Og hvað gerist ævinlega þegar síst skyldi? Jú, allt. Nú er að koma að því alskemmtilegasta sem fylgir mínu starfi, einþátttungahátíð og maraþon aðalfundur sem að þessu sinni verður haldinn að Húsabakka í Svarfaðardal, sem er einn besti staður í heimi. Og hvað gerist? Jú, það brestu á með nístings-skíta-kulda og ég er langt komin með að fá kvef og hita og allan viðbjóð sem hægt er að ímynda sér. Við erum að reyna að finna út hverju við erum að gleyma og fljúgum norður í fyrramálið og ég veit varla hvað ég heiti eða hvað snýr upp eða niður í þessum heimi. Ætla að reyna að halda þessu í skefjum með rækilegu c-vítamín áti, en verð nú samt trúlega ekkert alveg upp á mitt besta. Fundargerðin gæti orðið full af óráðshjali. Sem væri reyndar trúlega bara skemmtilegt.

Svo gleymdi ég að senda bróður mínum ammliskveðju í gær, litli (næstum) viðskiptafræðingurinn á Akureyri varð 23 ára í gær... Til hamingju, Sigurvin, og í leiðinni til hamingju með þína menn í Enska boltanum! Bara á spjöld sögunnar og læti?

Annars veit ég ekki alveg hver er tilgangurinn með þessu jarðlífi í dag. Þarf að reyna að láta mér batna seinnipartinn, með öllum tiltækum ráðum. Aðallega með almennri legu.

Lengi er ég búin að nenna ekki að mynda mér skoðun á títtnefndu (og fáttannað nefndu) fjölmiðlafrumvarpi. Það er nefnilega einhvern veginn þannig að þegar byrjað er að ræða hver á hvað í þessu þjóðfélagi, þá er eins og mér hafi verið gefið full krukka af svefnpillum. Mér bara gæti ekki verið meira sama og mér heyrist þetta allt eiga hvert annað hvað sem öllu einkavæðingarbrölti líður. Mér finnst það heldur ekki neitt sérstakt tiltökumál. Ég er ekki einusinni neitt sérstaklega gömul, en ég man þegar ríkið átti helminginn af öllu, Samvinnuhreyfingin hinn. Þá var mér líka alveg sama. Samt sem áður, það kviknuðu pælingar.

Ef við göngum nú bara út frá því að Forsætisráðherra sé, eins og hann segir, EKKI í einkastríði við Jón Ásgeir og co. og ímyndum okkur að þetta frumvarp sé til komið vegna vel ígrundaðra áhyggja af eignarhaldi markaðsráðandi afla á fjölmiðlum. Sem sagt, þá eru menn að gera því skóna að fréttaflutningur þeirra fjölmiðla sé hlutdrægur, taumur Baugs dreginn í hvívetna og hann fái ókeypis auglýsingar og eitthvað og eitthvað.

Þá hlýtur maður að spurja, hversu litla trú hefur forsætisráðherra eiginlega á vitsmunum landans? Ég held að það væri alveg sama þótt bónusmerkið væri stillimyndin á Stöð tvö og Jón Ásgeir tilbeðinn í upphafi hvers fréttatíma, það er ekki eins og við myndum öll flykkjast í Bónus eins og heilaþvegin vélmenni. Satt að segja eru fréttir af Baugi og fylgifiskum yfirleitt ekki það krassandi að manni finnist miklu máli skipta hvernig er "tekið á" þeim. Enda á Davíð hinn stóra fjölmiðilinn sem skapar þá alltaf mótvægi, ekki satt? Aukinheldur, nú eru þessir "aðilar" á kafi í fyrirtækjarekstri á öðrum sviðum. Það þarf enginn að segja mér að þeir hafi tíma til að standa og lesa yfir axlirnar á fréttamönnum stöðvar tvö og fréttablaðsins til að passa að það sé nú ekki verið að skrifa neitt ljótt um þá eða þeirra fyrirtæki, neitt frekar en Davíð Oddson hafi tíma fyrir að leika fréttarýni fyrir ríkismiðlana.

Er sumsé búin að mynda mér þá skoðun að þetta frumvarp sé apalegt og annað hvort til komið af persónulegum urg í forsætisráðherra út í ákveðna menn eða þá vegna þess að hann álítur þegna sína fábjána.
Hvorugt er yfirvöldum til sóma.

Og við höfðum Júróvisíon!
Alltaf jafn ógurlega skemmtilegt og gaman. Gísli Marteinn ógurlega fyndinn, aðallega þegar hann ætlaði ekki að vera það, svosem eins og þegar ann ætlaði að urlast vestur úr því yfir "nágrannapólitík" í stigagjöf. (En ætlaðist nú samt til þess að önnur löng beittu henni gagnvart Íslandi...)

