Skyldi þetta virka núna?

Íslenskir stafir eru eitthvað ekki að gera sig á þessu nýja bloggi. Er búin að senda athugasemd, sem og örugglega margir aðrir.

Ekki er nú vitleysan búin þó heim sé komið. Erum að skipuleggja útihátíð í kjallaranum á fimmtudagskvöldið í tilefni þess að Ásta kom með tjald.
Hmmmm? Er að fara á tónlistarmarkað að kaupa disk með lagi með Jeff Buckley sem er búið að klingja í hausnum á mér síðan snemma í skólanum. Það er reyndar eitt sem fer í taugarnar á mér við það, en það er þetta "hallelujah" viðlag sem lætur það hljóma eins og einhvern hvítasunnistasálm. Þess vegna við ég biðja Togga að spá alvarlega í þetta með íslenska textann um Halla Lúðu.
Annars er ónýtskan að rjátlast af manni. Holdið reyndar ennþá frekar veikt og andinn ofvirkur, en þetta jafnar sig nú allt.

Og alltaf kemur maður jafn snarofvirkur heim af blessuðum skólanum. Nú breggður svo við að við Dúrra vinnum í sama húsi og hefur gengið á með breinstormi í allan dag. Ég held við séum langt komnar með að skipuleggja örverkaprógram sem er að þróast yfir í leiklistarhátíð eftir því sem okkur detta fleiri verk í hug sem okkur langar að bjóða í heimsókn. Svo eru hér líka eitthvað svo mýmörg leikrými, m.a. einn fljótabátur, leiksvið uppi í skógi, eitt kaffihús sem verður með viðbættu sýningatjaldi í garðinum í sumar auk náttúrulega "eðlilegs" félagsheimilis. "Þó oss skilji hábrýnd heiði" væri svakalega gaman að fá fólk í heimsókn. Þetta er hins vegar alltsaman á algjöru frumstigi umræðunnar, t.d. ekkert búið að ræða við leikfélagið eða neitt. En, þar sem við Dúrra erum báðar snarbilað fólk er aldrei að vita hvað verður úr.
Leikum núna!

Góðir hálsar
Það var ekki að ástæðulausu að ég fór í fýlu fyrsta kvöldið á skólanum. Það kvöld var ég fyrst í gufuna og sat þar og nöldraði við sjálfa mig: "Jájá, strax einn dagur búinn. Ætli maður þekki þetta ekki. Nú verður skólinn búinn áður en maður veit af." Og hvað gerðist? Nú er hann bara búin. Og það sem meira er, ég er ekki að vinna á Bandalaginu eða neitt lengur, bý meira að segja einhvers staðar lengst úti í rassi og bala, er ekki að fara að leika í Draumi á Jónsmessunótt í Elliðaárdalnum, eins og svo margir skólafélagar mínir eru að fara að afeitra sig með eða neitt.
Allt sem gerðist síðan ég bloggaði síðast var gargandi snilld. Á lokadaginn var haldin örleikritahátíð sem hér "Samviskustykki", en við fengum það verkefni að skrifa verk sem höfðu með samvisku eða samviskubit að gera. Ég skrifaði hins vegar um samviskuleysi, stykki sem mér fannst bara ganga vel upp í leikstjórn Júlla Júll. Svo var ég að leika hjá Togga í leikriti eftir Hermann og skemmtum við okkur konunglega við það og þróuðum m.a. mikinn matarsplatter. Við fengum sumsé tvo og hálfan tíma til að æfa og svo var bara sýnt. 11 ný verk litu dagsins ljós og eitt þeirra var sett upp tvisvar. Það var ótrúlegt að sjá þetta.
Annars er hér gargandi blíða, Ásta er í heimsókn hjá mér og ég sé fram á skemmtilega viku þar sem heimili mínu verður endanlega breytt í gistiheimili. Foreldrarnir eru í Skotlandi (að heimsækja mig) og Bára er að fá haug af klikkuðu tónlistarfólki í heimsókn í kringum næstu helgi, en þá er djasshátíð.
Þannig að lífið er ekki búið, það skipti bara aðeins um takt og lit.
Ég vil þakka öllu því dásamlega fólki sem ég var að leika við síðustu viku fyrir samveruna, ef eitthvað af því skyldi villast hér inn.

Nöjnöj,
internetið bara vakandi! Það fer mjög eftir vindátt hér um slóðir. Síðan síðast hefur margt borið fyrir augu og eyru, flest náttúrulega óprenthæft. Óvissuferð var farin í gær og brekkusöng haldið uppi alveg lengst fram á nótt. Ég var alveg drullufull. Núna er hins vegar komin rigning og menn stefna á að fara snemma að sofa. Á eftir er kvöldvaka sem ég átti að kynna, af því verður hins vegar ekki sökum raddleysis. Hins vegar er Sævar nokkur Sigurgeirsson, sem ég var upphaflega að leysa af sökum hans raddleysis, víst kominn með sína rödd aftur. Ég hef grun um að hann verði settur í djobbið. Annars eru bara allir í mínum bekk komnir í tímahrak dauðans. Við erum að ganga frá leikritunum sem við erum búin að vera að skrifa til lokalesturs, í hópnum, sem verður í fyrramálið og á laugardagsmorgun. Eftir hádegi á morgun er síðan verkefnið að skrifa örleikrit sem síðan verða leikin af leiknemum og okkur og leikstýrt af leikstjórnarnemum á laugardagseftirmiðdag. Núna gefst ekki einu sinni svigrúm fyrir ritstíflur.
Jammogjá. Best að fara og reyna að reykja slatta áður en kvöldvaka skellur á.

Vaknaði á þjóðhátíðardaginn í glaða sólskini í fyrsta sinn í manna minnum. Gífurleg hátíðahöld upphófust á meðan menn voru enn með stírur í augum þar sem farið var í skrúðgöngu í kringum húsið við undirleik Lúð(r)asveitar Bandalagsins, þá flutti fjallkona (Sigríður Karlsdóttir leysti af Sævar Sigurgeirsson í því hlutverki þar sem hann er vita raddlaus) ljóðið Ísland eftir Sævar Sigurgeirsson. Þá söng Þjóðhátíðakór Bandalagsins Þjóðsönginn og fleiri gamla slagara.
Mikið gaman, mikið gott. Mér voru að berast 6 nýjar mikiðergottað vísur eftir téðan Sævar, sem fara væntanlega flestar í bálkinn ógurlega. Sá verður fluttur á kvöldvöku í fullri lengd, sem fer að taka um einnoghálfan tíma í flutningi.

Mottó dagsins: Það er ljótt að vera vondur. En það er nú ekkert miðað við hvað er vont að vera ljótur.