Vinnumálastofnun og komandi sjálfsmorðahrina

Í dag fór ég á undarlegan fund. Þannig er að nú er ég hamingjusamlega atvinnulaus í tvo mánuði.

Þegar ég skráði mig var mér tjáð að ég þyrfti að mæta á þennan "fund", eins og hann er kallaður. Semsagt, eitthvað 30 - 40 atvinnuleysingjum hrúgað saman í eina stofu þar sem fallbyssað er í gegnum "úrræðin" í illa unnu Power-point sjói þar sem hálfvitaleg atriði eru látin ráða uppröðun efnis (hver heldur hvaða námskeið, t.d., frekar en efni þeirra).

Fólki er ekkert skipt niður í mismunandi hópa. Ekkert væri auðveldara en að láta menn gera örstutt krossapróf um hvort það hefði áhuga á námi, starfsþjálfun (í hverju þá) eða atvinnuleit. En, nei. Klukkutíma hraðferð í gegnum alltsaman fá menn. Gögn sem maður fær á pappír passar ekki við það sem powerpointið segir og þriðju útgáfu af upplýsingunum að finna á vef Vinnumálastofnunar).
Næsti hópur inn klukkan 11, eins og gyðingarnir í næsta járnbrautavagn.

Einstaklingsviðtöl við fyrstu skráningu eftir atvinnumissi eru ekki í boði. Menn geta (svosem) fengið sálfræðiaðstoð ef menn "telja sig þurfa." Konunni sem kom með spurningu varðandi biðtíma eftir að hafa misst vinnuna í fæðingarolofi var svarað með hálfgerðum skætingi. Það var ekki boðið upp á að "fundargestir" spyrðu spurninga.

Viðkvæðið var "þið getið reynt" og "þið getið prófað". En látið að því liggja að öll þessi námskeið og "úrræði" væru alltaf stappfull og erfitt í að komast. Auk þess sem einhver þeirra á að leggja niður. Eins og heimasíðugerð. Það eru víst ekkert SVO mörg störf við það. (WHAT?)

Bótaþegum var síðan vísað í einum haug út í rigninguna. Ekki veit ég hvort margir voru einhverju nær. Engum leið betur. Ég sá rautt og langaði mest niður í Ráðhús og berja einhvern af handahófi. Ég sjálf get alveg fundið út úr þessum frumskógi. Og rifið kjaft ef ég þarf. En ég er nú líka með tvær mastersgráður og að hroka yfir mig þessa dagana. Fólk með lágt sjálfsmat á ekki séns. Það litla sem eftir er hirða skössin á Vinnumálastofnun.

Í borginni er tómt atvinnuhúsnæði úti um allt. Fullt af fólki á atvinnuleysisskrá hefur allskonar þjálfun í mannlegum samskiptum. En er hægt að ráða hæfa einstaklinga inn á Vinnumálastofnun og stækka hana eins og ástandið krefst?
Nei. Byggjum heldur tónlistarhús.

Þetta leysir sig sjálft.
Það stórfækkar á atvinnuleysisskrá í fjöldasjálfsmorðunum um jólin.

Skólinn

í Svarfaðardalnum var strax búinn, bara. Eins og venjulega. Fyrir ókunnuga: Bandalag íslenskra leikfélaga heldur á ári hverju 10 daga skóla að Húsabakka í Svarfaðardal. Þar eru haldin námskeið í leiklistartengdu. Í ár var ég á leikritunarnámskeiði hjá Bjarna Jónssyni þar sem hugmyndin var að vinna með lengri leikrit.

