Ást

Þá er ég orðin hugfangin af Stúdentagörðunum. Og skil ekkert í mér að hafa ekki hugkvæmst að selja og sækja um þar fyrr. Miðað við leiguverð á svæðinu er þetta bara svo... svín-ódýrt!
Er að reyna að sjá fyrir mér hvernig er hægt að krumpa liðinu saman í þriggja herbergja íbúð... Það bara hlýtur að vera hægt í smá stund. Ég geng um með dollaramerki í augunum og sé fyrir mér hvað við getum sparað marga peninga með því að leigja á undir hundraðþúsundkalli á mánuði, með hita, rafmagni og interneti, og fengið svo húsaleigubætur. Tala nú ekki um ef smuga væri að einhver örlítill afgangur yrði af íbúðarsölunni.

(Og ég ætla ekki að svekkja mig á að hugsa um útborgunina sem við gerðum á sínum tíma, sem er auðvitað horfin í hrunið. Ef við komum nokkurn veginn skuldlaus undan þessu skal ég bara fantavel við una.)

Ég kann vel við tilhugsunina um að hætta að eiga húsnæði og skuldir. Og ég hugsa að ég vilji ekkert kaupa mér "fasteign" aftur nema ég sé alveg hundraðogfimmtíu prósent viss um að ég ætli að búa í henni þangað til ég dey. Eða væri allavega til í það. Eiginlega ætti maður alltaf að fá að prufukeyra fasteignir sem maður kaupir. Leigja þær í hálft til eitt ár og ákveða sig svo.

En, já, Stúdentagarðarnir heilla alveg ferlega núna. Fjölskyldugarðarnir, það er að segja. Börn á aldri við börnin mín í hverri íbúð, rólóar og leiksvæði allt um kring, leikskólar í sama húsi, eða þarumbil, fólki umsvifalaust hent út fyrir fylleríislæti á nóttunni... Ég er til. Ég væri næstum til í að fara með stóðið niður í 60 fermetra uppá allan þennan lúxus!
(Næstum... en samt ekki alveg.) (Þó það væri ódýrt.) (Hmmm. Sjáum til.)

Svo hef ég bara búið ferlega mikið á görðunum. Og þótt það alveg ljómandi. Og svo skemmtilegt með það að einn fyrsti sambýlingur minn þar, hún Björk, vinnur einmitt á skrifstofu Stúdentagarðanna núna.

Tilviljun?

Ég held að alheimurinn hafi verið að reyna að segja mér eitthvað alveg frá því að ég komst að því.

Svo er ár kanínunnar hafið í Kína.
En það ku einmitt vera svona dandalagott ár þegar allt er með friði og spekt og gengur upp!

Á vergang!

Vegna allskonar held ég að við séum eiginlega alveg búin að ákveða að skella íbúðinni á sölu og vera á vergangi með familíuna síðustu tvö árin áður en við hyggjum á hina löngu ofskipulögðu Námsdvöl Erlendis. Það þýðir að við ætlum að taka bjartsýniskastið og athuga hvort við getum ekki fengið einhver eðalfín híbýli, helst í gamla vesturbænum, helst stærri en við vorum í, helst á undir tvöhundruðþúsundkall, á mánuði, leigð til tveggja ára, eða svo.

Ekki veit ég nú svo ofboðslega gjörla hvort við nennum alveg "á fullt" í þessar ráðagerðir fyrr en eftir Egilstaði-Edinborg, en rétt er að flagga þessu sem mest og víðast. Við reiknum með einhverskonar vistaskiptum í sumar, sirkabát. Og leit að leiguhúsnæði á þessu svæði reynist tilefni til bjartsýnisverðlauna, þá skoðum við auðvitað önnur hverfi og svona. (Svo var ég rétt í þessu að muna að á stúdentagörðum er ein 4 herbergja íbúð... best að spurja Gerði hvernig var að búa í henni...)

Semsagt, allir mega hugsa til okkar ef þeir frétta af einhverju...

Svona annað en þetta er tíðindalítið, nema Freigátan telur nú dagana þangað til hún kemst til hinna langþráðu Egilsstaða (og Míu hunds) (þeir eru fimm) og við Rannsóknarskip hömumst við að ofskipuleggja hvert fótmál Edinborgarferðar. Hótelið okkar virðist vera í leikhúskraðakinu miðju, sem er afar heppilegt, svo þá er bara að komast eftir því hvar helstu bókabúðir eru staðsettar. (Og hvort þær eru opnar á laugardögum eða hvort við þurfum að taka sprettinn um leið og við lendum á föstudagseftirmiðdegi.)

Jæja. Best að skrifa doktorsritgerð.

F****** föstudagur...

Ætli ég sé ein um að vera alveg meinilla við föstudaga?

