Land undir hjól

Í dag held ég með flotann úr átthögunum. Eða kannski öllu heldur í þá. Höldum norður seinnipartinn hvar smábátur mun endurnýja kynni við norðurarm fjölskyldu sinnar. Ég verð í pössun að Brekku í Eyjafjarðarsveit á meðan Rannsóknarskipið menntar sig og svo er stefnan tekin austur í mín foreldrahús á laugardaxkvöld. Þar ætla ég að skilja mig eftir fram til sunnudax 11. september. Ætti að vera rúmt um mann í flugvélinni þann dag.

Í fréttum af barninu í sjálfri mér er það helst að ég fór í mæðraskoðun í gær og hafði ekki þyngst um eitt einasta gramm. Þóttu mér það góðar fréttir, en nokkuð undarlegar... Sú stækkun sem ég hef verið að sjá er þá líklega annað hvort ímynduð eða þyngdarlaus. Svo var mér uppálagt að taka járn þar sem ekki ku vera nóg af slíku í búskapnum. Lext á gaddavírsgirðingar í sveitinni.

Samt er óttalega kjánalegt að vera að fara svona seint í frí. Hugleikur kominn á fullt og ég missi af allskyns. Þykir reyndar bara betra að höfundagengið mitt úr Jólaævintýri stefni á bjór að mér fjarstaddri. Öfund er best stunduð úr fjarlægð. Ég gleymi líka og týni og afsaka mig frá partíum þessa dagana alveg eins og ég fái borgað fyrir það. Þar sem það er mér lífsins ómögulegt að vera vakandi fram yfir miðnætti, auk þess sem, sé maður ekki allavega með aðeins í öðrum fótnum, þá er það bara hreint ekki þess virði.

En það er löngu ákveðið, að það fyrsta sem ég geri, eftir að mannkyni hefur verið fjölgað og mjólkurbúi lokað, verður að drekka mig á öskrandi eyrun og herðablöðin svo undirtaki í heimsbyggðinni allri og ekki standi steinn yfir steini af siðmenningunni eftir.

Já, og annað...

Frétti um daginn að menntaðir sálfræðingar mættu víst ekki gantast með sjúkdómsheiti eins og Asperger-heilkenni á bloggum sínum, vildu þeir komast hjá samsætum með siðanefnd einkamála. Þetta þykir mér alveg hreint stórkostlegt. Sem fræðingur má maður sem sagt ekki fíflast með fræðiorð á sínu sviði.

Ég ætla að kanna þetta mál um leið og mér dettur eitthvað fyndið í hug varðandi póststrúktúralisma...

Heyrið mig nú

allir mínir stafsetningar- og málfræðinördar. Það kemur fyrir að við Mörður erum ekki alveg sammála. Nú ber svo við að ég er á móti öllum. Hvaða apaheili var það eiginlega sem ákvað að það ætti að skrifa hinum megin, en ekki hinu megin? Hins vegar má segja það í einu orði með einu m-i, hinumegin.

Ég er á móti þessu bruðli með emmin. Auk þess sem mér finnst þessi beyging ekki meika neinn fokkíng sens, sama hvað Mörður segir. Ef einhver kann rökstuðning sem ég skil vil ég gjarnan heyra hann, svo ég sofi betur á nóttunni.

Var samt mun sáttari við hann Mörð minn áðan þegar hann gat staðfest þá trú mína og vissu að að vissu leyti og á næsta leiti væri ekki eins skrifað.

Þetta var málnördismi daxins.(Og, já, sennilega þykir mörgum málfasistanum ég ofnota x-in. Þessum rithætti stal ég af Varríusi og þykir vel, þar sem x hefur verið mjög vannýttur stafur lengi. Vona að til verði breiðfylking x-ista með tímanum.)

