Er að verða algjör atvinnubetlari. Sótti um styrki í menningarsjóði í dag upp á krónur 100.000,- án þess að blása úr nös eða blikna eða blána, eða skammast mín fyrir að vera að ræna saklausa skattgreiðendur þegar mig langar á námskeið í útlöndum. Þeir verða örugglega kátir þegar ég græði landi og þjóð Nóbelinn! (Já, svona líka fram úr hófi hæfileikarík... og hógvær!) Merkilegt hversu margir sjóðir liggja á glámbekk, ef maður nennir að leita að þeim. Það er reyndar út af fyrir sig heilmikið grúsk.

Og þá er Sirkus liðinn undir lok. Lokasýning fyrir næstum fullu húsi síðasta laugardag og mikil gleði á Eyjaslóðinni að henni lokinni. Var síðan óskaplega dugleg að sofa í gær og held að batteríin séu að verða fullhlaðin, hef t.d. fullan hug á að hella mér í ritgerðina góðu seinnipartinn(!) Annars er Leikfélag Hafnarfjarðar eitthvað farið að kveina undan afskiptaleysi, reyni að láta sjá mig á æfingu hjá þeim einhverntíma í vikunni og á vinnudegi í þeirra húsi um næstu helgi. Svo er Hugleikur eitthvað farinn að huxa um einþáttunga, tek kannski einhvern þátt í því ef nenna og tími leyfa.

Annars bara, allt í góðum gír, held ég. Foreldrin mín á leið í bæinn á morgun og planið er að fara í faðmi fjölskyldunnar á tónleika í Borgarleikhúsinu á þriðjudagskvöld og að sjá Chicago á fimmtudagskvöld. Þetta verður sem sagt fjölskylduvæn vika.

Á morgun, laugardagskvöld 17. apríl, sýnir Hugleikur Sirkus í Tjarnarbíó í allra síðasta sinn í heiminum. (Þeir sem ætla að sjá þurfa að haska sér.) Þá verður nú kátt í höllinni.

Annars, kominn nýtt afl í mínu lífi. Wisardry 8.
Skipulag kvöldsins: Búa til nýjan hóp í Wisardry 8 skv. heilbrigðri skynsemi.
Skipulag framtíðar: Spila Wisardry 8. ALLTAF
Tilgangur lífsins: Wisardy 8

Það jafnast ekkert á við heilbrigða tölvuleikjafíkn

Þessa dagana er ég að reyna að fara í ljós annað slagið, til að vinna á ljósgræna vetrarhúðlitnum. Mitt helsta vandamál í því átaki er hins vegar að finna útvarpsstöð sem ég get lifað með í eyrunum í 16 mínútur samfleytt. Í gær gafst ég upp á því að reyna að finna eitthvað skemmtilegt "lag" og ákvað í staðinn að leita uppi gufuna og hlusta á "eitthvað af viti". Og viti menn, allt í einu hljómaði söngur Kamillu úr Kardemommubænum. Það var verið að spila leikritið (eða plötuna) eins og það lagði sig og í ljósatímanum náði ég líka Veðurvísunum, og öllu þangað til Tobías í Turninum var búinn að gabba Soffíu frænku til að koma með sér á Kardemommuhátíðina. Rás eitt rúlar!

Þessi Egner-upplifun sendi mann náttúrulega á vit minninganna, og ég veit að það er ógurlega óviðeigandi að segja það, en mikið obbosslega var ég oft full í Kardemommubænum. Og að sýna barnaleikrit daginn eftir dimmisjon, get ekki sagt að ég mæli sérstaklega með því... En gaman varða. Ójá.

Og meira um leikfélög, hann Hugleikur er tvítugur í dag. Þar með akkúrat 10 árum og 10 dögum yngri en ég. Í tilefni af því er hátíðasýning á Sirkus í Tjarnarbíó í kvöld klukkan 20.00. Og það fer hver að verða síðastur að sjá þann ágæta gjörning, lokasýning er á laugardag.