Þrennt ósamrýmanlegt gerði ég.
- Vann meira en nokkru sinni fyrr á skólanum. Fór líklega langt með að "klára" leikrit sem eru búið að vera í einhverri þróun í svona sjö ár. Ljómandi árangur.
- Fór alltaf fyrr að sofa en nokkru sinni á skólanum. Oftast sofnuð um miðnætti, nema þegar skriftir héldu fyrir mér vöku. Af sem áður var, myndi ég segja.
- Í þversögn við það, hef aðdrei stútað öðru eins magni áfengis á einum skóla. Ætla hvorki að telja rauðvínsflöskur né bjórkassa en skriftir yfir glasi voru stundum stíflulosandi.
- Æfði mig geðveikt mikið á gítar og hlakka til að hefja nám í Tónheimum í haust.

Svo. Í betra formi en oft áður líkamlega en frekar sveitt á heilanum og pínu búin í andleginu.

Rannsóknarskip sótti mig og í fyrstu atrennu fórum við bara hingað í Eyjafjörðinn. Höldum suður á bóginn uppúr hádeginu. Svo er ég viss um að ég á að gera eitthvað næstu daga... Man bara ekkert margt í dag.

Hrunið

er allt of góð bók.
Skrifaði ekki staf í orrustunni í sumarbústaðnum. Spilaði því síður á gítar. Og vanrækti fjölskylduna við hvert tækifæri. Las bara og las og las Hrunið. Eins og ófrásérleggjandi reifara.
Er kreppunörri.

Eníhú.
Fengum snert af jeppaduld og fórum Kaldadal á almerunni aftur frá Húsafelli. Hefði gengið ljómandi nema fyrir eitt grjót á afleitum stað. Rannsóknarskip hefur dvalið með heimiliskerruna á verkstæði núna seinnipartinn.

Og ég ætti virkilega að vera að pakka fyrir Skólann í Svarfó. Sem hefst á morgun. Er ekki búin að pakka svo mikið sem einni brók og man ekkert hvað maður hefur með sér í svona. Veit bara að brekkubuxurnar eru orðnar of... litlar. Enda skilst mér að brekkan sé dauð.
Enda hefði undirrituð líklega betra af blaki, fjallgöngum, jóga og huxanlega gufum í frístundum. En þetta verður líklegast afar mikið niðursitjandi, eins of höfundanámskeið vilja vera.

Já, gula flíspeysan með öllum skólamerkjunum. Best að setja hana einhversstaðar. Og svo miður sjarmerandi sveitaföt... Og svo ætti maður nú að fara aðeins í ríki í fyrramálið... Hmmmm.
Jájá, þetta verður örugglega bara gaman.
Hef ekki farið á skólann síðan 2003!

Veit ekki hvort ég get internetað í Dalnum Svarfaðar.
Ætla að reyna að halda einhvers konar dagbók, allavega.

Um sjómannadagshelgi

flý ég með flotann minn til fjalla. Enda skipsnefnin á fjölskyldunni algjör rökleysa miðað við landkrabbalegan sveitaupprunann. (Ja, nema westanblóðið í mér sem ku koma í veg fyrir að ég verði sjóveik.) Í dag er dagur ógurlegra aðgerða. Nú er að hefjast afmælisveisla Smábátsins sem felst í smá pizzuhádegisverðarboði og bíóferð. Tjörgum hans hefur annars verið pakkað saman þar sem hann heldur norður til sumardvalar í sveit og bæ, núna síðdegis. Í dag er einnig ætlunin að pakka saman restinni af fjölskyldunni og bruna með hana til Húsafells í kvöld eða fyrramálið, ef allt gengur upp.

Einnig þarf Móðurskip að koma frá sér drögum að doktorsverkefni sínu áður en farið verður af staðnum, þ.e. ég hef ekki hugmynd um hvernig er að nálgast alnetið þarna upp til fjalla. Hitti sumsé Leiðbeinandann í gær og leist honum ljómandi vel á fyrirhugað verkefni og lagði til að ég hefði doktirsnámið af fullum fítonskrafti í haust. Svo þá er nú vissara að halda á spöðunum og biðja til almættisins að atvinnuleysið haldist út sumarið svo ég nái að klára leikritin sem mig langar.

