Helþíhelþí...

Ég var búin að gleyma að ég sagði aldrei frá árangri hinnar hugrænu atferlismeðferðar. Hann var nefnilega alveg hreint ljómandi góður. Ég er hreint að hallast að því að stundum veit maður ekki hvað maður hugsar fyrr en maður heyrir hvað maður segir. Sérstaklega ef maður er geðveikur. Ég talaði við sálfræðing ca, einu sinni í viku í nóvember og næstum fram að jólum, fékk stundum smá "nesti", með mér heim, eitthvað til að brjóta heilann um, og er talsvert hamingjusamari tjaldbúi eftir.

Í stuttu máli komst ég að þeirri niðurstöðu að, eins gaman og það væri nú að vera fullkomin, þá langar mig meira að vera hamingjusöm. Það þýðir, m.a., að vera með augun opin, velja og hafna, en láta ekki alheiminn hrekja sig út í horn með "kröfum" sem mann langar ekkert, og fær ekkert út úr, að standa undir. Kröfur heimsins, samfélagsins og samferðarmanna eru nefnilega orðnar svo margvíslegar, og þær eiga svo auðvelt aðgengi að manni, að það er auðvelt að verða vitlaus á því að ætla að verða við þeim öllum.

Þegar maður pælir í því, er ekkert langt síðan við bjuggum öll í torfbæjum sem langt var á milli. Og samskiptin við umheiminn fólust í því að fá þrjú bréf á ári og eina heimsókn í mánuði. Í dag skipta dagleg skilaboð frá alheiminum hundruðum. Ég stend mig að því, stundum, að langa til að "gleyma" að gá í tölvupóstinn minn í svona mánuð og henda gsm-símanum mínum. Og velti fyrir mér hvort heimurinn væri nokkuð á hvolf ef stundum væri "ekki hægt" að ná í mig? Hvað ef ég væri nú skurðlæknir?

Ég held að í nútímasamfélagi sé mikilvægara en nokkru sinni fyrr að átta sig á því hvað maður þarf að gera og hvað mann langar að gera. Og hafa hæfileikann til að vera heyrnarlaus fyrir hinu.

Og nú langar mig í heilsuræktarátak. Má vel vera að slagorðið "Heilbrigð sál í hraustum líkama" eigi þar einhvern hlut að máli, en það er svona samtímakrafa sem mig er allt í einu farið að langa afskaplega mikið til að verða við. (Sjálfri mér að óvörum.) Rannsóknarskip fór út að hlaupa í gærkveldi, og gekk (eða hljóp) þar með á undan með góðu fordæmi. Ég hef augastað á líkamsræktarstöð í nágrenninu sem sérhæfir sig í þrekþjálfun og stefni á að panta tíma hjá þrjálfunarprógrammshannara í dag. Og meðan á líkamsrækt stendur verður slökkt á símanum, hann utan þjónustusvæðis eða allar línur uppteknar.

Ég gerði annars heiðarlega tilraun til að haga mér einstaklega óhollt og vera í partíi á laugardagskvöld. Skemmst frá því að segja að fyrir klukkan 1 var mér eiginlega farið að leiðast, pínu. Ég var ekki nærri búin með bjórinn minn eða neitt. En ég var búin að tala heilmikið við allt skemmtilega fólkið, hlusta á skemmtilegu tónlistina úr leikritinu og allt. En svo kom nottla bara að hefðbundnu fylleríi, sem mér fannst ég hafa upplifað hundraðogáttatíu sinnum áður. Ég er hætt að lesa sömu bækurnar aftur og aftur. Ég er farin að finna að ég er meira að segja að fá leið á að horfa á sömu þættina aftur og aftur í DVD-inu. Einu sinni var þetta alltsaman besta raunveruleikaflóttaleiðin mín. Ef maður gerir alltaf aftur það sem maður hefur gert áður, alveg eins, þá er maður nokkuð öruggur. (Þetta var m.a. það sem mér þótti æðislegt við að taka þátt í leiksýningum, til að byrja með. 10-15 nokkurn veginn nákvæmlega eins kvöld.) Þetta er kannski allt til marks um að ég er tilbúin til að hætta að endurtaka mig og hef loksins öðlast hugrekki til að halda áfram. Ég held að það sé stórt skref í baráttunni við þunglyndið.

Við Rannsóknarskip stefnum út að borða með vinafólki hans á föstudagskvöld. Og ég hlakka svakalega til. Mér finnst bara allt miklu skemmtilegra, bjartara, hlýrra og litríkara þegar hann er með. Það er svo einfalt.

Föstudagsreddingar

Fór með Freigátuna í ríkið í dag. Á leiðinni kom einn nafntogaðasti (meinti) morðingi Íslands og lagði blessun sína yfir tilvist hennar. Og ég stóðst freistinguna að spyrja hann hvað hann hefði gert við Geirfinn.