Og fyrst maður er farinn að auglýsa menningarviðburði, þriðjudaginn 20. apríl næstkomandi, kl. 20.30, verða haldnir yfirgengilega merkilegir tónleikar í Borgarleikhúsinu. Þar skilst mér eigi að vera einhver slatti af "frægum", en það merkilegasta af öllu sem þar fer fram mun vera frumflutningur Lúðrasveitar Reykjavíkur á fyrsta tónverki Báru, systur minnar, "Hver tók ostinn minn?". Þessi fína sinfónía fyrir blásarasveit byggir lauslega á samnefndri sjálfhjálparbók, og kokkaðist hugmyndin af henni upp um svipað leyti og ég fór að prjóna töskur.

Allir mæta!

í þáttunum um Blóðsugubanann Buffy
kemur fyrir persónan Angel. Hann er af ætt og kyni vampíra en er með þeim ósköpum gerður að hann er með sál. Þó er sá galli á gjöf Njarðar að ef hann upplifir andartak af hamingju þá missir hann sálina og verður allur illur sem öll ætt fjandans væri saman komin. Ég er að velta því fyrir mér hvort þarna hafi Joss Wedon (hugmyndasmiður þáttanna) hitt naglann á höfuðið, varðandi fólk almennt.

Ég veit allavega að ef ég hef ekki mikið annað að gera en að sofa og éta í smá tíma verð ég alveg ranghverf. Nenni ekki því litla sem ég ætti eiginlega að vera að gera, og er síðan orðin úrill og andstyggileg persóna eftir örfáa daga, bara alveg eins og Angel þegar sálartötrið hans fer forgörðum.

Já, hamingjan er ekki öll þar sem hún er séð. Frí frá vinnunni og öllu er greinilega meira en ég fæ höndlað. Tala nú ekki um ef ofneysla súkkulaðis bætist við þannig að maður bókstaflega finnur buxurnar sínar skreppa saman og appelsínuhúðina springa út. Vei öllum páskafríum, líklega væri best að nota þennan tíma til menningarferða eins og Varríus og félagar gerðu þetta árið.

Muna það að ári.

(Í tilefni af Umræðunni Endalausu um áhuga/atvinnumennsku í leikhúsi. Varríus er með langhund um málið, eins eru hnútuköst í gangi á spjallþráðum leiklist.is. Tjái mig hér um þetta mál í einum stutt- langhundi, þarf vonandi aldrei að gera það aftur. Finnst þetta að mörgu leiti óspennandi og banöl umræða, get samt ekki gert af því að hafa á þessu óþarflega margar skoðanir.)

Ég heiti Sigríður og ég er áhugaleikari.
Það þýðir að ég leik syng og dansa af hjartans list, en hef ekki diplópu í því, per se. Ég er hins vegar búin að vera að þessu í ein 15 ár, fara á heilan haug af námskeiðum og er orðin nokkuð lunkin, þó ég segi sjálf frá, sérstaklega miðað við það að ég er alls ekki einn af þessum náttúrutalentum sem geta stokkið upp á svið í fyrsta sinn og það er eins og þeir hafi aldrei gert annað. Sumir eru þannig og hvort sem þeir mennta sig eða ekki, eru frábærir leikarar alla sína ævi. Leiklistarnám hefði ekki gert mig að stórleikara. Leiklistarnám getur ekki gert alla að stórleikurum. Og þó margir séu menntaðir og stórleikarar, þá eru ekki til í heiminum nógu mörg hlutverk.

Ég starfa með áhugaleikfélögum. Hef tekið þátt í góðum sýningum, hef tekið þátt í vondum. Er líka áhugamaður um leikhús almennt. Hef séð góðar sýningar í atvinnuleikhúsi, og vondar. Svo eru til sýningar (í báðum flokkum) sem eru kannski ekkert svakalega góðar, en er verið að gera spennandi tilraunir sem stundum ganga upp, stundum ekki, en það er þó allavega verið að gera þær. Ég hef líka áhuga á því. Ég vil ekki að leikhúsið staðni og deyi.

