!

Skrópaði í mótmælin (einu sinni enn) og skutlaðist þess í stað í Bókhlöðuna til að klára að gera leiðréttingalistann í Glettinginn. Og kláraði dæmið á klukkutíma. Er búin að senda hann! Það þýðir að blaðið er alllllveg að koma út!

Get vart hamið hamingju mína!

Fór annars í afmæli til hans Gumma Erlinx í gær. Hann bauð upp á bjór. Sem maður varð fullur af. Svo fóru menn að ræða efnahagsástandið og þá fékk ég nú bara í magann og þurfti að fara heim. Held ég sé komin með ofnæmi fyrir efnahagsástandinu.

Mar gæti svo sem skroppið ofan á Austurvöll og hent nokkrum eggjum.

Verst hvað þau eru dýr.

Ýmislegt sem mig langar meira

að gera í dag heldur en að lesa Maríu Stúart og klára að gera leiðréttingalista úr próförk Glettinx:

1. Vera á gólfinu að leika við Hraðbát og fylgjast með aðdáun með öllu sem hann er að læra þessa dagana.

2. Taka geðveikt vel til.

3. Skipta um föt og fara í eitthvað fagurt sem mjókkar mig og er hvorki með hori, gubbi, slefi né subbi í áður en ég fer í skólann.

4. Hanga á Fésbókinni og njósna um alla 267 Fésbókarvini mína.

5. Hanga á veraldarvefnum og lesa allskonar vitleysu sem allir eru að skrifa um ástandið, og annað.

6. Skipuleggja ferðir í leikhús og á aðra mannfagnaði mánuð fram í tímann.

7. Leyfa Hraðbát að skrifa á tölvuna: uifue8udiliokllkklllllllrol.g

8. Fara og spóka mig í Kringlunni og kaupa loxins afmælisgjöf handa Rannsóknarskipinu.

9. Leggja mig með Hraðbátnum svo ég verði í stuði í afmælinu í kvöld.

10. Skrifa lista yfir allt sem mig langar meira að gera í dag heldur en að lesa Maríu Stúart og klára að gera leiðréttingalista úr próförk Glettinx.

Vott ðe fokk?

Ég held ég geri eins og konan og hætti að pæla í þessum bankamálum og bíða eftir úttektinni sem kemur út 2025. Eða bíði jafnvel lengur og horfi bara á heimildamyndina. Einhver er örugglega að ljúga. Kannski allir. En þar sem þrautseigja einbeitingar minnar endist ekki mikið lengur en 40 mínúntna sjónvarpsþátt, eins og annarra af kynslóð X, þeirri sem setti þjóðina á hausinn, er ég alveg að missa áhugann.

Enda berast nú fréttir af ógeðslegu stríði í Kongó, sem snýst um demanta og að Ísraelar séu að svelta alla íbúa Gaza-borgar með því að hleypa hvorki vistum né olíu inn í borgina. Ég nenni ekki að væla yfir verðbólgu og gjaldþrotum þegar svona fréttir heyrast utan út heimi. Við meikum það einhvern veginn út úr þessari kreppu og hún fer aldrei ver en illa. Miðað við meirihluta heimsbyggðar eigum við ekki rassgat bágt.

Talaði við ömmu mína á Vestfjörðunum í gærkveldi. Við spekúleruðum í ferðum foreldra minna. Þau eru einhversstaðar í Víetnam. Þeirri gömlu þótti líklegt að þau fengju ekkert nema froskarassgöt að éta.

Annars er Svarfaðardalurinn í flutningi Karlakórs Dalvíkur í Óskastundinni hennar Gerðar G. í útvarpinu og þá er nú bara allt í lagi.

Framtíðarlandið

Það er svo margt að lesa þessa dagana.

Nei er tvímælalaust dagblað kreppunnar. Talar tæpitungulaust um ástandið.

Ljóðið sem Halla fór með á borgarafundinum síðasta laugardag er dásamlegt.

Og borgarafundirnir eiga líka sitt heimili á veraldarvefnum.

Doktor Gunni er skyldulesning.

Baggalútur fer óvenjumikið á kostum.