Annars er frekar merkilegt að löndin á Balkanskaga skulu vera að gefa hvert öðru svona "nágrannavinaleg" júróstig. Ekki svo langt síðan þessar þjóðir voru mest í að drepa hver aðra og setja hvers annars konur í nauðgunarbúðir og hvurveithvað.
Kannski eru þetta svona "sorrí" stig.
10-12 stig þýða: "Sorrí að við reyndum að drepa ykkur öll hérna um daginn".
6-8 stig til baka þýða: "Já, alltílagi, sorrí sömuleiðis".
Fá eða engin stig eru síðan móðgun og allt fer aftur í bál og brand. Vinaleg stigagjöf í Júróvision er sumsé lykilatriði til að friður haldist á Balkanskaga.

Ég drakk eina flösku af rauðvíni, með aðstoð drykkjuleik dauðans þar sem ég átti alltaf að drekka þegar Ruslana fékk stig. Það endaði náttlega bara með því að ég datt um koll og dó, druslan hún Ruslana fékk öll stigin. Ég var dauð um miðnætti og held ég sé ennþá full.

Samt er ég eitthvað að myndast við að þykjast ætla að ritgerða... held ég sé nú samt eiginlega ekki að blekkja neinn.

Hún Þórunn Gréta var að auglýsa eftir pistli sem ég skrifaði í janúar í tilefni af bruðli á Egilsstöðum. Nú er víst komin fram niðurstaða í þessari undarlegu keppni, og af því tilefni birti ég hér aftur pistilinn:

19.1.04

Argaþras dagsins

Minn gamli heimabær (Egilsstaðir, Austur-Héraði) hefur verið pínulitið í fréttum undanfarið, mér finnst gaman að sjá myndir þaðan, það dregur úr fráhvörfunum. Tilefnið gerir mig hins vegar pöddubrjálaða í hverst skipti sem ég heyri minnst á þetta nýja fréttamál.

Það er nefnilega verið að fara af stað með samkeppni um miðbæjarskipulag í því ágæta plássi og í það á að spandera einhverjum 8 milljónum, þ.e.a.s., bara í verðlaunafé. Þess má geta að Minjasafn Austurlands sem býr í hálfkláruðu húsi við húsnæðis- og starfsmannaeklu var látið skera niður hjá sér kostnað á þessu ári, hluta af grunnskólanum er kennt í skúrum úti á skólalóð og leikfélagið verður að gera sér að góðu heilar 250.000 krónur á ári í styrk, engin aðstoð með húsnæði.

Aukinheldur. Þennan bæ má ganga horn í horn á fimmtán mínútum. Þarf miðbæ?
Aukin-aukinheldur. Ef endilega á að vera "miðbær" er þá alveg nauðsynlegt að hann sé á bílastæðunum við Kaupfélagið, í neðra horni bæjarins, fast við þjóðveg 1?
Svo veit ég ekki betur en að téður "miðbær" sé fullur af húsum og allskyns. Ef einhverjum dettur í hug að græða sér nokkrar milljónir til að hanna eitthvað á þessu svæði, þá þarf væntanlega að eyða nokkrum grilljónum í viðbót til að framfylgja því. Ekki satt?

Einhversstaðar heyrði ég þá fásinnu og firru að "flottur miðbær" myndi "koma Egilsstöðum á kortið".
Eftir því sem ég best veit eru Egilsstaðir á öllum kortum, allavega þeim sem gefin hafa verið út síðan 1950.

Hvaða dauðans kjaftæði er þetta? Það er ekki undarlegt að illa gangi að reka bæjarfélög í landinu þegar verið er að eyða peningum í að hanna gosbrunna á meðan mennta- menningar og væntanlega öll önnur starfsemi sveltu heilu fjárhungri. Allir skólar á svæðinu búnir að sprengja utan af sér og allar stofnanir kveinandi yfir blankheitum hvert sem litið er.

Hvað halda menn líka eiginlega að "nýr miðbær" geri?
"Já, förum í sumarfrí til Egilsstaða og eyðum öllum peningunum okkar þar. Eða flytjum bara þangað! Það er nefnilega svo gasalega lekker miðbær..."
Nei, ég held ekki.

Þetta er náttúrulega íslenska leiðin í hnotskurn, Eyða peningum sem eru ekki til í ekki nokkurn skapaðan andskotans hlut með viti. Ég vorkenni þessu bæjarfélagi alltént blankeheitin ekki rassgat þessa dagana. Heimska markaðsvæðingarinnar sýnist mér þarna vera að fara út í öfgar dauðans. Það er hálfvitalegt að eyða peningum í umbúðirnar á meðan innviðirnir svelta.
Og hananú!

