Örlagaegg?

Örlagaeggin í Borgarleikhúsinu er ein fyrsti sumarsöngleikurinn sem mig langar að sjá. Og langar meira að segja mjög mikið og er alveg að fara að. En um daginn rak ég augun í dáldið sem gerði mig huxi og það var ekki fyrr en núna að það kviknaði endanlega á perunni varðandi hvað þetta þýddi.

Sýningin var einhvers staðar sögð vera á vegum Leikskólans og Reykvíska listaleikhússins. Þetta eru bæði tvö áhugaleikfélög innan vébanda Bandlags íslenskra leikfélaga.

Sem samkvæmt öllum kreddum gerir sýninguna að áhugasýningu. Sem er gaman.

En sá böggull fylgir skammrifi að þar með kemur hún ekki til álita í neinu vali fyrir næstu Grímu. Sem er áhugavert. Spurningin er, hvað gera menn? Hleypa áhugasýningum inn? Eða halda þessari úti? Eða finna einhverja glufu framhjá öllu saman? Er hægt að segja að sýningin sé í samstarfi við Borgarleikhúsið og þar með inni í Grímunni? Getur þá Leikfélag Fljótsdalshéraðs svindlað sér inn með því að segjast vera í samstarfi við Óperustúdíó Austurlands, sem er atvinnubatterí? Eða leikfélag Hafnarfjarðar ef þeir taka upp sýndarsamstarf við Hafnarfjarðarleikhúsið? Eða er þetta kannski bara útpæld leið hjá Eggjamönnum vegna þess að þeir vilja ekki vera með í Grímunni og finnst hún kjánaleg?

Spennandi.

Held þetta gæti alveg orðið dáldið gaman.

Pampers eða Libero?

Er spurning sem skal algjörlega látið vera að svara að svo stöddu. Hins vegar vakti athugasemd Huldu hér nokkrum póstum neðar forvitni mína varðandi stjörnumerkjalega samsetningu Afkomandans. Auðvitað er ekki alveg hægt að staðsetja stjörnukortin nákvæmlega eins og stendur, en þó má finna ýmislegt út, verði þetta alltsaman eins og lítur út fyrir. Og nú skal aldeilis velta sér uppúr gerfivísindunum.

Eins og Hulda benti réttilega á verður hann/hún/það steingeit. Eins og Bára syss og Heiða Skúla og Berglind og ótrúlega margir fleiri sem ég þekki. Mér sýnist þetta koma í sama stað niður þó maður brúki undarlegu stjörnumerkin með naðurvaldanum. Þar með bætist jarðarmerki í flóru heimilisins sem þegar inniheldur eitt eldmerki og tvö vatns. (Hrút, sporðdreka og lítinn krabba.) Ætti að vera ágætt að fá jarðtengingu inní þetta alltsaman.

Samkvæmt kínverskri stjörnuspeki eigum við von á hana. (Núna er ár hanans og því lýkur ekki fyrr en um kínversk áramót sem eru í febrúar.) Hanar eru algengir í minni fjölskyldu, bæði mamma, Hugrún syss og Sigurvinn litlibróðir eru þannig. Var að lesa mér til um þessa tegund, en þetta ku vera sviðsljóssjúkir snyrtipinnar. (Soldið væld, en samt þannig að snyrtimennskan sé í fyrirrúmi...) Þeir vilja helst hafa alla athyglina á sér en að sama skapi hafa allt hornrétt.

Þannig að, þessi afkomandi á semsagt eftir að slást stanslaust við móður sína um athyglina og kemur ennfremur til með að una sér fremur illa innan um óreiðuna á heimilinu. Herbergi hans/hennar/þess verður ævinlega hið snyrtilegasta í húsinu en líklegt er að erfingi þessi tolli ekki lengi í óreiðunni í foreldrahúsum heldur stingi af með snyrtilegri meyju fljótlega uppúr unglingsárunum. Saman munu þau svo stunda nám í hag- og viðskiptafræði og jafnan starfa við bókhald auk þess sem erfinginn verður líklega í áhugaleikfélagi til að finna athyglisþörfinni farveg. Honum mun þó líka illa að leika með foreldrum sínum þar sem þau eru svo óskipulögð, en koma vel saman við Rúnar Lund og líklega stundum vera gjaldkeri. Hann/hún/það mun líka eiga sitthvað sameiginlegt með öllum fjölskyldumeðlimum móðurfjölskyldu sinnar, utan móður sinnar, þar sem það gengi samanstendur af hornréttum ferköntum og hönum.