Helst er auðvitað í fréttum þessa dagana að leikhúsin ryðjast fram með vetrardaxkrár sínar. Sé ég ekki að Þjóðleikhúsið, með Sævar Sigurgeirs fremstan í flokki, er búið að stela franska leikritinu sem ég ætlaði þvílíkt að slá um mig með því að þýða einhvern tíma. Svona hefnist manni fyrir að gera ekki það sem manni dettur í hug, strax. Ekki nóg með að Sævar sé orðinn mér sneggri í viðbrögðum heldur hótar Árni því reglulega að "Ortona" mig. (Nirðir í einkamálum leikskálda vita hvað átt er við með því.)

En mikið ógurlega hlakka ég til að sjá Túskildingsóperuna í Þjóðleikhúsinu. Mér finnst svo hryllilega skemmtileg tónlist í því. Sem og, auðvitað, 8 konur. (Sem ég ætla að sjá með hinu gagnrýnasta hugarfari og finna handriti allt til foráttu ;-)

Þegar ég verð búin að skoða betur hvað allir ætla að hafa að bjóða getur meiraðsegja vel verið að ég búi til einhvern topp 10 langar að sjá lista að hætti Varríusar. Svo er bara spurning hvenær minn stækkandi búkur hættir að komast í leikhússæti.

Sumarfrí!

Þá er komið sumarfrí, seinni hálfleikur, og ég held að við það tækifæri hafi heilinn á mér dottið úr sambandi. Er varla með meðvitund og nenni hreint ekki að byrja á öllu tiltakinu sem ég ætlaði nú aldeilis að klára í vikunni.

Um helgina fann ég hins vegar Hallgeirunginn í sjálfri mér, bakaði vöfflur og bauð fólki í þær. Fór í eitt barnaafmæli og komst að því að það eru einu staðirnir sem allt "gengið" hittist þessi árin. Svo var mikið grillað í gærkvöldi á pallinum. Mikið var viðhaft við föndrun grills og síðan étin á sig mörg göt í félagi við þau nágrannahjón Nönnu og Jón Geir. (Eða á maður að segja Jón Geir og Nönnu? Hvort er eðlilegra?)

*Geisp* Best að fara að athuga með að koma bókaflóði heimilisins í hillur.

Aliens?

Smábátur er kominn á kaf í félaxlífið. Hann er búinn að kynnast dreng sem á hund. Svo mikil var gleðin á heimilinu í gær, með þetta alltsaman, að ég var næstum búin að gleyma að fara í sónar.

Og talandi um það. Við Árni erum reyndar búin að vera að horfa á fyrstu þættina af X-Files undanfarið, en samt áttum við nú eiginlega ekki von á þessu:



The truth is in there!

(Fyrir þá sem ekki eru að fatta, þá er þetta sónarmynd af litlu geimverunni sem ég er að ganga með. Og, nei, við vitum ekki hvort það er stelpa eða strákur eða marsbúi. Það verður að vera einhver spenna í þessu.)

Og, allt reyndist vera á sínum stað, sagði konan. Ekki sáum við nú mikið vitrænt út úr þessu, samt. Barninu var einkar umhugað um að sýna ekki heilann á sér. Veit líklega að þar verða sko gerðar KRÖFUR. Og fæðingardagur er áætlaður þann 13. janúar. Gaman að því, ha? Gróa?

(Dagsetning þessi var pöntuð af einni móðursystur og einni föðursystur. Og ég hef eftir áreiðanlegum heimildum að hún Gróa fö lesi mig.)

Litlan

Þá er litlasta systir mín hún Bára flogin út í heiminn. Nánar tiltekið til Norex þar sem hún hyxt nema tónsmíðar við lýðháskóla í vetur. Ekki illa tilfundið finnst mér. Hún hefur hlotið allar aðvaranir varðandi norskan mat og þunnt kaffi og ætti því að vera fær í flestan sjó. Ekki veit ég hvað hún hyggur á af heimferðum, en eitthvað var hún svartsýn á að hún myndi sjá verðandi systurbarn sitt fyrr en um fermingu.