# Virðingarfyllst, Siggalára @ 19.1.04

Og ég er ennþá alveg sammála sjálfri mér. Er skapi næst að flytja lögheimilið mitt suður áður en ég verð fræg. Þetta bæjarfélag á varla skilið að fá útsvarið mitt þegar ég fer að græða grilljónirnar.

Úti er ýðilfagurt og sólríkt vorkvöld á besta landi í heimi.

Inni er undirrituð með taugadrullu að reyna að fara yfir þýðingar í viðauka í ritgerð sem ég get ekki ímyndað mér hvernig í andsk. ég á að klára fyrir 25. maí (sem er nýjasta dedlæn) á milli þess sem ég æði um húsið og reyni að lita allt of mikið efni með allt of litlum lit, án þess að lita líka eldhúsið hjá Mínum, í öjmingjalegri tilraun til þess að gera nógu hálfvitalega búninga til þess að einhver hlæji kannski að einþáttungi sem ég skrifaði, og finnst ekkert fyndinn lengur og á að sýnast eftir allt of stuttan tíma, miðað við hvað ég er stutt komin með fokkíngs búningana.

Er komin á það stig að ég man ekki lengur hvenær var síðast gaman, er orðin almennt og krónískt pirruð og get ekki hætt því. Pirr leiðir af sér meira pirr sem síðan þarf að næra með aukaskammti af pirri. Er farin að þrífast á eigin pirri og verð ennþá meira pirruð þegar fólk reynir að segja mér að ég þurfi að fara að hætti pirrinu og endurheimta hamingjuna, sem ég týndi náttúrulega, einhvers staðar í pirrinu.

Hvar hafa dagar lífs míns lit sínum glatað? Ef ég fyndi hann nú, og hann reyndist vera bleikur og blár, þá gæti ég kannski notað þann lit til að klára að lita allt helv... efnið.

Grrrr.

Júró

Er að horfa á undankeppni Júrívision. Skildi ekki hrifningu manna á Finnska laginu til að byrja með... en nú rekur hver hroðinn annan og ég er aðeins að byrja að fatta þetta. Illskást er þó það besta sem ég get sagt. Og mikið fannst mér fyndið þegar glaði auminginn frá Sviss rak míkrófóninn í tennurnar á sér. Þegar fólk reynir að fremja tónlist með þeim boðskap að maður eigi að klappa saman höndum og fagna, algjörlega út í bláinn, þá má það nú bara mín vegna gleypa hljóðbúnaðinn eins og hann leggur sig.

Svo eru herlegheitin í Tyrklandi.

Þá rifjuðust upp fyrir mér fordómar gagnvart Tyrkjum sem innprentuðust í mig úr öllum áttum úti í Þýskalandi. Í fyrsta lagi voru með mér á námskeiðinu strákur frá Grikklandi og annar frá Kýpur, grískumegin (eða einu megin, eins og hann vildi meina). Þrátt fyrir að á námskeiðinu væri fólk frá ýmsum löndum fyrrverandi Júgó og Sovét, sem voru þvílíkt að brytja hver annan niður örfáum árum áður, þá var þetta eini milliþjóða rígurinn sem ég varð vör við.
Svo voru greyis Tyrkirnir svo óheppnir að vera með alveg svakalega leiðinlega sýningu á hátíðinni. Hversu áhugavert getur mögulega verið að horfa á frekar statíska "samræðu" mynd á tjaldi og tvo leikara standa á sviðinu og tala inná og drekka kaffi og gera EKKERT annað. Þar að auki var þessi sýning í litlum sal og við námskeiðsplebbar sátum í tröppunum. Eini kosturinn við þessa sýningu var sá að á tjaldmyndinni var teljari þannig að maður gat séð hvað var mikið eftir.
Tyrkir bitu svo endanlega höfuðið af skömminni á lokadegi námskeiðsins þegar lokalesturinn okkar fór fram í hátíðartjaldi. Um 3 mínútur inn í lesturinn komust þeir í undanúrslit í HM og upphófst þá svo gífurlegt bílflaut út um allt Þýskaland að varla heyrðist mannsins mál það sem eftir var.

Nei, Tyrkir eru ekki uppáhaldsfólkið mitt. Enda fannst mér lagið sem vann í fyrra glatað.

