Að fara

á leiklistarhátíð er góð skemmtun.
Þó sýnu skemmtilegra ef maður þarf ekki að vera að urlast við að halda hana.

Annars held ég að allt gangi vel, nema þegar einhver kvartar yfir einhverju, sem er oft, eins og síðast, en þó er líklegt að þetta verði allt svona líka arfaskemmtilegt í minningunni, eins og síðast.

Held ég hafi selt íbúðina mína í dag, svona í hjáverkum. Og er það vel. Jibbúler.

Mikið ógurlega hlakka ég nú samt til á sunnudaginn að geta kannski sofið heilan svefn og huxað heila huxun. Næst ætla ég á leiklistarhátíð sem einhverjir aðrir halda. Hvað sem það kostar. Samt fegin að ég er ekki að fara til Mónakó. Tilhuxunin um fleiri hátíðir í sumar vekur mér hreinræktaða ógleði.

Aðfara...

Held ég sé alein vöknuð á þessum aðfarardegi leiklistarhátíðar. Allavega gerðust þau undur og stórmerki að síminn minn hringdi alls ekkert í morgun. Endaði með því að ég varð svo stressuð að ég dreif mig í upplýsingamiðstöðina, sem þetta árið státar af nettengingu. Og hér er ekki hræða lífs. Er reyndar ekki búin að athuga með Hafnfirðinga sem eru svo samviskusamir að þeir sofa í leikrýminu sínu á efri hæðinni.

En þetta er nú líklegast bara lognið á undan fárviðrinu. Muni maður rétt.

Svo maður haldi nú áfram að dagbókarfæra bandalaxviðburði, sem mar er á í þetta skipti, að undirbúningur hátíðar höldum við að gangi sæmilega. Annað slagið geri ég vonlausar tilraunir til að muna hvernig ég gerði hvað síðast, en þær eru nú ekki til mikils. Sólin er eitthvað farin að láta sjá sig, en henni var ekki spáð fyrr en á opnunarhátíð á morgun. Menn eru eitthvað farnir að tínast á svæðið, en við eigum von á að flestir komi í dag. Er búin að búa til alls kyns skilti (og plasta þau!) með alls konar upplýsingum, og er að huxa um að gera eitt enn:

BANNAÐ AÐ VERA MEÐ VESEN!

Slit

Lokadagur Skólans fór hið albesta fram, sem endranær, heimsfrumsýndar voru 8 uppsetningar af 5 verkum sem hinir og þessir höfundar, sem voru á staðnum fyrir tilviljun, höfðu snýtt fram í hjáverkum. Verkunum stýrðu 8 flunkunýir leikstjórnarnemar og eru þeir hinir efnilegustu. (Ekki er ég nú kannski alveg hlutlaus þar sem hópurinn inniheldur Rannsóknarskipið og, að sögn, tvíburasystur mína.)

Gleðilæti voru um kvöldið, þjóðhátíðarkór bandalaxins kom mér til að grenja eins og venjulega yfir borðhaldi og svo dönsuðu menn fram á nótt. Skemmti mér hið albesta í nýendurheimtum félaxskap míns rannsóknarskips, sem ég hef ekki hitt vikum saman. Verð nú heldur en ekki fegin í miðjum ágúst þegar samfundir okkar fara að verða reglan en ekki undantekningin. Já, og ég held helst að við Þórunn Gréta þurfum að koma okkur í DNA rannsóknir. Svo vissir eru menn um náskyldleika okkar, hvað sem við segjum. (Árni minn aftekur nú samt að hafa nokkuð ruglað okkur saman, og er það vel ;-)

Skólaslitadagur var allur hinn undarlegasti fyrir þrennra hluta sakir.
a) Ég var ekki þunn.
b) Það var ekki sól.
c) Ég þurfti ekki að keyra til Reykjavíkur heldur rétt steinsnarið til Akureyrar þar sem ég gat sofið í góðu yfirlæti fyrir framan sjónvarpið í allan dag. Þegar á allt er litið eiginlega besti dagur af öllum slíkum hingað til.

Enda eins gott. Á morgun hefst hið fimmárlega taugaáfall. Fundur í undirbúningsnefnd leiklistarhátíðar eftir hádegi og upp frá því reikna ég með óslitinni geðbólgu í rétta viku. Það er nú rétt eins gott að þetta verði gaman. Það hjálpar mér t.d. ekki neitt að hafa gert þetta fyrir 5 árum síðan. Ég man ekkert eftir þeirri hátíð. Ég vil meina að ég hafi verið í blakkáti sökum taugadrullu.

Hugleiðingar yfir plöstun

Plöstunarvélin er það sniðugasta sem hefur bæst við skrifstofubúnaðinn hérna lengi. Ég er orðin svo geðveikt plöstunarhneigð að allt sem er á leiðinni norður með okkur er að verða plastað. Sparifötin og hvaðeina.

