

Nöjnöj,
internetið bara vakandi! Það fer mjög eftir vindátt hér um slóðir. Síðan síðast hefur margt borið fyrir augu og eyru, flest náttúrulega óprenthæft. Óvissuferð var farin í gær og brekkusöng haldið uppi alveg lengst fram á nótt. Ég var alveg drullufull. Núna er hins vegar komin rigning og menn stefna á að fara snemma að sofa. Á eftir er kvöldvaka sem ég átti að kynna, af því verður hins vegar ekki sökum raddleysis. Hins vegar er Sævar nokkur Sigurgeirsson, sem ég var upphaflega að leysa af sökum hans raddleysis, víst kominn með sína rödd aftur. Ég hef grun um að hann verði settur í djobbið. Annars eru bara allir í mínum bekk komnir í tímahrak dauðans. Við erum að ganga frá leikritunum sem við erum búin að vera að skrifa til lokalesturs, í hópnum, sem verður í fyrramálið og á laugardagsmorgun. Eftir hádegi á morgun er síðan verkefnið að skrifa örleikrit sem síðan verða leikin af leiknemum og okkur og leikstýrt af leikstjórnarnemum á laugardagseftirmiðdag. Núna gefst ekki einu sinni svigrúm fyrir ritstíflur.
Jammogjá. Best að fara og reyna að reykja slatta áður en kvöldvaka skellur á.

Vaknaði á þjóðhátíðardaginn í glaða sólskini í fyrsta sinn í manna minnum. Gífurleg hátíðahöld upphófust á meðan menn voru enn með stírur í augum þar sem farið var í skrúðgöngu í kringum húsið við undirleik Lúð(r)asveitar Bandalagsins, þá flutti fjallkona (Sigríður Karlsdóttir leysti af Sævar Sigurgeirsson í því hlutverki þar sem hann er vita raddlaus) ljóðið Ísland eftir Sævar Sigurgeirsson. Þá söng Þjóðhátíðakór Bandalagsins Þjóðsönginn og fleiri gamla slagara.
Mikið gaman, mikið gott. Mér voru að berast 6 nýjar mikiðergottað vísur eftir téðan Sævar, sem fara væntanlega flestar í bálkinn ógurlega. Sá verður fluttur á kvöldvöku í fullri lengd, sem fer að taka um einnoghálfan tíma í flutningi.

Mottó dagsins: Það er ljótt að vera vondur. En það er nú ekkert miðað við hvað er vont að vera ljótur.

Úr Dal Svarfaðar

Þar sem ég sá að hinn ágæti Varrius er náttúrulega af eigin sjálfánægju fullkomlega upptekinn af sínu eigins námskeiði fannst mér upplagt að bæta aðeins við, svona á meðan hárið á mér er að þorna eftir síðkvölds-gufuna. Hún var annars hins spaugilegasta, við sáum m.a. Ármann og Frosta stunda íslenska glímu á sundbrókunum í einni reykpásunni. Með Svarfdælsku fjöllin í baksýn hefði þetta orðið hið reffilegasta landkynningarplaggat, en að sjálfsögðu hafði enginn haft rænu á því að taka myndavélina með í gufu.
Sumsé. Hér hafa skipst á skin og skúrir, svona veðurfarslega séð, en allir verið með stanslitla sól í sinni. Á mínu námskeiði erum við að vinna með leikritin okkar. Það fer yfirhöfuð þannig fram að við hittumst eftir morgunleikfimi, látum hvert annað lesa fyrir okkur það sem við skrifuðum daginn áður og gagnrýnum hvert hjá öðru, mest uppbyggilega, og erum yfirleitt búin að því um fjögur. Þá er að skrifa fyrir næsta dag. Þetta gerir það að verkum að menn eru rólegir í næturlífinu í mínum hóp, sumir sitja með ritharðlífi við skriftir fram á nætur. Ég er hins vegar alls ekki í þeim hópi og er alltaf búin fyrir kvöldmat. Er komin með vonda samvisku og er að huxa um að fara að gera mér upp stíflur. Kannski hinir séu bara svona mikið að vanda sig...
Þetta hefur annars helst borið til tíðinda.
- Það er búið að fara einu sinni og taka ágæta brekku þar sem m.a. var hringt í Einar Þór á hans þrítugsafmæli, sungið og látið hóflega ófriðlega.
- Séra Þorgrímur á Grenjaðarstað var næstum búinn að reyna að drepa barnunga dóttur Karls Ágústs með því að kasta í hana lyklaborði, en ritstíflukast var meðal greina á Bandaleikum. Við erum búin að reyna að gera okkur í hugarlund viðbrögð manna á slysadeild hefði vesalings barnið þurft að fara þangað og útskýra hvað kom fyrir. "Það kom prestu og henti í mig lyklaborði" hljómar hreinlega ekki sannfærandi. Barnið beint á geðdeild.
Á morgun er síðan þjóðhátíð og þá vitum við ekki enn hvað gerist, það er allt leyndó. Á miðviku dag er óvissuferð, sem verður að hætti Júlla sem þýðir að þar er allt í óvissu líka. Síðan, kvöldvaka á fimmtudag, sýnishorn af námskeiðim á föstudagskvöld og lokakvöld á laugardag.
Sjitt, þetta er alveg að verða búið og hér sit ég og eyði tímanum í að gera Ástu öfundsjúka. Illa gert og heimskulegt.
Látum þar við sitja, fer út í tjals, reyki og fæ mér annan bjór, sé þar nokkur hræða á lífi.