Þar með er framtíð Heiðlaugs litla Svan algjörlega opin bók.

PS. Svandís og Heiða, bæðevei, það er ekki fokkíng glæta að þetta nafn komi til álita nema sem vinnuheiti í flimtingum. Hef ekki huxað mér að fórna afkomendum mínum á altari eineltis áður en þeir fæðast. Bara svona til að hafa það alveg á hreinu. ;-)

Það hressir

bandalaxkaffið. Fljótlega uppúr fyrsta sopanum er búið að redda öllu sem setið hefur á hakanum vikum saman með 2-3 símtölum. Eins gott þar sem tekin hefur verið pólitísk ákvörðun um að ekki verði fleira að gert í einu né neinu fyrr en eftir Vestfjarðareisu helgarinnar.

Og ég er ekki búin að tjá mig um eitt. Íslenski Battsjelorinnn! Mikið ógurlega ætla ég að horfa á það. Býst annars alveg eins við því að kjánahrollurinn beri mann ofurliði fljótlega, það er einhvern veginn auðveldara að horfa uppá Kanann gera sig að fífli heldur en heimamenn. En mikið óskaplega skal ég reyna!

Annars er hálfgerð veruleikafirring í sjónvarpsáhorfinu mínu núna. Ekki nenni ég að fylgjast með hver boxar best. The Swan rext á við Desperate Housewifes og pirrar mig þar að auki óstjórnlega. (Mér finnst hreinlega ekki fallega gert að taka og murka persónuleikann úr andlitum fólks þannig að það verði í framan eins og það hafi verið strekkt uppá þvottasnúru á eyrunum.) Hins vegar sé ég stundum megrunarþættina "The biggest looser" og þykja þeir snjallir og viðeigandi á þessum síðustu og verstu tímum. Svo eru keppendur náttlega misskemmtilegir og fá dramaköst í tíma og ótíma og það er auðvitað það sem gerir veruleikasjónvarpið svona líka dandalaskemmtilegt. Hins vegar er það að flatna og ganga úr sér og ég huxa að það verði búið eftir nokkur ár.

Las Heljarslóðarorrustu í sumarfríinu. Hún stendur ævinlega fyrir sínu. Hann Benedikt minn Gröndal var náttlega æði. Ég er til dæmis hérumbil viss um að hefðum við Benedikt verið samtíða, fyrir svona 10 árum síðan, þá hefði með okkur tekist mikill vinskapur. Enda átti fátt betur upp á pallborðið hjá mér á mínum yngri og heimskari árum heldur en iðju- og auðnuleysingjar sem ekkert voru nema kjafturinn. Svo hefur það elst af, eins og annað skemmtilegt.

Mikið ógurlega er ljómandi

að vera bara komin aftur í vinnuna. Komst að því að heimilishald á heimili móður minnar er flóknara en það sýnist. Þó maður sé þar bara aleinn.

En ekki skrifaði ég leikrit í þessu sumarfríi, eins og ég ætlaði. Fékk hins vegar Rannsóknarskipið og hálfan flotann í heimsókn um helgina og sýndi þeim dáldið af Héraði og flottasta fjörðinn. Ákveðinn hluti hafði þó mestan áhuga á golfvellinum. En þetta var allt hið skemmtilegasta og risu upp mikil plön um að gera þetta að árlegum viðburði, sammenkomst Brekkubarna, heima hjá mér. Svo var ákveðið að hafa systkini mín með í pakkanum eftir að í ljós kom að tveir einhleypir verðandi mágar mínir eru einmitt á réttum aldri fyrir hinar forpipruðu systur mínar. Höfðum við í flimtingum að þrefalt systkinabrúðkaup myndi sennilega komast í DV.

En þá er ég snúin aftur til höfuðborgarinnar og næsta mál á daxkrá eru nú bara flutningar. Við fáum víst nýju íbúðina 1. ágúst í stað 1. sept, sem er eins gott þar sem við erum bæði búin að selja undan okkur og eigum að skila um miðjan ágúst. Ég er sem sagt að undirbúa mína 18. flutninga síðan ég flutti úr föðurhúsum fyrir einum 12 árum síðan. Spennandi... eða þannig.