Og á meðan maður plastar dót, dettur manni margt sniðugt í hug.
Eftirfarandi hefur hvarflað að mér annað slagið undanfarna mánuði:

Einhvern tíma sagði systir mín hin kjaftforri setningu sem hneykslaði mína rómantísku sál mjög djúpt. Hún sagðist aldrei myndu líta við manni sem ekki hefði háskólagráðu. Þóttu mér þetta vera, á sínum tíma, hinir verstu fordómar og mesta fásinna. Núna í alsíðustu tíð hef ég hins vegar endurskoðað hug minn og komist að því að líklega hefði ég átt að taka þetta til mín STRAX og gleyma því aldrei.

Ekki nóg með það, ég ætti aldrei að leggja lag mitt við neinn sem ekki hefur háskólagráðu Í HUGVÍSINDUM.

Það er ekki gráðan sjálf, heldur hvað hún stendur fyrir.
Sá sem hefur lagt á sig að ná háskólaprófi úr heimspekideild hefur endalaust úthald og þolgæði. Hann hefur sýnt það að hann getur eytt árum saman í þreytandi og tímafrek verkefni sem oft á tíðum eru leiðinleg og pirra mann auk þess að virðast vita tilgangslaus. Og aukinheldur eru engin fyrirheit um neins konar laun erfiðisins í formi fjármuna, starfsframa eða annars að námi loknu. Það eina sem gráðan gefur er möguleiki á að halda áfram í námi, sama strögglinu, bara erfiðara, um ókomna tíð.

Þetta eru einmitt eiginleikar sem menn þurfa að hafa, eigi mér eitthvað að haldast á þeim. Hugsunarhátturinn "Það er vont en það venst" og litlar kröfur um að lífið sé endilega skemmtilegt eða að erfiði skili endilega árangri.

Tekið skal fram að Rannsóknarskipið er með B.A. próf í ensku.

Nú fer skólinn

alveg bráðum að verða búinn. Því má þó segja frá að í gærkvöldi var kvöldvaka. Fékk annars ekki miklar upplýsingar uppúr Rannsóknarskipinu þar sem það var alls ekki að standa sig í skýrslum í gær, heldur var kominn í golf með Herra Gröðum um miðnætti.

Mikið held ég nú annars að við skólum ólíkt, við Árni minn. Hann á til að fara í gönguferðir um fjöll og eitthvert í golf við annan eða þriðja mann, á skólakvöldum. Ef ég er á skólanum, og augun mín eru opin, þá má gera fastlega ráð fyrir að mig sé að finna þar sem flestir eru saman komnir og mestur hávaðinn. Huxa að lítið yrði um samvistir vorar þó ég væri líka í Svarfaðardalnum. Við myndum líklega lítið hittast. Hann væri einhvers staðar ráfandi um óbyggðirnar með fáum, en ég syngjandi hástöfum í tjaldinu eða brekkunni, með öllum, eins og stöðu minni sæmir.

Svo er að bresta á mikið annríki. 17. júní á morgun og ég veit ekki enn skipulagið eða hvað tjald Hugleix er. Þannig að ekki get ég ennþá auglýst það. Svo er það norður á laugardag og ég kem síðan líklegast ekkert aftur fyrr en... einhvern tíma þegar Berglind verður löngu búin að gifta sig.

Ætla nú samt að reyna að verða ekki algjör blogghaugur.

Eftirtöld?

Var að hlusta á tilnefningar til Gredduverðlaunanna með öðru eyranu. Það heyrði ég að í flokki útvarpsverðlauna væru "eftirtöld" verk tilnefnd. Auk þess sem Ármann Sævar og Toggi eru greinilega svo þríeinir að þeir eru einn "aðili".

Var einmitt að prófarkalesa þýðingu og vera anal þegar þetta skall á hljóðhimum mínum alsaklausum. Ég veit nú bara sveimér ekki hvort mér verður svefnsamt eftir að hafa heyrt þennan hroða í almenningarlegasta samhengi í sjónvarpi allra landsmanna!

Svo maður vitni í leikskáldin, jafussumsvei!

Mont

Það er alltaf sama rjómablíðan og kominn miðvikudagur. Í dag eiga hjónakornin og nýbökuðu foreldrarnir í Frakklandi þau Svandís og Jonathan Wilkins bæði afmæli. Og örugglega gasalega gott veður hjá þeim úti í Mont. Ég hef oft velt fyrir mér fyndni örlaganna í því að ég skyldi láta mér detta í hug, í einhverju bríaríi að taka eitt ár af náminu mínu í Montpellier, Svandís skyldi taka skyndiákvörðun um að heimsækja mig þar... og til að gera langt mál stutt þá er hún þar bara ennþá, löngu eftir að ég er sjálf komin aftur heim. Já, Alheimurinn fer stundum ýmsar krókaleiðir.

Úr Svarfaðardal er það að frétta að byrjað er að æfa þjóðhátíðarkórinn. Rannsóknarskipið fékk að leika tvær keeellingar í gær og þykist hafa meiri skilning á sálarlífi kvenna eftir að hafa sett sig inn í sjúkan hugarheim Fassbinders og þeirra Stútungahöfunda. Ég leyfi mér að efast. Í símtalinu í gærkvöldi heyrði ég líka smá jaðrakangarg og þótti mér heimilislegt. Og menn voru í gufu.

Er farin að hlakka mikið til að hitta menn (samt aðallega mann) á lokadegi á laugardag.