Best að tjá sig.
Sérstaklega þar sem ég trúlega hvorki tími né nenni að sjá óperuna Dóna-Jón. Þá tjái ég mig bara um Rakstur. Það þótti mér ágæt sýning, svosem, allir leikarar stóðu sig vel, einkum og sérílagi Jóhann Sigurðarson og Gunnar Eyjólfsson (sem klikkar ekki nú frekar en undanfarin 60 ár eða svo.) Hins vegar fannst mér þetta leikrit vera hreinasta hörmung.
Það var sett inn í einhvern tímaramma í kringum 1969 og fyrstu tunglgönguna, en það kom svosem málin ekkert við. Virkaði eiginlega bara svona sem góður brandari svona inn á milli. Þar að auki gerðist ekkert á sviðinu, heldur var aðallega verið að tala um söguþráð sem átti sér stað annarsstaðar á einhverjum 40 árum sem á undan voru gengin. Sá söguþráður var þar að auki einstaklega lítið áhugaverður og meira og minna samansettur af frekar linkulegum "persónulegum harmleikjum" persónanna og snerust að mestu leyti um barneignir, eða ekki.
Það rifjaðist upp fyrir mér ágætis heilræði sem ég heyrði á einhverju námskeiðinu að ef menn hafa ekkert að segja þá eiga þeir ekki að vera að skrifa. Innihald verksins þarf að vera að einhverju leyti forvitnilegt. Annars voru persónur ágætlega teiknaðar frá hendi höfundar, að mörgu leyti, hins vegar vantaði talsvert kjöt á beinin og sumsstaðar jafnvel beinin sjálf.
Þaðvarnú það.
Nú er ég að reyna að muna eftir því hvað ég þarf að gera áður en ég fer í Svarfaðardalinn góða. Það gengur frekar illa, af því að ég er alltaf að gleyma öllu aftur og gleyma mér í mjög glepjandi tölvuleik.
Svo var ég að fá tölvupóst frá þvílíkt ástföngnum Ítala sem húkir uppi við Kárahnjúka, tárvotur af þrá, eftir að ég er búin að segja honum tvisvar að hann sé öjmingi. Þetta eru nú meiri masókistarnir. Eins og ég geti tildæmis verið þekkt fyrir að eiga mann sem heitir Negri að eftirnafni!?! (Sigga Negri... gengur ekki einu sinni sem listamannsnafn.)
Nú ætla ég að halda áfram að gleyma að pakka og einbeita mér að því að drepa skrímsli.
Blogga trúlega ekki meir fyrr en eftir uþb hálfan mánuð.