Svo vil ég náttlega þakka öllum hlý orð og fagrar spár um verðandi afkomanda. Hvers tilvist ég er eiginlega farin að véfengja þar sem mig hrjá öngvir þeir kvillar sem verðandi mæður ku eiga að vera undirlagðar af. Ég er ekki einu sinni lengur með feituna. Svo maður minnist nú ekki á öll þau hugboð um allan skrattan sem maður á víst að vera í samfelldu móðursýkiskasti yfir, samkvæmt heimskulegu mæðrunarbókunum. (Líklega rétt hjá Ylfu að reyna bara að brúka brjóstvitið, þó mitt sé vissulega af skornari skammti en hennar.)

Og talandi um frú Ringsted, ég er ekki enn búin að fá far vestur á firði um helgina. Andskotans!

Sörpræs!

Barneignir og bílslys eru nokkuð sem aðeins kemur fyrir annað fólk.

Ekki satt?
Ekki satt!

Hyggst fjölga mannkyninu um nákvæmilega einn á ári komanda.
Og þá er nú vissara að fara að aka varlega.

Hið nýja fólk ku verða tilbúið til brúx um miðjan janúar og gengur undir ýmsum vinnuheitum, svo sem "JónasogJónmúli" (Árnason) og "Flugvangur" (Leikfélag Fljótsdalshéraðs-Hugleikur-Freyvangur)sem og Liverpúll. (Sem var ekki mín hugmynd.)

Hin verðandi móðir er engan veginn með andarteppu yfir fréttunum, í hvoruga áttina. En hefur þegar fengið ímugust á þeim fávitalega málheimi sem virðist tilheyra þessum málum og vill koma því á framfæri að brúki einhver orðskrípi eins og "bumbubúi" eða slíkt um ástandið verður þeim hinum sama þegar áhrínt mannorðsmissi.

Eins finnst mér rétt að geta þess að ef einhver verður vitni þess að ég missi niður um mig persónuleikann og fer að tala um sjálfa mig í þriðju persónu á smábarnamáli hefur viðkomandi fullt leyfi til að fyrirkoma aumri tilvist minni á staðnum.

Eitthvað hefur verið reynt að lesa sér til um málið, en óléttubækur ættu flestar að heita "Barneignir fyrir fábjána" og hafa svolítið fengið að fara í flugferðir um dvalarstaði þegar mér ofbýður idjótískt málfarið og ýmislegt í inntakinu.
(Um þetta eiga eftir að koma margar pirraðar færslur.)
(Ha? Skapsveiflur? Neinei, ekkert að ráði...)

Móðir Jörð hefur ekki fitnað um eitt gramm og gleymir tilvist erfingjans oft á dag, enn sem komið er. Enda kannski fullsnemmt að fara að fá taugadrullur yfir einhverju sem gerist á næsta ári. Er allavega hætt að nenna að lesa um málið. Þetta á, skilst mér, að gerast meira og minna sjálfkrafa.

Hinn verðandi faðir, Rannsóknarskip, tekur þessu öllu saman með stökustu ró, enda seint við öðru að búast á þeim bænum. Í lokin, ein snilld frá honum úr símanum í gær.

Úr umræðu um íbúðatæmingar:

Skip: Já, ég gæti þurft að verða fljótur að pakka.

Móðir Jörð: Nú? Fljótur? Kanntu það?

Skip: Jájá... það tekur bara dáldinn tíma.

Erfi barnið bæði óþolinmæði mína og rólyndi föður síns er ég hrædd um að það verði alvarlega misþroska.

Pallivareinníheiminum

Þá er Rannsóknarskipið lagt úr höfn, eina ferðina enn, en nú vonandi í síðasta sinn áður en hann kemur endanlega í slipp í næsta mánuði þegar sambúseta skal hafin við Tryggvagötu. Verður það nú öldungis spennandi.