Á hverjum föstudegi rignir inn á fésbókina allskonar "thank god it's friday" athugasemdum. Og ég urra bara. Mér finnst föstudagar erfiðustu dagar vikunnar. Ég er alltaf orðin drulluþreytt eftir vikuna, krakkarnir líka, og ekki nóg með það, svo á maður oft að vera í "stuði" á föstudagskvöldi. (Ef ekki það þá er hálfur bærinn í stuði, og maður heyrir óminn af því í fjarlægð þar sem maður liggur í sínu geðvonskukasti undir sæng.) Á föstudagskvöldum er ekkert haft í sjónvarpinu sem horfandi er á. Á neinni stöð. Nema kannski fyrir unglinga. Ef maður er orðinn eldri en unglingur á maður að vera útí bæ. "Í stuði."

Ekki nóg með það, svo tekur við helgin þar sem allt þarf að gerast og þar fyrir utan þarf líka að hafa óstjórnlega GAMAN! Auðvitað þarf að viðra krakkaormana og svona, já og vera með samviskubit yfir öllu sem maður er ekki að gera, viðburðunum sem maður er ekki að sækja, vinunum sem maður er ekki að heimsækja. Svo ekki sé minnst á þvottinn sem maður nær ekki að þvo, herbergjunum sem maður nær ekki að þrífa, öllu draslinu sem maður nær ekki að skipuleggja eða holla matnum sem maður nennir ekki að elda heldur pantar pizzur í staðinn. Já, og kílómetrunum sem maður nennir ekki að hlaupa.

Ég verð nú bara að viðurkenna að ég verð alveg drullufegin á hverjum einasta mánudagsmorgni þegar hin rútíneraða rútína tekur aftur við með mætingartíma, fundum, skilafrestum, leikskóla og pasta. Reglulegum háttatíma og fótaferð. Fésbók og þremur kaffibollum á dag og prjónaskap yfir reglulegri sjónvarpsdagskrá á kvöldin.

En nú er víst föstudagur.
Ég þyrfti að leggja mig í svona 3 tíma.

En í kvöld á víst að "vera í stuði."

*Andvarp.*

Þrjú ár!

Klukkan 07.24 í morgun voru þrjú ár frá fæðingu þessa unga manns, Hraðbátsins. Fæðingin útheimti tæpa næturvöku og daginn eftir gat ég ekkert sofið í Hreiðrinu af því að ég þurfti svo mikið að horfa á hann. (En hann lét það ekkert raska ró sinni og vaknaði ekkert mikið fyrstu dagana.)

Hann er Vatnsberi eins og Freigátan og fæddur á kínversku ári svínsins með eld að frumefni. (Þess má geta að systir hans er líka Vatnsberi, fædd á ári hanans með tré í frumefni og þeim kemur afar vel saman... sem hægt væri að draga einhverjar ályktanir af, ef maður nennti.)

Það sem mér finnst merkilegast er að mér finnst Freigátan nýkomin af fæðingardeildinni og mér finnst ég nú eiginlega bara nýorðin ólétt af Hraðbátnum. Hætti bara ekki að furða mig á hraða tímans þessa dagana...

Hraðbátur viðhefur klósettferðir eingöngu eftir geðþótta og tekur ekkert undir samningaviðræður um bleyjuleysi. En tæpt ár er síðan hann lærði alla stafina. Vafalaust einhverskonar misþroski þarna á ferðinni.

Hraðbátur er búinn að halda upp á afmælið sitt, en á samt eftir að fá tvo pakka sem ég geymdi fram á réttan dag. Ég reikna með því að nýjasti Hálfvitabolurinn og bókverkið „Selur kemur í heimsókn“ komi til með að slá í gegn, eftir leikskóla.

Nokkrar staðreyndir um Arles

1. Arles er "lítil" borg í Suður-Frakklandi, ekki svo svakalega langt frá Montpellier.

2. Ég hef samt aldrei komið þangað.

3. Þar er rómverskt "arena" og miðbærinn er eldjökulgamall.

4. Fólkið sem bjó á undan mér í íbúðinni minni í Montpellier, flutti þangað.

5. Þar ku vera góður ljósmyndunarskóli.

6. Í gær sendi ég tölvupóst til Arles. Þar býr nefnilega fólk sem á hús og vill gjarnan komast í íbúðaskipti við fólk sem á hús í Reykjavík, Íslandi, í nokkrar vikur í sumar.

7. Ég veit bara ekki hvort við eigum fyrir farinu...

Allskonar fyrir ömmur, frænkur og aðra forvitna

Þetta er með ólíkindum. Þessi stúlka (ótrúlega eðlileg á svipinn á þessari mynd, en myndast annars eins og mamma sín) er fimm ára í dag. Það sem er með ólíkindum er að ég er nýkomin með hana heim af fæðingardeildinni. Eftir þrjú svona örskotstímabil verður hún semsagt tvítug.

