Í dag

horfði ég á mynd sem heitir Southland Tales.

Í kvöld sá ég lokasýningu á Óhappi eftir Bjarna Jónsson í Þjóðleikhúsinu.

Það er blanda sem gerir mann ógurlega eitthvað... samtimalega firrtan.

Við erum á leið
til andskotans...

Uhu

36 vikur og allt í einu er allt alveg ógurlega erfitt. Fyrir örfáum vikum var ég að rúlla upp öllu í skólanum og haug af heimilisverkum og misveikri fjölskyldu á daglegum basís án þess að blása úr nös.

Hérna megin jóla á ég svakalega bágt, finn allsstaðar til, get ekkert, finnst ég aldrei geta hvílt mig nóg og bjúgurinn hleðst á mig eins og... mý á mykjuskán. Og ég er ekki einu sinni farin að þurfa að gera neitt fyrir skólann að ráði.

EIns ágætt að það er ekkert svakalega langt eftir... gæti reyndar verið alveg 6 vikur, ef við reiknum með gangsetningu og degi til. Sem er líklega öruggast.

Fastir liðir

Þá höfum við endurheimt Smábátinn og sent hann í skólann. Fengum líka aðeins að sjá Ingu ömmu og Óla afa í gær, en þau voru voða sybbinm öll í amerískju svefntímarugli. Þau gáfu okkur nammi og allskyns og við gáfum þeim kaffi, sem dugði ekki til.

Freigátan er hins vegar heima með smá hor í dag og viðo sitjum bara og horfum á Stubbana og borðum Mentos úr tollinum. Rannsóknarskip kemur heim eftir hádegi svo ég komist í gífurlega þarft bumbusund þar sem ég er öll eitthvað af mér gengin þessa dagana. Það má því segja að allt sé komið í fastar skorður.

Bloggið er dautt og internetið er bóla. Ég ætla samt að hrósa nokkrum á linkalistanum mínum sem eru duglegir þessa dagana.
Hann Júllijúl bloggar ýmist í ökkla eða eyra, og þessa dagana er hann alveg óstöðvandi. Svo er ég búin að setja nýjan link á Þráinn, sem er kominn með nýtt blogg og er nokkuð iðinn við kolann. Eló mágkona er líka búin að vera svakalega dugleg í vetur og gaman að lesa hana. Og svo er Nonni mágur að blogga af ferðum þeirra hjóna um Suður-Ameríku og einhverntíma bráðlega verður þeirra för heitið til Afríku, svo það getur alveg verið gaman að skoða þau.

Annars verð ég að passa mig svakalega á að sitja ekki of lengi yfir tölvunni, þessa dagana, eða á að vera í sömu stellingunni lengi, yfirhöfuð. Ég hef eitthvað verið með of mikla kryppu, aðallega vinstra megin, og rifin þar eru öll komin í flækju og hönk. Svo ég þarf að vera dugleg að teygja mig í tíma og ótíma, mæta í jóga og sund og teygja mig meira. Og svo er ég í massívri sjúkraþjálfun þessa dagana. Enda eins gott, betra að vera búinn að raða rifjunum aftur í rétta röð áður en að fæðingu kemur.

Svo er víst að bresta á með einhverjum leikhúsferðum. Bekkurinn minn í "Íslensk samtímaleiklist í ljósi leiklistakenninga 20. aldar" stefnir í að verða ofvirkur og ætlar strax á laugardaginn að streyma á lokasýningu á Óhappi í Þjóðleikhúsinu. Svo var víst búið að bjóða Rannsóknarskipinu á Hin konan, eða eitthvað svoleiðis (eða hvort Hin konan var að bjóða honum í leikhús, ég náði þessu ekki alveg) svo við tökum kannski sjómann um hvort fær að fara. Svo er um næstu helgi frumsýning á verkinu Útsýni eftir Júlíu Hannam í Möguleikhúsinu (semsagt, Hugleikur sýnir) og ég er að reyna að múta Rannsóknarskipi með því að hann fái að fara á Jólafund Hugleix í kvöld en ég fái frumsýninguna. Svo heyrsit mér stefna í ritræpukeppni um hvort fær að fara á höfundafund á sunnudag. (Fleiri útprentaðar blaðsíður af ólesnu vinnur. Ég er algjörlega sigurviss. Á fleiri ára skúffubirgðir og tel mig ósigrandi í þessu efni, þó svo að Rannsóknarskip sé að hamast við að Ortona mig fram og aftur.)

