Í tilefni ákveðinna tímamóta vil ég boða eftirfarandi:

Á laugardaxkvöld er sýning á Sirkus. Að henni lokinni hefi ég huxað mér að streyma á Ljóta Andarungann og sitja þar sem fastast um hríð. Hversu langa veit enginn, fer eftir bolmagni. Hafi menn sumsé áhuga á að berja mig augum, helgina sem við Nína og El Toro verðum samtals níræð, þá er þetta tækifærið.

Blóm og kransar vinsamlegast afþökkuð, en þeim sem vildu minnast mín er vinsamlega bent á að sýningar standa yfir hjá blanka leikfélaginu Hugleik, sem var að kaupa sér hús, á verkinu Sirkus, í Tjarnarbíó. Miðaverð kr. 1.800, 1.500 með hópafslætti.

Er samt ennþá 29 ára. Samt farin að hlakka mikið til að skríða yfir mörkin. Hef trú á að tekið sé meira mark á fólki á fertugsaldri. Fagna því hverri hrukku.

Það er eitthvað undarlegt á seyði.

Allar buxurnar mínar, sem fóru í gegnum stækkunartímabil á meðan æfingar á Sirkus stóðu sem hæst, hafa minnkað ískyggilega undanfarið. Þetta er spurning um að:

A) Skipta um þvottaefni og athuga hvað gerist...
B) Ákveða að stærðarlögmál heimsins séu að breytast og kaupa sér stærri föt...

Eða hreinlega að hætta sjálfsblekkingunni, reyna að fara að ganga meira út um allt, hætta að panta pizzur við hvert tækifæri og reyna að fá eiginmanninn til að hætta að ofnota nýuppgötvaða hæfileika í hamborgaragerð og fara að borða lítinn og vondan mat með káli til þess að verða ekki offitupúkanum að bráð. Ojpoj.

Annars er Hugleikur að fara af stað í hryllingsverkefni til fjáröflunar, nefnilega að leika páskapúka fyrir Nóa Siríus og láta berja sig í spað í búningum á almannafæri. Hljómar ekkert minna en martröð, fyrir utan eitt. Boðskapinn.

Við verðum sem sagt að hvetja börn til að borða súkkulaði. Fá sér páskaegg svo þau verði stór og feit. Mér finnst góð tillaga á yfirskrift verkefnissins vera:

"Ekki gera eins og Magnús Sceving segir þér!"

Það er ljóst að við erum að fara í beina móralska samkeppni við Latabæ. Ættum að heita Flatibær.

Þessir páskar verða sumsé Púkó. Ég ætla að vera hrekkjapúki, þ.e.a.s ef ég meika búninginn fyrir innilokunarkennd.

Já, það eru ekki alltaf jólin.
Stundum eru meira að segja bara að koma páskar og allt í einu galið að gera á öllum vígstöðvum og einhvern vegin öll kvöld og allir dagar skipulagðir til helvítis svo langt sem augað sér.

Algjörlega óleyst vandamál hvernig á að troða smáatriðum inn í dagskrána eins og að fara í sturtu, þvo þvott og hringja í mömmu. Hvað þá að horfa á Völin&Kvölin&Mölin með Hildi og Kára.

Erfitt líf.

Það er ekki eins og maður eigi ekki að læra af reynslunni.
Það er ekki eins og þetta hafi ekki komið fyrir áður, svosem.
Það er ekki eins og ég viti ekki að ef maður stenst ekki freistingar þá komi afleiðingarnar beint í skallann á manni.

Eins og segir í Fiðlaranum á þakinu:
"Sá sem spýtir upp í loftið fær það aftur framan í sig".

En samt, en samt.

Þegar sýningin á fimmdudaxkvöldi er búin.
Og þjáningafulli búningurinn er hættur að vera á eigin skinni og kominn úr augsýn.
Og fyrsti bjórinn í anddyrinu yljar.
Og maður má loxins tala upphátt við allt skemmtilega fólkið.
Og einhver segir: "Er ekki ungi?"

Þá fer nú dómgreindin aldeilis út í veður og vind.
Og einn bjór verður að tveimur.
Og þar enda þolmörkin.
Og öllu saman er skolað niður með fleiri sígarettum en lungunum er hollt.
Og þarmeð er búið að leggja drög að einkar fúlum föstudegi.

Já, afleiðingar koma beint frá Satni.

Er ekki 29 ára í dag, heldur 92, súrrealísk í orði og æði.

Framtal á ofbeldi á sviði vakti athygli Varríusar, og hann gerði svoleiðis fyrir sjálfan sig. Má geta þess að hann hefur mikkklu meiri reynslu en ég á því sviði og merkilegt að Hafnfirðingar skulu ekki vera búnir að negla hann. Þar sá ég líka að ég hef einu sinni drepið hann, með mínum baneitruðu skrifum.

Drap annan í einþáttungi sem ég flíkaði í fyrsta sinn á höfundafundi í gær, vakti það nokkra lukku. Svo drepast tveir og einn þykist í einþáttungi sem ég held að eigi að sýna hjá Leikfélagi Fljótsdalshéraðs í næstu viku. Svo þarf að fara að klára leikritið með nauðguninni og mannátinu. Var ekki búin að fatta að ég væri svona bráðdrepandi penni... Ætti kannski frekar að fara að skrifa fyrir Leikfélag Hafnarfjarðar, í samkeppni við Lalla Vill!?! Þá gæti ég kannski drepið manninn minn, svona til tilbreytingar...