Litli bróðir er líka mjög spakur og reynir að útskýra hagkerfið og ruglið á mannamáli.

Í dag þegar ég var að labba löngu leiðina upp á Hrafnistu og var að horfa á hálfbyggðu turnana og Kaupþingshöllina á leiðinni fór ég að raula dáldið. Legg til að menn prófi að smakka á textanum við Maístjörnuna. Jafnvel Nallanum. Báðir hafa þessir kveðskepir verið lengi lummó en nú er allt í einu af þeim allt annað bragð.

Skal þó ekki fara að predika mikinn um kommúnismann... alveg strax.

Útivist og þvergirðingsbjánar

Ekkert heyrist nú frá geðbólgufræðingum. Sennilega er maður mjög heppinn ef maður kemst að fyrir jól í þessu árferði. Holl hreyfing og útivist er hins vegar að gera sitt gagn í baráttunni. Og einmitt best að hafa bara nógu andskoti mikið af henni. Þrátt fyrir nepju og norðangarra. Í fyrradag ferðuðumst við Hraðbátur barnavagnandi alla leið upp á Bandalagið. Í gær fórum við í búð út á granda og svo fór ég með Freigátuna á langþráð sundnámskeið í fyrsta sinn eftir veikindi.

Í dag ætlum við Hraðbátur að leggja land undir barnavagnshjól og ganga alla leið á Hrafnistu í Reykjavík þar sem ungbarnasund skal stundað, í fyrsta sinn eftir eyrnabólgu.

Já, það er víst mikilvægast að taka sér tíma í að fara út og hreyfa sig. Það verður þá bara að hafa það þótt inniverkefnin bíði á meðan. Annars er ég komin á bls. 34 í próförkinni af hinum illræmda Glettingi (af 52) og búin að sinna því sem þurfti algjörrar endurhönnunar við. Aukinheldur búin að rífa stólpakjaft við formann félagsins og höfund burðargreinanna í blaðinu mínu þar sem þeir eru eina fólkið sem hefur verið iðið við að vera til hreinna og helberra vandræða í samstarfi. Er að öðru leyti fyrirmunað að vera sammála hvor öðrum. Auðvitað hefði ég átt að vera búin að skamma þá og skella hurðum fyrir löngu. Það er nú bara einhvern veginn þannig að gamlir kallar þurfa að ganga skratti langt til að ég hætti að bera virðingu fyrir þeim. En á síðustu metrunum er ég búin að missa þolinmæðina og segja báðum tveimur nokkuð til syndanna. Urðu þeir nokkuð klumsa og hvumsa og bera stórum meiri virðingu fyrir mér eftir og ég huxa að þeir eigi meiraðsegja eftir að brúka mannasiðina, bara. 

Spes hvernig svona gamlir austfirskir þvergirðingsbjánar virka. Ég er greinilega komin úr þjálfun að fást við þá. Líklega búin að vera of lengi í siðmenningunni.

Og þó...

Hugsunarhátturinn: "Ég hef rétt fyrir mér þó alheimurinn sé á öðru máli" virðist vera óskaplega mikið í gangi hjá íslenskum stjórnvöldum þessa dagana. Alheimurinn og þjóðin er ósammála, en stjórnvöld hins gjaldþrota Íslands þykjast samt hafa rétt fyrir sér um alla hluti og segja sig bara frá dómstólum sem voga sér að halda öðru fram. Ekki vissi ég að Geir H. Haarde og félagar ættu svona þvergirðingsbjánaskap til. Ætli þeir séu ættaðir að austan?

Svo bíður mín líka hið bráðskemmtilega verkefni að lesa Maríu Stúart eftir Schiller fyrir morgundaginn. Úff. Hef grun um að allar kúkableyjur dagsins verði meira spennandi...

Geðbil

Hunzkaðist lox til læknis í gær. Verð verri á geðinu með hverri vikunni. Helvítis góðærið. Ég kenni manneklu á leikskólum um að eyðileggja fínu fyrirbyggjandi aðgerðirnar sem ég var búin að skipuleggja í haust. Lifi kreppan. Þá er bara reyna að koma sér aftur í lag.