Nú er ég því einsetukona í foreldrahúsum og fylgja því mikil ferðalög. Til dæmis búa foreldrar mínir nú tvö hús, hliðviðhlið, hafa sem sagt líka umsjón og eftirlit með ömmuhúsi. Og mér finnst nauðsynlegt að heimsækja það allavega einu sinni á dag, svo því leiðist ekki. Og svo býr náttúrulega ennþá internetið í kjallaranum, svo fáránlegt sem það nú er. Pallivareinníheiminum er því búinn að vera á ferð og flugi á milli híbýla sinna í dag, á milli þess sem hann hefur legið í símanum og skipulagt heimsóknir þvers og kruss. (Já, SillaogJóngunnar, það er alveg að koma að ykkur. Ég vona bara að þið séuð ekki farin eitthvurn skrattann í frí.)

Ég náði að sýna Rannsóknarskipinu sveitina mína áður en hann fór. Það var nú rétt eins ljómandi, fyrst ég var búin að gefa mér tíma til að sýna honum Norðfjörð, hvað þá annað. En hann á nú samt eftir alveg helling af Austurlandi eftir.

Og sólbaðsveðrið sem ég var búin að panta er að koma á fimmtudaginn! Og kominn fjandans tími til. Og svo er mig farið að klæja í puttana að byrja á leikritinu sem ég ætlaði að vera byrjuð á. (Já, Toggi, nú fer ég að bögga þig.) Og ég er ekki enn búin að redda mér fari vestur á firði í brúðkaupið hennar Ylfu. Allir sem ég þekki á þeim gestalista mega líka fara að eiga von á böggi frá mér.

En mikið er erfitt að vera bæði amma mín og mamma mín í einu. Ég kem aldrei til með að skilja hvernig þær fara að þessu. Heima hjá þeim báðum er allt ævinlega hreint og hornrétt. Sama hversu margir eru í heimili. Nú er ég hérna ein að hringla, og er alltaf búin að rusla til um leið og ég sný mér við. Og það finnst manni soldið áberandi hér, vegna þess að venjulega er allt hreint og hornrétt, þannig að mér finnst ég ekki gera annað en að vaska upp og gleyma að vökva blómin. Hrædd um að ég verði aldrei sami kvenkosturinn og formæður mínar.

*Andvarp* Best að fara að taka úr helv... þvottavélinni.

Og áfram hélt

Kynnisferð Rannsóknarskips um Austurland. Í gær gerðum við víðreist og fórum um alla firði. Rannsóknarskipi þóttu Reyðarfjörður, Eskifjörður og Neskaupstaður sætir staðir. Leiðrétti undirrituð það snarlega og áréttaði að þeir fyrrnefndu væru skítapleis og á þeim síðastnefnda byggju tómir geðsjúklingar.

En við vorum sammála um að Seyðisfjörður væri flottastur.

Í dag er síðan brostið á með aftakarigningu og ekki hundi út sigandi, hvað þá farandi í ferðalög. (Og nú er ég hrædd um að mótmælendahróin inni á Kárahnjúkum fari að sjá sitt óvænna. Skinnin. Ættu sennilegast bara að halda sig á hundraðogeinum með sitt artífart. Held Íslendingar ættu að fara að átta sig á því að artífartarnir gera málstað mótmælenda hverssemer óskaplega lítið gagn með svona stælum. Það þarf að vera eitthvað krassandi, eins og þegar leiklistarnemarnir báru á sig svínsblóð og þóttust vera dauðir! Það var áhrifaríkt! Öllum er sama um þessar hræður sem sitja uppi á hálendi og lesa ljóð. Þetta varð langur svigi.)

Hér líður síðan tíminn eins og venjulega. Allt gerist lúshægt og maður nennir engu. Um daginn fann ég morgunkorn í búri foreldra minna sem rann út árið 2001.

Ég nenni ekki að mynda mér skoðanir á því hvort Jón Ásgeir er sekur um 40 blaðsíðna ákæruþvæluna. Né heldur hvort hann reyndi við konu hins Jónsins, sem mér finnst mun alvarlegra mál. Og í sambandi við Stóra BubbaogBrynjumálið þá myndi ég, ef ég væri blaðamaður á DV reyna að grafa upp einhvern skít um hann Eirík Jónsson og gera opnugrein um það í helgarblaði. Viðtal við gamalt viðhald, eða eitthvað. Og gá hvað hann segir þá um siðareglurnar. Þetta var hint til systur minnar, ef gúrkan er enn alveg að drepa hana.

Er annars alveg að fara að hringja í fólk, skrifa leikrit og gera ýmislegt.
Alveg að fara að...