Ég lagði nokkuð að henni að gera sér blogg. Af ýmsum ástæðum. Ég alveg drepsé nefnilega eftir því að hafa ekki átt svoleiðis í minni útlegð. Maður var nefnilega alltaf annað slagið að fá tölvupósta frá fólki sem spurði: "Hvað er að frétta?" og svo mundi maður náttlega aldrei hvað maður sagði hverjum. Fyrir svo utan það að þennan tíma man enginn með mér sem ég hef ennþá samband við, að ráði. Þannig að 1 og 1/2 ár úr mínu lífi er týnt og það eina sem eftir stendur af tímabilinu er einþáttungurinn "Þegar Grýla stal jólunum." Ég tek aldrei myndir, og ekki hún heldur.

Ég allavega vona að Bára verði með blogg. Ég held hún sé orðheppnari en bæði ég og systir mín hin kjaftforri til samans og ég hef mikla trú á að hún geti tjáð sig um Noreg, þarlenda og allt mögulegt af mikilli snilld.

Þetta er sumsé áskorun, Bára, ha?

Tímasvarthol?

Sá á Ylfubloggi að hún var að tjá sig um skyld mál og þau sem hafa verið að valda mér heilabrotum undanfarið. Nú er komið á dásemdarástand á mínu heimili, síðan flotinn flutti inn. Er sá ráðahagur mér til stanslítillar gleði og hamingju. Nú eru þeir líka báðir einkar sjálfbjarga einstaklingar og sjá gjarnan vel hvor um annan, enda vanir því.

Þess vegna er ég ekki alveg að skilja hvað í veröldinni verður um tímann minn þessa dagana. Nú eru þeir feðgar ævinlega til þjónustu reiðubúnir í hvívetna ætti ég þess vegna að vaða í tíma til allskyns, en ég bara geri það ekki. Það er eins og allir í heimilishaldinu séu staddir í tímasvartholi og dagurinn endist okkur hreint aldrei til alls sem við ætlum að gera. Stundum þarf ég meira að segja mikið að vanda mig ef ég ætla að ná því að næra mig og Kafbát oftar en einu sinni á dag. En það ku vera skylda.

Heimilið er enn meira og minna ofan í kössum, þvottur hangir á snúrum vikum saman þar sem enginn má vera að því að taka inn, og allt kaffihangið sem ég hugði á þegar ég yrði komin í nábýli við Nönnu og Nornabúðina hefur lítið látið á sér kræla. Og leikárið ekki einu sinni byrjað af viti.

Og ég er engan veginn að skilja hvert tíminn minn fer. Ég meina, það er meira að segja UPPÞVOTTAVÉL á heimilinu. Lúxus sem er nýr í mínu lífi. Þetta óskilgreinda "heimilishald" virðist bara vera allt í tímasvartholum sem gleypa tímann sem maður áður eyddi í að leika sér allan daginn og hanga á kaffihúsum með vinum sínum og þyrfti þessa dagana að eyða í að taka upp úr kössum.

Þarf bókstaflega að taka mér sumarfrí í næstu viku til að taka til í eldhúsinu mínu. (Þar er t.d. hamar á gólfinu. Sem er búinn að liggja þar lengi. Af því að enginn hefur mátt vera að því að taka hann upp.) Kem aldrei til með að skilja hvernig fólk í fullum vinnum fer að þessu. Ekki skrítið að Íslendingar sé allir á þunglyndislyfjum með bauga niður að hnjám.

Er allavega helst á því að hleypa Rannsóknarskipi bara hreint ekkert út á vinnumarkaðinn. Hvað sem tautar og raular. Enda situr hann myrkranna á milli inni í skáp og þýðir og þýðir, allur í verkefnum upp fyrir haus. Ég ligg í sófanum og prófarka og prófarka og svo skiptumst við á upplýsingum um málfræði og stafsetningu.

Draumalíf, svona fyrir utan tímasvartholin.