Þanngi er það nú, best að vinna eitthvað gott sjónvarpslím fyrir Freigátuna svo ég geti haldið áfram að taka til í skápnum mínum. Er þegar komin með einn ruslapoka í Hjálpræðisherinn og annan í ruslið!

Hlaupkunargeymsla?

Mér verður oft starsýnt á litlu fötin sem ég er að þvo. Málið er að mér finnst ég vera nýbúin að ganga frá þeim. Og þegar Freigátan passaði í sum þeirra var hún ekki einu sinni neitt alveg nýfædd lengur. En þau eru öll svo líííítil! Geta föt hlaupið í geymslum?

Á hinn bóginn, ég þarf víst að fæða það sem á að passa í þessi föt.
Miðað við það eru þau kannski ekkert svo lítil...

Ókei. Anda. Og endurtaka 800 sinnum í röð:
Það hlýtur að verða skárra en síðast...

Skóli!

Jæja, þá er fyrsti skóladagurinn upp runninn og það sem fyrir liggur í dag er að kanna tvo kúrsa af þremur sem ég ætla að reyna að klára á þessari önn. Samtals 12 og hálf eining, þykir ekki sérlega merkilegt í meðalári, en kannski slatti á önn barnsburðar. En 20 einingarnar sem ég tók í nefið á síðustu önn (reyndar með 7 í ritstjórn og hræðileg skrif, sem er nú næstum bastarður) gerðu mér upp hugrekki.

Fyrstu góðu fréttirnar í dag eru þær að með opnun hins ömurlega háskólatorx er búið að opna aftur Alexanderstíginn, svo nú getur maður labbað nokkuð beint á milli bygginga aftur. Sem er eins gott. Ég er mjög hægfara í dag og þyrfti annars mikkklu meira en 10 mínútur til að ferðast á milli Árnagarðs og Aðalbyggingar. En það þarf ég að gera á eftir.

Aðrar skemmtilegar fréttir eru þær að nú er ég búin með öll skyldunámskeið svo að á þessari önn er ég bara að leika mér. Núna er að byrja Adaptations í enskudeild hjá Martin Regal og svo á eftir er það hið bráðspennandi námskeið: Íslensk nútímaleiklist í ljósi leiklistarkenninga 20. aldar. Nokkuð sem flestum finnst vafalaust hljóma minna spennandi en mér. Og svo er eitt stubbnámskeið um David Mamet. Líka í enskudeild hjá Regal. En það verður ekki fyrr en á miðvikudaginn.
---
Jahér. Hann Martin Regal er næstum orðinn alveg bandsköllóttur. Það er greinilega langt síðan ég var síðast í háskóla...

---

Ókeiókei. Hef fyrirgefið háskólatorgi tilvist sína. Regal talaði hratt og hleypti okkur snemma út. Svo staðsetning háskólatorgs var þar með orðin snilld. Akkúrat í leiðinni. Svo ég gat rölt mér inn í Bóksöluna og keypt bækur annarinnar. Sem reyndust bara vera tvær. Og það var ekki einu sinni röð að ráði í Bóksölunni. (Huxanlega vegna þess að allir eru ennþá að leita að henni.) Háskólatorg inniheldur líka hina stórkostlegu kaffiteríu Hámu. Óstjórnlega girnilegur matur og svakalega rúmgóður salur þar sem maður getur Hámað í sig algjörlega án þess að reka olnbogana í fimm manns í kringum sig. Sem er nýnæmi í kaffistofum þessarar stofnunar. Og hentar vel fólki með mitt núverandi vaxtarlag.