En mikið erum við nú farin að hlakka til að dvelja í Húsafellinu. Vera úti í sveit þar sem hægt verður að hleypa ormunum út að ólmast í tíma og ótíma, á staðnum er síðan sundlaug handa okkur, heitur pottur á pallinum, golfvöllur handa Rannsóknarskipinu í grenndinni og allt sem þarf til að gera okkur hið fullkomna sumarfrí. Ennfremur var Rannsóknarskip löngu búinn að panta 2 miða á allra síðustu lokasýningu á Mr. Skallagrímsson í Borgarnesi á laugardag. Var svosem ekkert búinn að skipuleggja hvern hann ætlaði að taka með sér. En svo buðust afi og amma Smábátsins, sem líka verða í sumarbústað í Borgarfirði, til að taka að sér litlu ormana svo við hjónin getum bara farið saman í leikhús á laugardagskvöld! Við stöndum á öndinni af tilhlökkun.

Á sunnudaginn mæta síðan afinn og amman frá Egilsstöðum í Húsafellið og verður þar ferlega glatt á hjalla fram eftir vikunni. Einhverntíma undir næstu helgi höldum við síðan heim og býst Móðurskip þá til farar í Svarfaðardalinn góða.

Hérvera mín á næstunni ræðst því af dreifingu alnetsins um leyndustu perlur landsins.

Hvítasunnan og framtíðin

Voða róleg hvítasunna. Þannig. Fórum með bæði litlu börnin á fantaleiðinlega mynd í gær. Gekk vonum framar. Næst verða það Múmínálfarnir. Eða bara leikhús. Jafnvel úti.

Og í dag var brunað í Árbæjarlaugina. Hraðbátur hefur ekki fengið að fara í svoleiðis síðan eyrnabólgufjárinn fór að láta alvarlega á sér kræla. En nú hefur hann haft hægt um sig um nokkurra mánaða skeið svo ákveðið að láta vaða. Eftir smá óöryggi í upphafi var Hraðbáturinn orðinn eins og fiskur í vatni. Aftur. En hann er ekki enn búinn að læra að orga þegar fara á uppúr. Systir hans sér um þá deild. Svikalaust.
Og sumarið er óðum að skipuleggjast. Í vikunni er planið að klára langan lista af reddingum, halda höfundafund um Heljarslóðarorrustuna og allskyns, senda síðan Smábátinn á Norðurlandið á föstudaginn, hvar hann ætlar að vera vinnumaður í sveit í sumar. Síðan ætlum við hin að bruna upp að Húsafelli þar sem við ötlum að vera í sumarbústað með pabba og mömmu eitthvað fram eftir næstu viku.

Svo nú er bara að reyna að muna eftir öllu. Ég fer síðan fljórlega (hugsanlega næstum beint) í Dalinn Svarfaðar, þannig að líklega verð ég eitthvað lítið í grennd við siðmenninguna eftir næstu viku. Fyrr en þá einhvern tíma alveg seinast í júní.
Annars: Hver fer að verða síðastur að sjá Smábátinn og vini hans brillera í afmælissýningu Hugleiks, Ó, þú aftur? á Smíðaverkstæði þjóðleikhússins. Aukasýningar á morgun og hinn (2. og 3.) miðasala hjá miðasölu Þjóðleikhússins, skitinn 1500 kall inn, og koma svo!

Jahám.

Einhvern veginn var ég haldin þeim miskilningi að það yrði eitthvað lítið að gera annað en að spóka sig með fjölskyldunni nú á milli skóla. En öðru er nær. Daginn eftir Færeyjar fór ég og hitti atvinnuleysisfólkið, reddaði einu blaði frá háskólanum og öðru frá Bandalaginu og hitti svo annað atvinnuleysisfólk. (Ég er greinilega alveg að rugla kerfið með því að vera ekki búin að ákveða hvort ég fer í nám í haust. Það veit ekkert hvar það á að setja mig.) Allavega, er búin að panta viðtal hjá Guðnanum um doktorsnámið.