Núna þarf ég helst að vera búin að öllum verkum og verkefnum áður en ég byrja á þeim. Og gera þau fullkomlega. Annars er ég algjörlega misheppnuð sem einstaklingur. Sem ég er hvort sem er vegna þess að allt sem ég geri, seint og illa, er glatað. En þetta er auðvitað kolvitlaus raunveruleikaskynjun. Ég er að standa mig hreint ágætlega í öllu sem ég er að gera, svona í alvörunni. Enda hef ég, undir venjulegum kringumstæðum, gaman af því langflestu. Því fúlla að vera ekki að njóta þess almennilega. 

Læknirinn ætlar að redda mér viðtölum einhversstaðar. Reyndar örugglega brjálað að gera hjá sálfræðingum við að tala við fólk með Kreppu. Sá sem hittir á mig verður heppinn að fá tilbreytinguna að tala við einhvern sem er enn með Góðæri. Læknirinn sagði líka að ég væri duglegur þunglyndissjúklingur. Vel meðvituð um sjúkdóminn sem skipti miklu máli upp á líðan og bata.

Það er reyndar frekar fyndið en það er einmitt eitt af sjúkdómseinkennum mínum. Ég lext nefnilega ekki í rúmið í mínu þunglyndi. Allavega ekki lengur. Þvert á móti fæ ég endalausa þörf fyrir að leysa allt algjörlega fullkomlega í lífinu. Og ef ég þarf að vera þunglyndissjúklingur þá þarf ég líka að vera Hinn Fullkomni Sjúklingur. Full af meðvitund og baráttuanda. Alltaf að hreyfa mig og vera úti. Fresta aldrei neinu og held öllu í jafnvel fullkomnara lagi en venjulega. Breytir ekki því að allt þarf að vera eins og ég ákveð, annars Ferst Heimurinn!

Og djöfull er maður nú leiðinlegur þegar maður lætur svona. Vona að læknirinn finni fljótt fyrir mig fræðing. Þá get ég farið að athuga hvort stýrð hugarleikfimi dugar í þetta skipti eða hvort ég þarf kannski pillur.

Stórasta? Litlasta?

Unglingurinn minn er ánægður með að eldast. Með hverju árinu slaknar aðeins á reglunum. Um daginn fóru hann og vinir hans aaaaaleinir á frumsýningu á James Bond mynd. (Reyndar bara á hálfsex sýningu með ströngum fyrirmælum um að koma beint heim á eftir, en samt mikið sport.)

Já, hann er orðinn heilmikið stór og er hamingjusamur og upp með sér yfir því. Oftast.

Um daginn var reyndar matur sem honum líkaði ekki. Honum var nú tjáð að fullorðið fólk þyrfti alltaf að borða það sem væri í matinn. Heyrðist þá hljóð úr horni með dramatískum tilþrifum: "Já, en ég er BARN!" Það þótti nú óknittinu henni fósturmóður hans einkar fyndið.

Svona finnst mér líka Íslenskir ráðamenn tala svolítið núna. Áður en hún Dorritt fann upp langefstastigið og kallaði Ísland stórasta land í heimi voru menn búnir að haga sér einmitt þannig. Allir tilbúnir í að kenna Dönum að versla og Bretum að banka. Þeir sem töluðu um hringamyndun og ofvöxt voru nú bara plebbar. Og litlir fyrir stórasta land í heimi.

En núna, þegar búið að er að skíta á sig og leita þarf ásjár annarra landa erum við allt í einu lítið land. Smáþjóð. Lítilmagnaður litli bróðir og stóru þjóðirnar (sem við reyndar rændum) eru fantar og hrekkjusvín að vilja ekki lána okkur ennþá meiri peninga alveg án þess að við ætlum neitt að reyna að borga þeim aftur það sem við skuldum.

Í fréttunum í gær sagði forsætisráðherra, með tárin í augunum, að hann tryði því ekki að Bretar og Hollendingar ætluðu að fara svona með "litla þjóð."

Ég get ekki að því gert. Í hvert skipti sem menn byrja á litluþjóðarvælinu skammast ég mín fyrir að vera Íslendingur og hrunið í heild sinni vera gott á okkur eftir stórasta hrokakast í heimi.