Hér eru líka... allir, virðist vera. Og hrægammarnir hafa fundið það út. Við borð fyrir framan Bóksöluna stendur fólk og pínir upplýsingar um námsmannaþjónustu Kaupþings uppá fólk. Þegar ég var á leiðinni út aftur voru nokkrir æstir viðskiptafræðinemar búnir að króa sölumennina af og voru að segja þeim til syndanna með hversu mikil svik og prettir þessi "námsmannaþjónusta" væri nú. Töluðu um prósentur og vexti og "rippoff". Mér var skemmt.

En, ef einhver geðsjúklingur ætlar að erlendri fyrirmynd að koma og skjóta eins marga og hann kemst yfir, þá er þetta algjörlega staðurinn. Bara fyrir innan dyrnar næði maður öllum Hámugestum, viðskiptavinum Bóksölunnar og röðinni fyrir framan Afgreiðsluboðið Ógurlega með nemendaskrá og öllu hinu. (Sem hefur heldur lengst síðan um daginn.) Og sölumönnum Kaupþinx.

Þá er að finna stofu 225 í Aðalbyggingunni. Ef þetta er stofa 11 í enn einu dulargervinu... verð ég bara ekkert hissa. En frekar pirruð.
---
Hef aldrei áður notað lyftuna í Aðalbyggingunni. Hún er sennilega eldri en húsið og það er guðfræðilykt í henni.
---
Neibb, þetta er fyrrverandi stofa 7. Og stólarnir hér hafa meiraðsegja skánað!
---
Sof. En hvað mér leiðist svona endaleysuumræða eins og "hvað er leiklist".
Hrjót og leiðst. En þetta er óskaplega kjaftaglaður bekkur sem nennir ótrúlega mikið að taka þátt í þessu.
Og eftir að hafa horft á heimildamyndina með Stephen Fry um daginn finnast mér allir vera bæpólar.
Þessi Trausti er bæði yngri og minna skeggjaður en ég hélt.
---
Einn leikhúsfrömuður í bekknum heldur að erfitt gæti orðið að finna 4-6 frumsamin íslensk verk til að sjá á önninni. Ég veit nú um leikhús sem kemur líklega til með að gera annað eins á einu kvöldi. Huxanlega tvisvar.

Plott

Teymisleiðtogi: Kommon pípúl, við verðum að finna uppá einhverju snjöllu. Við erum að skíttapa þessu. Hvað gerir okkar frambjóðanda sérstakan?

Þögn

Teymismaður: Uuuuu... maðurinn hennar?

Teymisleiðtogi: Nei, hann laug og hélt framhjá og Obama á flotta kellingu. Við getum ekki notað hann. Eitthvað annað?

Löng Þögn

Annar Teymismaður: Uuuuu... hún er kona?

Teymisleiðtogi: Fínt. Frábært. Dúd, þú ert snillingur! Og hvað gera konur? Hei, ég hef það!

(Tekur upp símann og hringir.)

Hurru, Hillarí, farðu að grenja!

Og það sem er kannski pínu skerí er... að það virkaði!

Í gær var merkilegur dagur, akkúrat mánuður í "ásettan" fæðingardag. Í tilefni daxins var Rannsóknarskip rekinn niður í geymslu með harðri hendi til að rýma til svo ég gæti leitað að kössum með ungbarnafötum og dóti. Ég held ég hafi fundið næstum allt.

Tók pólitíska ákvörðun um að byrja á að þvo allt annað en bleikt og kjóla. Sem gerir það að verkum að ég er að fara að þvo næstum eingöngu föt af Smábátnum. (Sem leiddi í ljós að Freigátan eignaðist næstum eingöngu bleikt og kjóla á fyrstumánuðunum.) Um helmingurinn fór sem sagt bara aftur niður í kassa, þar til annað kemur í ljós.

Svo er nú Smábáturinn að koma heim í eigin persónu á morgun. Við erum farin að hlakka ógurlega til að fá hann heim. Það er búið að vera hálftómlegt í kotinu síðan við komum heim. Okkur finnst við alltaf vera að gleyma einhverju og Freigátan er farin að spyrja mikið um hann og þarf að fá að skoða myndir af honum oft á dag.

Ég er líka að byrja í skólanum á morgun, svo það er líklega vissara að haska sér að verki og reyna að þvo slatta af Ofurlitlum Duggufötum í dag.