Hólímólí.

Annars hef ég gleymt að segja fréttir af kílóakeppni hjónanna. Staðan er gríðarlega jöfn og spennandi og við höfum alveg skipst á að hafa forystu. En þegar staðan var tekin í gærkvöldi var ég búin að missa 3 kíló frá áramótum og Rannsóknarskip rúmlega 3 og hálft. (Taka verður með í reikningin að tvö kíló hjá hvoru voru líklega jólakíló, sem runnu af um leið og hangikjötsáti sleppti. Svo þetta "kíló á viku" mynstur er nú líklega ekki að fara að haldast.)

Svo þannig er staðan með það. Annars var önnur sýning á Helgi dauðans í gær. Alveg sæmilega margir í salnum og sýningin gekk ferlega vel. Þetta virðist bara ekkert sökka hjá okkur.
Allir að koma!

Háskólaruglan

Nú hefur nokkið lengi staðið til að við skreppum til Kanada með allt liðið. Stefnan var upphaflega sett á 2012, en þar sem það kostar milljón (í alvöru, ekki næstum neitt) að vera með Hraðbátinn í dagvistun fyrri veturinn sem við yrðum þar var áætluðum vistaskiptum frestað til 2013. Alltíkei.

Upphaflega stefndum við reyndar á Manitoba en allir sögðu að þar væri geðbilaðslega kalt. Þá var nú eiginlega farið að miða á Toronto en Rannsóknarskip var nú samt alltaf að fá ábendingar á University of British Columbia í Vancouver. Mér fannst það nú eiginlega allt of langt í burtu, en loksins þegar ég dratthalaðist inn á heimasíðuna þeirra sá ég að þarna var líklega fjölskylduvænsti og flottasti skóli í heimi. Svo stefnan hefur verið þangað síðan.

Nema hvað nú fyrir skemmstu fer Rannsóknarskip allt í einu að tala um að hann sé of langt í burtu! Eftir að vera búinn að selja mér hugmyndina og hvurveithvað.

Reyndar er nú sennilega gáfulegt að láta hann sækja um í fleiri en einn skóla, og láta síðan auðnu ráða. Hins vegar er frekar flókið hvað ég er með mikla fordóma gagnvart ýmsum löndum.
Skilyrði er að landið sé enskumælandi. (Helsta takmarkið er jú þrautþjálfun enskukennarans í því tungumáli og bókmenntum einhvers hinna ensku málsvæða.

En ég fer ekki með börn til Bretlandseyja. Það eru alltaf allir fullir þar. Ég er líka haldin fordómum gegn Bandaríkjunum. Alltaf allir dópaðir þar, auk þess sem Bandaríska hrunið gæti alveg verið á leiðinni. Í báðum þessum löndum sökkar líka almenna skólakerfið alvarlega og einkaskólar eru fokdýrir. (Ókei, ekki á Írlandi. En þar eru allir kaþólskir og ennþá fyllri en annarsstaðar. Svo það er samt úti.)

Kanada er enn inni í myndinni. Og auðvitað eru fleiri skólar þar úti um allt. Miðjan á því er samt kannski soldið úti, vegna kulda. En Prince Edwards Island kemur auðvitað alveg til greina. (Hver vill ekki eyða tveimur árum á slóðum Önnu í Grænuhlíð? Alveg örugglega aldrei neinn fullur þar...)
Svo skoðaði ég Nýja Sjáland. Það held ég sé nú algjör paradís... en var ekki upphaflegt markmið endurskoðunar að fara skemmra í burtu? Hmmm...

Svo getur vel verið að til séu skólar um öll þessi lönd sem eru gargandi fjölskylduparadísir með geðbiluðum enskra bókmennta og leikhúsrannsóknadeildum sem ég er alveg að missa af. En vill til að ég er að fara til Japan að hitta leikhúsnörrasamfélagið í sumar og er t.a.m. að fara í 13 tíma flug frá Istanbul með kunningja mínum sem er búinn að læra í Bandaríkjunum og Írlandi og stendur í ströngu við að sækja um post-doc stöður í öllum hinum enskumælandi heimi og getur sjálfsagt mælt með einhverju og sigað mér á aðra leikhúsnörra til að spyrja um allan fjandann.

Enda... það eru víst ennþá tvö ár til stefnu.

Best að tékka samt aðeins á háskólanum hennar Önnu í Grænuhlíð, áður en maður hypjar sig á Bandalagið.

Smá viðbót: Fann nú hreinlega lúxusútgáfuna af Grænuhlíð, til leigu fyrir slikk. Spurning um að drífa sig bara NÚNA!