Er búin að vera mikið að gera við að finna mér annað að gera en að skrifa ritgerð í dag, gekk svo langt að ég lakkaði á mér neglurnar í stíl við búninginn minn. Nú ætlaði ég einmitt að fara að byrja að grúska í heimildum... en... úpps... kominn tími til að fara niður í Tjarnarbíó og sýna leikrit.

Æ, æ.

Jahjarna.
Og vítamínin og ljósin bara svínvirka. Fór í ljós og keypti mér lýsistvennur í gær, og át. Hef ekki verið svona vel vakandi í manna minnum.

Hef legið nokkuð vel við böggi í Leikfélagi Hafnarfjarðar undanfarið, þar sem ég hélt ég hefði eiginlega ekki nóga reynslu í ofbeldi á sviði til að fylla þann ágæta flokk. Er síðan búin að dunda mér við að setja saman ferilskrá með leikafrekum mínum og sé að það er mesti misskilningur.

1992 - Drakúla Greifynja. Ég er geðsjúklingur og Siggadís lemur mig og setur mig í spennitreyju.

1993 - Ef. Ég og vinir mínir í "vonda genginu" beitum hvert annað og Berglindi Rós ofbeldi stanslítið, auk þess sem sama Siggadís hendir mér og öllum vinum mínum í "góða genginu" út. (Þess má geta að téð Siggadís er líka nýr félagi li Leikfélagi Hafnarfjarðar og er greinilega vel að því komin.)

1996 - Páskahret. Kærastinn minn hann Gúndi (leikinn af Togga) þrusar á mig eins og einu glóðarauga. Svo fæ ég reyndar að lemja hann til baka í lokin og fæ mikið útúr því.

1997 - Embættismannahvörfin. Mér og öllum vinum mínum er troðið ofan í gryfju á sviðinu. (Og kærastinn minn hann Friþjófur, leikinn af Sævari, missir reyndar einu sinni vasaljós í fésið á mér, en það var nú óvart.)

1998 - Sálir Jónanna. Leik afturgenginn útburð.

2001 - Víst var hann Ingjaldur á rauðum skóm. Drep kærastann minn hann "biskup" (leikinn af V. Kára) með skærum. Mikill splatter.

2003 - Sirkus. Er manhöndluð af tveimur fávísum fyrrverandi lögregluþjónum, við hvert tækifæri, og eiginmaður minn reynir að kasta í mig hníf.

Semsagt, hef alla burði og fullt af þjálfun í hvers konar heimilisofbeldi eða annars konar og ætti ekki að vera neins manns undirhundur í LH.

Er búin að vera hryllilega löt og syfjuð og lítið upplífgandi undanfarið, þrátt fyrir mikinn hasar allt í kring. Er með kenningar um einhvern vítamínskort og svo náttúrulega ritgerðarófétið sem hangir ennþá yfir mér eins og 5 ára gamalt óveðurský. En nú skal gripið réttri hendi í rassinn á sér og ástandið snúið niður með annarri hendi.

1. Fara í ljós í leiðinni heim úr vinnunni til þess að:
a) fá góðan skammt af c-vítamíni
b) gera heiðarlega tilraun til endurheimta fyrri fegurð og yndisþokka (sem er óðum að hverfa undir ljósgrænan húðlit og svarta hringi í kringum augu).

2. Urlast heim og taka ritgerðina í bakaríið til svona ca. 4-5 leytis.

3. Fara að því loknu í góða gönguferð sem endar líklega á skrifstofunni.

4. Halda áfram að ritgerða fram að Survivor.

5. Fara fáránlega snemma að sofa.

Verði af þessu öllu gerir minna til þó morgundagurinn fari í kaffi og versl með Svandísi og kvöldið í Leikfélag Hafnarfjarðar.

Heitmaður minn og unnusti (sem þarf að taka einn dag í einu) nýr mér því óspart um nasir þessa dagana að vera skipulaxfíkill (þurfa helst að vita allt nákvæmilega um mánuð fram í tímann) og hefur mikið til síns máls. Það sem mér fannst t.d. mest heillandi við leikhúsvinnu, til að byrja með, var það að það gerðist í aðalatriðum það sama á hverri leiksýningu. Meira og minna hvert spor og athöfn fyrirfram plönuð frá seinniparti til miðnættis. Af sömu ástæðu gætu ég og mín kvíðaröskun aldrei tekið þátt í spunasýningu.

Skemmti mér líka konunglega um árið þegar ég lenti óvart á miðvikudaxfyllerí með fjórum MORFÍS dómurum. Þrátt fyrir að það væri, að forminu til, skyndihugdetta, var byrjað á að setjast niður og gera dagskrá í einhverjum 5 liðum, a b og c. Ennþá eitt það alskemmtilegasta sem ég hef gert um ævina en sjaldan hefur mér vafist jafnoft tunga um höfuð á einu kvöldi, þar sem nöfn þessara manna voru undarlega samslungin. Ef þeir Hjálmar, Hjörvar, Tjörvi og Ari Knörr eru einhversstaðar á lífi vona ég að þeim heilsist.

Mér finnst gott að skipuleggja yfir mig, en verð að sama skapi alveg vitlaus þegar skipulagið klúðrast.

Gott að átta sig á sínum takmörkunum, og lifa bara samkvæmt þeim.

Og, bæðevei, ég er ENNÞÁ 29 ára!