Og ég gæti ekki þekkt þessi lög núna hvert frá öðru þó ég ætti að bjarga lífi mínu. Hvað er þetta með Júró? Af hverju eru allir að reyna að búa til einhverja undarlega stíliseraða flatneskju sem ekki þykir in eða skemmtileg í neinum menningarkima í heimi? Hvað er að því að senda bara tónlist? Bara skemmtilega tónlist? Og láta flytja hana svona sosum eins og tónlist er almennt flutt? Ég er ekki frá því að dansarnir í Júró séu nefnilega líka alveg einstakt listform útaf fyrir sig. Svo er líka eitthvað svo krípí við þessi tilgerðarlegu bros á hverju fési. Og hvað er þetta með að láta Gísla Martein kynna ár eftir ár? Hann er sosum allt í lagi í þessu, ekki samt það bestur að hann eigi að vera æviráðinn í starfið.

Hmmm. Lagið frá Möltu hefði kannski getað verið ókei, ef konan hefði kunnað að syngja jafn vel og kallinn og ef ekki hefði verið fyrir þessi ógurlegu gerfibros. Það var eins og þau væru að segja "Við ætlum að þykjast vera ógurlega kátt og almennilegt fólk, en við höfum drepið og munum drepa aftur..."

Já, óhamingju Júró verður allt að vopni. Ekki þar með sagt að ég ætli ekki að fylgjast með á laugardaginn. Það geri ég sko, með gífurlegum áhuga. En nöldrið yfir því hvað þetta er alltsaman vont og leiðinlegt og að Júróheimurinn versnandi fari er náttlega hin besta skemmtan. (Æ,æ. Grikkir ekki alveg að halda lagi... enda í Tyrklandi og örugglega alveg ógurlega hræddir.)

Best að fara að reyna að beina ritræpunni í réttan farveg...

Hahaha! Ruslana frá Úkraínu! Nýtt nafn sem verður að nota næst þegar eitthvað vantar sem á að hljóma Rússneskulega.

Ókei. Nú fer ég að ritgerða.

Ég hef ekki tjáð mig um eitt. Það kemur til af leti og ómennsku. Ef ég ætla að fara að segja um það mál þarf ég nebblega að setja heilan haug af linkum í viðbót og ég nenni því ekki. Svo fór ég í smá bloggflakk og komst að því að aðrir eru búnir að ræða þetta slatta, þannig að, best að tjá sig.

Linkar á alla sem koma við sögu í eftirfarandi eru komnir hér til hliðar í einn flokk og verða þar á meðan eftirfarandi dæmi stendur yfir.
Þannig er að Sigríður Pétursdóttir, starfsmaður hjá RUV með meiru, hafði samband við mig og nokkra aðra bloggara sem hún valdi um að gera útvarpsþætti fyrir rás 1 í sumar. Vinnuheitið held ég að sé annað hvort "Bloggað upphátt" eða "Sögumenn samtímans" og verður á dagskrá á laugardögum eftir kvöldfréttir, kl. 18.35, ca. Þar fáum við að tjá okkur, eins vitrænt eða ekki og okkur sýnist og spila tónlist.

Við erum búin að hittast einu sinni, fólkið sem er í þessu dæmi, og það var skemmtilegt. Þar fékk ég til dæmis staðfestingu á því sem ég reyndar vissi, að "bloggarar" eru ekki ein tegund af fólki. Þarna ægði saman kynjum, öldrum og "týpum". (Mér finnst ég nefnilega hafa heyrt örla á misskilningi um annað.) Svo frétti ég líka að til væri eitthvað sem heitir "bloggelíta" og jafnframt að einhverjir sem telja sig tilheyra slíkri séu jafnvel dáldið súrir yfir að fá ekki að vera með. Ég hef reyndar aldrei heyrt minnst á neitt að því fólki og man ekki lengur hvað það heitir (þetta er altént ekki "mín" elíta) en skil vel að menn öfundi. Það liggur við að ég öfundi sjálfa mig af þessu fína tækifæri til að dæla óhroða út í samfélagið. Mínir þættir eru reyndar seint þannig að ég er lítið farin að spá í hvað ég ætla að segja, en sá seinni er 11. september. Það finnst mér gaman. Ójá, það verða hryðjuverk.

Fyrsti þátturinn er 5. júní, minnir mig. Og í sumar verður sumsé hérna inni nýr linkaflokkur, vilji menn skoða hverjir aðrir eru í þessu dæmi.

Til að svara spurningum sem einhverjir sem þekkja mig og mína kunna að hafa,
a) Eva er sú hin sama og einnig ritar Sápuna sem er í hinum tenglunum.
b) Þessi Hugrún er ekki Hugrún systir mín.