Munurinn á því að fara í áhuga- eða atvinnuleikhús finnst mér fyrst og fremst vera sá að í áhugaleikhúsi getur maður átt von á því að sjá byrjendur spreyta sig í fyrsta sinn, í leik eða hvers konar hönnunar eða tæknivinnu. Það geta verið náttúrutalentar, sem oft eru að standa sig miklu betur en þeir reyndari, það geta verið ágætis talentar, sem þó vantar meiri þjálfun og aga, og það getur verið fólk sem er með til að prófa, er farið að dauðsjá eftir því um frumsýningu en kann ekki við að bakka út. (Sjaldgæft, en gerist þó.) Þetta finnst mér líka spennandi að skoða. Einhversstaðar verða menn jú að byrja, og það er gaman að fylgjast með upprennandi leikhúsfólki vaxa og þroskast frá byrjun. Það skal tekið fram að byrjendur er alls ekki að finna í öllum áhugaleiksýningum.

Í atvinnuleikhúsi sér maður alltaf fólk sem á að kunna til verka. Hefur þjálfun. Þó kemur fyrir (sjaldgæft þó) að hæfileikarnir, eða neistinn er ekki alveg til staðar eins mikið og maður vildi hafa. Maður veit líka að líkast til hefur þetta fólk alltsaman einhvern tíma staðið á sviði í fyrsta skipti. Trúlega margir sem náttúrutalentar, upp að einhverju marki, annars hefðu þeir ekki komist inn í leiklistarskóla.

Ég er sem sagt áhugaleikari. Finnst það orð ekki vera til minnkunar. Einu sinni var ég líka byrjandi. Skammaðist mín ekkert fyrir það heldur. Núna er ég líka orðin hálfgert leiklistarnörd. Vil sjá allt mögulegt, taka þátt í umræðum um leiklist og svo framvegis. Sumir virðast hins vegar vilja að allt leikhús sé fullmatreitt og gerilsneitt. Valinn maður í hverju rúmi. Enginn að gera neitt í fyrsta skipti. Þróunin bara gerist ekki þannig. Einhvern tíma verður allt fyrst. Til að eitthvað gerist og þróist, þarf það fyrst að gerast í fyrsta skipti. Ný leikfélög þurfa að byrja á byrjuninni. Líka nýir leikarar.

Þeir ekki höndla að sjá annað slagið byrjendur á sviði geta illa kallað sig áhugafólk um leiklist. Mynd sem endar vel getur byrjað illa. Það þýðir ekki að maður vilji bara sjá endinn.

Áður en lengra er haldið: Vil þakka öllum sem glöddu mig með návist sinni á laugardagskvöldið. Andarunginn hefur sjaldan verið þéttar setinn af mínu fólki og var þetta alltsaman hin besta skemmtan. Hefði bara viljað ná að tala meira við alla.

Taugaáfallið aðeins farið að hjaðna. Var þó með nokkurri eftirsjá sem ég tók nafnið mitt út af listanum fyrir höfundanámskeiði á skólanum í Svarfaðardalnum. Þetta er í annað skipti sem ég kemst ekki þangað vegna höfundasmiðju annars staðar. Hvaða álög ætli það séu, eiginlega? Ætli til séu einhver alheimslög sem segja að allar höfundasmiðjur í heiminum skuli bera upp á sömu vikurnar, í kringum miðjan júní? Svo var ég að kíkja á flug. Flugleiðir fljúga aldrei til Dublin, svo fari þeir og veri, hins vegar get ég flogið með Icelandexpress til London og þaðan til Dublin eða jafnvel beint til Cork fyrir undir 5 pundum. Lágfargjaldaflugfélög lifi!

Svo á ég vinkonu frá Cork (sem er reyndar hálfgerður heimshornaflakkari og maður veit aldrei hvar hún er) og á heimboð hjá slatta af fólki í Dublin. Kannski maður reyni að hafa uppá einhverju af því... Ef nennan leyfir.

Detti mér nú allar dauðar, sín á hvora öxl!
Var að fá þetta ímeil:

"Dear Sigridur,

We are delighted to write with acceptance of your application for our Ireland Workshop at Allihies Language & Art Center this June 6-18, 2004. We make this early notification so that you may have time to make arrangements to travel from Iceland. We will be in contact soon with more details about the Center, West Cork, etc. and will happy to assist you with any further information you may need, so please do not hesitate to write to us if you have any questions.

We enjoyed your exquisite writing samples very much and look foward to working with you in Ireland this summer."

Maður veit nú eiginlega bara ekki hvað...!