Svo er búið að sýna tvær sýningar, undirrituð sýningastýrði reyndar bara annarri, en svo er lokasýningin í kvöld. Fyrir utan tvær aukasýningar á þriðjudag og miðvikudag.

Rannsóknarskip og Smábátur eru að fara til jarðarfarar á Selfossi, langamma Smábátsins var að fá hvíldina nú í síðustu viku. Vegna sömu jarðarfarar fæ ég kannski að sjá hana Rannveigu mína í kvöld. Hún ætlaði kannski að koma á sýningu hjá okkur.

Og tíminn æðir áfram. Ég er ekki byrjuð að taka til og hægt miðar í árásinni á þvottafjöllin. Ekki hjálpar síðan orkunni að ég er búin að vera í algjöru letikasti og vil helst vera sofandi og/eða borðandi. En nú skal þessi leti og fitnun snúin niður. Hefi ákveðið að Hraðbáturin fær að sofa í vagninum í dag, á fleygiferð um bæinn. Verður það hressandi tveggja tíma ganga.

Best að sérvelja í ípottinn.

Lokadagurinn Ógurlegi

Jæja, þetta gerist aldrei með þessu áframhaldi. Er alltaf að bíða eftir að ég hafi tíma til að gera þessu skil, svo ég geri það bara núna.

Lokadagurinn í færeyska skólanum var með svarfdælsku sniðið. Fimm hraðsoðnar sýningar voru búnar til, eftir fjórum leikþáttum. Listin að lifa og Sigurvegarinn eftir sjálfa mig höfðu verið þýddar á færeysku (Kynstrið að liva og Vinnarinn) og auk þess voru settar á svið tvær senur úr verkinu sem hann Eiðfinnur var að vinna með, Intro og Cafe, sem var leikin tvisvar. Vér höfundar leikstýrðum líka þar sem leikstjórnarnemar voru aðeins þrír. Ég fékk í minn hlut annan Cafe-leikinn. Mikil forréttindi. Eins og einhver sagði, þessi sena er eins og sjortkött í gegnum brúðuheimili. Afskaplega flott atriði. Og leikararnir sem ég fékk voru hreint ekki af verri endanum. Gamalreyndir leikarar úr Sjónaleikarahúsinu. Þarna bjuggum við líka við þann lúxus að vera með leikmyndahönnuði með í ráðum. Ég fékk hann Ragnar, lítinn og feiminn senógraf sem var algjörlega með mér í "less is more"-inu. Útkoman var algjör snilld. Og eftir að hafa þar að auki fengið að horfa á flottar uppfærslur af tveimur verkum eftir sjálfa mig fannst mér ég algjörlega eiga daginn.

Svo var það þegar allir voru að verða farnir, um fimmleytið, að mér bárust þær fregnir að við værum að fara í mat til íslenska sendiherrans í Færeyjum. EFTIR KLUKKUTÍMA! Enginn tími til að slaka á, bara skella sér í skárri leppana og bruna. Þar var tekið vel á móti okkur með kostum og kynjum, heilmiklu víni og fantagóðum mat, og vorum við þar í besta yfirlæti. Um hálfellefuleytið, eftir föroyskan dans og svona, var kvöldinu ekki aldeilis lokið. Neineinei. Færeyski formaðurinn tróð okkur öllum í bílinn sinn og brunaði með okkur í annan í færeysku brúðkaupi. Það fer þannig fram að allir hittast, borða mikið og syngja saman, hátt og mikið. Hellt í mann bjór og snöfsum og svona. Einhvern tíma uppúr miðnætti fórum við nú samt í Fólkaháskúlann okkar, til að eiga smáspjall fyrir svefninn.

Og svo bara, upp ellldsnemma morguninn eftir og þrusað uppá klaka.
Allt í einu er þreytan síðan bara orðin næstum skiljanleg...