Í öðrum fréttum er það helst að allir eru að frumsýna um helgina. Freyvangur frumsýnir nýþýddan farsa með mág minn í kvenhlutverki, Ármann frumsýnir eigið verk sem hann leikstýrir einnig Halaleikhópnum í, Leikfélag Hveragerðis frumsýnir sextuxafmælisverk sitt, sem er Súperstar, og þetta eru bara nokkur sýnidæmi. Þetta er fyrsta uber-frumsýningahelgi ársins.

Pojpoj allirsaman.

Í tilefni alls þessa ætla ég að hanga mjög rækilega heima í kvöld og fara heldur ekki í leikhús annað kvöld.

Tímarnir breytast

Það er eitthvað undarlegt í gangi. Ég er að finna hjá mér skrítnar langanir og þrár. Og fleiri í kringum mig eru farnir að haga sér undarlega. Framkvæmdarstjórinn minn er til dæmis byrjaður að blogga. Og hyggur á reykleysi. Eins og það sé ekki nógu skrítið, þá er mig farið að LANGA út að hlaupa og í líkamsrækt. Svona þrekræktun með tækjum og vítisvélum og svitalykt. Á kvöldin og um helgar.

Við höldum kannski að heilsuræktaræðið sem ku vera að halla í tvítugt sé kannski að ná í skottin á okkur. Eða kannski er það bara vorið í loftinu sem hefur þessi áhrif.

Mig langar líka í annað hjól. Í staðinn fyrir það sem var stolið. Bara flottara. Og barnastól á það. Og muna svo að læsa því...

Í öllu falli ætla ég að elda baunasúpu handa honum Hugleiki á morgun. Er búin að fá mergjaða uppskrift. Þetta getur ekki klikkað.

"Pó fór í gegnum hurðina" !

Er að horfa á minn fyrsta Stubbaþátt. Alveg ljóst að hér hefur Þórunn Gréta ekki verið að þýða. Mæli ekki með þessu efni til málþroska.

Jæja. Pó kom þó allavega til DYRA þegar Lala bankaði, en ekki til hurða.

En svo fóru þær báðar í gegnum hurðina.

Komm ðe fokk on!

Öppdeit

Rannsóknarskip brúkaði bæjarferðina líka til að kaupa handa mér ÞRJÁR Agötur (Miss Marple) til að blíðka úr mér nammifýluna. Aukinheldur ætlar hann að fara í Lannnga ferð í Max með báða krakkana með sér seinnipartinn, til að standa við Smábátsmútrið og gefa mér tækifæri til að liggja og lesa þær. Lennngi.

Uppeldisaðferðin Mútur virkar líka alveg á mig.
Öskudaxfýlan hvarf eins og dögg fyrir sólu.

Öskupösku

Nennti ekkert að skrifa í gær, af því að ég var úldin. Vinnustaðurinn minn laðar stundum að sér erfiða viðskiptavini, ekki síst rétt fyrir öskudag. Þar að auki átti ég einkar slæman hárdag.

Í dag er ég líka pínulítið snúin. Ég er alveg hreint forpokað og alfarið á móti því að börn fái að fara á nammifyllerí á öskudaginn. Þetta með búningana og sönginn er nú bara sætt... nema maður sé svo óheppinn að vinna í búð. En, að þau þurfi endilega að koma heim með 2-3 kíló af nammi, sem þau troða í sig fyrstu dagana, og maður er síðan að finna á undarlegustu stöðum og henda það sem eftir er árs, finnst mér bara hreint ekki gott mál! Ég vona bara að fleiri fyrirtæki hafi byrjað á því sem sum byrjuðu á í fyrra, að vera með harðfisk eða "dót", í staðinn fyrir sykur- og gefviefnasprengjur.

Það var gripið til uppeldisaðferðarinnar "mútur" til að fá Smábát til að lofa að borða nammið ekki úti, heldur koma með það heim, þar sem það verður skammtað mjög naumt og skal etið undir ströngu eftirliti. Í staðinn fær hann tölvuleik að eigin vali. (Enda kemur hann til með að stunda heilmikla holla hreyfingu og útivist við að verða sér úti um allt nammið sem hann fær ekki að borða að hann má alveg hanga í tölvunni, smá.)

Rannsóknarskip deilir hreint ekki þessari andúð minni á þessum (ó)sið, enda ku báðir upprunnir fyrir norðan. Hann er á leiðinni út með Freigátuna að kynna henni vitleysuna. Grrrr. Jæja, kannski bara ágætt að annað foreldrið sjái um nasismann.

Helgi!

Það kom helgi hjá okkur. Og í fyrsta skipti á þessu ári var enginn veikur eða slasaður og allir heima og ekkert nema rólegheit í gangi. Móðurskipið fékk að sofa til ellefu á konudaginn og er varla vaknað ennþá. Og svo voru líka blóm og bollur. Og gestir. Alveg eins og þegar ég var lítil, eða eitthvað.

Og systir mín í Noregi segist vera alterego Eiríks Haukssonar. Ég óska henni til hamingju með sigurinn.